ECLI:CY:AD:2022:D383

Α�ΩΤΑΤ� ΔΙ�ΑΣΤΗΡΙ� �ΥΠΡ�Υ

ΔΕΥΤΕΡ�ΒΑ��ΙΑ ΔΙ�ΑΙ�Δ�ΣΙΑ

Π�ΛΙΤΙ�Η ΕΦΕΣΗ Α�. 272/2021

Β 

[ΛΙΑΤΣ�Σ, Π��εδ�ος]

[ΓΙΑΣΕ�ΗΣ, ΔΗ�ΗΤΡΙΑΔ�Υ-Α�ΔΡΕ�Υ, ΣΑ�ΤΗΣ,

ΧΑΤΖΗΓΙΑ��Η, Δ/ΣΤΕΣ]

Β 

13 �κτωβ�ίου 2022

Β 

Α�ΑΦ�ΡΙ�Α �Ε ΤΗ� ΑΙΤΗΣΗ Τ�Υ Α.Α. �ΑΙ Χ.Τ. ΠΡ�ΣΩΠΙ�Α �ΑΙ ΩΣ ΓΕ�Ι��Υ ΔΙΕΥ�Υ�ΤΗ Τ�Υ ��ΙΛ�Υ ΕΤΑΙΡΕΙΩ� GIOVANI ΓΙΑ ΤΗ� Ε�Δ�ΣΗ Ε�ΤΑΛ�ΑΤ�Σ CERTIORARI

Β 

�ΑΙ

Β 

Α�ΑΦ�ΡΙ�Α �Ε Τ� ΔΙ�ΑΣΤΙ�� Ε�ΤΑΛ�Α Η�ΕΡ��Η�ΙΑΣ 03.11.2020 Τ� �Π��� Ε�Δ��Η�Ε ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ Π�ΛΙΤΙ�ΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΥΠ' ΑΡ. 19/2020 (ΣΥ�ΠΛΗΡΩ�ΑΤΙ�Η ΑΙΤΗΣΗ) ΑΠ� Τ� ΕΠΑΡΧΙΑ�� ΔΙ�ΑΣΤΗΡΙ� Α���ΧΩΣΤ�Υ ΔΥ�Α�ΕΙ ΤΩ� ΠΕΡΙ ΠΡ�ΣΤΑΣΙΑΣ Τ�Υ ΑΠ�ΡΡΗΤ�Υ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙ�ΗΣ ΕΠΙ��Ι�Ω�ΙΑΣ (ΠΑΡΑ��Λ�Υ�ΗΣΗ ΣΥ�ΔΙΑΛΕ�ΕΩ� �ΑΙ ΠΡ�ΣΒΑΣΗ ΣΕ �ΑΤΑΓΕΓΡΑ��Ε�� ΠΕΡΙΕΧ��Ε�� ΙΔΙΩΤΙ�ΗΣ ΕΠΙ��Ι�Ω�ΙΑΣ) ���Ω� Τ�Υ 1996 �ΑΙ 2015

-----------------------------------------

Β 

Δ. �υπ�ιανο� (κα) με Α. �ατθαίου (κα) για εφεσείοντα, Γενικ� Εισαγγελέα

Γ. Παπα�ωάννου με Χ�. Παπα�ωάννου, για Γι��γος Α. Παπα�ωάννου ΔΕΠΕ και Π. Χ�ιστοδο�λου (κα) με Β. Χα�αλάμπους, για Γι��γος Ζ. Γεω�γίου & Συνε�γάτες ΔΕΠΕ, για τους εφεσίβλητους

--------------------------

Β 

Η απ�φαση του Δικαστη�ίου θα δοθεί απ� τον

Δικαστή Γ.�. Γιασεμή.

-----------------------------

Ξ‘ Ξ  Ξ� Ξ¦ Ξ‘ Ξ£ Ξ—

Β 

ΓΙΑΣΕ�ΗΣ, Δ.  �ε την πα�ο�σα έφεση επιδι�κεται η αναθε��ηση της απ�φασης Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστη�ίου, (το Δικαστή�ιο) να ακυ��σει «δικαστικ� ένταλμα», (το ένταλμα), με το οποίο εξουσιοδοτείτο η π��σβαση σε «καταγεγ�αμμένο πε�ιεχ�μενο ιδιωτικής επικοινωνίας» και σε «δεδομένα», αφο��ντα τους εφεσίβλητους.  Το ένταλμα, εξέδωσε, στις 3.11.2020, στη βάση μονομε�ο�ς αίτησης, (η αίτηση), Δικαστής του Επα�χιακο� Δικαστη�ίου Λά�νακας-Αμμοχ�στου, δυνάμει, �πως αναφέ�εται σε αυτ�, των ά�θ�ων 21, 22 και 23 του πε�ί Π�οστασίας του Απο��ήτου της Ιδιωτικής Επικοινωνίας (Πα�ακολο�θηση Συνδιαλέξεων και Π��σβαση σε �αταγεγ�αμμένο Πε�ιεχ�μενο Ιδιωτικής Επικοινωνίας) ��μου του 1996, (�. 92(Ι)/1996), �πως αυτ�ς έχει τ�οποποιηθεί, (ο �. 92(Ι)/1996).  Η έκδοση του, σκοπο�σε στη διε�ε�νηση έντεκα, συνολικά, ποινικ�ν αδικημάτων, τα οποία αναφέ�ονται, συγκεκ�ιμένα, στην αίτηση που υπέβαλε, σχετικά, ο Γενικ�ς Εισαγγελέας της Δημοκ�ατίας, (ο εφεσείων).

Β 

Το Δικαστή�ιο, με ένταλμα certiorari, το οποίο εξέδωσε στο πλαίσιο δια κλήσεως αίτησης που καταχ��ησαν οι εφεσίβλητοι, ακ��ωσε το ένταλμα.  �ι λ�γοι π�ος το�το, εδ�άζονται στη διαπίστωση του �τι το Επα�χιακ� Δικαστή�ιο, κατά την έκδοση του εντάλματος, ενή�γησε «μηχανιστικά»,  με την έννοια �τι πα�έλει�ε να ασκήσει τη διακ�ιτική του εξουσία, δυνάμει του ά�θ�ου 23(1) του �.92(Ι)/1996, καθ�ς, επίσης, �τι ενή�γησε, καθ΄ υπέ�βαση εξουσίας, �σον αφο�ά την εφα�μογή του ά�θ�ου 21(4) του ίδιου ��μου. Π�οηγήθηκε, της πιο πάνω αιτήσεως, η νενομισμένη, μονομε�ής, αίτηση για άδεια, η οποία εγκ�ίθηκε για την π�ο�θηση μ�νο, των π�οαναφε�θέντων λ�γων ακ��ωσης.  �άλιστα, οι εφεσίβλητοι, με αντέφεση π�οσβάλλουν την απ�φαση του Δικαστη�ίου να μην  εγκ�ίνει τους υπ�λοιπους λ�γους ακ��ωσης. �ατά τα άλλα, εισηγο�νται �τι η απ�φαση του Δικαστη�ίου είναι ο�θή, δεδομένων των θεμάτων, στα οποία η εξέτασή της είχε επικεντ�ωθεί.  Η απ�φαση, ανωτέ�ω, του Δικαστη�ίου, β�ήκε αντίθετη την πλευ�ά του εφεσείοντα.  Εισηγείται �τι, το Επα�χιακ� Δικαστή�ιο, κατά την έκδοση του εντάλματος, έλαβε υπ��η το πε�ιεχ�μενο της αίτησης και της υποστη�ικτικής, αυτής, ένο�κης δήλωσης και ενή�γησε στη βάση των π�ονοι�ν των, σχετικ�ν, ά�θ�ων του �.92(Ι)/1996.

Β 

Σ�μφωνα με τα γεγον�τα, την αίτηση υπέβαλε, μονομε��ς, ο εφεσείων,  �πως ηδ�νατο να π�άξει, δυνάμει του ά�θ�ου 21(1)[1] του �.92(Ι)/1996. �ε αυτή αιτείτο, κατά π��το, την έκδοση εντάλματος  με το οποίο να εξουσιοδοτείτο η « π��σβαση, επιθε��ηση και λή�η �σων δεδομένων αποτελο�ν καταγεγ�αμμένο πε�ιεχ�μενο ιδιωτικής επικοινωνίας απ� τα δεδομένα που αναφέ�ονται στο �έ�ος ΙΙ και τα οποία έχουν σχέση με τη διε�ε�νηση των πιο κάτω ποινικ�ν αδικημάτων, α�ιθμ�ς των οποίων πε�ιλαμβάνονται στην υποπα�άγ�αφο Β της πα�αγ�άφου 2 του Ά�θ�ου 17 του Συντάγματος:»  �ατά δε�τε�ο, αιτείτο, �πως με το ένταλμα εξουσιοδοτείτο «η π��σβαση σε δεδομένα ως αυτά ο�ίζονται στον πε�ί Διατή�ησης Τηλεπικοινωνιακ�ν Δεδομένων στα ά�θ�α 6, 7, 8, 9, 10 και 11 με σκοπ� τη διε�ε�νηση Σοβα��ν Ποινικ�ν Αδικημάτων ��μου του 2007, τα οποία ε�λογα πιστε�εται �τι β�ίσκονται καταγεγ�αμμένα ή πε�ιέχονται στα δεδομένα που αναφέ�ονται στο �έ�ος ΙΙ.». Η πα�απομπή, ανωτέ�ω, είναι στον πε�ί Διατή�ησης Τηλεπικοινωνιακ�ν Δεδομένων με Σκοπ� τη Διε�ε�νηση Σοβα��ν Ποινικ�ν Αδικημάτων ��μο του 2007, (�.183(Ι)/2007), �πως αυτ�ς έχει τ�οποποιηθεί, (ο �.183(Ι)/2007). Εμφαν�ς, η αναφο�ά σε «δεδομένα», στο δε�τε�ο αιτητικ�, πα�απέμπει στον εν λ�γω ��ο, �πως το�τος ε�μηνε�εται στο ά�θ�ο 2(1)[2] του �.183(Ι)/2007. �υδεμία σχέση έχει,  ο π�οαναφε�θείς  ��ος, με την ίδια λέξη που χ�ησιμοποιείτο στο π��το αιτητικ�, και πα�έπεμπε σε στοιχεία μα�τυ�ίας που αναζητο�νταν απ� την Αστυνομία. Επιπ��σθετα, σ�μφωνα με τα �σα αναφέ�ονταν στο �έ�ος ΙΙ της αίτησης, τα στοιχεία στα οποία ζητείτο π��σβαση, φέ�εται να πε�ιέχονταν σε έγγ�αφα, συσκευές και αντικείμενα, που είχαν, ήδη, πε�ιέλθει στην κατοχή της Αστυνομίας, με τον τ��πο που εξηγείται στην αίτηση.   

Β 

Το Επα�χιακ� Δικαστή�ιο, κατά την  έκδοση του εντάλματος αιτιολ�γησε την απ�φαση του, συναφ�ς, σε ξεχω�ιστ� π�ακτικ� (το π�ακτικ�), το οποίο συνέταξε κατά τον ίδιο χ��νο που συνέταξε και το ένταλμα. Αναμφίβολα, τα δ�ο έγγ�αφα διαβάζονται μαζί, με το π�ακτικ� να αποτελεί, π�οφαν�ς, την αιτιολ�γηση της απ�φασής του και το ένταλμα να πε�ιέχει το διατακτικ� μέ�ος της. Το Δικαστή�ιο, κατά την εξέταση της αίτησης για ένταλμα certiorari, αναγν��ισε τη σχέση, ανωτέ�ω, μεταξ� των δ�ο εγγ�άφων. Σημει�νεται δε, πως, με το ένταλμα εξουσιοδοτο�νταν οι αστυνομικοί ανακ�ιτές, που κατονομάζονται στο �έ�ος Ι της αίτησης, να αποκτήσουν π��σβαση σε «καταγεγ�αμμένο πε�ιεχ�μενο ιδιωτικής επικοινωνίας» και σε «δεδομένα». Το Επα�χιακ� Δικαστή�ιο, στο σημείο εκείνο συμπλή�ωσε με αναφο�ά στην πεποίθηση που διατυπων�ταν στην ένο�κη δήλωση, και εκφ�άζεται στο ά�θ�ο 21(3) του �.92(Ι)/1996 με τον ��ο «ε�λογα πιστε�εται», για την �πα�ξη τέτοιων στοιχείων σε έγγ�αφα, συσκευές και αντικείμενα, που είχαν πε�ιέλθει στην κατοχή της Αστυνομίας. Στο πλαίσιο της έφεσης, δεν ηγέ�θη οποιοδήποτε θέμα, �σον αφο�ά την πιο πάνω πτυχή.  �ατά τη διαδικασία εν�πιον του Δικαστη�ίου, ηγέ�θησαν τα θέματα που έχουν π�οαναφε�θεί, σε σχέση με τη νομιμ�τητα της απ�φασης του Επα�χιακο� Δικαστη�ίου, να π�οβεί στην έκδοση του εντάλματος, �πως αυτή καταγ�άφεται στο π�ακτικ�.  �ε την έφεση,  π�οσβάλλεται η ο�θ�τητα της απ�φασης, σχετικά, του Δικαστη�ίου να π�οβεί στην ακ��ωση του εντάλματος. Στο επίκεντ�ο, ειδικά, των λ�γων έφεσης 1 και 2, που αφο�ο�ν στον π�οαναφε�θέντα π��το λ�γο ακ��ωσης, β�ίσκεται το ά�θ�ου 23(1) του �.92(Ι)/1996.

Β 

Ά�θ�ο 23(1) του �.92(Ι)/1996

�ατ’ α�χάς, να σημειωθεί �τι τα ά�θ�α 21 και 22 του �.92(Ι)/1996, π�οβλέπουν τις απαιτήσεις που π�έπει να ικανοποιο�νται, π�ος διασφάλιση του νομ�τυπου της αίτησης για την έκδοση δικαστικο� εντάλματος, δυνάμει του ά�θ�ου 23(1) του ίδιου ��μου.  Ειδικά, το ά�θ�ο 21,  στα εδάφια (1), (2) και (3), π�οβλέπει για τη δυνατ�τητα του Γενικο� Εισαγγελέα να υποβάλει αίτηση και να ζητά την έκδοση δικαστικο� εντάλματος το οποίο να εξουσιοδοτεί την π��σβαση σε «πε�ιεχ�μενο ιδιωτικής επικοινωνίας» και σε «δεδομένα», τα οποία «ε�λογα πιστε�εται» �τι β�ίσκονται καταγεγ�αμμένα σε έγγ�αφα, ή σε συσκευές, ή σε αντικείμενα, στα οποία ζητείται π��σβαση. Το ά�θ�ο 22, π�οβλέπει για το πε�ιεχ�μενο τέτοιας αίτησης, που αναφέ�εται πιο πάνω, καθ�ς, επίσης, της υποστη�ικτικής, αυτής, ένο�κης δήλωσης.  Στο τελευταίο έγγ�αφο, ανωτέ�ω, π�έπει να δικαιολογείται, στη βάση εμπε�ιστατωμένης έκθεσης γεγον�των, η πεποίθηση του αιτητή �τι, «το ζητο�μενο δικαστικ� ένταλμα π�έπει να εκδοθεί.», (ά�θ�ο 22(β)). Σχετικές, ως π�ος το�το, είναι και οι λοιπές π��νοιες του ά�θ�ου 22.

Β 

Το εκδίδον δικαστή�ιο, λοιπ�ν, σε αίτηση �πως αυτή που π�ονοείται στο ά�θ�ο 21(1) του �.92(Ι)/1996, αφο� ικανοποιηθεί �τι συντ�έχουν οι πιο πάνω απαιτήσεις, καθ�ς, επίσης, οι απαιτήσεις του ά�θ�ου 21(4), στο οποίο γίνεται, ειδική, αναφο�ά πιο κάτω, το επ�μενο στάδιο, στο οποίο π�έπει, ιδιαιτέ�ως, να εστιάσει την π�οσοχή του, είναι αυτ� που π�οβλέπεται στο, εξουσιοδοτικ�, ά�θ�ο 23(1) του ίδιου ν�μου.  Στο βαθμ� που ενδιαφέ�ει, π�οβλέπει τα εξής:

Β 

«23.(1) � Δικαστής δ�ναται να εκδ�σει το αναφε��μενο στα ά�θ�α 21 και 22 δικαστικ� ένταλμα, �πως αυτ� ζητήθηκε με την αίτηση ή με τέτοιες τ�οποποιήσεις ή με τέτοιους ��ους που ο ίδιος κ�ίνει αναγκαίους, εάν ικανοποιηθεί �τι, με βάση τα γεγον�τα τα οποία υποβλήθηκαν απ� τον αιτητή-

Β 

(α) Υπά�χει ε�λογη υπο�ία ή πιθαν�τητα �τι π��σωπο διέπ�αξε, διαπ�άττει ή αναμένεται να διαπ�άξει αδίκημα…·

Β 

(β) υπά�χει ε�λογη υπο�ία ή πιθαν�τητα �τι συγκεκ�ιμένη ιδιωτική επικοινωνία συνδέεται ή είναι συναφής με το αδίκημα …·

Β 

(γ) η έκδοση του δικαστικο� εντάλματος είναι π�ος το συμφέ�ον της δικαιοσ�νης.»

Β 

Το πιο πάνω ά�θ�ο, πα�έχει στο εκδίδον δικαστή�ιο διακ�ιτική εξουσία, την οποία ασκεί στη βάση των, συγκεκ�ιμένων, κ�ιτη�ίων, που π�οβλέπονται σε αυτ�, να αποφασίσει κατά π�σο δικαιολογείται να π�οβεί στην έκδοση του δικαστικο� εντάλματος, που αναφέ�εται στο ά�θ�ο 21(1) του �.92(Ι)/1996, ήτοι, με το οποίο να «εξουσιοδοτείται ή εγκ�ίνεται η π��σβαση, η επιθε��ηση και η λή�η καταγεγ�αμμένου πε�ιεχομένου ιδιωτικής επικοινωνίας...». Αναμφίβολα, τα πιο πάνω κ�ιτή�ια, �πως πα�ατή�ησε, σχετικά, και το Δικαστή�ιο, εφα�μ�ζονται μαζί, σε κάθε πε�ίπτωση στην οποία υποβάλλεται αίτηση για την έκδοση δικαστικο� εντάλματος, δυνάμει του ά�θ�ου 23(1), ανωτέ�ω.

Β 

Στην π�οκειμένη πε�ίπτωση, το Επα�χιακ� Δικαστή�ιο, στο π�ακτικ� αιτιολ�γησης της απ�φασής του, για την έκδοση του εντάλματος, δεν έκανε αναφο�ά στο ά�θ�ο 23(1) ή στα κ�ιτή�ια που αυτ� π�οβλέπει.  Το�το ήταν το π��τιστο που έπ�επε να είχε π�άξει,  π�οκειμένου να καταδείκνυε τα πε�ί της συνδ�ομής τους ή μη, σε σχέση με την αίτηση, που ήταν εν�πιον του. �,τι ανέφε�ε ήταν άσχετο με �,τι επιδι�κετο με αυτή.  �πως το έθεσε  «… στη βάση των δεδομένων που τέθηκαν διαπιστ�νεται η �πα�ξη ε�λογης υπο�ίας ή πιθαν�τητας �τι τα συγκεκ�ιμένα δεδομένα συνδέονται ή είναι συναφή με σοβα�ά ποινικά αδικήματα.». Εμφαν�ς, π��κειται για λανθασμένη  αντίκ�υση, του �λου θέματος, αφο� το ά�θ�ο 23(1), δε θέτει τέτοια απαίτηση, ως η ανωτέ�ω, και δη σε σχέση με «δεδομένα».  Εν π��τοις, το εν λ�γω ά�θ�ο π�οβλέπει, �τι το εκδίδον δικαστή�ιο π�έπει να ικανοποιηθεί, πως  «υπά�χει ε�λογη υπο�ία ή πιθαν�τητα �τι π��σωπο διέπ�αξε, διαπ�άττει ή αναμένεται να διαπ�άξει αδίκημα», ως η πα�άγ�αφος (α) αυτο�. �ε δεδομένη την απαίτηση, ανωτέ�ω, το�το π�έπει, ακολο�θως, να ικανοποιηθεί, βάσει της πα�αγ�άφου (β), πως «υπά�χει ε�λογη υπο�ία ή πιθαν�τητα �τι η συγκεκ�ιμένη ιδιωτική επικοινωνία συνδέεται ή είναι συναφής με το αδίκημα», δηλαδή, το «αδίκημα» για το οποίο γίνεται λ�γος στην πα�άγ�αφο (α), ανωτέ�ω. Σε κάθε πε�ίπτωση, η έκδοση του δικαστικο� εντάλματος, επιβάλλεται να «είναι π�ος το συμφέ�ον της δικαιοσ�νης», ως η πα�άγ�αφος (γ) της εν λ�γω, διάταξης.  Τα πιο πάνω κ�ιτή�ια, εξετάζονται στο πλαίσιο αίτησης δυνάμει του ά�θ�ου 21(1) του  �.92(Ι)/1996 για π��σβαση σε «καταγεγ�αμμένο πε�ιεχ�μενο ιδιωτικής επικοινωνίας». Δεν εξετάζονται σε σχέση με αίτημα για π��σβαση σε «δεδομένα», για τα οποία π�οβλέπει ο �.183(Ι)/2007. 

Β 

Το Επα�χιακ� Δικαστή�ιο, κατά την εξέταση της αίτησης για έκδοση του εντάλματος, δεν έστ�ε�ε, καθ�λου, την π�οσοχή του στις απαιτήσεις, ανωτέ�ω, του ά�θ�ου 23(1) του �.92(Ι)/1996. Η, π�οαναφε�θείσα, πα�ατή�ησή του, �τι «τα συγκεκ�ιμένα δεδομένα συνδέονται ή είναι συναφή με σοβα�ά ποινικά αδικήματα», απαντά στο ά�θ�ο 4(4)[3] του �.183(Ι)/2007, το οποίο πα�έχει σε εκδίδον δικαστή�ιο εξουσία για την έκδοση διατάγματος π��σβασης σε «δεδομένα», στη βάση αίτησης που υποβάλλεται δυνάμει του εδαφίου (1)(α) του ίδιου ά�θ�ου.  �ι π��νοιες του συγκεκ�ιμένου ν�μου δεν μπο�εί να αποτελέσουν τη νομική βάση αίτησης επί της οποίας να εκδοθεί δικαστικ� ένταλμα το οποίο να εξουσιοδοτεί την π��σβαση σε «καταγεγ�αμμένο πε�ιεχ�μενο ιδιωτικής επικοινωνίας», �πως αναφέ�εται στο ά�θ�ο 21(1) του ��μου 92(I)/1996.  � κάθε ένας, απ� τους δ�ο π�οαναφε�θέντες ��μους, �υθμίζει διαφο�ετικά θέματα.  Υποστή�ιξη, π�ος το�το, πα�έχεται στο ά�θ�ο 22, του �.183(1)/2007. Σ�μφωνα με αυτ�, «Τίποτα στον πα��ντα ��μο δεν επη�εάζει ο�τε μπο�εί να θεω�ηθεί �τι επη�εάζει την εφα�μογή των διατάξεων του πε�ί Π�οστασίας του Απο��ήτου της Ιδιωτικής Επικοινωνίας (Πα�ακολο�θηση Συνδιαλέξεων) ��μου». Η π��νοια, ανωτέ�ω, εκφ�άζει τη θέληση του �ομοθέτη, �πως οι δ�ο ��μοι εφα�μ�ζονται ξεχω�ιστά, ο ένας απ� τον άλλο. 

Β 

Στο σημείο αυτ�, επισημαίνεται �τι, στο πλαίσιο του �.92(Ι)/1996, και, ειδικά, ως εκ της π�οαναφε�θείσας π��νοιας στο ά�θ�ο 21(1), δεν πα�έχεται δυνατ�τητα στο Γενικ� Εισαγγελέα να υποβάλει αίτηση με μοναδικ� αίτημα την π��σβαση σε «δεδομένα».  Στο εδάφιο (2), του ιδίου ά�θ�ου, αναφέ�εται, συγκεκ�ιμένα, �τι η  αίτηση, η οποία π�οβλέπεται στο εδάφιο (1), μπο�εί να υποβληθεί, «αναφο�ικά με πε�ιεχ�μενο επικοινωνίας, που β�ίσκεται καταγεγ�αμμένο σε έγγ�αφα ή σε συσκευές ή σε αντικείμενα που έχουν πε�ιέλθει ή π��κειται να πε�ιέλθουν στην κατοχή της Αστυνομίας …». Πασιφαν�ς, το�το είναι το π��τιστο αίτημα, για το οποίο μπο�εί να υποβληθεί η εν λ�γω αίτηση.  Ωστ�σο, στο ά�θ�ο 21(3)(α) π�οβλέπεται, επίσης, �τι σε αίτηση ως η αναφε��μενη στο εδάφιο (1) του ίδιου ά�θ�ου, δυνατ� να πε�ιληφθεί «αίτημα για π��σβαση σε δεδομένα», �πως αυτά ο�ίζονται στο �.183(Ι)/2007. Στο ά�θ�ο 22, του �.92(Ι)/1996, �που π�οβλέπεται το πε�ιεχ�μενο της ένο�κης δήλωσης και της αίτησης, αναφέ�εται, ειδικά, στην πα�άγ�αφο (δ), �τι σε αυτή πε�ιέχεται «το αίτημα, εάν είναι αναγκαίο, για π��σβαση σε δεδομένα …». Υποστή�ιξη στην πιο πάνω θέση, πα�έχει και η π��νοια στο ά�θ�ο 23(2)[4] του �.92(Ι)/1996. Δεδομένων των πιο πάνω πα�ατη�ήσεων, αυτοτελής αίτηση για π��σβαση σε «δεδομένα», π�οβλέπεται στο  ά�θ�ο 4(1)(α) του �.183(Ι)/2007, με την π��νοια �τι, «… αστυνομικ�ς ανακ�ιτής, δ�ναται να εξασφαλίσει δεδομένα που έχουν σχέση με τη διε�ε�νηση σοβα�ο� ποινικο� αδικήματος, εφ�σον π�οηγουμένως εξασφαλίσει απ� το Δικαστή�ιο σχετικ� διάταγμα.»  Πα�εμπιπτ�ντως, η  αντίλη�η του Δικαστη�ίου, �σον αφο�ά το πιο πάνω θέμα, δεν διαπιστ�νεται να διίσταται απ� τη θέση, ανωτέ�ω, με την οποία θέση, φαίνεται να συμφωνεί ο εφεσείων.  Επομένως,  λανθασμένα γίνεται εισήγηση στο λ�γο 5 της έφεσης πε�ί του αντιθέτου.

Β 

Τέλος, σημει�νεται �τι, η π��νοια στο ά�θ�ο 21(3)(α) του �.92(Ι)/1996 που π�οβλέπει τη δυνατ�τητα για υποβολή αιτήματος π��σβασης σε «δεδομένα», εισάχθηκε στον πιο πάνω βασικ� ν�μο με τον ομ�νυμο τ�οποποιητικ� �.216(Ι)/2015.  Απ� την π�οηγηθείσα συζήτηση π�οκ�πτει �τι τέτοιο αίτημα εξετάζεται, εφ�σον ικανοποιηθεί αίτημα και εκδοθεί, σχετικά, δικαστικ� ένταλμα το οποίο εξουσιοδοτεί την π��σβαση σε «καταγεγ�αμμένο πε�ιεχ�μενο ιδιωτικής επικοινωνίας», δυνάμει του ά�θ�ου 23(1) του �.92(Ι)/1996.  �σον αφο�ά το �.183(Ι)/2007 και, ειδικά, τις π��νοιες του για π��σβαση σε «δεδομένα», ως ο συγκεκ�ιμένος ��ος ε�μηνε�εται στο ά�θ�ο 2(1), π�έπει, πλέον, να διαβάζεται, υπ� το φως της απ�φασης στην Πολιτική Αίτηση Α�. 97/2018 κ.α.  Αναφο�ικά με την Αίτηση του Ιωάννη Χατζιωάννου κ.α., ημε�ομηνίας 27.10.2021.  Εν πάση πε�ιπτ�σει, οι πιο πάνω χει�ισμοί του Επα�χιακο� Δικαστη�ίου, αναφο�ικά με την εφα�μογή του ά�θ�ου 23(1) σχολιάστηκαν απ� το Δικαστή�ιο ως εξής:

Β 

«Το π�ωτ�δικο Δικαστή�ιο αγν�ησε το σημαντικ� αυτ� καθήκον να εξετάσει και διαμο�φ�σει ίδια γν�μη, κατά π�σο συντ�έχουν και οι τ�εις (3) π�οϋποθέσεις του ν�μου.  Το Δικαστή�ιο, στην πε�ίπτωση δεν λειτο��γησε σ�μφωνα με το ��μο, δεν εξέτασε κατά π�σο συντ�έχουν οι τ�εις π�οϋποθέσεις του ��μου αλλά ενή�γησε εντελ�ς μηχανικά.»

Β 

Στη βάση της συζήτησης που έχει π�οηγηθεί, η κατάληξη του, �τι ο συγκεκ�ιμένος λ�γος ακ��ωσης έπ�επε να επιτ�χει, κ�ίνεται ο�θή.  Συνακ�λουθα, την ίδια τ�χη π�έπει να έχουν και οι σχετικοί λ�γοι έφεσης, οι οποίοι και απο��ίπτονται.

Β 

Ά�θ�ο 21(4) του �.92(Ι)/1996

Το επ�μενο θέμα, εγεί�εται με τους λ�γους έφεσης 3 και 4 και  αφο�ά στην εφα�μογή του ά�θ�ου 21(4) του �.92(Ι)/1996. Η εν λ�γω διάταξη, επιβάλλει μια πολ� ουσιαστική απαίτηση, για την οποία το εκδίδον δικαστή�ιο π�έπει, οπωσδήποτε, να ικανοποιηθεί �τι συντ�έχει,  στο α�χικ� στάδιο εξέτασης της αίτησης.  Αναφέ�ει �τι:

«(4) �αμιά αίτηση απ� ή εκ μέ�ους του Γενικο� Εισαγγελέα της Δημοκ�ατίας δεν μπο�εί να υποβληθεί και καμιά εξουσιοδ�τηση ή έγκ�ιση δεν μπο�εί να δοθεί απ� Δικαστή για π��σβαση, επιθε��ηση και λή�η καταγεγ�αμμένου πε�ιεχομένου ιδιωτικής επικοινωνίας, σ�μφωνα με τις διατάξεις του πα��ντος ά�θ�ου, πα�ά μ�νο στις πε�ιπτ�σεις που αυτ� είναι αναγκαίο-

(α) Π�ος το συμφέ�ον της ασφάλειας της Δημοκ�ατίας· ή

(β) για την αποτ�οπή, διε�ε�νηση ή δίωξη σε σχέση με αδικήματα, τα οποία πε�ιλαμβάνονται στην υποπα�άγ�αφο Β της πα�αγ�άφου 2 του Ά�θ�ου 17 του Συντάγματος.» 

Β 

� επιτακτικ�ς τ��πος διατ�πωσης των π�ονοι�ν της πιο πάνω διάταξης είναι ενδεικτικ�ς της σοβα��τητας του εγχει�ήματος για την έκδοση δικαστικο� εντάλματος, δυνάμει του ά�θ�ου 23(1) του �.92(Ι)/1996, το οποίο υπενθυμίζεται, επιτ�έπει την π��σβαση σε «καταγεγ�αμμένο πε�ιεχ�μενο ιδιωτικής επικοινωνίας» �πως αναφέ�εται στο ά�θ�ο 21(1) του ίδιου ��μου.  Επισημαίνεται πως, εφ�σον το σχετικ� αίτημα εγκ�ιθεί, το ένταλμα εκδίδεται, κατ’ εξαί�εση του θεμελιακο� δικαι�ματος στο Ά�θ�ο 17.1 του Συντάγματος, που π�ονοεί �τι, «�καστος έχει το δικαίωμα σεβασμο� και διασφαλίσεως του απο��ήτου της αλληλογ�αφίας ως και πάσης άλλης επικοινωνίας αυτο�…», (βλ. Σιάμισιης ν. Αστυνομίας (2011) 2 Α.Α.Δ. 308 σελίδα 320).  Η δυνατ�τητα π�ος το�το, π�οβλέπεται, συγκεκ�ιμένα, στην πα�άγ�αφο 2, του Ά�θ�ου 17.  Σχετική με το υπ� εξέταση θέμα, είναι η υποπα�άγ�αφος Β.(ε), αυτο�, η οποία π�ονοεί  τα εξής:

Β 

«Β.  �ατ�πιν δικαστικο� διατάγματος που εκδ�θηκε σ�μφωνα με τις διατάξεις του ν�μου, μετά απ� αίτηση του Γενικο� Εισαγγελέα της Δημοκ�ατίας, και η επέμβαση αποτελεί μέτ�ο το οποίο σε μία δημοκ�ατική κοινωνία είναι αναγκαίο, μ�νο π�ος το συμφέ�ον της ασφάλειας της Δημοκ�ατίας ή την αποτ�οπή, διε�ε�νηση ή δίωξη των ακ�λουθων σοβα��ν ποινικ�ν αδικημάτων:

……..………………………………………………………………………

(ε)  Αδικήματα διαφθο�άς για τα οποία π�οβλέπεται, σε πε�ίπτωση καταδίκης, ποινή φυλάκισης πέντε ετ�ν και άνω.»

Β 

Το �έ�ος IVA - Π��σβαση σε �αταγεγ�αμμένο Πε�ιεχ�μενο Ιδιωτικής Επικοινωνίας, του �.92(Ι)/1996, π�οβλέπει τις λεπτομέ�ειες, αναφο�ικά με τον τ��πο εφα�μογής της πιο πάνω εξαί�εσης.  Εξετάστηκαν, στο βαθμ� που απαιτείτο εδ�, με αναφο�ές στις, σχετικές, π��νοιες των ά�θ�ων 21, 22 και 23, του εν λ�γω ��μου.  �ι π��νοιες του ά�θ�ου 21(4), εμποτισμένες, �πως συμβαίνει να είναι με την π�οαναφε�θείσα, συνταγματική επιταγή, αναμφίβολα, τυγχάνουν αυστη�ής εφα�μογής. Ειδικά, �σον αφο�ά την πα�άγ�αφο (β) αυτο�, που πα�ατίθεται πιο πάνω, η αίτηση, π�έπει να αναφέ�εται στη διε�ε�νηση ή τη δίωξη συγκεκ�ιμένης φ�σεως σοβα��ν ποινικ�ν αδικημάτων. Σ�μφωνα με την υποπα�άγ�αφο Β.(ε), του Ά�θ�ου 17.2 του Συντάγματος, στην κατηγο�ία αυτή εμπίπτουν, τα «αδικήματα διαφθο�άς για τα οποία π�οβλέπεται, σε πε�ίπτωση καταδίκης, ποινή φυλάκισης πέντε ετ�ν και άνω». Σημει�νεται, πως η αναφο�ά στην κατηγο�ία αυτή των αδικημάτων, γίνεται, επειδή, �πως π�οκ�πτει απ� την αίτηση, κάποια απ� τα υπ� διε�ε�νηση αδικήματα θεω�είτο �τι ήταν τέτοιας φ�σεως. Συγκεκ�ιμένα, �πως αναφε��ταν σε αυτή, τα υπ� αναζήτηση στοιχεία είχαν σχέση, «με τη διε�ε�νηση των πιο κάτω ποινικ�ν αδικημάτων, α�ιθμ�ς των οποίων πε�ιλαμβάνονται στην υποπα�άγ�αφο Β της πα�αγ�άφου 2, του Ά�θ�ου 17 του Συντάγματος: …» και δη της φ�σεως υπ� το στοιχείο (ε).  Η πιο πάνω αναφο�ά δε, στην αίτηση, σε «α�ιθμ�» αδικημάτων, π�οδίδει �τι κάποιος άλλος, αδιευκ�ίνιστος, α�ιθμ�ς αδικημάτων που αναφέ�ονται σε αυτή, δεν πε�ιλαμβαν�ταν στην εξαί�εση του Ά�θ�ου 17.2 του Συντάγματος.  Σ�μφωνα, �μως, με το ά�θ�ο 21(4), «�αμμιά αίτηση απ� ή εκ μέ�ους του Γενικο� Εισαγγελέα της Δημοκ�ατίας δεν μπο�εί να υποβληθεί … πα�ά μ�νο (β) … σε σχέση με αδικήματα τα οποία πε�ιλαμβάνονται στην υποπα�άγ�αφο Β της πα�αγ�άφου 2 του Ά�θ�ου 17 του Συντάγματος». Επομένως, δεδομένου του π�οηγηθέντος αποσπάσματος, απ� την αίτηση, η συμπε�ίλη�η σε αυτή, αδιακ�ίτως, των εν λ�γω έντεκα ποινικ�ν αδικημάτων, αυτομάτως, πα�αβίασε την πιο πάνω π��νοια. 

Β 

Επιπ��σθετα, το Επα�χιακ� Δικαστή�ιο,  δεν έλαβε υπ��η απ� το ά�θ�ο 21(4), κάτι πολ� σημαντικ�, ήτοι την π��νοια που το αφο�ο�σε, ειδικά, �τι, «… και καμιά εξουσιοδ�τηση ή έγκ�ιση δεν μπο�εί να δοθεί απ� Δικαστή για π��σβαση», για τον ίδιο λ�γο, που αναφέ�εται πιο πάνω, �τι δεν ήταν επιτ�επτ� η αίτηση να υποβληθεί στην πιο πάνω της μο�φή.  Το Επα�χιακ� Δικαστή�ιο δε, με την αναφο�ά του στο π�ακτικ�, �τι «τα συγκεκ�ιμένα δεδομένα συνδέονται ή είναι συναφή με σοβα�ά ποινικά αδικήματα», πασιφαν�ς, δεν εξέτασε το είδος των αναφε�ομένων στην αίτηση αδικημάτων, �πως πα�έλει�ε να π�άξει, σε σχέση και με την εφα�μογή του ά�θ�ου 23(1) του �.92(Ι)/1996.  Το Δικαστή�ιο, αναφε��μενο στο, εν λ�γω, υπ� εξέταση θέμα, πα�ατή�ησε �τι:

Β 

 «Η υπ� του π�ωτ�δικου Δικαστη�ίου έκδοση των δ�ο Διαταγμάτων ως η αίτηση, αδιακ�ίτως ως π�ος τα υπ� διε�ε�νηση αδικήματα, ήτοι κατά π�σο αυτά συγκαταλέγονται εις το Ά�θ�ο 17(2)(Β)(ε) ή εις τα σοβα�ά αδικήματα, ως αυτά καθο�ίζονται εις το ά�θ�ο 2, του �.183(1)/2007, πάσχει και κατά συνέπεια και ο λ�γος αυτ�ς επιτυγχάνει».

Β 

Η πιο πάνω πα�ατή�ηση του Δικαστη�ίου, είναι, εν μέ�ει,  ο�θή. �ι π��νοιες του ά�θ�ου 21(4) δεν εφα�μ�ζονται σε σχέση με το �.183(Ι)/2007.  Εν πάση πε�ιπτ�σει, το Επα�χιακ� Δικαστή�ιο πα�έλει�ε να εξετάσει και να βεβαιωθεί ποια απ� τα αναφε��μενα στην αίτηση ποινικά αδικήματα, ενέπιπταν στην υποπα�άγ�αφο Β.(ε) του Ά�θ�ου 17.2 του Συντάγματος, π�ος ικανοποίηση του ά�θ�ου 21(4) του �.92(Ι)/1996.  Δεν εξέτασε καν, αν υπή�χαν τέτοια αδικήματα στο συγκεκ�ιμένο κατάλογο της αίτησης,  και να πε�ιο�ίσει το εκδιδ�μενο ένταλμα, μ�νο, σε αυτά.  �ε βάση το ά�θ�ου 23(1) του ��μου, μπο�ο�σε το ίδιο, να π�οβεί σε τ�οποποιήσεις και να επιβάλει ��ους, για την έκδοση του αιτηθέντος εντάλματος, δεδομένου, μάλιστα, �τι και η εφα�μογή των κ�ιτη�ίων σε αυτ�, �πως έχει καταδειχθεί, π�έπει να διενε�γείται σε σχέση με συγκεκ�ιμένα αδικήματα.  Το Επα�χιακ� Δικαστή�ιο, με την έκδοση του υπ� εξέταση εντάλματος, ενή�γησε καθ’ υπέ�βαση της εξουσίας του δυνάμει του ά�θ�ου 21(4).  Επομένως, ο�τε και η πτυχή αυτή της έφεσης μπο�εί να επιτ�χει.

Β 

Υπ� τ�πο, γενικής, πα�ατή�ησης, είναι ο�θ� να λεχθεί �τι η απ�φαση του Επα�χιακο� Δικαστη�ίου, �πως αυτή καταγ�άφεται, ειδικά, στο π�ακτικ�, απέτυχε να ικανοποιήσει συγκεκ�ιμένες βασικές απαιτήσεις των π�ονοι�ν των ά�θ�ων 21 και 23 του �.92(Ι)/1996.  Για την ακ�ίβεια, π�οέβη σε λανθασμένο χει�ισμ� της εν�πιον του αιτήσεως, �πως εξηγείται, π�οηγουμένως.  Επ΄ ευκαι�ία, λοιπ�ν, πα�ατη�είται, επίσης, �τι σε πε�ίπτωση αίτησης δυνάμει των π�ονοι�ν του, πιο πάνω, ν�μου, το εκδίδον δικαστή�ιο, μπο�εί  να καταγ�ά�ει την απ�φαση του, συναφ�ς, σε π�ακτικ� το οποίο να καταλήγει με διαταγή για έκδοση ή απ���ι�η δικαστικο� εντάλματος, αναλ�γως της πε�ίπτωσης ή να την καταγ�ά�ει σε ξεχω�ιστ� π�ακτικ�.  Σε κάθε πε�ίπτωση, π�έπει να πα�αθέτει, σ’  αυτ�, την κ�ίση του, με σαφήνεια, αναφο�ικά με τη συνδ�ομή ή μη των απαιτήσεων του �. 92(Ι)/1996, για την έκδοση τέτοιου δικαστικο� εντάλματος, στη βάση του πε�ιεχομένου της αίτησης και της υποστη�ικτικής, αυτής, εν��κου δηλ�σεως. Αναλ�γως της πε�ίπτωσης, μια τέτοια απ�φαση μπο�εί να είναι σ�ντομη, εφ�σον το�το επιβάλλεται απ� τις πε�ιστάσεις, συνήθως, επείγουσας υποβολής της, σχετικής, αίτησης.  Στο πλαίσιο, ανωτέ�ω, είναι επιτ�επτή η π�οσκ�μιση απ� τον αιτητή συνταγμένου αιτιολογικο� και δικαστικο� εντάλματος, ιδιαιτέ�ως π�οσεγμένα, το πε�ιεχ�μενο και οι ��οι των οποίων, ωστ�σο, υπ�κεινται στην κ�ίση του εκδίδοντος δικαστη�ίου, �πως π�ονοείται στο ά�θ�ο 23(1) του �.92(Ι)/1996.

Β 

Για τους πιο πάνω λ�γους, η έφεση δεν μπο�εί να επιτ�χει και απο��ίπτεται.   Συνακ�λουθα, πα�έλκει η εξέταση της αντέφεσης.     Επιδικάζονται έξοδα π�ος �φελος των εφεσιβλήτων και σε βά�ος του εφεσείοντος, τα οποία καθο�ίζονται στο ποσ� των €3.000 πλέον Φ.Π.Α.

Β 

Β 

Β 

                                                               Α.Ρ. ΛΙΑΤΣ�Σ, Π.

Β 

Β 

                                                               Γ.�. ΓΙΑΣΕ�ΗΣ, Δ.

Β 

Β 

                                        Λ. ΔΗ�ΗΤΡΙΑΔ�Υ-Α�ΔΡΕ�Υ, Δ.

Β 

Β 

                                                               �.Γ. ΣΑ�ΤΗΣ, Δ.

Β 

Β 

                                                      ΣΤ. ΧΑΤΖΗΓΙΑ��Η, Δ.

Β 

Β 

Β 

Β 

/Ξ³ΞΊ