ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ‑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Πολιτική Αίτηση Αρ.: 08/2025)
(i-justice)
04 Φεβρουαρίου 2026
[Δ. ΚΙΤΣΙΟΣ, Μ.Γ. ΠΙΚΗΣ, Μ. ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ/ΣΤΕΣ]
MOQAMAL SULTAN LEBANESE RESTAURANT LTD,
Αιτήτρια,
v.
1. HERMES AIRPORTS LTD
2. ADAIRPORT MEDIA LTD,
Καθ’ ων η Αίτηση.
___________________
Ι. Γενεράλης, για την Αιτήτρια.
Α. Πετρίδης για Πολύκαρπος Δ. Πετρίδης & Σία, για τους Καθ’ ων η Αίτηση.
ΚΙΤΣΙΟΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από τον δικαστή Δρουσιώτη.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ.: Στις 25.04.2025 εκδόθηκε από Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας απόφαση υπέρ των Καθ’ ων η Αίτηση 1 και 2 και εναντίον της Αιτήτριας. Με την παρούσα Αίτηση, η Αιτήτρια ζητά παράταση χρόνου καταχώρισης ειδοποίησης έφεσης στην πιο πάνω πρωτόδικη Απόφαση. Συνάμα αιτείται την έκδοση διατάγματος με το οποίο να αναστέλλεται η εκτέλεση της πρωτόδικης Απόφασης μέχρι την εκδίκαση της παρούσας Αίτησης ή για περίοδο που το Δικαστήριο κρίνει ορθό.
Η Αίτηση βασίζεται επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ως ίσχυαν πριν το 2023, επί των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, Μέρος 1, 2, 3 Κανονισμοί 3.1-3.17, Μέρος 4, 5, 6 Κανονισμοί 6.1-6.6, Μέρος 7 Κανονισμοί 7.1-7.5, Μέρος 8, 10, 16, 17, 18, 19, 20, 22, Μέρος 23, Μέρος 25, 26, 2, 28, 30-32, 34-39, Μέρος 41, Μέρος 50 Κ.5.1, 50.3, 50.4, 50.5, Μέρος 51-58, επί των Άρθρων 29 – 30, 32 και 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, Μέρος IV, στο Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στα Άρθρα 30, 155.4 και 163 του Συντάγματος, στη Νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου.
Η Αίτηση καταχωρήθηκε, κατ’ αρχάς, χωρίς ειδοποίηση και στη συνέχεια, κατόπιν αιτήματος του δικηγόρου της Αιτήτριας και οδηγιών του Εφετείου, επιδόθηκε στους Καθ’ ων η Αίτηση.
Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση δικηγόρου, ο οποίος συνεργάζεται με τον δικηγόρο της Αιτήτριας και αναφέρει ότι είναι εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκη δήλωση. Αποκαλύπτει τα πρόσωπα από τα οποία έλαβε τις πληροφορίες για τα γεγονότα της υπόθεσης και αιτείται άδεια για εκπρόθεσμη καταχώρηση της ειδοποίησης έφεσης, ενάντια στην προαναφερόμενη απόφαση ημερομηνίας 25.04.2025, καθώς και αναστολή αυτής της απόφασης, μέχρι την εκδίκαση της παρούσας Αίτησης και της προτιθέμενης έφεσης. Αναφέρει, περαιτέρω, ότι οι διευθυντές της Αιτήτριας έλαβαν γνώση για την έκδοση της πιο πάνω απόφασης στις 10.07.2025, αφού τότε τους ενημέρωσαν οι απερχόμενοι τους δικηγόροι. Στις 14.08.2025 επιδόθηκε στην Αιτήτρια ένταλμα κατάσχεσης κινητής περιουσίας. Τον φάκελο της υπόθεσης η Αιτήτρια τον παρέλαβε από τους απερχόμενους δικηγόρους στις 26.08.2025 και τον παρέδωσε στον νέο της δικηγόρο αρχές Σεπτεμβρίου. Στις 09.09.2025 δικαστικός επιδότης κατέγραψε την κινητή περιουσία της Αιτήτριας και όρισε δημόσιο πλειστηριασμό στις 02.10.2025.
Αναφέρεται, επίσης, στην ένορκη δήλωση, ότι η Αιτήτρια, αιτείται την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων καθότι η έφεση έχει ορατές πιθανότητες επιτυχίας και θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Σε σχέση με την προοπτική επιτυχίας της έφεσης αναφέρει ότι λανθασμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο επέτρεψε την αντεξέταση μόνο του διευθυντή της Αιτήτριας και όχι και των διευθυντών των Καθ’ ων η Αίτηση. Θέτει, περαιτέρω, ότι υπήρξε καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης καθότι, ως ισχυρίζεται, το διάστημα που μεσολάβησε για την εκδίκαση ήταν υπερβολικά μεγάλο για μια υπόθεση μικρής κλίμακας. Οι τόκοι που το πρωτόδικο Δικαστήριο επεδίκασε ήταν δυσανάλογοι και η μαρτυρία των Καθ’ ων η Αίτηση δεν υποβλήθηκε στη βάσανο της αντεξέτασης. Όσον αφορά στον χρόνο καταχώρισης της Αίτησης αναφέρει ότι επρόκειτο για περίοδο θερινών διακοπών, ο δικηγόρος της Αιτήτριας επέστρεψε από τις διακοπές του αρχές Σεπτεμβρίου και θα έπρεπε να εξασφαλίσει release από τους απερχόμενους δικηγόρους και τον φάκελο της υπόθεσης για προκαταρκτική μελέτη. Οι απερχόμενοι δικηγόροι της Αιτήτριας ήταν αμελείς, αφού δεν ενημέρωσαν την Αιτήτρια για το δικαίωμα έφεσης και την σχετική προθεσμία. Σε σχέση με τις θερινές διακοπές του Δικαστηρίου, προτάσσει το Μέρος 59.2(3) των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2023. Αναφέρει, επίσης, ότι στις 24.09.2025 καταχωρήθηκε από την Αιτήτρια μονομερής αίτηση ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, με την οποία ζητούσε παράταση του χρόνου καταχώρησης της έφεσης και αναστολή εκτέλεσης της απόφασης. Η Αίτηση απορρίφθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο καθότι, ως αναφέρει «το Δικαστήριο, στερείτο δικαιοδοσίας να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα μονομερώς».
Με άδεια του Δικαστηρίου καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της Αίτησης και ένορκη δήλωση από τον Σ. Ναζίρη, ενός εκ των διευθυντών της Αιτήτριας. Δεν θα αναφερθούμε στο σύνολο των όσων διατυπώνονται στην εν λόγω ένορκη δήλωση, καθ’ ότι μεγάλο μέρος της αποτελεί επανάληψη αυτών που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει αρχικά την Αίτηση και σε ένα άλλο μέρος παρατίθενται νομικές θέσεις βασισμένες στη νομολογία, αναφορές οι οποίες δεν αποτελούν παράθεση γεγονότων. Τα νέα γεγονότα που τίθενται με την δεύτερη ένορκη δήλωση είναι ότι η Αγωγή καταχωρήθηκε με λανθασμένο όνομα και συνεπώς είναι ανύπαρκτο νομικό πρόσωπο, το δε ορθό όνομα της εταιρείας, σύμφωνα με τα λεγόμενα του, είναι LIBANESE με “I” και όχι με «Ε», ως αναφέρεται στην Αγωγή και την πρωτόδικη απόφαση και ότι λανθασμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο έκδωσε διάταγμα για αντεξέταση της Αιτήτριας, μέσα στο πλαίσιο αίτησης από την οποία απουσίαζαν η Δ.30 και Δ.64 των παλαιών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας.
Οι Καθ’ ων η Αίτηση 1 και 2 με οκτώ (8) λόγους ένστασης ζητούν την απόρριψη της Αίτησης. Η Ένσταση τους συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Μ. Κυριακίδη, διευθυντή της Καθ’ ης η Αίτηση 2. Ως αναφέρει είναι εξουσιοδοτημένος και από την Καθ’ ης η Αίτηση 1 να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση. Υιοθετεί τους λόγους ένστασης και απορρίπτει τα όσα αναφέρονται στις ένορκες δηλώσεις οι οποίες συνοδεύουν την Αίτηση. Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι η Αιτήτρια έλαβε γνώση για την έκδοση της απόφασης την ημέρα που εκδόθηκε και η σχέση της Αιτήτριας με τους δικηγόρους δεν αποτελεί αιτιολογία για να της χορηγηθεί παράταση χρόνου καταχώρησης της έφεσης. Δεν έχουν αντεξετασθεί οι διευθυντές των Καθ’ ων η Αίτηση γιατί δεν υποβλήθηκε αίτηση προς τον συγκεκριμένο σκοπό από τους δικηγόρους της Αιτήτριας. Η δε καθυστέρηση στην εκδίκαση οφείλεται στα αιτήματα που υπέβαλλαν οι δικηγόροι της Αιτήτριας και λόγω έλλειψης χρόνου του δικαστηρίου. Όσον αφορά το όνομα της Αιτήτριας, αναφέρει ότι η Αιτήτρια καταχώρησε τα δικόγραφα και σημείωμα εμφάνισης, Τεκμήριο 2, με το όνομα που αναφέρεται στην Αγωγή. Η Αιτήτρια, στο έγγραφο της Υπεράσπισης, παραδέχεται την παράγραφο 3 της Έκθεσης Απαίτησης των Καθ’ ων η Αίτηση, στην οποία αποδίδεται η ιδιότητα της εταιρείας χωρίς να προβάλλει επιφύλαξη σε σχέση με το όνομα της. Αναφέρει περαιτέρω, με παραπομπή στο Τεκμήριο 3 της ένορκης δήλωσης του, ότι η σφραγίδα της Αιτήτριας φέρει το όνομα «LEBANESE» και όχι «LIBANESE». Ως εκ τούτου ζητά την απόρριψη της Αίτησης.
Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι και των δύο πλευρών κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου γραπτά περιγράμματα προωθώντας, η κάθε πλευρά, τη δική της θέση. Διατηρούμε κατά νου τις θέσεις και τα επιχειρήματα που έθεσαν ενώπιον μας, χωρίς να αισθανόμαστε την ανάγκη να τα διατυπώσουμε εκ νέου. Θα τοποθετηθούμε, επί αυτών, στον βαθμό που κρίνουμε αναγκαίο για σκοπούς αιτιολόγησης της παρούσας απόφασης μας.
Το Μέρος 41.6(1) του περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2023 προβλέπει: «Αίτηση για διαφοροποίηση προθεσμίας για καταχώριση ειδοποίησης έφεσης υποβάλλεται στο κατώτερο Δικαστήριο ή στο Εφετείο. Η αίτηση υποβάλλεται πρώτα στο κατώτερο Δικαστήριο και σε περίπτωση απόρριψης, στο Εφετείο».
Δεν έχει αμφισβητηθεί ότι καταχωρήθηκε Αίτηση στο πρωτόδικο Δικαστήριο, η οποία απορρίφθηκε γιατί καταχωρήθηκε μονομερώς. Το Εφετείο δεν θα ασχοληθεί περαιτέρω με το θέμα αυτό για το οποίο δεν υπάρχει ούτε και λόγος ένστασης.
Οι λόγοι ένστασης 2, 3, 4 και 5 έχουν να κάνουν με την καθυστέρηση στην υποβολή της Αίτησης. Συγκεκριμένα, ότι η Αιτήτρια δεν έχει δικαιολογήσει αυτή την καθυστέρηση, ότι η αλλαγή δικηγόρου δεν αποτελεί λόγο για παράταση του χρόνου καταχώρησης της ειδοποίησης έφεσης και ότι η Αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά, όταν η Αιτήτρια ήρθε αντιμέτωπη με μέτρα εκτέλεσης.
Αμφότεροι οι συνήγοροι των διαδίκων, με αναφορά στην υπόθεση Χόππης v. Παναγή (1993) 1 Α.Α.Δ. 140, ο καθένας από τη δική του σκοπιά, υιοθέτησαν διαφορετική ερμηνεία.
Στην υπόθεση Χόππης (ανωτέρω) αποφασίσθηκε ότι:
«(α) Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Το ότι η καθυστέρηση οφείλεται σε σφάλμα του δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου, νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης.
(β) Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου, στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης, και στην αρχή της τελεσιδικίας. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος.»
Στην υπόθεση Σολιάτης και Συνεργάται v. Χριστοδουλίδη (1990) 1 Α.Α.Δ. 1162, ενώ υιοθετείται η νεότερη, επιεικέστερη προσέγγιση, ως προς την έγκριση παράτασης της προθεσμίας καταχώρησης έφεσης, εντούτοις και σ’ αυτή την υπόθεση τίθεται ότι η παράταση του χρόνου εξαρτάται από τα γεγονότα της υπόθεσης. Το γεγονός ότι ο δικηγόρος τελούσε υπό την πεπλανημένη εντύπωση ότι ο χρόνος των θερινών διακοπών δεν υπολογίζεται στις προθεσμίες, από μόνο του, χωρίς την ύπαρξη άλλων συντρεχόντων περιστατικών, τα οποία να αποκαλύπτουν την ύπαρξη, κάποιας μορφής, αντικειμενικών δυσκολιών για την εμπρόθεσμη υποβολή της έφεσης, δεν αποτελεί καλό λόγο για την παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης.
Στην Αγγλική υπόθεση Sayers v. Clarke Walker (a firm) (2002) 3 All E.R. 490, το Δικαστήριο χωρίς να παρεκκλίνει από τις αρχές της αυστηρής συμμόρφωσης με τις δικονομικές προθεσμίες, και αφού ζύγισε τα συμφέροντα της δικαιοσύνης και την ύπαρξη πραγματικής προοπτικής επιτυχίας της έφεσης, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η άρνηση της παράτασης θα αποτελούσε δυσανάλογη μεταχείριση για τον ενάγοντα την στιγμή που το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η μη συμμόρφωση δεν ήταν εκ προθέσεως αλλά σχετιζόταν με σφάλμα του δικηγόρου του σε σχέση με τις προθεσμίες.
Με την εφαρμογή των νέων περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2023, δεσπόζουσα θέση αποτελεί ο «πρωταρχικός σκοπός» ως αυτός προνοείται στο Μέρος 1.2 και η εφαρμογή του από το Δικαστήριο Μέρος 1.3.
Στην υπόθεση Καντούνας v. Ηλιάδης κ.α., Πολ. Έφεση Αρ. 52/2024, ημερομηνίας 18.10.2024, υποδείχθηκε ότι:
«Επισημαίνουμε ότι με τη θέσπιση των νέων Κανονισμών, πέραν των ουσιαστικών διαδικαστικών αλλαγών, επιχειρείται μια αλλαγή κουλτούρας και φιλοσοφίας. Μιας κουλτούρας και φιλοσοφίας σύγχρονης και προοδευτικής που θα επιτρέπει στο Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή του πρωταρχικού σκοπού, να διαχειρίζεται τις υποθέσεις με ευελιξία και πρακτικότητα προς εξυπηρέτηση του δικαίου και της δικαιοσύνης. Παράλληλα σκοπείται η απομάκρυνση από δυσλειτουργικές και αχρείαστες διαδικασίες που ενίοτε συνέτειναν σε καθυστερήσεις, αύξαναν κατά τρόπο αχαλίνωτο τα έξοδα και τη δαπάνη της υπόθεσης και αντιστρατεύονταν την όλη προσπάθεια απονομής δικαιοσύνης. Ο πρωταρχικός σκοπός προάγει τη συμμετοχή στη διαδικασία απονομής δικαιοσύνης και όχι τον αποκλεισμό απ' αυτήν, τηρουμένων βεβαίως της κατά κανόνα συμμόρφωσης με τεθείσες προθεσμίες, τύπους και προϋποθέσεις.»
(Η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου)
Η εξουσία του Δικαστηρίου να παρατείνει την προθεσμία για την άσκηση έφεσης είναι θέμα διακριτικής ευχέρειας και αυτή πρέπει να ασκείται δικαστικά, βάσει των πραγματικών περιστατικών της συγκεκριμένης υπόθεσης. Καθυστέρηση, ειδικά όταν είναι μακρά, πρέπει να αιτιολογείται ικανοποιητικά, διαφορετικά αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο για τον παραβάτη των προθεσμιών (Α/φοι Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ v. Χατζηνικόλα (1990) 1 Α.Α.Δ. 470).
Όπως προκύπτει, μέσα από τα γεγονότα τα οποία αμφότερες οι πλευρές έχουν παρουσιάσει, η απόφαση για την οποία η Αιτήτρια ζητά παράταση του χρόνου για καταχώρηση ειδοποίησης έφεσης, εκδόθηκε στις 25.04.2025 και κατά την συγκεκριμένη στιγμή η Αιτήτρια εκπροσωπείτο από δικηγόρο. Ως ισχυρίζεται, η Αιτήτρια, η απόφαση της κοινοποιήθηκε από τους απερχόμενους δικηγόρους της στις 10.07.2025. Δεν δίδεται εξήγηση, όμως, γιατί μεσολάβησε αυτό το χρονικό διάστημα χωρίς την ενημέρωση. Στις 14.08.2025 επιδόθηκε στην Αιτήτρια ένταλμα κατάσχεσης κινητών, και στις 26.08.2025 παρελήφθη από τους απερχόμενους δικηγόρους ο φάκελος και η Αιτήτρια τον παρέδωσε στο νέο δικηγόρο της στις αρχές Σεπτεμβρίου. Καταχώρησε μονομερώς Αίτηση στο επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακος στις 24.09.2025 και μετά την απόρριψη της από το Επαρχιακό Δικαστήριο καταχώρησε την υπό αναφορά Αίτηση στις 08.10.2025.
Διαπιστώνουμε ότι η Αιτήτρια δεν αναφέρει οτιδήποτε περαιτέρω για τον χρόνο που διέρρευσε από τις 10.07.20225 μέχρι και τις 14.08.2025 που της επιδόθηκε ένταλμα κατάσχεσης κινητών, αλλά και από τις 14.08.2025 μέχρι την παραλαβή του φακέλου, ως ισχυρίζεται. Αυτά τα στοιχεία, αποτελούν απλά μια καταγραφή γεγονότων, χωρίς να αιτιολογεί την καθυστέρηση που υπέδειξε, τόσο από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης όσο και από τον χρόνο που η ίδια ισχυρίζεται ότι έλαβε γνώση για την ύπαρξη της απόφασης. Οι αιτιάσεις, τις οποίες επικαλείται, ούτε πειστικές αλλά ούτε λογικές παρουσιάζονται. Ευθύνονται, ως ισχυρίζεται, οι απερχόμενοι δικηγόροι της για την καθυστέρηση που υπέδειξαν και τη μη πληροφόρηση της, αλλά και η ίδια δεν εξηγεί τον χρόνο που διέρρευσε από την παραλαβή της απόφασης μέχρι να αποταθεί στον νέο της δικηγόρο και τον χρόνο μέχρι την καταχώρηση της αίτησης ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Αυτά τα γεγονότα από μόνα τους, δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγους άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της Αίτησης, καθότι, ως διαφαίνεται, η Αιτήτρια αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια μόνο όταν αντιλήφθηκε τα μέτρα εκτέλεσης της απόφασης, μετά την κοινοποίηση σ’ αυτήν του εντάλματος κινητής περιουσίας και ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, καθυστερημένα. Το ένταλμα της επιδόθηκε στις 14.08.2025 και αυτή ζήτησε βοήθεια από δικηγόρο αρχές Σεπτεμβρίου. Η Αιτήτρια χωρίς να αιτιολογήσει την παράλειψη της να καταχωρήσει εμπρόθεσμα την έφεση της, στηρίζει ουσιαστικά το αίτημα της, για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης, στον ισχυρισμό της ότι υπάρχει καλός λόγος έφεσης και ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να της δώσει αυτό το δικαίωμα να το ασκήσει χωρίς η ίδια να αιτιολογήσει τον χρόνο που έχει παρέλθει. Σύμφωνα με όλα τα πιο πάνω, η Αιτήτρια δεν έχει αποκαλύψει ικανοποιητικούς λόγους για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ της αιτούμενης παράτασης της προθεσμίας. Όσον αφορά στην αναφορά της για τις θερινές διακοπές του Δικαστηρίου, αυτές αφορούν τις συνεδρίες των Δικαστηρίων και δεν αφορούν την καταχώρηση αιτήσεων ή την αναστολή προθεσμιών.
Καταλήγουμε πως η Αιτήτρια, πέραν του ισχυριζόμενου λάθους των δικηγόρων της Αιτήτριας, επέδειξε ολιγωρία στην προώθηση της αίτησης για παράταση της αιτούμενης προθεσμίας.
Ενόψει όλων των ανωτέρω, κρίνουμε ότι, στην παρούσα περίπτωση, η Αιτήτρια δεν έχει αποσείσει το βάρος της απόδειξης που την βαρύνει και δεν μας έχει ικανοποιήσει ότι συντρέχουν οι λόγοι για να ασκήσουμε τη διακριτική μας εξουσία υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου στην παράγραφο (i) της Αίτησης, διατάγματος. Η κατάληξη μας αυτή καθιστά άνευ αντικειμένου την εξέταση του αιτούμενου στην παράγραφο (ii) της Αίτησης διατάγματος και απορρίπτεται.
Η Αίτηση, επομένως, απορρίπτεται με €1.400,00 έξοδα, πλέον Φ.Π.Α. αν υπάρχει, υπέρ των Καθ’ ων η Αίτηση 1 και 2 και εναντίον της Αιτήτριας.
Δ. ΚΙΤΣΙΟΣ, Δ.
Μ.Γ. ΠΙΚΗΣ, Δ.
Μ. ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο