ECLI:CY:EDPAF:2008:A64
ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. Μιχαηλίδη, Ε. Δ.
Αρ. Αγωγής: 491/03
ΜΕΤΑΞΥ:
Χρυσόστομος Παπαλλάς ως Διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Αναστάσιου Μαυρίδη, εκ Πάφου, Γεροσκήπου
Εναγόντων
και
1. XYPIA LIMITED, εκ Λάρνακας
2. Μ. & M. TRANSPORT LTD, από την Λευκωσία
Εναγομένων
ΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΕΙ ΔΥΝΑΜΕΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡ. 9.6.2006
Χρυσόστομος Παπαλλάς ως Διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Αναστάσιου Μαυρίδη, εκ Πάφου, Γεροσκήπου
Εναγόντων
και
1. Επίσημος Παραλήπτης ως προσωρινός εκκαθαριστής της υπό διάλυση Εταιρείας XYPIA LIMITED
2. Μ. & M. TRANSPORT LTD
Εναγομένων
Ημερομηνία: 28.11.08
Εμφανίσεις:
Για τον Ενάγοντα: κα Μαρία Παπαδοπούλου (κ. Α. Παπαδόπουλος για να ακούσει απόφαση)
Για τον Εναγόμενο 1: καμία εμφάνιση
Για τον Εναγόμενο 2: κ. Κιτρομηλίδης (κα Ζυμπουλάκη για να ακούσει απόφαση)
Ενάγων: παρών
------------------------
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Η παρούσα αγωγή κινήθηκε από τον Χρυσόστομο Παπαλλά υπό την ιδιότητά του ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος, Αναστάσιου Μαυρίδη, τέως από την Ελλάδα, προς όφελος των εξαρτημένων και/ή κληρονόμων του δυνάμει των άρθρων 57 και 58 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, όπως τροποποιήθηκε, και προς όφελος της περιουσίας του δυνάμει του άρθρου 34 του Περί Διαχειρίσεως Περιουσιών Νόμου, Κεφ. 189, όπως τροποποιήθηκε. Με αυτήν αξιώνεται η επιδίκαση ειδικών και γενικών αποζημιώσεων εναντίον των Εναγόμενων αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως και υπέρ του Ενάγοντα υπό την πιο πάνω ιδιότητά του.
Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης ο Μαυρίδης κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ήταν ηλικίας 32 ετών και εργαζόταν ως οδηγός στην εταιρεία Xypia Ltd με μισθό Λ.Κ.287,00 σεντ μηνιαίως. Η εν λόγω εταιρεία είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, εγγεγραμμένη στην Κύπρο και ασχολείται, μεταξύ άλλων, με ενοικιάσεις αυτοκινήτων. Μετά την έγερση της αγωγής η πιο πάνω αναφερόμενη εταιρεία διαλύθηκε με απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερομηνίας 20.9.05, η οποία εκδόθηκε στα πλαίσια της αίτησης με αριθμό 275/05.
Ο θάνατος επισυνέβη στις 20.2.01 και περί ώρα 8:20 μ.μ. και ενώ ο Μαυρίδης κατά την εκτέλεση εργασίας που του ανετέθη από την εταιρεία Xypia Ltd οδηγούσε το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΖΗΕΗ 265 μάρκας DAEWOO στον δρόμο Πάφου-Λεμεσού με κατεύθυνση την Λεμεσό και προορισμό το αεροδρόμιο Πάφου. Σε κάποιο σημείο της πιο πάνω διαδρομής το εν λόγω όχημα παρεξέκλινε της πορείας του, συγκρούσθηκε και ανατράπηκε με αποτέλεσμα τον θάνατο του Μαυρίδη.
Το εν λόγω όχημα κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ιδιοκτησίας της Εναγόμενης 2, η οποία είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης εγγεγραμμένη στην Κύπρο.
Είναι ισχυρισμός του Ενάγοντα, ότι η ανατροπή του πιο πάνω οχήματος και, κατά συνέπεια, ο θάνατος του Μαυρίδη οφείλεται σε μηχανική και/ή άλλη βλάβη και/ή κακή λειτουργική κατάσταση και/ή σε ελαττωματικότητα του οχήματος και/ή σε έλλειψη συντήρησης και/ή ανεπαρκούς συντήρησής του και/ή λόγω αμέλειας και/ή παράβασης των εκ του νόμου απορρεόντων καθηκόντων των Εναγόμενων.
Καταλογίζεται δε ευθύνη στους Εναγόμενους, ήτοι την εταιρεία Xypia Ltd και την Εναγόμενη 2, ως εργοδότες του Μαυρίδη επί το ότι αυτοί παρέβηκαν τους όρους της συμφωνίας εργοδότησής του και/ή τα νόμιμα καθήκοντά τους και/ή το καθήκον και/ή την υποχρέωσή τους να διατηρούν και/ή παρέχουν κατάλληλα και/ή ασφαλή οχήματα και/ή να προνοούν και/ή παρέχουν και/ή διατηρούν ασφαλές και κατάλληλο σύστημα εργασίας.
Σημειώνεται, ότι μετά την διάλυση της εταιρείας Xypia Ltd η Έκθεση Απαίτησης τροποποιήθηκε κατόπιν αδείας του Δικαστηρίου, όπως και ο τίτλος της αγωγής, με αποτέλεσμα στον τίτλο της αγωγής να αναφέρεται πλέον ως Εναγόμενος 1 ο Επίσημος Παραλήπτης ως προσωρινός εκκαθαριστής της υπό διάλυση εταιρείας Xypia Ltd.
Με την Έκθεση Απαίτησης ο Ενάγοντας αξιώνει:
Τέλος, αξιώνονται τόκοι, έξοδα και ΦΠΑ.
Με την Υπεράσπισή της η Εναγόμενη 2 παραδέχεται μόνο, ότι είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης εγγεγραμμένη στην Κύπρο και ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν η ιδιοκτήτρια του οχήματος με αριθμούς εγγραφής ΖΗΕΗ 265 μάρκας DAEWOO.
Αναφορικά με τους λοιπούς ισχυρισμούς, που εκτίθενται στην Έκθεση Απαίτησης, άλλους η Εναγόμενη 2 τους αρνείται και άλλους τους αγνοεί. Είναι, πάντως, ισχυρισμός της, ότι το επίδικο δυστύχημα δεν οφείλεται στους λόγους που αποδίδονται από τον Ενάγοντα στην Έκθεση Απαίτησης του και ότι αυτό προκλήθηκε λόγω απώλειας ελέγχου του από τον Μαυρίδη, ο οποίος κατά τον ουσιώδη χρόνο οδηγούσε αμελώς, επικίνδυνα και με υπερβολική ταχύτητα.
Είναι, επίσης, η θέση της Εναγόμενης 2, ότι ο Μαυρίδης κατά τον ουσιώδη χρόνο οδήγησε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΖΗΕΗ 265 χωρίς την συγκατάθεση των διευθυντών και/ή υπευθύνων της Εναγόμενης 2 και χωρίς την συγκατάθεση της εταιρείας Xypia Ltd.
Εν πάση περιπτώσει η Εναγόμενη 2 ουδεμία ανάμειξη ή συμμετοχή είχε ως προς το ποιος χρησιμοποιούσε το όχημα και ποιος το συντηρούσε. Ευθύνη για τα πιο πάνω είχε η εταιρεία Xypia Ltd, που ήταν η νόμιμη κάτοχος, διαχειριστής και υπεύθυνη για την χρήση και την λειτουργία του εν λόγω οχήματος.
Τέλος, η Εναγόμενη 2 αρνείται, ότι φέρει οιανδήποτε ευθύνη για τον θάνατο του Μαυρίδη.
Με την Απάντησή του ο Ενάγοντας αρνείται τους ισχυρισμούς της Εναγόμενης 2 που εκτίθενται στην Υπεράσπιση και δεν συνάδουν με την Έκθεση Απαίτησης συμπεριλαμβανομένου και του ισχυρισμού, ότι ο Μαυρίδης το μοιραίο βράδυ οδήγησε το όχημα χωρίς την συγκατάθεση των Εναγόμενων. Είναι ισχυρισμός του Ενάγοντα, ότι ο Μαυρίδης οδήγησε το όχημα με την συγκατάθεση της εταιρείας Xypia Ltd και της Εναγόμενης 2, αφού κατά τον ουσιώδη χρόνο βρισκόταν στην υπηρεσία των Εναγόμενων.
Ο Εναγόμενος 1 καταχώρησε εμφάνιση όχι, όμως, Υπεράσπιση και η διαδικασία διεξήχθη στην απουσία του.
Για την πλευρά του Ενάγοντα κατέθεσαν ο Θεόδωρος Πέτρου, πρώην λοχίας της Αστυνομίας με αριθμό 1325 (ΜΕ 1), ο Κωνσταντίνος Λεκάνης (ΜΕ 2) και ο Ενάγοντας (ΜΕ 3). Η Υπεράσπιση δεν κάλεσε μάρτυρες.
Πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας έγινε παραδεκτό το περιεχόμενο επτά εγγράφων. Τα έγγραφα αυτά κατατέθηκαν και σημειώθηκαν ως Τεκμήρια 1-7. Κατά την ακροαματική διαδικασία έγινε παραδεκτό το περιεχόμενο ακόμα ενός εγγράφου. Το τελευταίο αυτό έγγραφο κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 11.
Το Τεκμήριο 1 αποτελείται από δύο έγγραφα. Το πρώτο έγγραφο είναι επιστολή του Επαρχιακού Λειτουργού Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ημερομηνίας 24.7.02, η οποία απευθύνεται προς τους δικηγόρους του Ενάγοντα. Σε αυτό αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι ο Μαυρίδης κατά τον χρόνο του θανάτου του εργοδοτείτο από την εταιρεία Xypia Ltd, η οποία και κατέβαλλε προς όφελός του εισφορές. Σύμφωνα, επίσης, με το εν λόγω έγγραφο, η Εναγόμενη 2 δεν ήταν εργοδότης του αποβιώσαντα κατά τον πιο πάνω χρόνο και δεν κατέβαλλε εισφορές προς όφελος του.
Το δεύτερο έγγραφο είναι κατάσταση εργοδοτήσεων και αποδοχών του αποβιώσαντα, η οποία επισυνάπτεται στην πιο πάνω επιστολή ημερομηνίας 24.7.02. Σε αυτό φαίνονται οι εργοδοτήσεις του αποβιώσαντα από την ημερομηνία ασφάλισης του μέχρι την ημερομηνία του θανάτου του και οι τελευταίες αποδοχές που δηλώθηκαν από την εταιρεία Xypia Ltd ως εργοδότης του για σκοπούς πληρωμής εισφορών. Σύμφωνα δε με το έγγραφο αυτό εργοδότης του Μαυρίδη κατά την ημερομηνία του θανάτου του ήταν η εταιρεία Xypia Ltd.
Το Τεκμήριο 2 είναι φωτοαντίγραφο πιστοποιητικού οικογενειακής κατάστασης του Μαυρίδη, το οποίο εκδόθηκε από τον Δήμο Θεσσαλονίκης στις 5.3.01 και υπογράφεται, μεταξύ άλλων, από την προϊσταμένη του Τμήματος Δηματολογίου του Δήμου Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με αυτό ο αποβιώσας εγκατέλειψε σύζυγο και τέκνο, τους Τζούβι Αντάβια και Ηλία Μαυρίδη αντίστοιχα. Ο υιός του αποβιώσαντα γεννήθηκε στην Πάφο στις 24.1.00.
Το Τεκμήριο 4 είναι φωτοαντίγραφο πιστοποιητικού του Τμήματος Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη ημερομηνίας 9.2.01. Σύμφωνα με αυτό διευθυντής και γραμματέας της Εναγόμενης 2 είναι οι Παναγιώτης Ιακωβίδης και η εταιρεία Dinadvo Secretarial Ltd αντίστοιχα.
Το Τεκμήριο 5 είναι επιστολή του Αστυνομικού Διευθυντή της Επαρχίας Πάφου, ημερομηνίας 22.6.06, η οποία απευθύνεται στους δικηγόρους του Ενάγοντα. Αυτό υπογράφεται από τον Γ. Ιωάννου, Αστυνόμο Α΄. Σύμφωνα με το έγγραφο αυτό για τον θάνατο του Μαυρίδη διεξήχθη θανατική ανάκριση η οποία είχε αριθμό 11/01. Το πόρισμα της θανατικής ανάκρισης ήταν ότι ο θάνατος του Μαυρίδη οφείλεται σε «πλήρη διατομή της σπονδυλικής στήλης ως είναι κατά τροχαίο ατύχημα».
Το Τεκμήριο 6 είναι φωτοαντίγραφο πιστοποιητικού ημερομηνίας 21.2.01, το οποίο εκδόθηκε από την Πρεσβεία της Ελλάδος στην Κύπρο και υπογράφεται από τον διευθύνων το προξενικό γραφείο και γραμματέα Πρεσβείας Β΄. Αυτό αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι ο αποβιώσας ήταν Έλληνας υπήκοος, γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το έτος 1969 και απεβίωσε στην Πάφο στις 20.2.01 από πλήρη διατομή της σπονδυλικής στήλης ως είναι κατά τροχαίο ατύχημα. Η σωρός του ταριχεύθηκε σύμφωνα με τους επιστημονικούς κανόνες. Τοποθετήθηκε σε μεταλλική λάρνακα, ο πυθμένας της οποίας είχε επικαλυφθεί με στρώμα 3 εκατοστών απορροφητικής ύλης πεποτισμένης με αντισηπτική και ταριχευτική ουσία. Η μεταλλική λάρνακα κλείσθηκε και τοποθετήθηκε με τρόπο που να μην μπορεί να μετακινηθεί μέσα σε αεροστεγές και υδατοστεγές φέρετρο.
Το Τεκμήριο 7 είναι φωτοαντίγραφο πιστοποιητικού του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Αυτό αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι ο Μαυρίδης απεβίωσε στις 20.2.01 ύστερα από τροχαίο δυστύχημα.
Τέλος, το Τεκμήριο 11 είναι πιστοποιητικό του Τμήματος Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη ημερομηνίας 24.10.07. Σύμφωνα με αυτό διευθυντής και γραμματέας της εταιρείας Xypia Ltd κατά την 8.3.99 ήταν οι Παναγιώτης Ιακωβίδης και η εταιρεία Dinadvo Secretarial Ltd αντίστοιχα. Αυτό αναφέρει, επίσης, ότι για την πιο πάνω εταιρεία εκδόθηκε διάταγμα εκκαθάρισης με ημερομηνία 20.9.05 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας με αριθμό αίτησης 275/05.
Αναφορά στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 3 θα γίνει κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του ΜΕ 1.
Κατά την ακροαματική διαδικασία έγινε παραδεκτό μεταξύ των συνηγόρων του Ενάγοντα και της Εναγόμενης 2, ότι τα έξοδα της κηδείας, τα οποία αξιώνονται υπό παράγραφο 10(Β) της Έκθεσης Απαίτησης, ανέρχονται στο ποσό των Λ.Κ.500,00 σεντ επί πλήρους ευθύνης.
Παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή όλους τους μάρτυρες ενόσω έδιναν μαρτυρία ενώπιόν μου και είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω τόσο τον τρόπο με τον οποίο αυτοί απάντησαν στις διάφορες ερωτήσεις που τους τέθηκαν όσο και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα.
Κατ’ αρχή, θα πρέπει να λεχθεί ότι η παρούσα υπόθεση ως πολιτική τοιαύτη κρίνεται επί του ισοζυγίου των πιθανοτήτων και ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός είτε εξ’ ολοκλήρου είτε μερικώς (Βλ. Αγαπίου ν. Παναγιώτου (1988) 1 ΑΑΔ 263 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Μανώλη (1995) 2 ΑΑΔ 207). Λέχθηκε, επίσης, ότι η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (Βλ. Χάρης Χρίστου ν. Ευγενία Khoreva (2002) 1 ΑΑΔ 454).
Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω και, αφού έλαβα υπόψη μου το σύνολο της προσκομισθείσας μαρτυρίας, όπως αυτή είναι καταγραμμένη στα πρακτικά, προχωρώ στην αξιολόγηση των μαρτύρων.
Ο ΜΕ 1 είναι ο εξεταστής του δυστυχήματος. Κατά τον ουσιώδη χρόνο έφερε τον βαθμό του λοχία και υπηρετούσε στο Τμήμα Τροχαίας Πάφου. Αυτός, μεταξύ άλλων, επισκέφθηκε την σκηνή του δυστυχήματος και ετοίμασε σχέδιο επί κλίμακας στο οποίο τοποθέτησε τις μετρήσεις που έλαβε από την σκηνή (Τεκμήριο 9).
Ο μάρτυρας μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από το ύφος και τον τρόπο με τον οποίο απαντούσε στις διάφορες ερωτήσεις που του υποβάλλονταν έχω πεισθεί, ότι ήταν ειλικρινής και ότι προσήλθε στο Δικαστήριο για να πει αυτό που ο ίδιος πραγματικά πίστευε, ότι ήταν η αλήθεια. Συνεπώς, δεν παρατήρησα οποιαδήποτε τάση παραποίησης της αλήθειας στην μαρτυρία του. Συν τοις άλλοις, αυτός κατέθεσε με σαφήνεια και σταθερότητα. Γι’ αυτό και κάποια σημεία από την μαρτυρία του, τα οποία για τους λόγους που θα γίνουν αντιληπτοί αμέσως πιο κάτω δεν αποδέχομαι, δεν είναι ικανά να κλονίσουν την αξιοπιστία του και την γενικότερα καλή εντύπωση που αυτός μου δημιούργησε.
Θεωρώ, επίσης, ότι ο μάρτυρας επιτέλεσε ικανοποιητικά το έργο της εξέτασης της σκηνής του δυστυχήματος και ότι τα ευρήματα που σημείωσε επί του Τεκμηρίου 9 ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και είναι τα αληθινά. Αξίζει στο στάδιο αυτό να σημειωθεί, ότι αυτά δεν αμφισβητήθηκαν από την Υπεράσπιση.
Ο μάρτυρας υποστήριξε, μεταξύ άλλων, ότι μετά από έρευνα που διενήργησε με το Τμήμα Οδικών Μεταφορών διαπίστωσε, ότι το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΖΗΕΗ 265, το οποίο οδηγούσε ο Μαυρίδης κατά τον ουσιώδη χρόνο, είχε αρχικά εγγραφεί ως «Ζ» στις 14.12.99 και κατόπιν αδείας της αρμόδιας Αρχής αυτό στις 27.1.00 μετατράπηκε σε ιδιωτικό. Προς υποστήριξη της θέσης του κατέθεσε κατάθεση που έλαβε στις 23.2.01 από την Σοφία Προύντζου, υπεύθυνη στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών από την οποία προκύπτουν, ουσιαστικά, και οι πιο πάνω ισχυρισμοί του (Τεκμήριο 8).
Σύμφωνα με την εν λόγω κατάθεση το εν λόγω όχημα ενεγράφη για πρώτη φορά στις 14.12.99 σαν όχημα «Ζ», δηλαδή, εκμισθωμένο χωρίς οδηγό και με ιδιοκτήτρια την Εναγόμενη 2. Στις 27.1.00 αυτό μετατράπηκε σε ιδιωτικό κατόπιν έγκρισης της Αρχής Αδειών. Η τελευταία άδεια κυκλοφορίας του έληξε στις 31.12.99 και κατά τον ουσιώδη χρόνο αυτή δεν είχε ανανεωθεί.
Το Τεκμήριο 8 αποτελεί εξ’ ακοής μαρτυρία. Σύμφωνα με το άρθρο 24(1) του Κεφ. 9, όπως τροποποιήθηκε, καμία μαρτυρία δεν αποκλείεται για τον λόγο και μόνο ότι είναι εξ’ ακοής. Σύμφωνα δε με το άρθρο 27(1) κατά την αξιολόγηση της βαρύτητας που θα προσδοθεί σε εξ’ ακοής μαρτυρία το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη το σύνολο των περιστάσεων από τις οποίες μπορεί εύλογα να συναχθεί συμπέρασμα αναφορικά με την αποδεικτική της αξία. Το εδάφιο 2 παραθέτει κριτήρια που το Δικαστήριο δύναται να λάβει υπόψη κατά το έργο της αξιολόγησης. Η λίστα αυτή με τα κριτήρια, όπως συνάγεται από το εδάφιο 1, δεν είναι εξαντλητική.
Είναι γεγονός, ότι η πλευρά του Ενάγοντα δεν προσκόμισε την καλύτερη επί του θέματος δυνατή μαρτυρία. Δεν θεωρώ, ότι η κλήτευση της κυρίας Προύντζου ή άλλου αρμόδιου υπάλληλου του Τμήματος Οδικών Μεταφορών για σκοπούς μαρτυρίας αναφορικά με το πιο πάνω ζήτημα δεν ήταν δυνατή ή εφικτή. Ούτε και η ενώπιόν μου προσαχθείσα μαρτυρία κατέδειξε, άλλωστε, κάτι τέτοιο. Συντρέχουν, όμως, κατά την άποψή μου, περιστατικά που καθιστούν την αποδοχή του περιεχομένου του Τεκμηρίου 8 και, κατ’ επέκταση, της μαρτυρίας του μάρτυρα επί του προκειμένου ασφαλή. Τα περιστατικά αυτά είναι, μεταξύ άλλων, το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 3, το οποίο κατατέθηκε ως δέσμη από τρία έγγραφα, και που, όπως και πιο πάνω αναφέρθηκε, είναι παραδεκτό μεταξύ των διαδίκων.
Σύμφωνα με το πρώτο φύλλο του Τεκμηρίου 3 το επίδικο όχημα ήταν «Ζ» από 14.12.99 μέχρι 26.1.00. Σύμφωνα, επίσης, με τα υπόλοιπα δύο φύλλα του Τεκμηρίου 3, ήτοι τις δύο καταστάσεις του Τμήματος Οδικών Μεταφορών, οι οποίες παραθέτουν, σε διαφορετικό χρόνο η καθεμιά, τα στοιχεία ιδιοκτήτη, τα στοιχεία οχήματος και τα τεχνικά χαρακτηριστικά οχήματος - σημειώνεται, ότι η ημερομηνία, που φέρει η σφραγίδα του Τμήματος Οδικών Μεταφορών στο τρίτο φύλλο του Τεκμηρίου 3 δεν είναι ευανάγνωστη - αυτό ενεγράφη στις 14.12.99 και ιδιοκτήτης του κατά τον πιο πάνω χρόνο ήταν η Εναγόμενη 2 δυνάμει ενοικιαγοράς από την εταιρεία Reliable Mot. Cars Ltd, η οποία ήταν ιδιοκτήτρια και ο χρηματοδοτικός οργανισμός. Στις 10.10.07 το ιδιοκτησιακό καθεστώς του οχήματος είναι το ίδιο. Μετά τις 26.1.00 το όχημα ενεγράφη ως ιδιωτικό. Άδεια κυκλοφορίας εκδόθηκε την 14.12.99 που έληγε την 31.12.99. Στις 19.12.02 και ενώ το όχημα ήταν πλέον γραμμένο ως ιδιωτικό εκδόθηκε νέα άδεια κυκλοφορίας που έληξε στις 31.12.02. Το όχημα ήταν κατασκευής Daewoo, μοντέλο Matiz και ο τύπος του αμαξώματός του ήταν Hatch Back.
Η κατάθεση της Σοφίας Προύντζου επιβεβαιώνεται κατά το μεγαλύτερο μέρος της, όπως βλέπομε, από το Τεκμήριο 3. Αναφέρομαι στους ακόλουθους ισχυρισμούς από το Τεκμήριο 8: ότι το επίδικο όχημα ενεγράφη στις 14.12.99 ως «Ζ» με ιδιοκτήτρια την Εναγόμενη 2, ότι αυτό ήταν «Ζ» μέχρι τις 26.1.00, ότι, ακολούθως, αυτό μετατράπηκε σε ιδιωτικό, ότι κατά το έτος που αυτό ενεγράφη είχε εκδοθεί άδεια κυκλοφορίας, η οποία έληγε στις 31.12.99 και ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν ήταν «Ζ». Είναι σημαντικό, επίσης, να αναφερθεί, ότι, σύμφωνα με την μαρτυρία του ΜΕ 1, η κυρία Προύντζου είναι η υπεύθυνη του Τμήματος Οδικών Μεταφορών στην Λευκωσία, ισχυρισμός, ο οποίος δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά της Εναγόμενης 2, τα δε στοιχεία, που αναφέρονται στην κατάθεσή της, προκύπτουν, όπως από την εν λόγω κατάθεση προκύπτει, από το αρχείο, που τηρείται στο εν λόγω Τμήμα. Τέλος, η πλευρά της Εναγόμενης 2 δεν ζήτησε την άδεια του Δικαστηρίου για κλήτευση της Σοφίας Προύντζου με σκοπό την αντεξέτασή της επί του περιεχομένου της κατάθεσής της.
Εν’ όψει όλων των πιο πάνω θεωρώ ασφαλές να αποδεχτώ το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 8.
Ο μάρτυρας ανέφερε, επίσης, ότι με την μετατροπή του επίδικου οχήματος από »Ζ» σε ιδιωτικό η άδεια οδικής χρήσης του μεταβιβάστηκε στο υπ’ αριθμό εγγραφής ΗΕΝ 389, περιουσία της Χypia Ltd. Ο ισχυρισμός του, ότι το τελευταίο όχημα ήταν περιουσίας της εταιρείας Xypia Ltd είναι ανακριβής και δεν γίνεται αποδεκτός. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 8, το περιεχόμενο του οποίου αποδέχτηκα και από το οποίο, ουσιαστικά, προκύπτει, όπως και πιο πάνω ανέφερα, η μαρτυρία του, το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΗΕΝ 389 ανήκει στην Εναγόμενη 2 και όχι στην εταιρεία Χypia Ltd.
Ο μάρτυρας κατά την κυρίως εξέταση υποστήριξε, επίσης, ότι το όχημα δεν είχε υποβληθεί σε επιθεώρηση αφ’ ης στιγμής δεν είχε άδεια κυκλοφορίας κατά τον ουσιώδη χρόνο. Ο πιο πάνω ισχυρισμός αμφισβητήθηκε έντονα από την Υπεράσπιση κατά την αντεξέταση. Υποβλήθηκε δε στον μάρτυρα από την Υπεράσπιση, ότι δεν είχε προσωπική γνώση για το εν λόγω ζήτημα και ότι ο ισχυρισμός του αυτός αποτελούσε γνώμη, η οποία, μάλιστα, βασιζόταν σε λανθασμένη αντίληψη.
Κατά την αντεξέταση δε εφιστήθηκε η προσοχή του μάρτυρα στο περιεχόμενο του πιστοποιητικού στοιχείων του οχήματος του Τμήματος Οδικών Μεταφορών ημερομηνίας 10.10.07, το οποίο αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου 3 (φύλλο δεύτερο). Υποδείχθηκε στον μάρτυρα από την Υπεράσπιση και αυτός συμφώνησε, ότι σε αυτό αναγράφεται ως τελευταία προθεσμία επιθεώρησης η 30.9.04. Επομένως, αφού υπήρχε χρόνος μέχρι την πιο πάνω ημερομηνία για επιθεώρηση του οχήματος, η δήλωση του μάρτυρα ήταν, σύμφωνα με την Υπεράσπιση, ανακριβής.
Η θέση της Υπεράσπισης παραγνωρίζει, όμως, ότι σύμφωνα με το πιο πάνω πιστοποιητικό, το όχημα είχε άδεια κυκλοφορίας για το έτος 2002. Επομένως, αυτή δεν είναι ικανή να αντικρούσει την θέση του μάρτυρα, η οποία βασιζόταν στο ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο το όχημα δεν είχε άδεια κυκλοφορίας.
Ανεξαρτήτως, όμως, των πιο πάνω η θέση του μάρτυρα δεν είναι αποδεχτή καθότι αυτή πάσχει από έλλειψη τεκμηρίωσης. Κατ’ αρχή, ο μάρτυρας στερείτο προσωπικής γνώσης αναφορικά με το πιο πάνω ζήτημα. Ούτε και ήταν το αρμόδιο πρόσωπο για να καταθέσει αναφορικά με το πιο πάνω ζήτημα, αφού δεν ήταν το πρόσωπο που είχε υπό την φύλαξή του το σχετικό αρχείο ή μητρώο. Η θέση του στηριζόταν, όπως ο ίδιος, άλλωστε, ρητά δήλωσε, στην πεποίθησή του και η μαρτυρία του επί του προκειμένου αποτελούσε, στην ουσία, μαρτυρία γνώμης επί ζητήματος, το οποίο, όπως προκύπτει από την ίδια την μαρτυρία του, δεν εμπίπτει στην σφαίρα των γνώσεών του, όπως αυτή καθορίζεται μέσα από τα καθήκοντά του, την ιδιότητα που είχε και το επάγγελμα που έκανε κατά τον ουσιώδη χρόνο.
Ο μάρτυρας ανέφερε, επίσης, ότι κατά νόμος υπεύθυνος και των δύο εταιρειών, ήτοι της εταιρείας Xypia Ltd και της Εναγόμενης 2, ήταν ο Παναγιώτης Ιακωβίδης. Ο μάρτυρας δεν διευκρίνισε τι εννοούσε με τον όρο «κατά νόμο υπεύθυνος». Προδήλως, αναφερόταν σε αξιωματούχο εταιρείας. Ο μάρτυρας δεν είναι, όμως, το πρόσωπο που έχει στην φύλαξή του ή που τηρεί το Μητρώο του Εφόρου Εταιρειών. Επομένως, στην απουσία άλλης σχετικής και αποδεκτής επί του θέματος μαρτυρίας, που να αποδεικνύει τους ισχυρισμούς του, η μαρτυρία του δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.
Σημειώνεται, ότι στο Τεκμήριο 4 το πιο πάνω πρόσωπο αναφέρεται ως ο διευθυντής της Εναγόμενης 2. Το ίδιο πρόσωπο αναφέρεται ως o διευθυντής της εταιρείας Xypia Ltd και στο Τεκμήριο 11. Το Τεκμήριο 4 είναι ημερομηνίας 9.2.01, το δε Τεκμήριο 11 αναφέρεται στις 8.3.99. Προκύπτει, σαφώς, ότι τα πιο πάνω τεκμήρια δεν αναφέρονται στον ουσιώδη χρόνο της αγωγής.
Συνεπώς, στην έκταση κατά την οποία οι δύο πιο πάνω αναφερόμενες εταιρείες είχαν, σύμφωνα με τον μάρτυρα, τον ίδιο διευθυντή και γραμματέα κατά τον ουσιώδη χρόνο η μαρτυρία του δεν είναι αποδεκτή.
Ο μάρτυρας, ανέφερε, επίσης, ότι την επομένη του δυστυχήματος το όχημα εξετάσθηκε από τρίτο πρόσωπο και εξ’ όσων είχε υπόψη του, αυτό δεν παρουσίαζε οποιαδήποτε βλάβη που να συνέβαλε στην πρόκληση του επίδικου δυστυχήματος. Κατά την αντεξέταση διευκρίνισε, ότι η επιθεώρηση διενεργήθηκε από εξουσιοδοτημένο εξεταστή μηχανοκίνητων οχημάτων, ο οποίος ετοίμασε και σχετική έκθεση-πόρισμα.
Η μαρτυρία του επί του προκειμένου ήταν εξ’ ακοής και ο μάρτυρας παρέλειψε να αναφέρει στοιχεία, που να καθιστούν την αποδοχή της ασφαλή. Αυτός μαρτύρησε από όσα, σύμφωνα με την μαρτυρία του, ο ίδιος είχε υπόψη του και χωρίς καν να αναφέρει πώς γνώριζε για το αποτέλεσμα της επιθεώρησης. Δεν μου διαφεύγει, ότι αναφέρθηκε σε έκθεση-πόρισμα. Δεν υποστήριξε, όμως, ότι γνώριζε το περιεχόμενό της. Υπό το φως των πιο πάνω τυχόν αποδοχή της μαρτυρίας του επί του προκειμένου δεν θα ήταν ασφαλής. Κατά συνέπεια, ο πιο πάνω ισχυρισμός του δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός.
Τέλος, σε ερώτηση κατά την αντεξέταση αν είχε γίνει καταγγελία από υπάλληλο της εταιρείας Xypia Ltd ή της Εναγόμενης 2 ότι ο αποβιώσας είχε οδηγήσει το επίδικο όχημα την μοιραία νύχτα χωρίς την συγκατάθεσή τους, ο μάρτυρας απάντησε καταφατικά προσθέτοντας, στην συνέχεια, ότι υπήρχε μαρτυρία κάποιας υπαλλήλου της εταιρείας Xypia Ltd σύμφωνα με την οποία το εν λόγω όχημα έπρεπε να είναι ακινητοποιημένο.
Από τον τρόπο με τον οποίο είναι διατυπωμένη η απάντηση του μάρτυρα συμπεραίνεται, πρώτο, ότι η θέση την οποία εξεδήλωσε βασίζεται στην υπό αυτού επικαλούμενη μαρτυρία και, δεύτερο, ότι αυτός ερμήνευσε την υπό αυτού επικαλούμενη μαρτυρία με τρόπο, ώστε αυτή να σημαίνει, ότι οι πιο πάνω εταιρείες είχαν απαγορεύσει την χρήση του επίδικου οχήματος, εξ’ ου και η κατάφαση στην απάντηση του.
Από την υπό του μάρτυρος επικαλούμενη μαρτυρία δεν προκύπτει, όμως, απαραίτητα και δίχως άλλο, ότι η εταιρεία Xypia Ltd είχε δώσει οδηγίες στους υπαλλήλους της να μην χρησιμοποιούν το εν λόγω όχημα. Κατά συνέπεια, δεν δέχομαι, ότι σε τελική ανάλυση η θέση του μάρτυρα ταυτίζεται με την θέση της Υπεράσπισης. Η πιο πάνω δήλωση δεν μπορεί, επομένως, να γίνει αποδεκτή ως απόδειξη της υπό της Υπεράσπισης προβληθείσας θέσης.
Σημειώνεται δε, ότι, σύμφωνα με τον ΜΕ 2 ο αποβιώσας όπως, άλλωστε, όλοι οι υπάλληλοι, που εργάζονταν ως οδηγοί στην εταιρεία Xypia Ltd, είχαν πρόσβαση σε όλα τα αυτοκίνητα της εταιρείας που έφεραν κόκκινα γράμματα «Ζ» συμπεριλαμβανομένου και του οχήματος με αριθμούς εγγραφής ΖΗΕΗ 265, που ο αποβιώσας οδήγησε την μοιραία νύχτα. Η πιο πάνω μαρτυρία δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση.
Συν τοις άλλοις, η υπό του μάρτυρος επικαλούμενη κατάθεση της υπαλλήλου της εταιρείας Xypia Ltd δεν κατατέθηκε ως τεκμήριο. Εν’ όψει τούτου δεν θεωρώ ασφαλές να αποδεχθώ ακόμα και τον υπό του μάρτυρος εν γένει προβληθέντα ισχυρισμό. Συνακόλουθα, ο ισχυρισμός, ότι το επίδικο όχημα έπρεπε να είναι ακινητοποιημένο και, κατ’ επέκταση, να μην χρησιμοποιείται, δεν είναι αποδεκτός.
Εκτός από τα σημεία από την μαρτυρία του, που δεν αποδέχομαι, η υπόλοιπη μαρτυρία του είναι αποδεκτή.
Ο ΜΕ 2 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από τον τρόπο και το ύφος με το οποίο κατέθεσε με έπεισε για την ειλικρίνεια και την φιλαλήθειά του. Ήταν θετικός στην μαρτυρία του και απαντούσε με ευθύτητα, αμεσότητα και αυθορμητισμό και χωρίς να υπολογίζει τις απαντήσεις του από πριν. Τέλος, δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις.
Μέσα από την μαρτυρία του έχω ικανοποιηθεί, ότι αυτός προσήλθε στο Δικαστήριο με σκοπό και μόνο να παραθέσει στο Δικαστήριο αυτά που πραγματικά γνώριζε και όχι για να βοηθήσει την υπόθεση του Ενάγοντα. Η πιο πάνω διαπίστωση μου στηρίζεται, μεταξύ άλλων, και στο γεγονός, ότι για θέματα που υποστήριζαν την υπόθεση του Ενάγοντα και για τα οποία ο μάρτυρας δεν είχε γνώση, όπως αν το επίδικο όχημα αντιμετώπιζε μηχανικό πρόβλημα κατά τον ουσιώδη χρόνο, δήλωνε ευθαρσώς το ότι δεν γνώριζε να απαντήσει. Εν κατακλείδι δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία, ότι ο μάρτυρας ήταν μάρτυρας της αλήθειας.
Αμφισβητήθηκε και, μάλιστα, έντονα από την Υπεράσπιση ο ισχυρισμός του, ότι το επίδικο όχημα δεν ελεγχόταν μηχανικά κατά τακτά χρονικά διαστήματα και, κατ’ επέκταση, ότι δεν τύγχανε ικανοποιητικής συντήρησης. Ο μάρτυρας προς υποστήριξη της θέσης του ανέφερε, ότι η εταιρεία Xypia Ltd δεν φρόντιζε ώστε τα οχήματά της, συμπεριλαμβανομένου και του επίδικου οχήματος, να στέλνονται για έλεγχο και επιθεώρηση επί τακτικής βάσεως. Από την μαρτυρία του δε συνάγεται, ότι το επίδικο όχημα δεν πήγαινε καν στο γκαράζ για σκοπούς επιθεώρησης και ελέγχου, αλλά όπως, άλλωστε, και τα υπόλοιπα οχήματα, αυτό στελνόταν στο γκαράζ μόνο για σκοπούς επιδιόρθωσης και μόνο όταν οι υπάλληλοι, που το χρησιμοποιούσαν, αντιλαμβάνονταν, ότι αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα ή όταν γινόταν κάποιο παράπονο από πελάτες που το ενοικίαζαν. Ένεκα δε του ότι το εν λόγω όχημα πήγαινε στο γκαράζ μόνο για σκοπούς επιδιόρθωσης και μόνο όταν αυτό παρουσίαζε κάποιο πρόβλημα, δεν υπήρχε ιστορικό σέρβις.
Ο μάρτυρας είχε πρόσβαση στο εν λόγω όχημα και έκανε χρήση του επί καθημερινής βάσεως, όπως υποστήριξε. Εν’ όψει τούτου και όντας, επίσης, υπάλληλος και οδηγός της εταιρείας Xypia Ltd θεωρώ, ότι αυτός είχε προσωπική γνώση αν κατά πόσο αυτό στελνόταν για επιθεώρηση ή έλεγχο από την εν λόγω εταιρεία.
Υπό το φως όλων των πιο πάνω δεδομένων που ο μάρτυρας παρέθεσε στο Δικαστήριο θεωρώ, ότι αυτός τεκμηρίωσε την θέση του επαρκώς και σε τέτοιο βαθμό, που η Υπεράσπιση δεν κατάφερε να την κλονίσει κατά την αντεξέταση. Εν’ όψει όλων των πιο πάνω αλλά και της γενικότερα καλής εντύπωσης που μου δημιούργησε ως μάρτυρας της αλήθειας ο πιο πάνω ισχυρισμός του, είναι αποδεκτός.
Για όλους τους πιο πάνω λόγους η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή στην ολότητά της.
Από την μαρτυρία του ΜΕ 2 αισθάνομαι την ανάγκη να επισημάνω τα πιο κάτω.
Σύμφωνα με τον μάρτυρα τόσο ο ίδιος όσο και ο αποβιώσας κατά τον ουσιώδη χρόνο εργάζονταν ως υπάλληλοι της εταιρείας Xypia Ltd. Με την πιο πάνω μαρτυρία καταρρίπτεται ο ισχυρισμός που προβάλλεται στην Έκθεση Απαίτησης, ότι η Εναγόμενη 2 ήταν εργοδότης του αποβιώσαντα κατά τον ουσιώδη χρόνο.
Παρενθετικά και μόνο αναφέρω, ότι ο πιο πάνω ισχυρισμός, που εκτίθεται στην Έκθεση Απαίτησης, είναι, τουλάχιστον, παράδοξος. Και αυτό γιατί, ενώ στην παράγραφο 3 της Έκθεσης Απαίτησης αναφέρεται, ότι ο Μαυρίδης κατά τον ουσιώδη χρόνο εργαζόταν ως υπάλληλος της εταιρείας Xypia Ltd και στις παραγράφους 5 και 7 αυτής, ότι η Εναγόμενη 2 κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν απλά η ιδιοκτήτης του οχήματος, στις παραγράφους 6-9 προβάλλεται ο ισχυρισμός, ότι εργοδότες του αποβιώσαντα κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν τόσο η Xypia Ltd όσο και η Εναγόμενη 2. Καταλογίζεται δε ευθύνη για την πρόκληση του θανάτου του Μαυρίδη και στην Εναγόμενη 2 ως εργοδότης του αποβιώσαντα.
Σημειώνεται, επίσης, ότι ο ισχυρισμός, που περιέχεται στην Έκθεση Απαίτησης, ότι η Εναγόμενη 2 ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο εργοδότης του αποβιώσαντα αναιρείται και από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1, το οποίο, όπως και πιο πάνω αναφέρθηκε, είναι παραδεκτό μεταξύ των διαδίκων. Σύμφωνα με αυτό η Εναγόμενη 2 δεν ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο εργοδότης του αποβιώσαντα.
Τέλος, σύμφωνα με τον μάρτυρα, αφορμή για την μετάβαση του ιδίου όσο και για την προτιθέμενη μετάβαση του αποβιώσαντα στο αεροδρόμιο Πάφου ήταν η παράδοση κάποιου αυτοκινήτου σε πελάτη της εταιρείας Xypia Ltd. Αν και ο μάρτυρας δεν το δήλωσε ρητά θεωρώ, ότι από την πιο πάνω μαρτυρία προκύπτει με ασφάλεια, ότι ο αποβιώσας κατά τον ουσιώδη χρόνο οδήγησε το όχημα στα πλαίσια της εκτέλεσης των καθηκόντων του ως οδηγός της εταιρείας Xypia Ltd. Σημειώνεται δε, ότι στην κατάθεση που ο μάρτυρας έδωσε στην Αστυνομία (Τεκμήριο 10) αναφέρεται ευκρινώς, ότι ο αποβιώσας είχε από το απόγευμα της 20.2.01 συνεννοηθεί με τον μάρτυρα, ώστε οι δυο τους να συναντηθούν στο αεροδρόμιο Πάφου γύρω στις 8:00 η ώρα το βράδυ. Σκοπός της συνάντησής τους στο αεροδρόμιο Πάφου ήταν η μεταφορά του μάρτυρα από τον αποβιώσαντα πίσω στην Πάφο, αφού ο πρώτος θα παρέδιδε αυτοκίνητο σε πελάτη στο αεροδρόμιο.
Ο Ενάγοντας κατέθεσε, μεταξύ άλλων, ότι αξιώνει το ποσό των Λ.Κ.2.000,00 σεντ ως έξοδα για την μεταφορά της σωρού του Μαυρίδη στην Ελλάδα. Κατά την αντεξέταση διεφάνη, ότι δεν είχε προσωπική γνώση για την πληρωμή του πιο πάνω ποσού. Σύμφωνα με το μάρτυρα το ποσό αυτό πληρώθηκε από τον πατέρα του αποβιώσαντα, ο δε μάρτυρας πληροφορήθηκε την εν λόγω πληρωμή και το ύψος της από τον τελευταίο. Τέλος, ο μάρτυρας ουδέποτε είδε οποιαδήποτε σχετική απόδειξη και δεν είχε στην κατοχή του απόδειξη που να αποδεικνύει τον ισχυρισμό του.
Αναφορικά με το ποσό των Λ.Κ.600,00 σεντ που ο μάρτυρας αξιώνει με την αγωγή του ως δικηγορικά έξοδα διαχείρισης αυτός ανέφερε, ότι το εν λόγω ποσό δεν πληρώθηκε ακόμα στους δικηγόρους της διαχείρισης. Είναι, όμως, αυτό, το οποίο, όπως πληροφορήθηκε από τον δικηγόρο της διαχείρισης, θα κληθεί να πληρώσει και με το οποίο θα χρεωθεί η περιουσία του αποβιώσαντα.
Η απόδειξη ειδικών ζημιών κινείται μέσα σε αυστηρά πλαίσια. Είναι καθιερωμένη αρχή ότι οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρειες και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα. Η Νομολογία επιβάλλει σε διάδικο την υποχρέωση να αποδεικνύει την ζημία του με θετική μαρτυρία (Βλ. Ελισάβετ Ηρακλέους ν. Ρένου Πίτρου (1994) 1 ΑΑΔ 239, Ανδρέας Σπύρου ν. Άριστου Χ΄΄ Χαραλάμπους (1989) 1Ε ΑΑΔ 298, Λαζούρας ν. Σκυλλουριώτου (1992) 1 ΑΑΔ 168, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευά (1992) 1 ΑΑΔ 498, Aloupou and Another v. Hadjigeorghiou and Another (1984) 1 CLR 475 και Mc Gregor on Damages, 15η έκδοση, παράγραφος 23, σελ. 15).
Στην υπόθεση Κούνουνα κ.α. ν. Κώστας Κυριάκου & Υιός Λτδ κ.α. (2001) 1 ΑΑΔ 2126 έγινε αναφορά στο πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Λόρδου Goddard στην Αγγλική υπόθεση Bonham-Carter v. Hyde Park Hotel Ltd (1948) 64 TLR 177, 178:
«Plaintiffs must understand that if they bring actions for damages it is for them to prove their damage; it is not enough to write down the particulars and, so to speak, throw them at the head of the court, saying “this is what I have lost, I ask you to give me these damages”. They have to prove it».
Σε μετάφραση:
«Οι ενάγοντες πρέπει να αντιληφθούν, ότι όταν κινούν αγωγές για αποζημιώσεις για ζημίες εναπόκειται σε αυτούς να αποδεικνύουν τις ζημίες τους. Δεν είναι αρκετό να εκθέτουν (στα δικόγραφά τους) τις λεπτομέρειες (ζημιών) και να ρίχνουν το βάρος, ας το πούμε έτσι, στο Δικαστήριο λέγοντας “αυτό είναι που έχω ζημιωθεί, ζητώ να μου επιδικάσεις αυτές τις ζημίες”. Οφείλουν να τις αποδεικνύουν».
Η μαρτυρία που δόθηκε προς απόδειξη των πιο πάνω ισχυρισμών είναι εξ’ ακοής. Απέχει, δηλαδή, από την θετική εκείνη μαρτυρία με την οποία δύνανται να αποδειχθούν οι ειδικές ζημίες σύμφωνα με την Νομολογία.
Επιπλέον, όσον αφορά τα έξοδα διαχείρισης καμία μαρτυρία δεν δόθηκε αναφορικά με την εργασία, νομική ή άλλη, που έλαβε χώρα στα πλαίσια της διαχείρισης, τα διαβήματα στα οποία προέβηκαν οι δικηγόροι για σκοπούς διεκπεραίωσής της και τον τρόπο με τον οποίο υπολογίσθηκε το αξιούμενο ποσό των Λ.Κ.600,00 σεντ. Υπό το φως όλων των πιο πάνω οι εν λόγω ισχυρισμοί δεν κρίνονται αποδεκτοί.
Εκτός από τα πιο πάνω σημεία από την μαρτυρία του που δεν αποδέχομαι η υπόλοιπη μαρτυρία του Ενάγοντα κρίνεται αποδεκτή.
Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα:
Ο αποβιώσας Αναστάσιος Μαυρίδης γεννήθηκε το έτος 1969 και ήταν Έλληνας υπήκοος. Κατά τον ουσιώδη χρόνο εργαζόταν ως υπάλληλος της εταιρείας Xypia Ltd, η οποία ήταν εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, εγγεγραμμένη στην Κύπρο και η οποία ασχολείτο, μεταξύ άλλων, με ενοικιάσεις αυτοκινήτων. Ανάμεσα στα καθήκοντά του στην εν λόγω εταιρεία ήταν και αυτά του οδηγού.
Μετά την έγερση της αγωγής η εταιρεία Xypia Ltd διαλύθηκε με απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερομηνίας 20.9.05, η οποία εκδόθηκε στα πλαίσια της αίτησης με αριθμό 275/05. Έκτοτε έχει αναλάβει ο Επίσημος Παραλήπτης ως προσωρινός εκκαθαριστής της.
Κατά τον χρόνο του θανάτου του ο αποβιώσας ήταν νυμφευμένος. Από τον γάμο του απέκτησε ένα υιό, ο οποίος γεννήθηκε στις 24.1.00. Η σύζυγός του δεν εργαζόταν.
Στις 20.2.01 και στα πλαίσια εκτέλεσης των καθηκόντων του ως οδηγός στην εταιρεία Xypia Ltd ο αποβιώσας οδήγησε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΖΗΕΗ 265 επί του κύριου δρόμου Πάφου-Λεμεσού. Οδηγούσε με κατεύθυνση την Λεμεσό και προορισμό του είχε το αεροδρόμιο Πάφου. Η πορεία προς Λεμεσό χωρίζεται σε δύο λωρίδες κυκλοφορίας.
Σε κάποιο σημείο της διαδρομής μεταξύ του 14ου και 15ου χιλιομέτρου στην περιοχή Κουκλιών ο αποβιώσας συγκρούσθηκε πάνω σε σιδερένιο προστατευτικό κιγκλίδωμα, στα αριστερά σύμφωνα με την πορεία του, και στο διαχωριστικό στηθαίο που υπήρχε μέσα στον δρόμο, το οποίο χώριζε τον κύριο δρόμο Πάφου-Λεμεσού σε δύο πορείες κυκλοφορίας, μια προς την Πάφο και μια προς την Λεμεσό. Από τις πιο πάνω συγκρούσεις το εν λόγω όχημα ανατράπηκε και κατέληξε στην δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας για οχήματα με κατεύθυνση την Λεμεσό και αναποδογυρισμένο με το μπροστινό του μέρος να βλέπει προς Πάφο. Ο Μαυρίδης μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου.
Συνεπεία του δυστυχήματος ο Μαυρίδης υπέστη πλήρη διατομή της σπονδυλικής στήλης και απεβίωσε.
Η σωρός του ταριχεύθηκε σύμφωνα με τους επιστημονικούς κανόνες και μεταφέρθηκε στην Ελλάδα για ταφή.
Το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΖΗΕΗ 265 ενεγράφη για πρώτη φορά στις 14.12.1999 σαν όχημα «Ζ», δηλαδή, σαν όχημα εκμισθωμένο χωρίς οδηγό με ιδιοκτήτη την Εναγόμενη 2. Παρέμεινε «Ζ» μέχρι την 26.1.00. Στις 27.1.00 αυτό μετατράπηκε σε ιδιωτικό κατόπιν έγκρισης της Αρχής Αδειών.
Κατά τον ουσιώδη χρόνο το εν λόγω όχημα χρησιμοποιείτο από την εταιρεία Xypia Ltd, η οποία το διέθετε στους υπαλλήλους της για τους σκοπούς της εταιρείας. Αυτό δεν είχε άδεια κυκλοφορίας και παρόλο που είχε παύσει να είναι «Ζ» έφερε κόκκινους αριθμούς εγγραφής ΖΗΕΗ 265. Ιδιοκτήτης δε του εν λόγω οχήματος κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν η Εναγόμενη 2. Το εν λόγω όχημα δεν τύγχανε συντήρησης ή ελέγχου.
Μετά τον θάνατο του αποβιώσαντα διορίσθηκε διαχειριστής της περιουσίας του ο Ενάγοντας.
Τα έξοδα της κηδείας του αποβιώσαντα ανέρχονται στο ποσό των Λ.Κ.500,00 σεντ.
Η απαίτηση του Ενάγοντα βασίζεται επί το ότι οι Εναγόμενοι παρέλειψαν ως εργοδότες του αποβιώσαντα να παρέχουν σε αυτόν ασφαλές σύστημα εργασίας. Καμία, όμως, μαρτυρία δεν προσκομίσθηκε, που να αποδεικνύει, ότι η Εναγόμενη 2 ήταν η εργοδότης του αποβιώσαντα κατά τον ουσιώδη χρόνο. Τουναντίον, όπως πιο πάνω είδαμε, η υπό του Ενάγοντος προσαχθείσα μαρτυρία κατέδειξε, ότι εργοδότης του αποβιώσαντα κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν ήταν η Εναγόμενη 2, αλλά η εταιρεία Xypia Ltd.
Επίσης, στην Έκθεση Απαίτησης δεν δικογραφούνται οποιοιδήποτε ισχυρισμοί ή λεπτομέρειες προς την κατεύθυνση, ότι η Εναγόμενη 2 υπέχει ευθύνη για την πρόκληση του επίδικου θανάτου ως εκ του γεγονότος, ότι αυτή ήταν η ιδιοκτήτης του επίδικου οχήματος κατά τον ουσιώδη χρόνο. Η βάση της αγωγής του Ενάγοντα είναι ότι η ευθύνη της Εναγόμενης 2 για τον θάνατο του αποβιώσαντα προκύπτει μόνο από την κατ’ ισχυρισμό εργοδοσία του αποβιώσαντα από αυτήν.
Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω, πως ο Ενάγοντας απέτυχε να αποδείξει την υπόθεσή του εναντίον της Εναγόμενης 2. Η αγωγή εναντίον της Εναγόμενης 2 είναι, λοιπόν, καταδικασμένη σε αποτυχία.
Το ίδιο καταδικασμένη σε αποτυχία είναι και η αγωγή εναντίον του Εναγόμενου 1. Όπως και πιο πάνω είδαμε, η βάση της αγωγής είναι ότι η εταιρεία Xypia Ltd παρέλειψε κατά τον ουσιώδη χρόνο να παρέχει στον αποβιώσαντα ασφαλές σύστημα εργασίας κατά παράβαση των νομίμων καθηκόντων της και/ή των όρων εργοδότησής του. Το αγώγιμο δικαίωμα του Ενάγοντα προκύπτει, σύμφωνα με αυτόν, μεταξύ άλλων, από το ότι το επίδικο όχημα ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο ελαττωματικό και/ή είχε μηχανική βλάβη, συνεπεία της οποίας προκλήθηκε η ανατροπή του και, κατ’ επέκταση, ο θάνατος του Μαυρίδη.
Καμία, όμως, απολύτως μαρτυρία δεν προσκομίσθηκε από τον Ενάγοντα προς απόδειξη των πιο πάνω ισχυρισμών.
Η ευπαίδευτη συνήγορος του Ενάγοντα αναφερόμενη κατά την τελική της αγόρευση, μεταξύ άλλων, στα πιο κάτω σημεία κάλεσε το Δικαστήριο να εξάξει το συμπέρασμα, ότι το εν λόγω όχημα ήταν ελαττωματικό κατά τον ουσιώδη χρόνο και ότι αυτή η ελαττωματικότητα ήταν η αιτία της πρόκλησης του επίδικου δυστυχήματος.
Τα σημεία αυτά είναι τα ακόλουθα: (α) η αφαίρεση της άδειας «Ζ» από το επίδικο όχημα και η μεταβίβαση του σε άλλο όχημα, (β) το γεγονός ότι δεν βρισκόταν σε ισχύ άδεια κυκλοφορίας κατά τον ουσιώδη χρόνο, (γ) ότι αυτό δεν ελεγχόταν μηχανικά και (δ) ότι τα ίχνη τροχοπέδησης καταδεικνύουν, ότι το δυστύχημα προκλήθηκε από φθαρμένα ελαστικά ή ελαττωματικά φρένα.
Δεν μου διαφεύγει, ότι αποτελεί εύρημά μου, ότι το επίδικο όχημα δεν ετύγχανε ελέγχου ή σέρβις και δεν είχε άδεια κυκλοφορίας κατά τον ουσιώδη χρόνο. Ακόμα, ότι αυτό, παρόλο που κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν ήταν «Ζ», έφερε πινακίδες αυτοκινήτου «Ζ». Έχω, επίσης, αποδεχθεί, ότι πριν το επίδικο δυστύχημα είχε αφαιρεθεί η άδεια «Ζ» από το επίδικο όχημα και είχε μεταφερθεί σε άλλο όχημα, όπως και τα ευρήματα του εξεταστή από την σκηνή του δυστυχήματος συμπεριλαμβανομένων και των ιχνών τροχοπέδησης.
Τίποτα, όμως, από τα πιο πάνω είτε από μόνο του, είτε σωρευτικά ιδωμένα δεν μπορούν να οδηγήσουν στο συμπέρασμα, ότι το εν λόγω όχημα ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο ελαττωματικό ή είχε μηχανική βλάβη, η οποία συνέβαλε στην πρόκληση του επίδικου δυστυχήματος με την απώλεια του ελέγχου του από τον αποβιώσαντα. Ειδικότερα δε, η εισήγηση της ευπαίδευτης συνηγόρου του Ενάγοντα αναφορικά με τα ίχνη τροχοπέδησης καλεί το Δικαστήριο να μετατραπεί σε εμπειρογνώμονα, πράγμα ανεπίτρεπτο.
Σημειώνεται, επίσης, ότι ακόμα και αν δεχόμουν, ότι ουδέποτε πριν το επίδικο δυστύχημα το εν λόγω όχημα είχε περάσει από επιθεώρηση και πάλι δεν θα ήμουν σε θέση από ένα τέτοιο εύρημα να καταλήξω λογικά σε συμπέρασμα, ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο αυτό ήταν ελαττωματικό ή είχε μηχανική βλάβη, η οποία συνέβαλε στην πρόκληση του επίδικου δυστυχήματος.
Η κατ’ ισχυρισμό μηχανική βλάβη ή ελαττωματικότητα του επίδικου οχήματος καθώς επίσης η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ αυτής και της πρόκλησης του επίδικου δυστυχήματος όφειλε να αποδειχθεί με θετική μαρτυρία, πράγμα που ο Ενάγοντας απέτυχε να πράξει.
Δόθηκε, επίσης, μαρτυρία, ότι ο αποβιώσας εργαζόταν υπερωρίες και χωρίς ωράριο. Η μαρτυρία αυτή σκοπούσε, προδήλως, να καταδείξει, ότι το επίδικο δυστύχημα προήλθε από κόπωση του αποβιώσαντα για την οποία ευθύνετο η εργοδότρια εταιρεία Xypia Ltd. Παρόλο που ένας τέτοιος ισχυρισμός δεν περιλαμβάνεται στις λεπτομέρειες αμέλειας και/ή παράβασης των νομίμων καθηκόντων των Εναγόμενων, οπότε και δεν χρήζει εξέτασης από το Δικαστήριο, αισθάνομαι την ανάγκη να πω, πως καμία μαρτυρία δεν προσκομίσθηκε από τον Ενάγοντα που να αποδεικνύει, ότι ο αποβιώσας οδηγούσε ενώ τελούσε υπό αυτή την κατάσταση κατά τον ουσιώδη χρόνο.
Σημειώνεται, επίσης, ότι ό,τι ο ΜΕ 2 επί του προκειμένου ανέφερε ήταν ότι ο αποβιώσας δούλευε υπερωρίες και χωρίς ωράριο, ότι ξεκινούσε δουλειά από το πρωί και μπορούσε να τελειώσει και ξημερώματα, αναλόγως των αναγκών. Σύμφωνα με τον ΜΕ 3 ο αποβιώσας εργαζόταν κάτω από δύσκολες συνθήκες εργασίας, αφού ήταν αναγκασμένος να εργάζεται πέραν του κανονικού ωραρίου. Κανείς εκ των δύο δεν ισχυρίσθηκε, όμως, ούτε από την μαρτυρία τους δύναται να συναχθεί το συμπέρασμα, ότι κατά τον χρόνο που επισυνέβη το επίδικο δυστύχημα ο αποβιώσας οδηγούσε υπό την επήρεια κοπώσεως, η οποία είχε προέλθει από τις συνθήκες εργασίας του.
Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αγωγή είναι καταδικασμένη σε αποτυχία και αναφορικά με τον Εναγόμενο 1.
Συνακόλουθα η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Εναγόμενης 2 και εναντίον του Ενάγοντα όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο.
Αναφορικά με τον Εναγόμενο 1 δεν εκδίδεται καμία διαταγή για έξοδα.
(Υπ.) ………………………………..
Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ.
Πιστό Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής