ECLI:CY:AD:2020:C273
AΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ.152/13
28 ΙΟΥΛΙΟΥ 2020
[ΣΤ. ΝΑΘΑΝΑΗΛ, Π., Λ. ΠΑΡΠΑΡΙΝΟΣ, Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ,
Κ. ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Τ. ΨΑΡΑ-ΜΙΛΤΙΑΔΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
xxx ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ
ΕΦΕΣΕΙΟΝΤΑΣ/ΑΙΤΗΤΗΣ
ΚΑΙ
ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΤΙΤΛΟΥ
ΣΠΟΥΔΩΝ (ΚΥΣΑΤΣ)
ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΟΥ/ΚΑΘ΄ΟΥ Η ΑΙΤΗΣΗ
--------------------
Ο Εφεσείοντας εμφανίζεται προσωπικά
Χρ. Πλαστήρα, για τον Γενικό Εισαγγελέα, για τον Εφεσίβλητο
-------------------------------------
ΝΑΘΑΝΑΗΛ, Π. Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από τον Παρπαρίνο, Δ.
----------
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΠΑΡΠΑΡΙΝΟΣ, Δ. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, με απόφαση του ημερ. 15.4.2013, δικαίωσε τον Εφεσείοντα και ακύρωσε απόφαση των Εφεσίβλητων με την οποία δεν αναγνωρίστηκαν οι τίτλοι σπουδών του, ήτοι το "Diploma of Cookery" και "Bachelor of Arts in Hospitality Management" που του απονεμήθηκαν από Κυπριακά Εκπαιδευτήρια ως ισότιμοι και αντίστοιχοι προς πτυχίο πανεπιστημιακού επιπέδου στον κλάδο του "Hospitality Management and Cookery". Περαιτέρω, επεδίκασε προς όφελος του τα πραγματικά έξοδα. Μεταφέρουμε αυτούσιο το διατακτικό του πρωτόδικου Δικαστηρίου που αφορά τα έξοδα.
"Ενόψει όλων των πιο πάνω, η προσφυγή επιτυγχάνει. Επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή τα πραγματικά του έξοδα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται, δυνάμει του Άρθρου 146.4(β) του Συντάγματος."
(η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου)
Με την εξεταζόμενη Έφεση, ο Εφεσείων δεν προσβάλλει το αποτέλεσμα της πρωτόδικης απόφασης, αλλά τη Διαταγή για τα έξοδα. Ειδικότερα, με τον πρώτο λόγο έφεσης προβάλλεται ότι "λανθασμένα εγκρίθηκε ότι τα πραγματικά του έξοδα ήταν 73 ευρώ" και με τον δεύτερο ότι "υπάρχει εμφανής δυσμενής διάκριση εναντίον του κατά παράβαση του Άρθρου 146(6) και άρθρου 28(i) του Συντάγματος". Με τον τρίτο λόγο προσβάλλει την πρωτόδικη απόφαση ως "αντισυνταγματική" όπως αντισυνταγματικός είναι και ο υπολογισμός των εξόδων του Εφεσείοντα στη βάση του όρου πραγματικά έξοδα.
Θα πρέπει να λεχθεί ότι η Έφεση καταχωρήθηκε κατόπιν άδειας της Ολομέλειας. Η δοθείσα άδεια αφορούσε μόνο "τα πραγματικά έξοδα δηλ. σε σχέση με τα καύσιμα και την απώλεια εισοδημάτων και τα αναλώσιμα". Συνεπώς, η Έφεση θα εξεταστεί με αναφορά στην δοθείσα άδεια. Επίσης, άλλο αίτημα του Εφεσείοντα που υπέβαλε στις 10.10.2019 δεν μπορεί να έχει οποιοδήποτε θετικό αποτέλεσμα για τον Αιτητή λαμβάνοντας υπόψιν το χρόνο που παρήλθε από την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης (15.4.2013), το γεγονός ότι ουδεμία δικαιολογία προβάλλεται για την τόσο μεγάλη καθυστέρηση υποβολής του αιτήματος, ήτοι πέραν των επτά ετών, την άδεια που του δόθηκε για καταχώρηση Έφεσης μόνο αναφορικά με την Διαταγή επιδίκασης πραγματικών εξόδων, τη μη επίδοση της στην άλλη πλευρά και τη μη προώθηση της για 9 (εννέα) περίπου μήνες ώστε να συνάγεται ότι την εγκατέλειψε.
Επανερχόμαστε στους λόγους Έφεσης του Εφεσείοντα και παρατηρούμε ότι ο πρώτος λόγος Έφεσης είναι εντελώς αβάσιμος στηριζόμενος επί εσφαλμένου υπόβαθρου. Το πρωτόδικο Δικαστήριο ουδέποτε ενέκρινε €73.- πραγματικά έξοδα του Εφεσείοντα όπως αυτός διατείνεται. Η διαταγή του αφορούσε "πραγματικά έξοδα" χωρίς καθορισμό οποιουδήποτε ποσού. Εάν το παράπονο του Εφεσείοντα είναι ενδεχομένως εναντίον απόφασης Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου, να εγκρίνει το ποσό των €73 ως πραγματικά έξοδα αυτό εκφεύγει της παρούσας διαδικασίας.
Σε σχέση με τους λόγους Έφεσης 2 και 3 παρατηρούμε ότι στον Εφεσείοντα ενυπάρχει σύγχυση αναφορικά με τα έξοδα δικηγόρου ή διάδικου με τις τυχόν αποζημιώσεις που δικαιούται επιτυχών διάδικος βάσει του Άρθρου 146.6 μετά από ακυρωτική απόφαση (βλ. Αντωνιάδου ν. Θ.Ο.Κ. (1990) 3 Α.Α.Δ. 1879). Στην Kampis v. Republic (1984) 1 C.L.R. 314 αναφέρεται:
"The right of compensation is not a right peculiar to our Constitution. A similar right exists under the Greek Administrative Law and in the "Greek Administrative Law" by Kyriacopoullos, 4th Edition, 1961, Vol. 3 at p. 155 we read:-
"Η υποχρέωσις της διοικήσεως εις ακριβή συμμόρφωσιν προς ακυρωτικήν απόφασιν, εκδοθείσαν επί εκτελεσθείσης ήδη πράξεως, συνίσταται εις την εξαφάνισιν των αποτελεσμάτων αυτής, ήτοι εις την αποκατάστασιν της προηγουμένης πραγματικής καταστάσεως.
Η αποκατάστασις δέον να είναι πλήρης, ήτοι να περιλαμβάνη πάντα τα ζημιούντα τον προσφυγόντα αποτελέσματα της πράξεως εξ αρχής. Η αποκατάστασις όμως δεν περιλαμβάνει και την ανόρθωσιν της υλικής ζημίας. Το Συμβούλιον Επικρατείας, μη κρίνον άλλωστε περί των εξ αυτής δικαιωμάτων του προσφυγόντος και των αντιστοίχων υποχρεώσεων της διοικήσεως, δεν επιδικάζει χρηματικάς καταβολάς ........."Αν δε ή διοίκησις αρνήται να εκπληρώση τοιαύτας υποχρεώσεις, ανακύπτει πλέον αστική διαφορά διά την οποίαν αρμόδια είναι τα πολιτικά δικαστήρια, τα οποία δεσμεύονται ως προς το υπό του Σ.Ε. κριθέν ζήτημα, περί ου γεννάται δεδικασμενον εκ της αποφάσεως τούτου".
("The obligation of the administration to strict compliance to an annulling judgment, delivered on an already executed act, Consists of the elimination of its results, i.e. the restoration of the previous actual situation.
The restoration must be complete, i.e. it must include all the results injurious to the applicant from the start. But the restoration does not include the restoration of material damage. The Council of State not having decided on the rights of the applicant accrued by it and the respective obligations of the administration, does not adjudge monetary payments.............. If the administration refuses to fulfil such obligations, there arises a civil dispute for which the appropriate Courts are the Civil Courts, which are bound as to the decided matter by the Council of State, for which there is a res judicata from its decision").
And in Vol. 2 of the same authority at page 474, we read:
". .......Τοιουτοτρόπως η επιδίκασις αποζημιώσεως εις βάρος της δημοσίας διοικήσεως απέβη μορφή της καταστολής των παραβάσεων της αρχής της νομίμου διοικήσεως".
("...... Thus the adjudication of compensation against the public administration has become a form of suppression of the violation of the rule of lawful administration").
In The Attorney-General of the Republic v. Markoullides and another (1966) 1 C.L.R. 242 at pp. 254, 255 it was held:
"Under paragraph 6 of Article 146, legal proceedings may be instituted, if the claim of a person aggrieved by a decision which has been declared to be void in a recourse under such Article is not met to his satisfaction by the organ, authority or person concerned. In the light of the whole context of Article 146, and bearing also in mind that in essence paragraph 6 of the said Article is an indemnification provision forming part of the scheme of Article 146 we came to the conclusion that the organ, authority or person concerned must mean the organ, authority or person the decision of which has been annulled under Article 146 with the result of giving rise to a claim under paragraph 6 of Article 146".
(see also Kyriakides and Tile Republic, I R.S.C.C. p. 66 at p. 74; Georghiou v. The. Republic (1982) 1 C.L.R. 945).
Όσον αφορά τα έξοδα διαδίκου ο οποίος χειρίζεται αυτοπροσώπως την υπόθεση του, στην Γρηγορίου ν. Τράπεζα Κύπρου Λτδ (1996) 1 Α.Α.Δ. 1111, αποφασίστηκε ότι "το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο δεν επιτρέπει την παροχή εξόδων σε διάδικο, ο οποίος χειρίζεται αυτοπροσώπως την υπόθεση του, για νομική προετοιμασία και ανάπτυξη της υπόθεσης του ενώπιον του Δικαστηρίου." (βλ. επίσης Βούρος κ.α. ν. Τεγγεράκη (2003) 1 Α.Α.Δ. 485). Δεν τίθεται επίσης θέμα ανισότητας με τα έξοδα που επιδικάζονται όταν εμφανίζεται δικηγόρος κατά το Άρθρο 28 του Συντάγματος ως ήτο η εισήγηση του Εφεσείοντα καθότι πρόκειται περί ανόμοιων πραγμάτων.
Το Άρθρο 28 του Συντάγματος κατοχυρώνει την ισότητα ενώπιον του Νόμου, δηλαδή την όμοια μεταχείριση ομοιογενών και τον αποκλεισμό της εξίσωσης ανομοιογενών υποκειμένων και αντικειμένων του δικαίου. Η ομοιογένεια προσδιορίζεται με βάση την ουσία των πραγμάτων και όχι την αριθμητική τους δύναμη.
Συναφώς, οι λόγοι Έφεσης 2 και 3 θα πρέπει να αποτύχουν.
Η Έφεση απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος του Εφεσείοντα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.
ΣΤ. ΝΑΘΑΝΑΗΛ, Π.
Λ. ΠΑΡΠΑΡΙΝΟΣ, Δ.
Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Δ.
Κ. ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Δ.
Τ.ΨΑΡΑ-ΜΙΛΤΙΑΔΟΥ, Δ.
/γκ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο