ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΕΦΕΤΕΙΟ
(Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 42/2026 (i-Justice))
10 Νοεμβρίου, 2026
[ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
RAJON ABDUS SOBHAN
Εφεσείων,
v.
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΥΦΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
Εφεσίβλητης.
Π. Πιερίδης, για Εφεσείοντα
Ρ. Χαραλάμπους (κα), για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για Εφεσίβλητη
ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.: Η ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δοθεί από τον Κωμοδρόμο, Δ.:
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.: Με απόφασή του, ημερομηνίας 30.6.2026, το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την Προσφυγή Αρ. 477/2026(Κ) και επικύρωσε την απόφαση της Διευθύντριας του Τμήματος Μετανάστευσης, ημερομηνίας 30.4.2026, με την οποία ο Εφεσείων είχε κηρυχθεί απαγορευμένος μετανάστης, δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 6(1)(κ) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου (Κεφ. 105), ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, λόγω παράνομης παραμονής του στη Δημοκρατία, με αποτέλεσμα την εναντίον του έκδοση διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, ίδιας ημερομηνίας.
Ο Εφεσείων είναι υπήκοος Μπαγκλαντές, ο οποίος αφίχθηκε στη Δημοκρατία στις 4.2.2015, προκειμένου να φοιτήσει σε ιδιωτικό κολλέγιο. Προς τούτο, του παραχωρήθηκε προσωρινή άδεια παραμονής, ως φοιτητή, η οποία είχε ισχύ μέχρι την 31.1.2016. Εν συνεχεία, ο Εφεσείων προέβη σε σειρά διαβημάτων, προκειμένου να του παρασχεθεί το καθεστώς διεθνούς προστασίας. Ειδικότερη αναφορά επ’ αυτών γίνεται κατωτέρω.
Παρά τις απορριπτικές αποφάσεις επί των αιτημάτων του για διεθνή προστασία, ο Εφεσείων εξακολούθησε να παραμένει στη Δημοκρατία. Στις 25.4.2026, αυτός εντοπίστηκε από μέλη της Υπηρεσίας Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Λευκωσίας και, μετά από έλεγχο που έγινε στα στοιχεία του, διαπιστώθηκε πως εναντίον του εκκρεμούσαν ανεκτέλεστα εντάλματα και τροχαίες παραβάσεις. Κατόπιν τούτου, ο Εφεσείων συνελήφθη. Στις 29.4.2026, εξασφαλίστηκε από τη Νομική Υπηρεσία της Δημοκρατίας αναστολή δίωξης σε ό,τι αφορά τα εντάλματα και τις τροχαίες παραβάσεις και την ίδια μέρα, συνελήφθη για το αδίκημα της παράνομης παραμονής στο έδαφος της Δημοκρατίας. Ο ίδιος ανέφερε πως δεν επιθυμούσε να επιστρέψει στη χώρα του.
Όπως προκύπτει και από το περιεχόμενο των διοικητικών φακέλων, ο Εφεσείων προέβη σε τέσσερα συνολικά διαβήματα, προκειμένου να του παρασχεθεί το καθεστώς διεθνούς προστασίας.
Αρχικά, στις 12.2.2016, ο Εφεσείων υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση διεθνούς προστασίας. Για το ραντεβού που είχε οριστεί, προκειμένου να διεξαχθεί η προσωπική συνέντευξη, είχε αποσταλεί σε αυτόν, στη δηλωθείσα διεύθυνση διαμονής, επιστολή ημερομηνίας 13.7.2016, η οποία επιστράφηκε από το ταχυδρομείο ως αζήτητη. Ως εκ τούτου, η αίτηση του Εφεσείοντα απορρίφθηκε ως σιωπηρώς αποσυρθείσα και η εν λόγω απόρριψη καταγράφηκε σε σχετική επιστολή ημερομηνίας 25.10.2016, που επίσης ταχυδρομήθηκε στην (τότε) δηλωθείσα από αυτόν διεύθυνση και η οποία επίσης επιστράφηκε ως αζήτητη από τον Εφεσείοντα.
Εν συνεχεία, ο Εφεσείων υπέβαλε αίτημα, ημερομηνίας 19.4.2019, για επανάνοιγμα του φακέλου του. Ο φάκελος επανάνοιξε στις 25.4.2019 και ο Εφεσείων ειδοποιήθηκε με επιστολή ημερομηνίας 19.1.2022, όπως προσέλθει για προσωπική συνέντευξη, η οποία ορίστηκε για τις 10.3.2022. Ωστόσο, ο Εφεσείων δεν προσήλθε στην προγραμματισμένη συνέντευξη και, ως εκ τούτου, αποφασίστηκε το κλείσιμο του φακέλου του. Αυτή η απόφαση περιέχεται σε επιστολή ημερομηνίας 13.5.2022, η οποία απεστάλη στον Εφεσείοντα ταχυδρομικώς, στην υπ’ αυτού δηλωθείσα διεύθυνση, στις 2.6.2022. Στην εν λόγω επιστολή περιλαμβανόταν και απόφαση επιστροφής του Εφεσείοντα στη χώρα του, βάσει των διατάξεων των άρθρων 16(Β)(1)(i) και 18(7Β)(α1) του περί Προσφύγων Νόμου (Ν.6(Ι)/2000), ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, παρέχοντάς του και χρονικό διάστημα για οικειοθελή αναχώρηση επτά (7) ημερών, ως ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου είχε αποφασίσει στις 29.3.2022.
Ακολούθησε και τρίτο διάβημα εκ μέρους του Εφεσείοντα, δια της υποβολής πρώτης μεταγενέστερης αίτησης ασύλου, ημερομηνίας 15.6.2022, η οποία επίσης απορρίφθηκε στις 17.8.2023, λόγω του ότι αυτός δεν προσήλθε στο προγραμματισμένο ραντεβού για την προσωπική συνέντευξη, που είχε οριστεί για τις 16.8.2023. Δια της σχετικής απόφασης του Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου, ημερομηνίας 17.8.2023, δόθηκε στον Εφεσείοντα νέα προθεσμία επτά (7) ημερών για οικειοθελή αναχώρηση από την Δημοκρατία, ενώ ανεστάλη τόσο η απόφαση επιστροφής, όσο και η οικειοθελής αναχώρηση, είτε μέχρι την πάροδο άπρακτης της προθεσμίας των δεκαπέντε (15) ημερών για άσκηση προσφυγής ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (ΔΔΔΠ), είτε μέχρι την έκδοση πρωτόδικης απόφασης από το ΔΔΔΠ, στην περίπτωση που τέτοια προσφυγή ασκηθεί. Η εν λόγω απόφαση περιέχεται σε επιστολή ημερομηνίας 26.1.2024, η οποία απεστάλη ταχυδρομικώς στον Εφεσείοντα στη δηλωθείσα διεύθυνση, στις 5.2.2024, και η οποία, όπως προκύπτει από τον διοικητικό φάκελο, και πάλιν επιστράφηκε από το ταχυδρομείο, ως αζήτητη.
Δεύτερη μεταγενέστερη αίτηση ασύλου, υπεβλήθη από τον Εφεσείοντα στις 12.2.2024. Αυτή τη φορά, ο Εφεσείων δήλωσε νέα διεύθυνση διαμονής, την οδό Όθωνος 12, 1016 Λευκωσία, και προσκόμισε σχετικά αποδεικτικά διαμονής του στην εν λόγω διεύθυνση. Ο Εφεσείων ενημερώθηκε για την προγραμματισμένη συνέντευξη που θα ελάμβανε χώρα στις 29.2.2024, στην οποία και παρευρέθηκε. Την ίδια μέρα, η υποβληθείσα δεύτερη μεταγενέστερη αίτηση ασύλου απορρίφθηκε, με απόφαση του Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου, ημερομηνίας 29.2.2024. Όπως αναφέρεται στο σώμα της εν λόγω απόφασης:
«Κατόπιν εξέτασης της Έκθεσης-Εισήγησης, αποφασίζεται η απόρριψη της αίτησης διεθνούς προστασίας και η επιστροφή του αιτητή στο Μπαγκλαντές σύμφωνα με το άρθρο 13(2)(δ) και 18(7Β) του περί Προσφύγων Νόμου 2000. Χορηγείται προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης από τη χώρα εντός επτά (7) ημερών από την επίδοση της απόφασης.
Κατά της απόφασης αυτής μπορεί να ασκηθεί προσφυγή ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας εντός τριάντα (30) ημερών από την ημερομηνία επίδοσης ή από τότε που τεκμαίρεται ότι ο αιτητής έλαβε γνώση, σύμφωνα με το άρθρο 146 του Συντάγματος και το άρθρο 12Α του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμο του 2018 (73(Ι)/2018).
Η απόφαση επιστροφής και οικειοθελούς αναχώρησης αναστέλλονται είτε μέχρι την πάροδο άπρακτης της προαναφερόμενης προθεσμίας είτε μέχρι την έκδοση πρωτόδικης απόφασης από το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας σε περίπτωση καταχώρισης προσφυγής».
Η απόφαση αυτή περιέχεται στην επιστολή ημερομηνίας 14.3.2024 που απεστάλη στον Εφεσείοντα με ταχυδρομείο, στη νέα δηλωθείσα διεύθυνση, Όθωνος 12, 1016 Λευκωσία (ερυθρό 133 στον διοικητικό φάκελο-Τεκμήριο 2), η οποία ταχυδρομήθηκε στις 20.3.2024. Σε αυτή την επιστολή, γίνεται αναφορά στην απορριπτική κατάληξη που είχε και η τελευταία αίτηση, ημερομηνίας 12.2.2024, ενώ γνωστοποιείται στον Εφεσείοντα και η τρίτη απόφαση επιστροφής που εκδόθηκε από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου, ημερομηνίας 29.2.2024, παρέχοντας στον Εφεσείοντα χρόνο επτά (7) ημερών για οικειοθελή αναχώρηση για την χώρα του. Όπως επίσης αναφέρεται στην εν λόγω επιστολή, τόσο η απορριπτική απόφαση, όσο και η απόφαση επιστροφής, αναστέλλονται μέχρι την πάροδο άπρακτης της προθεσμίας για υποβολή προσφυγής ενώπιον του ΔΔΔΠ ή, σε περίπτωση άσκησης τέτοιας προσφυγής, μέχρι την έκδοση απόφασης από το ΔΔΔΠ.
Όπως προκύπτει από τα ερυθρά 138-139 του διοικητικού φακέλου (Τεκμήριο 2), η υπό αναφορά επιστολή, ημερομηνίας 14.3.2024, επιστράφηκε στην Υπηρεσία Ασύλου, ως αζήτητη.
Ο Εφεσείων βάλλει κατά της πρωτόδικης κρίσης με τους ακόλουθους τρεις λόγους Έφεσης:
«Πρώτος Λόγος Έφεσης:
Το πρωτόδικο δικαστήριο παρέλειψε να εκτιμήσει ορθά τα ενώπιον του στοιχεία και εφάρμοσε λανθασμένα τη νομολογία, καταλήγοντας στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι η απορριπτική απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου επήλθε εις γνώση του Εφεσείοντα και συνεπεία αυτού διέμενε παράνομα στη Δημοκρατία από τότε που απορρίφθηκε η αίτηση για επανάνοιγμα του φακέλου του, ήτοι από την 13.5.2022. (σελ. 19 της απόφασης)
Δεύτερος Λόγος Έφεσης:
Εσφαλμένα το πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε ότι ο Εφεσείοντας ήταν παράνομος από την 28/4/24 ως η αιτιολογία επί των επίδικων διαταγμάτων και δεν ακύρωσε τα επίδικα διατάγματα λόγω ανεπαρκούς και/ή εσφαλμένης αιτιολογίας και/ή λανθασμένης νομικής βάσης (σελ. 19 της απόφασης).
Τρίτος Λόγος Έφεσης:
Η απόφαση δεν είναι δεόντως αιτιολογημένη αφού εμπεριέχει διαζευκτικά αντιφατικά ευρήματα (σελ. 19 της απόφασης)».
Ως έχουμε προαναφέρει, οι επίδικες αποφάσεις κήρυξης του Εφεσείοντα ως απαγορευμένου μετανάστη και έκδοσης των επίδικων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, ημερομηνίας 30.4.2026, εκδόθηκαν στη βάση του άρθρου 6(1)(κ) του Κεφ. 105, καθότι κρίθηκε ότι ο Εφεσείων ήταν απαγορευμένος μετανάστης από 28.4.2024, «όταν παρήλθε η προθεσμία αναχώρησής του από τη Δημοκρατία». Κατ’ αυτής της κρίσης της Διοίκησης και, κατ’ επέκταση, του πρωτόδικου Δικαστηρίου, στρέφεται ο Εφεσείων με τον προεκτεθέντα δεύτερο Λόγο Έφεσης, τον οποίο εξετάζουμε αμέσως πιο κάτω, κατά προτεραιότητα, εφόσον καθίσταται εύκολα αντιληπτό ότι τυχόν απόρριψή του και, συνακόλουθα, επικύρωση της ορθότητας της νομιμοποιητικής βάσης έκδοσης των προσβαλλόμενων αποφάσεων, καθιστά αχρείαστη την ενασχόλησή μας με τον πρώτο Λόγο Έφεσης, η εξέταση του οποίου θα συνιστούσε επί της ουσίας ακαδημαϊκό εγχείρημα (ΚΙΣΑ-ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΣΤΗΡΙΞΗ, ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΜΟ ν. Δημοκρατίας, Ε.Δ.Δ. 80/2021, ημερ. 27.10.2025). Όπως είναι νομολογημένο, το Εφετείο δεν ασχολείται, ούτε και εξετάζει ακαδημαϊκά θέματα (Πανεπιστήμιο Κύπρου ν. Ανδρούλλας Θεοφάνους, Ε.Δ.Δ. 28/2017, ημερ. 5.10.2023, Δημοκρατία ν. S.O., Υποθ. Αρ. 28/2025 i-Justice, ημερ. 24.6.2026, Βαττής ν. Αυξεντίου κ.α. (Αρ. 1) (2014) 1(Α) Α.Α.Δ. 68).
Ως προβάλλει ο Εφεσείων, εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι αυτός παρέμενε παράνομα στη Δημοκρατία από 28.4.2024, ως η αιτιολογία επί των επίδικων διαταγμάτων, και εσφαλμένα δεν ακύρωσε τα εν λόγω διατάγματα λόγω ανεπαρκούς και/ή εσφαλμένης αιτιολογίας και/ή λανθασμένης νομικής βάσης. Κατά το σχετικό ισχυρισμό, ουδέποτε ο Εφεσείων έλαβε γνώση της απορριπτικής απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, ως αυτή περιέχεται στην επιστολή ημερομηνίας 14.3.2024 και, συνακόλουθα, για όσο χρονικό διάστημα εκκρεμεί η επίδοση της απορριπτικής απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, εξακολουθεί αυτός να θεωρείται αιτητής ασύλου και να έχει δικαίωμα ελεύθερης διακίνησης και παραμονής στη Δημοκρατία. Κατά συνέπεια, υπό πλάνη εκδόθηκαν τα επίδικα διατάγματα και εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν προχώρησε στην ακύρωσή τους.
Εν πρώτοις, θα πρέπει να τονιστεί ότι, πράγματι, η προς τον Εφεσείοντα επιστολή ημερομηνίας 14.3.2024, στην οποία περιέχεται η επίδικη απορριπτική απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, εστάλη στην ορθή, υπό του ιδίου του Εφεσείοντα δηλωθείσα, διεύθυνση διαμονής, ήτοι στην οδό Όθωνος 12, 1016 Λευκωσία. Αυτό προκύπτει και από τα παραστατικά που ο ίδιος ο Εφεσείων προσκόμισε στην Υπηρεσία Ασύλου (βλ. ερυθρά 83-80 του διοικητικού φακέλου που κατατέθηκε και σημειώθηκε στην πρωτόδικη διαδικασία ως «Τεκμήριο 2») κατά την υποβολή της δεύτερης μεταγενέστερης αίτησης ασύλου, ημερομηνίας 12.2.2024. Το γεγονός ότι η επιστολή ημερομηνίας 14.3.2024 εστάλη συστημένη στην ορθή διεύθυνση, σημαίνει ότι ο παραλήπτης αυτής λαμβάνει, στη δηλωθείσα διεύθυνση, ειδοποίηση άφιξης συστημένης επιστολής, προκειμένου να παρουσιαστεί στο ταχυδρομείο για να την παραλάβει. Στα δε ερυθρά 139-138 του Τεκμηρίου 2, περιέχεται η καρτέλα του ταχυδρομείου, μαζί με τον φάκελο, με τα οποία επιστρέφεται η επιστολή ημερομηνίας 14.3.2024, με την ένδειξη «αζήτητο».
Συνεπώς, η επιστολή ημερομηνίας 14.3.2024, η οποία, ως προκύπτει από την σφραγίδα "postal" επί του ερυθρού 133 του Τεκμηρίου 2, κατατέθηκε στο ταχυδρομείο στις 20.3.2024, απεστάλη προς τον Εφεσείοντα στην ορθή δηλωθείσα διεύθυνση, αλλά δεν αναζητήθηκε από τον ίδιο, ως καταγράφει η ένδειξη «αζήτητη» (βλ. ερυθρό 135).
Εν προκειμένω, θα συμφωνήσουμε με το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι, δεδομένης της ορθότητας της διεύθυνσης διαμονής του και του γεγονότος ότι η επιστολή επιστράφηκε ως αζήτητη, τεκμαίρεται ότι ο Εφεσείων έλαβε την ειδοποίηση άφιξης συστημένης επιστολής (Οδυσσέως ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ 481).
Έχει κατ’ επανάληψη νομολογηθεί ότι η παράλειψη διοικούμενου να παραλαμβάνει την αλληλογραφία του ή να διατηρεί ενήμερη τη Διοίκηση ως προς τη δηλωθείσα διεύθυνσή του, δεν δύναται να λειτουργεί υπέρ του, ούτε να μετακυλήσει στη Διοίκηση συνέπειες που ο ίδιος προκάλεσε.
Το ζήτημα εξετάστηκε στην Γεώργιος Ιακώβου ν. Δημοκρατίας, Ε.Δ.Δ. 63/20, ημερ. 24.1.2025, όπου, με αναφορά και στην Δημοκρατία v. Μ.Ε Λεωφορεία Αμμοχώστου Λτδ, Ε.Δ.Δ 57/2018, ημερ. 9.2.2024, λέχθηκαν τα εξής σχετικά με το ζήτημα της επίδοσης μιας επιστολής:
«Το άρθρο 2 του Κεφ. 1 εναποθέτει το βάρος απόδειξης της μη λήψης της επιστολής στον παραλήπτη (Βλ. Katsiantonis v. Frantzeskou (1981) 1 C.L.R. 566). Η δε φράση «με τη συνηθισμένη πορεία του ταχυδρομείου», που αναφέρεται σε αυτό, σημαίνει τη λήψη της επιστολής σε 2 με 3 ημέρες, ενώ δεν επιβάλλεται η αποστολή με ασφαλισμένο ταχυδρομείο (Βλ. Θεμιστοκλέους κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2007) 3 Α.Α.Δ. 415 και Napa Mermaid Hotel and Suites Ltd v. Δήμου Αγίας Νάπας, Υπόθεση αρ.6435/2013, ημερ. 18.12.2015, ECLI:CY:AD:2015:D846).
Στην Theodorou v. The Abbot of Kykko Monstery (1965) 1 C.L.R. 9, 18, επισημαίνεται ότι, υφίσταται τεκμήριο ότι αν αποδειχθεί ότι μια επιστολή έχει ταχυδρομηθεί και δεν έχει επιστραφεί από το ταχυδρομείο, αυτό συνιστά εκ πρώτης όψεως απόδειξη της παράδοσης της στο πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται. Επισημάνθηκε επίσης ότι, αν αποδειχθεί ότι μια επιστολή, η οποία φέρει την ορθή διεύθυνση, ταχυδρομήθηκε και δεν επιστράφηκε τεκμαίρεται ότι έφθασε στον προορισμό της (βλ. Ανδρέου v. P & D Crystal Line Co Ltd Πολ. Εφ. 10498 ημερ. 15.10.2001).
Σύμφωνα με τη νομολογία, εναπόκειται σε ένα αιτητή να αποδείξει ότι παρέλαβε εκπρόθεσμα ή καθόλου τη διοικητική πράξη. Εκείνος που προβάλλει τον ισχυρισμό θα πρέπει να τον τεκμηριώσει (βλ. Πατάτας ν. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 248 και HadjiGavriel v. Republic (1986) 3(A) C.L.R 52)».
Σχετική επίσης είναι και η Παφίτης v. Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, Ε.Δ.Δ 84/2017, ημερ. 6.3.2024».
Άμεσα σχετική με το υπό συζήτηση ζήτημα και η πρόσφατη απόφαση του Δικαστηρίου τούτου στην HASSAN ELSAYED ABOUELFADL HASSAN ν. Δημοκρατίας, Ε.Δ.Δ. 45/26 (i-Justice), ημερ. 8.10.2026, στην οποία γίνεται παραπομπή και στην S.M. v. Δημοκρατίας, Ε.Δ.Δ. 38/25, ημερ. 27.2.2026. Στην τελευταία αυτή απόφαση λέχθηκαν και τα εξής:
«Πρόσφατα, είχαμε την ευκαιρία να υποδείξουμε στη Χριστάκης Κυριάκου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ.79/2022, ημερ. 28.01.26, ότι αν ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου υπάρχει αποδεικτικό υλικό που να φανερώνει την αποστολή της επίμαχης επιστολής, σε συγκεκριμένη ημερομηνία και στη σωστή διεύθυνση, τότε τεκμαίρεται ότι αυτή έχει παραδοθεί στο πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται. Την ευθύνη δε τέτοιας απόδειξης, φέρει ο διάδικος ο οποίος επικαλείται τέτοιο ισχυρισμό και πρέπει να προκύπτει από το υλικό του διοικητικού φακέλου.
Εν προκειμένω, υπό τα δεδομένα της περίπτωσης, ότι δηλαδή υπάρχει ρητή και υπογεγραμμένη καταγραφή ότι η επιστολή ημερομηνίας 13.12.23 στάλθηκε ταχυδρομικώς στη σωστή διεύθυνση που ο ίδιος ο Εφεσείων δήλωσε και σε συγκεκριμένη ημερομηνία, κρίνουμε ότι δεν έχει ανατραπεί το τεκμήριο της παράδοσης και λήψης της επιστολής από τον Εφεσείοντα, η οποία τεκμαίρεται ότι έφθασε στο προορισμό της. Κατά συνέπεια απορρίπτεται ο Λόγος Έφεσης Αρ.2.»
Όλα τα πιο πάνω ισχύουν ευθέως και στην υπό εξέταση περίπτωση και οδηγούν στη διαπίστωση ότι δεν κάμφθηκε το τεκμήριο λήψης γνώσης από τον Εφεσείοντα της επιστολής ημερομηνίας 14.3.2024. Κατά συνέπεια, ο Εφεσείων δεν έχει αποσείσει το σχετικό βάρος απόδειξης, ως όφειλε, δεδομένου και του ότι, σύμφωνα με τη θεωρία της κατανομής του βάρους απόδειξης, ο κάθε διάδικος φέρει το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών του (βλ. Πατάτας ν. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 248, Α.Ε. 49/12 Σάββα ν. Δημοκρατίας, ημερ. 07.02.18 και Σκουρής «Το βάρος Απόδειξης στη Διοικητική Δίκη» (1981), σελ. 20). Συνακόλουθα, το τεκμήριο της νομιμότητας υπέρ των πράξεων της Διοίκησης δεν ανατράπηκε και ο Εφεσείων, έχοντας ενημερωθεί δεόντως για τη νέα απορριπτική κατάληξη που είχε η αίτησή του, αλλά και για την τρίτη απόφαση επιστροφής, ημερομηνίας 29.2.2024, απώλεσε το καθεστώς αιτητή ασύλου, το δε δικαίωμα παραμονής του στη Δημοκρατία τερματίστηκε και καθόλα νόμιμα κηρύχθηκε απαγορευμένος μετανάστης μετά την εκπνοή της προθεσμίας οικειοθελούς αποχώρησης.
Επιπρόσθετα, και όπως ορθά επεσήμανε το πρωτόδικο Δικαστήριο, εντοπίζεται εντός του διοικητικού φακέλου (Τεκμήριο 2, ερυθρό 132), έντυπο τηλεφωνικής επικοινωνίας που επιχείρησε λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου, προκειμένου να εντοπίσει τον Εφεσείοντα, σε τρεις διαφορετικές ημερομηνίες, ήτοι στις 4.3.2024, 6.3.2024 και 7.3.2024, κατά τις οποίες δεν υπήρχε οποιαδήποτε ανταπόκριση από το κινητό του τηλέφωνο, στον αριθμό που ο ίδιος είχε δηλώσει.
Λαμβανομένων υπόψη των πιο πάνω, καταλήγουμε ότι, πράγματι, η Διοίκηση εξάντλησε όλες τις ενέργειες στις οποίες όφειλε να προβεί για την γνωστοποίηση της απορριπτικής απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου προς τον Εφεσείοντα και η αδιαφορία που αυτός επέδειξε, δεν μπορεί να προσμετρήσει υπέρ του, προσδίδοντάς του οποιοδήποτε όφελος.
Υπ’ αυτά τα δεδομένα, δεν εντοπίζεται οποιοδήποτε σφάλμα στην απόφαση έκδοσης των επίδικων διαταγμάτων, των οποίων, κατά τα λοιπά, η αιτιολόγηση είναι και επαρκής και σύννομη, εφόσον περιέχονται σε αυτά οι πραγματικοί λόγοι, αλλά και η ορθή νομική βάση έκδοσής τους.
Συνοψίζοντας, δεν εντοπίζουμε σφάλμα στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, το οποίο ορθώς έκρινε ότι ο Εφεσείων ήταν πράγματι απαγορευμένος μετανάστης ως παραμένων παράνομα στη Δημοκρατία από 28.4.2024, ως και η αιτιολογία των επίδικων διαταγμάτων: όπως επεσήμανε το πρωτόδικο Δικαστήριο, η απορριπτική απόφαση επί του τελευταίου διαβήματος που άσκησε ο Εφεσείων (δεύτερη μεταγενέστερη αίτηση ασύλου), απορρίφθηκε στις 14.3.2024, ταχυδρομήθηκε στην ορθή διεύθυνση στις 20.3.2024, είχε δε στη διάθεσή του ο Εφεσείων 30 ημέρες για τυχόν υποβολή προσφυγής ενώπιον του ΔΔΔΠ, πλέον επτά (7) ημέρες για οικειοθελή αναχώρηση που του είχε δοθεί με την απόφαση ημερομηνίας 29.2.2024 (ερυθρό 130 Τεκμηρίου 2). Ουδέν όμως έπραξε. Η κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου περί της νομιμότητας των επίδικων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης του Εφεσείοντα ως απαγορευμένου μετανάστη από 28.4.2024, είναι ορθή.
Ως εκ των πιο πάνω, ο δεύτερος Λόγος Έφεσης στερείται βασιμότητας και απορρίπτεται.
Οι πιο πάνω διαπιστώσεις αποβαίνουν καταλυτικές για την τύχη της υπό κρίση Έφεσης και παρέλκει η εξέταση οποιουδήποτε άλλου ζητήματος.
Θα προσθέταμε μόνο, δεδομένης της συνάφειας του τρίτου Λόγου Έφεσης με τα προεκτεθέντα, αλλά και για σκοπούς ολοκλήρωσης του σκεπτικού μας, ότι δεν εντοπίζεται έλλειψη αιτιολόγησης της πρωτόδικης κρίσης, ως αβάσιμα ισχυρίζεται η πλευρά του Εφεσείοντα δια του συγκεκριμένου Λόγου Έφεσης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αιτιολόγησε επαρκώς την κατάληξή του τόσο σε σχέση με τη νομιμότητα της απόφασης κήρυξης του Εφεσείοντα ως απαγορευμένου μετανάστη από 28.4.2024, όσο και αναφορικά με τη νομιμότητα της απόφασης έκδοσης των επίδικων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης. Ο δε ισχυρισμός του συνηγόρου του Εφεσείοντα περί αντιφατικών ευρημάτων στην δικανική κρίση στερείται βασιμότητας, εφόσον είναι ξεκάθαρη -και ορθή, όπως έχουμε προαναφέρει- η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου όσον αφορά την ορθότητα της απόφασης της Διοίκησης περί παράνομης παραμονής του Εφεσείοντα στο έδαφος της Δημοκρατίας και η κήρυξή του ως απαγορευμένου μετανάστη, από 28.4.2024. Το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου, με αναφορά στην Madber ν. Δημοκρατίας, Ε.Δ.Δ. 8/2022, ημερ. 17.11.2022 και Nsah ν. Δημοκρατίας, Ε.Δ.Δ. 20/2024, ημερ. 22.10.2024, ότι ουσιαστικά, ο Εφεσείων «διέμενε παράνομα στη Δημοκρατία από τότε που απερρίφθη η αίτηση για επανάνοιγμα του φακέλου του, ήτοι από την 13.5.2022», είναι πρόσθετο της αμέσως πιο πάνω διαπίστωσης και ουδόλως επιδρά στην εγκυρότητα και ορθότητα αυτής.
Ως εκ των πιο πάνω, κρίνουμε ότι δεν στοιχειοθετείται λόγος έφεσης και, συνακόλουθα, δεν χωρεί επέμβαση του Εφετείου.
Η Έφεση αποτυγχάνει και απορρίπτεται, με έξοδα ύψους €2000 υπέρ της Εφεσίβλητης και εναντίον του Εφεσείοντα. Η πρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.
Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.
Ε. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο