J. K. K. v. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΑΣΥΛΟΥ, Έφεση κατά απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 44/2025, 4/11/2026
print
Τίτλος:
J. K. K. v. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΑΣΥΛΟΥ, Έφεση κατά απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 44/2025, 4/11/2026

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΕΦΕΤΕΙΟ

 

        (Έφεση κατά απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 44/2025)

 

4 Νοεμβρίου, 2026

 

[ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ Π., ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, ΜΙΧΑΗΛ-ΓΑΛΑΝΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]

 

   J. K. K.

                                    

                                                                                                      Εφεσείων,

   v.

 

   ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΑΣΥΛΟΥ

 

                                                                                                    Εφεσίβλητης,

 

--------------------

Π. Πιερίδης, για ΠΙΕΡΙΔΗΣ & ΠΙΕΡΙΔΗΣ, για Εφεσείοντα.

Ν. Κουρσάρης, για Ν. ΚΟΥΡΣΑΡΗΣ Δ.Ε.Π.Ε., εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για Εφεσίβλητη.

--------------------

 

ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Π.: Η ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα

δοθεί από τον Λυσάνδρου, Δ.

 

                 

 

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

 

ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, Δ.: Ο (εκ Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό) Εφεσείων υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας η οποία απορρίφθηκε από την Υπηρεσία Ασύλου.  Εν συνεχεία, καταχώρησε, κατά της απορριπτικής απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, την Προσφυγή Αρ. 2937/2023 την οποία το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε στο πλαίσιο ελέγχου νομιμότητας και ορθότητας τον οποίο δικαιοδοτικά ασκεί.

 

Συγκεκριμένα, ομογνωμώντας με την Υπηρεσία Ασύλου, το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε τον Εφεσείοντα αναξιόπιστο ως προς τον φερόμενο κίνδυνο τον οποίο αντιμετώπισε στη χώρα καταγωγής του λόγω των συγγενών του πατέρα του οι οποίοι  ασχολούνταν με τη μαγεία και -ένεκα τούτου- επιθυμούσαν να τον θυσιάσουν στα είδωλα.

 

Παρότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν το ανέφερε ρητά, πρέπει να υποτεθεί ότι -λόγω της διαπιστωθείσας αναξιοπιστίας του Εφεσείοντα- τον θεώρησε ανάξιο του καθεστώτος ασύλου βάσει του κριτηρίου του Άρθρου 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (εφεξής «οι περί Προσφύγων Νόμοι»).

Αυτό, διότι η αξιοπιστία ενός αιτητή διεθνούς προστασίας συναρτάται με τον φόβο δίωξης τον οποίο προβάλλει, ο οποίος φόβος με τη σειρά του συνιστά συστατικό στοιχείο του κριτηρίου του προρρηθέντος Άρθρου 3. 

 

Εν συνεχεία, το πρωτόδικο Δικαστήριο προέβηκε σε αυτεπάγγελτη δικαστική έρευνα των πληροφοριών για τη χώρα καταγωγής ώστε να αξιολογήσει κατά πόσο ο Εφεσείων ενδέχεται να αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης με την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής, σύμφωνα με το κριτήριο του Άρθρου 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων, κρίνοντας ότι δεν υφίσταται ενδεχόμενο τέτοιου κινδύνου.

 

Ο Εφεσείων ψέγει την εφεσιβαλλόμενη απόφαση ως εσφαλμένη, διά των ακόλουθων λόγων έφεσης:

 

Πρώτος λόγος έφεσης:

 

Κατά τον Εφεσείοντα, το πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα θεώρησε ότι έγινε επαρκής και/ή δέουσα έρευνα από τους Καθ’ων η αίτηση/Εφεσίβλητους (σελ. 9 εφεσιβαλλόμενης απόφασης).  Το πρωτόδικο σφάλμα έγκειται στο ότι-

(α) ο Εφεσείων απάντησε όλες τις ερωτήσεις που τέθηκαν σε αυτόν·

(β) ο λειτουργός ήταν υποχρεωμένος κατά τη συνέντευξη να κατευθύνει ορθά τον Εφεσείοντα ώστε να αντλήσει από αυτόν όλες τις πληροφορίες που χρειαζόταν ώστε να εξετάσει την αίτησή του·

(γ) εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν αποφάνθηκε ότι ο Εφεσείων ήταν αξιόπιστος·

(δ) το πρωτόδικο δικαστήριο δεν επεξεργάστηκε ορθά και/ή δεν απόδωσε την απαραίτητη βαρύτητα στις εξωτερικές πηγές αναφορικά με την παράβαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων λόγω πρακτικής που ακολουθείτο για εξάσκηση μαύρης μαγείας·

(ε) το πρωτόδικο Δικαστήριο αγνόησε ότι ο Εφεσείων δικαιούτο το ευεργέτημα της αμφιβολίας (σελ. 9  εφεσιβαλλόμενης απόφασης)·

(στ) το πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα έκρινε ότι ο Εφεσείων δεν τεκμηρίωσε τους ισχυρισμούς του με επαρκή λεπτομέρεια και εσφαλμένα έκρινε ότι «ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να αναφέρει την παραμικρή βιωματική λεπτομέρεια» (σελ. 7 εφεσιβαλλόμενης απόφασης)·

(ζ) το πρωτόδικο Δικαστήριο εφάρμοσε λανθασμένα τη νομολογία και έκρινε τον Εφεσείοντα αναξιόπιστο διότι δεν έδωσε επαρκείς λεπτομέρειες χωρίς ο λειτουργός, ο οποίος διεξήγαγε τη συνέντευξη ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου και ο οποίος δεν ενέργησε καλόπιστα, να ζητήσει από τον Εφεσείοντα να επεκταθεί.

 

Ο πρώτος λόγος έφεσης κρίνεται αβάσιμος και απορρίπτεται, για τους εξής λόγους:

Δεδομένου ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο άσκησε έλεγχο ορθότητας, αλυσιτελώς ο Εφεσείων προβάλλει ενώπιόν μας φερόμενες πλημμέλειες της Υπηρεσίας Ασύλου στο πλαίσιο της συνέντευξης του Εφεσείοντα την οποίαν διεξήγαγε, εκτός αν μας έπειθε ότι τέτοιες πλημμέλειες επηρέασαν την πρωτόδικη κρίση, στην έκταση που αυτή υιοθέτησε τη διοικητική κρίση που είναι προϊόν τέτοιων πλημμελειών (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας  Αρ. 71/2024 Μ.Ν.Κ. ν. Δημοκρατίας, απόφαση Διοικητικού Εφετείου ημερ. 1.7.2026).

 

Το Διοικητικό Εφετείο διενεργεί μόνο έλεγχο νομιμότητας (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 49/2024 C.J.A. ν. Δημοκρατίας, απόφαση Διοικητικού Εφετείου ημερ. 18.2.2026) οπότε επεμβαίνει επί της κρίσης του πρωτόδικου Δικαστηρίου η οποία είναι προϊόν ελέγχου ουσίας, αν λόγου χάρη, διαπιστώσει ενδεχόμενο ουσιώδους πλάνης.

Εν προκειμένω, κρίνουμε ότι η πρωτόδικη κρίση περί της αναξιοπιστίας του Εφεσείοντα (ως προς τον φερόμενο φόβο δίωξης τον οποίο προέβαλε) είναι εύλογη, επαρκώς αιτιολογημένη και εντός των παραμέτρων της δικαιοδοσίας του πρωτόδικου Δικαστηρίου περί ελέγχου ορθότητας.

 

 Αυτό, διότι οι γενικόλογες αιτιάσεις τις οποίες ο Εφεσείων παραθέτει στο περίγραμμά του (σχετική προς τούτο είναι και η κρίση μας επί του δεύτερου λόγου έφεσης) ουδέν συγκεκριμένο και πειστικό αναφέρουν ώστε να αποσείσουν το βάρος το οποίο ο Εφεσείων φέρει ως προς την απόδειξη του λόγου έφεσης τον οποίο προβάλλει (Μ.Ν.Κ. ν. Δημοκρατίας ανωτέρω).

 

Ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε πως η επιβεβαίωση των πηγών πληροφόρησης για τη χώρα καταγωγής (περί του ότι άτομα ασχολούνται με τη μαγεία και ότι διατηρείται ο κοινωνικός θεσμός του παραδοσιακού αρχηγού, ως ο Εφεσείων προβάλλει ότι ήταν ο θανών πατήρ του) δεν αρκούσε για να καταστήσει τον Εφεσείοντα πιστευτό ως προς τον φερόμενο φόβο δίωξής του τον οποίο εξιστόρησε ούτε δύναται να αντισταθμίσει τη διαπιστωθείσα αναξιοπιστία του Εφεσείοντα λόγω της αοριστίας, των κενών και της ασυνέπειας από την οποία κρίθηκε (πρώτα από την Υπηρεσία Ασύλου και, εν συνεχεία, από το πρωτόδικο Δικαστήριο) ότι έπασχε η αφήγησή του.

Στην ουσία, ο Εφεσείων επιμένει να γίνει πιστευτός από το Διοικητικό Εφετείο, αυτό όμως δεν αρκεί (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 113/2024 C.E.O. v. Δημοκρατίας, απόφαση Διοικητικού Εφετείου ημερ. 10.3.2026).

 

Δεδομένου του ευλόγου της πρωτόδικης κρίσης ως προς την αναξιοπιστία του Εφεσείοντα, ατελεσφόρως ο Εφεσείων διερωτάται γιατί δεν του δόθηκε το ευεργέτημα της αμφιβολίας, καθότι αυτό το ευεργέτημα προϋποθέτει τον χαρακτηρισμό του ως αξιόπιστου (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 119/2024 J.M. ν. Δημοκρατίας, απόφαση Διοικητικού Εφετείου ημερ. 16.7.2026).

 

Δεύτερος λόγος έφεσης:

Κατά τον Εφεσείοντα, το πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα έκρινε ότι ο Εφεσείων δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης και ότι η περίπτωσή του δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις για αναγνώριση του καθεστώτος του πρόσφυγα βάσει του Άρθρου 3 των περί Προσφύγων Νόμων και/ή το καθεστώς της συμπληρωματικής προστασίας βάσει του Άρθρου 19 των ίδιων Νόμων (σελ. 10 εφεσιβαλλόμενης απόφασης).  Κατά τον Εφεσείοντα, το πρωτόδικο σφάλμα έγκειται στο ότι-

(α) το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν εξέτασε και/ή παραγκώνισε τον ισχυρισμό του Εφεσείοντα περί κινδύνου της ζωής του και ατομικής του δίωξης, οπότε η απόφαση υπόκειται σε ακύρωση εν όψει της μη εξακρίβωσης των ουσιωδών πραγματικών γεγονότων, αφού δεν έγινε η δέουσα έρευνα από την Υπηρεσία Ασύλου και ούτε ζητήθηκε από το Δικαστήριο η εξακρίβωση ή μη των ισχυρισμών του Εφεσείοντα·

(β) εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν αποφάνθηκε ότι ο Εφεσείων κινδυνεύει να υποστεί σοβαρή βλάβη και ατομική δίωξη λόγω του ψηλού επιπέδου αδιάκριτης βίας βάσει του Άρθρου 15(γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (σελ. 10 εφεσιβαλλόμενης απόφασης)·

(γ) επαναλαμβάνεται η αιτιολογία του πρώτου λόγου έφεσης.

 

Ο δεύτερος λόγος έφεσης κρίνεται αβάσιμος και απορρίπτεται, για τους εξής λόγους:

 

Κατά την κρίση μας, ουδέν ο Εφεσείων προβάλλει ενώπιόν μας που να δύναται να θέσει εν αμφιβόλω την (εύλογη και επαρκώς τεκμηριωμένη) πρωτόδικη κρίση για το ότι αυτός δεν χρήζει ούτε του καθεστώτος ασύλου βάσει του κριτηρίου του Άρθρου 3 των περί Προσφύγων Νόμων ούτε του καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας βάσει του κριτηρίου του Άρθρου 19 των περί Προσφύγων Νόμων.

 

Συγκεκριμένα:

Ο Εφεσείων επισυνάπτει στο περίγραμμά του πηγές πληροφόρησης για τη χώρα καταγωγής οι οποίες αναφέρονται σε διώξεις χριστιανών.  Κρίνουμε ότι ο Εφεσείων έπραξε τούτο αλυσιτελώς διότι ο φόβος δίωξης τον οποίο επικαλέστηκε δεν σχετιζόταν με τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, αφού η εξιστόρησή του συνίστατο στο ότι επιδιδόμενοι σε μαγεία συγγενείς του πατέρα του ήθελαν να τον σκοτώσουν επειδή θεωρούσαν ότι ο πατέρας του έπρεπε να παραδώσει τον άρρεν τέκνο του ως θυσία.  Δηλαδή, ο φερόμενος φόβος δίωξης του Εφεσείοντα βασιζόταν στην ιδιότητά του ως υιός του πατέρα του παρά στις θρησκευτικές του πεποιθήσεις.  Συν τοις άλλοις, εκ των εγγράφων τα οποία επισυνάπτονται στο περίγραμμά του Εφεσείοντα το ένα δεν έχει ημερομηνία και τα άλλα δύο εκδόθηκαν μετά την εφεσιβαλλόμενη απόφαση.

 

Ως προαναφέρθηκε, το Διοικητικό Εφετείο διενεργεί μόνο έλεγχο νομιμότητας και όχι δεύτερο δικαστικό έλεγχο ουσίας επί της αίτησης διεθνούς προστασίας. Στο πλαίσιο αυτού του ελέγχου νομιμότητας, το Διοικητικό Εφετείο επεμβαίνει επί της πρωτόδικης κρίσης αν παραπεμφθεί σε επίκαιρες (σε σχέση με την ημερομηνία έκδοσης της εφεσιβαλλόμενης απόφασης) έγκυρες πηγές πληροφόρησης περί της χώρας καταγωγής τις οποίες το πρωτόδικο Δικαστήριο έπρεπε να λάβει δεόντως υπόψη και δεν το έπραξε, με αποτέλεσμα να εγείρεται πιθανολόγηση ουσιώδους πλάνης ως προς την πρωτόδικη κρίση (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 51/2022 Abdi ν. Δημοκρατίας, απόφαση Εφετείου ημερ. 19.12.2024).

 

Δεν νοείται όμως να ψέξουμε το πρωτόδικο Δικαστήριο για σφάλμα επειδή δεν έλαβε υπόψη πηγές πληροφόρησης οι οποίες είτε δεν έχουν χρονικό προσδιορισμό (ώστε να αξιολογηθεί το επίκαιρό τους σε σχέση με την ημερομηνία έκδοσης της εφεσιβαλλόμενης απόφασης) είτε εκπονήθηκαν μετά την έκδοση της εφεσιβαλλόμενης απόφασης όπερ σημαίνει ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο αδυνατούσε να τις λάβει υπόψη.

 

Iδιαιτέρως ως προς τη μη χορήγηση στον Εφεσείοντα καθεστώτος ασύλου στη βάση του κριτηρίου του Άρθρου 3 των περί Προσφύγων Νόμων υπό το φως των συμπληρωματικών διατάξεων του Άρθρου 3Α έως 3Δ των ίδιων Νόμων, παρατηρούμε ότι -κατά τα προβλεπόμενα στο Άρθρο 3Β- η μη χορήγηση τέτοιου καθεστώτος είναι εύλογη όταν ο αιτητής διεθνούς προστασίας επικαλείται μεν δίωξή του από ιδιώτες (όπως ο Εφεσείων εν προκειμένω) αλλά έχει πρόσβαση στην προστασία (μεταξύ άλλων) των αρχών της χώρας του.

 

Παρότι, όμως, ο Εφεσείων παραπονείται για παράβαση του κριτηρίου του Άρθρου 3 των περί Προσφύγων Νόμων  σε βάρος του από την Υπηρεσία Ασύλου, δεν υπέδειξε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου ή του πρωτόδικου Δικαστηρίου γιατί θεωρεί ότι οι αρχές της χώρας καταγωγής αδυνατούν να τον προστατέψουν (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 5/2019 Μ.Μ.R. ν. Δημοκρατίας, απόφαση Εφετείου ημερ. 4.10.2023).

 

Το να προβάλλει ο Εφεσείων στη σελίδα 2 του περιγράμματός του ότι «πληθώρα εξωτερικών πηγών πιστοποιούν τα λεγόμενα του αιτητή, την ύπαρξη θρησκευτικών και οικογενειακών διαφορών στις οποίες οι αρχές του Κογκό [sic] δεν επεμβαίνουν» δεν αρκεί αφ’ εαυτού, καθότι το περίγραμμα δεν συνιστά δικονομικά επιτρεπτή προσαγωγή μαρτυρίας (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 155/2022 Πετούσης ν. Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, απόφαση Διοικητικού Εφετείου ημερ. 7.7.2026).

 

Επίσης, κρίνουμε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο κινήθηκε με ορθό τρόπο εντός της περί ελέγχου ορθότητας δικαιοδοσίας του, όταν αποφάνθηκε ότι δεν πληρούται το κριτήριο του Άρθρου 19 των περί Προσφύγων Νόμων ως προς τη χορήγηση συμπληρωματικής προστασίας λόγω πραγματικού κινδύνου ο Εφεσείων να υποστεί -με την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του-  σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας ένεκα αδιάκριτης άσκησης βίας στο πλαίσιο ένοπλης σύρραξης (Άρθρο 19(2)(γ)).

 

Αυτό, διότι το πρωτόδικο Δικαστήριο προέβηκε αυτεπαγγέλτως σε επικαιροποιημένη (σε σχέση με την ημερομηνία απαγγελίας της εφεσιβαλλόμενης απόφασής του) έρευνα των διαθέσιμων πηγών πληροφόρησης για τη χώρα καταγωγής ώστε να αξιολογήσει κατά πόσο το κριτήριο του Άρθρου 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων πληρούται ή όχι.

 

Και πάλι, ουδέν συγκεκριμένο προέβαλε ο Εφεσείων, διά του ενώπιόν μας περιγράμματός του, που να είναι ικανό να σπείρει αμφιβολίες ως προς το εύλογο αυτής της πρωτόδικης κρίσης.

 

Τρίτος Λόγος Έφεσης:

 

Κατά τον τρίτο λόγο έφεσης, το πρωτόδικο Δικαστήριο, ενώ διαπίστωσε πλημμέλεια της επίδικης διαδικασίας δεν προχώρησε σε ακυρωτική απόφαση (σελ. 8 εφεσιβαλλόμενης απόφασης), και συνεπώς η πρωτόδικη απόφαση πάσχει από έλλειψη αιτιολογίας που αποτελεί αιτία ανατροπής πρωτόδικης απόφασης.  Κατά τον Εφεσείοντα, το πρωτόδικο σφάλμα έγκειται στο ότι-

(α) το πρωτόδικο Δικαστήριο στην απόφασή του (σελ. 8) κατέγραψε: «Εδώ σημειώνω ότι παρόλο που οι καθ’ων η αίτηση δεν αιτιολογούν την απόφαση τους να θεωρήσουν ότι δεν πληρούται η εξωτερική συνοχή των ισχυρισμών του αιτητή, που συνιστά αναμφίβολα πλημμέλεια της επίδικης διαδικασίας, εντούτοις συμφωνώ με την κατάληξη τους να απορρίψουν αυτούς ως αναξιόπιστους»·

(β) η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, παρά την υποχρέωση που επιβάλλει το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος, δεν ήταν αιτιολογημένη· το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν αποτάθηκε σε εξωτερικές πηγές και αγνόησε παντελώς και/ή δεν επεξεργάστηκε τις εξωτερικές πηγές που παρέθεσε ο δικηγόρος του Εφεσείοντα·

(γ) το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν επεξεργάστηκε και/ή δεν έδωσε απαραίτητη βαρύτητα στις εξωτερικές πηγές τις οποίες παρέθεσε ο λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου ο οποίος ετοίμασε την εισηγητική έκθεση ούτε προέβηκε σε δική του έρευνα αναφορικά με την παράβαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων λόγω πρακτικής που ακολουθείτο για εξάσκηση μαύρης μαγείας, που πιστοποιούν τον ισχυρισμό του Εφεσείοντα για προσωπική δίωξη·

(δ) τα γνωρίσματα μιας δεόντως αιτιολογημένης δικαστικής απόφασης, συναρτώνται υπό το φως της ανάλυσης της μαρτυρίας και των επίδικων θεμάτων, τη διατύπωση συγκεκριμένων ευρημάτων και την τελική κατάληξη·

(ε) η αποτυχία του πρωτόδικου Δικαστηρίου να καταγράψει την αξιολόγηση και ανάλυση της μαρτυρίας αναφέροντας τα ουσιώδη σημεία αυτής, αφήνει έκθετη τη δικαστική απόφαση ως προς την ορθότητά της.

 

Ο τρίτος λόγος έφεσης κρίνεται αβάσιμος και απορρίπτεται, για τους εξής λόγους:

Καταρχάς, παρατηρούμε ότι ο Εφεσείων προβάλλει στο περίγραμμά του αυτολεξεί τον τρίτο λόγο έφεσης και την αιτιολογία του ως να είναι αυταπόδεικτος.  Η γενικότητα όμως της αιτιολογίας κατά την κρίση μας ουδόλως καθιστά τον λόγο έφεσης αυταπόδεικτο.  Για παράδειγμα, με το να ψέγει ο Εφεσείων το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι αγνόησε εξωτερικές πηγές, χωρίς να προσδιορίζει ενώπιόν μας οτιδήποτε συγκεκριμένο,  συνεπάγεται ότι αποτυγχάνει να αποδείξει -ως οφείλει- το βάσιμο του λόγου έφεσής του.

 

Ούτε οφείλει το Διοικητικό Εφετείο να διερευνήσει το βάσιμο ή μη μιας τέτοιας γενικής και αόριστης αιτίασης κατά της πρωτόδικης κρίσης (Μ.Ν.Κ. ν. Δημοκρατίας, ανωτέρω).

 

Περαιτέρω, παρότι όντως το πρωτόδικο Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η Υπηρεσία Ασύλου δεν αιτιολόγησε την απόφασή της να θεωρήσει ότι δεν πληρούται η εξωτερική συνοχή των ισχυρισμών του Εφεσείοντα (σελ. 8 εφεσιβαλλόμενης απόφασης), εντούτοις ομογνώμησε με την Υπηρεσία Ασύλου ως προς το ότι ο Εφεσείων ήταν αναξιόπιστος ως προς την αφήγησή του επί της οποίας ο ίδιος βάσισε τον φερόμενο φόβο δίωξης τον οποίο επικαλέστηκε για να εξασφαλίσει διεθνή προστασία.

 

Εν συνεχεία, το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε (ως προαναφέρθηκε) πως οι πηγές για την χώρα καταγωγής καταγράφουν, ως γενικές πληροφορίες, την εξάσκηση μαγείας αλλά και της διατήρησης του θεσμού του αρχηγού του χωριού, δεν υπερκεράζουν την διαπιστωθείσα αναξιοπιστία του Εφεσείοντα λόγω την ουσιωδών κενών από τις οποίες εμφορείτο η αφήγησή του.

 

Ουδέν μεμπτόν διαπιστώνουμε στην πρωτόδικη κρίση, η οποία είναι προϊόν ελέγχου ορθότητας  και η οποία συνεπώς, υποκατέστησε την κρίση της Υπηρεσίας Ασύλου η οποία έπασχε από την πρωτοδίκως διαπιστωθείσα πλημμέλεια.

 

Μήτε και συμφωνούμε ότι η πρωτόδικη κρίση είναι αναιτιολόγητη, ώστε να δικαιολογείται ο από πλευράς μας παραμερισμός της.

 

Καταληκτική κρίση του Δικαστηρίου:

Η έφεση απορρίπτεται.

Επιδικάζεται το ποσό των 2000 ευρώ, ως κατ’ έφεση έξοδα, υπέρ της Εφεσίβλητης και κατά του Εφεσείοντα.

 

 

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Π.

 

 

Δ. ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, Δ.

 

 

ΜΙΧΑΗΛ-ΓΑΛΑΝΟΥ, Δ.

 

 


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο