ECLI:CY:EDLEF:2011:A22
ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Καλογήρου, Α.Ε.Δ.
Αρ. Αίτησης: 1285/10
Αναφορικά με τον Περί Διαχείρισης Κληρονομιών Νόμο, Κεφ.189
και
Αναφορικά με τον Χαράλαμπο Χάρπα, τέως από τη Λευκωσία, Α.Τ. 600116
Αποβιώσαντα
Μεταξύ:
1. Κωνσταντίνου Χάρπα
2. Κωνσταντίνας Αρσαλίδου, μητέρας και κηδεμόνα
της ανήλικης Γεωργίας Χάρπα
Αιτητών
και
1. Liliya Yarmolaya
2. Σάββα Ρασπόπουλου
Καθ’ ων η Αίτηση
_______________________________
Ημερομηνία: 21.1.2011.
Εμφανίσεις:
Για τους αιτητές: κα Ε. Σατράκη.
Για την καθ’ ης η αίτηση 1: κα Ν. Χαραλαμπίδου
ΑΠΟΦΑΣΗ
Με την πιο πάνω γενική αίτηση, οι αιτητές – τέκνα του αποβιώσαντα Χαράλαμπου Πάρπα – επεδίωξαν το διορισμό διαχειριστή εν εκκρεμοδικία (pendente lite). Η εκκρεμοδικία δημιουργήθηκε, όπως αναφέρεται στην αίτηση, από την αγωγή που κίνησε η σύζυγος του αποβιώσαντα – καθ’ ης 1 – εναντίον του Σάββα Ρασπόπουλου – καθ’ ου 2 –, κατονομαζόμενου εκτελεστή της διαθήκης που είχε συντάξει ο αποβιώσας. Προηγήθηκε η καταχώριση ανακοπής (caveat) στη διαδικασία που είχε καταθέσει ο καθ’ ου 2 για να του χορηγηθούν έγγραφα διαχείρισης της περιουσίας του αποβιώσαντα. Το παράπονο της καθ’ ης 1 είναι ότι ο αποβιώσας κατέλειπε ολόκληρη την περιουσία του στα δύο παιδιά, τα οποία απέκτησε με την πρώην σύζυγο του, παραβιάζοντας με τον τρόπο αυτό τη νόμιμη μοίρα της. Για το λόγο αυτό καταχώρισε αρχικά την ανακοπή και στη συνέχεια την αναφερθείσα αγωγή, επιδιώκοντας, μεταξύ άλλων, την ακύρωση της διαθήκης.
Οι αιτητές εξασφάλισαν, μάλιστα, προσωρινό διάταγμα με το οποίο διορίστηκε η Κωνσταντίνα Αρσαλίδου – πρώην σύζυγος του αποβιώσαντα – διαχειρίστρια εν εκκρεμοδικία, προκειμένου να προστατευθεί η περιουσία του αποβιώσαντα, κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας.
Το ως άνω διάταγμα εκδόθηκε κατόπιν μονομερούς αίτησης των αιτητών, στις 11.11.2010 και ορίστηκε επιστρεπτέο στις 25.11.2010, ημέρα κατά την οποία εμφανίστηκε η καθ’ ης 1 και δήλωσε, μέσω συνηγόρου, την πρόθεση της να ενστεί. Ο καθ’ ου 2 εμφανίστηκε και δήλωσε, μέσω συνηγόρου, πως δεν είχε ένσταση να γίνει απόλυτο το διάταγμα.
Η καθ’ ης 1 καταχώρισε ένσταση και η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση στις 21.12.2010. Υπήρξε όμως εξέλιξη η οποία προδιέγραψε την τύχη της υπόθεσης. Την προηγούμενη ημέρα, η καθ’ ης 1 απέσυρε την αγωγή που είχε καταχωρίσει εναντίον του Σάββα Ρασπόπουλου και έτσι η αίτηση έπαυσε να έχει αντικείμενο αφού δεν υφίστατο πλέον εκκρεμοδικία.
Ενόψει της πιο πάνω εξέλιξης, οι αιτητές απέσυραν την αίτηση, κατόπιν σχετικής άδειας του Δικαστηρίου, αλλά υπήρξε διαφωνία ως προς τα έξοδα των αιτητών και της καθ’ ης η αίτηση 1. Τα έξοδα του καθ’ ου 2 συμφωνήθηκε από όλες τις πλευρές ότι θα πληρωθούν από την περιουσία, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εκδόθηκε σχετική διαταγή από το Δικαστήριο. Παρέμεινε προς εκδίκαση μόνο το θέμα των εξόδων των αιτητών και της καθ’ ης 1, για το οποίο οι δύο πλευρές συμφώνησαν να αγορεύσουν για να αποφασιστεί από το Δικαστήριο.
Η ευπαίδευτη συνήγορος των αιτητών, εισηγήθηκε, με αναφορά στα γεγονότα της υπόθεσης και τη γνωστή επί του θέματος νομολογία, ότι οι περιστάσεις δικαιολογούν όπως το Δικαστήριο αποστεί από το γενικό κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα και επιδικάσει τα έξοδα προς όφελος των αιτητών. Όπως επισημαίνει, οι αιτητές υποχρεώθηκαν να καταχωρίσουν την αίτηση για να προστατεύσουν την περιουσία, η οποία κινδύνευε και θα ήταν άδικο να επιβραβευθεί με έξοδα η καθ’ ης 1, η οποία δημιούργησε την εκκρεμοδικία και προκάλεσε καθυστέρηση στη διαδικασία της διαχείρισης.
Η ευπαίδευτη συνήγορος της καθ’ ης 1, αντέτεινε πως οι περιστάσεις της υπόθεσης δεν δικαιολογούν απόκλιση από το γενικό κανόνα, υποστηρίζοντας ότι η καθ’ ης 1 δεν πρέπει να αποστερηθεί από τα έξοδα, εφόσον οι αιτητές απέσυραν την αίτηση. Οι δύο πλευρές διάνθισαν τις αγορεύσεις τους με παραπομπές στη νομολογία που διέπει το ζήτημα.
Είναι πολύ καλά γνωστές οι αρχές με βάσει τις οποίες το Δικαστήριο ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια σε σχέση με τα έξοδα. Ο γενικός κανόνας είναι ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός εάν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής (βλ., μεταξύ άλλων, Χάσικος κ.ά. ν. Χαραλαμπίδη (1990) 1 Α.Α.Δ. 389, Φιλίππου ν. Φιλίππου (1990) 1 Α.Α.Δ. 890, Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd (1993) 1 A.A.Δ. 12, Transmarine Shipping Ltd v. Πανίκου Ονουφρίου κ.ά. Αγωγή Ναυτοδικείου 22/06, ημερ. 24.3.10).
Εξέτασα το εγειρόμενο ζήτημα, υπό το πρίσμα των δεδομένων που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, όπως προκύπτουν μέσα από τη διαδικασία, αφού δεν εκδικάστηκε η υπόθεση στην ουσία της, ώστε να είναι σε θέση το Δικαστήριο να διαπιστώσει τα γεγονότα που αμφισβητούνται. Εξασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια, κάτω από τις ιδιάζουσες αυτές περιστάσεις, αποφάσισα ότι είναι ορθό και δίκαιο να μην εκδώσω διαταγή για τα έξοδα των αιτητών και της καθ’ ης 1, ώστε η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα δικά της έξοδα.
Δεν παραγνωρίζω ότι με βάση το γενικό κανόνα, η πλευρά που αποσύρει την υπόθεση, οφείλει να επωμιστεί τη δικαστική δαπάνη του αντιδίκου της. Στην κρινόμενη όμως υπόθεση, οι αιτητές δεν είχαν άλλη επιλογή, αφού η καθ’ ης 1 απέσυρε την αγωγή και έπαυσε η εκκρεμοδικία, ένεκα της οποίας καταχωρήθηκε η αίτηση. Η συνήγορος των αιτητών, υποστήριξε πως οι αιτητές δεν πρέπει να αποστερηθούν από τα έξοδα, εφόσον η αίτηση τους έπαυσε να έχει αντικείμενο, λόγω της απόσυρσης της αγωγής που είχε κινήσει η Καθ’ ης 1, η οποία αποτέλεσε το λόγο της έγερσης της παρούσης διαδικασίας. Παρέπεμψε σχετικά στην υπόθεση Πετρίδου ν. Κυπριακή Δημοκρατία (1996) 4Γ Α.Α.Δ. 1457, όπου επιδικάστηκαν έξοδα στην αιτήτρια, η προσφυγή της οποίας κατέστη άνευ αντικειμένου, λόγω άρσης της προσβληθείσας παράλειψης των καθ’ ων. Οι περιστάσεις όμως της αναφερθείσας υπόθεσης, διαφοροποιούνται σαφώς από την εξεταζόμενη υπόθεση. Στην υπόθεση εκείνη είχε διαπιστωθεί μεγάλη καθυστέρηση στην εξέταση της ιεραρχικής προσφυγής της αιτήτριας. Διαπιστώθηκε επίσης ότι η αιτήτρια είχε ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην προσφυγή της.
Στην παρούσα υπόθεση, όπως εξηγήθηκε, το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να αξιολογήσει την ισχύ της υπόθεσης της κάθε πλευράς για να αποφανθεί εάν οι αιτητές είχαν τόσο δυνατή υπόθεση σε βαθμό που θα ήταν άδικο να αποστερηθούν των εξόδων τους. Δικαιολογείται, όμως, απόκλιση από το γενικό κανόνα, ώστε η κάθε πλευρά να επιβαρυνθεί με τα δικά της έξοδα. Συμφωνώ με την εισήγηση της κας Σατράκη πως κάτω από τις περιστάσεις της υπόθεσης δεν δικαιολογείται να επιβαρυνθεί η περιουσία του αποβιώσαντα με τα έξοδα των αιτητών και της καθ’ ης 1. Ορθά κατά την εκτίμηση του Δικαστηρίου, όλοι οι διάδικοι συμφώνησαν όπως επιβαρυνθεί η περιουσία με τα έξοδα του καθ’ ου 2, λόγω της ιδιότητας του ως κατονομαζόμενος εκτελεστής της διαθήκης του αποβιώσαντα. Δεν δικαιολογείται, όμως, να επιβαρυνθεί περαιτέρω η περιουσία με τα έξοδα των αιτητών και της καθ’ ης 1.
Για τους πιο πάνω λόγους, δεν εκδίδεται διαταγή για τα έξοδα των αιτητών και της καθ’ ης 1.
[Υπ.] ………....……………
Λ. Καλογήρου, Α.Ε.Δ.
Πιστό Αντίγραφο,
Πρωτοκολλητής.
νχ.