ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ – ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Πολιτική Έφεση Αρ. E29/2026)
(i-justice)
30 Απριλίου 2026
[Χ.Β. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Μ. ΤΟΥΜΑΖΗ, Θ. ΘΩΜΑ, Δ/ΣΤΕΣ]
ΝΙΚΟΣ ΣΥΚΑΣ
Εφεσείων
v.
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ
Εφεσιβλήτου
--------------------
Χ. Πουργουρίδης για Χρήστος Πουργουρίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε., για τον Εφεσείοντα
Χ. Τριανταφυλλίδης για Χρίστος Μ. Τριανταφυλλίδης Δ.Ε.Π.Ε., για τον Εφεσίβλητο
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη και θα δοθεί από τον Θ. Θωμά, Δ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΘΩΜΑ, Δ.: Η Έφεση προσβάλλει την ενδιάμεση απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, ημερομηνίας 27.2.26, δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτηση του Εφεσείοντος, αιτητή στην πρωτόδικη διαδικασία, για έκδοση διατάγματος, το οποίο να απαγορεύει στο Ανώτατο Συμβούλιο του Εφεσίβλητου Κόμματος, καθ’ ου η αίτηση στην πρωτόδικη διαδικασία, να επιληφθεί στις 28.2.26 και επικυρώσει την απόφαση του Πολιτικού του Γραφείου ημερομηνίας 19.1.26 για αφαίρεση του Εφεσείοντος από το ψηφοδέλτιο του Εφεσίβλητου Κόμματος στην εκλογική περιφέρεια Λεμεσού.
Ο Εφεσείων, με Έντυπο Απαίτησης το οποίο καταχώρισε στο πρωτόδικο Δικαστήριο αξιώνει, μεταξύ άλλων θεραπειών, (α) δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι αποφάσεις του Εκτελεστικού Γραφείου και του Πολιτικού Γραφείου του Εφεσίβλητου Κόμματος, δια των οποίων αποφασίστηκε η μη συμπερίληψη του στο ψηφοδέλτιο του Εφεσίβλητου Κόμματος για την εκλογική περιφέρεια Λεμεσού στις προσεχείς Βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2026, λήφθηκαν παράνομα και χωρίς νόμιμη εξουσία, (β) δήλωση ότι το Ανώτατο Συμβούλιο του Εφεσίβλητου Κόμματος δεν έχει αρμοδιότητα και ή εξουσία να επικυρώσει την απόφαση του Πολιτικού Γραφείου ημερομηνίας 19.1.26 και (γ) διάταγμα το οποίο να απαγορεύει στο Εφεσίβλητο Κόμμα να αφαιρέσει το όνομα του από τον κατάλογο των υποψηφίων της εκλογικής περιφέρειας Λεμεσού. Στο πλαίσιο της ως άνω Απαίτησης του ο Εφεσείων καταχώρισε την ενδιάμεση αίτηση, στην οποία εξεδόθη η εκκαλούμενη απόφαση.
Όπως αναδύεται από τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα της υπόθεσης, το Εφεσίβλητο Κόμμα αποτελεί εγγεγραμμένο Πολιτικό Κόμμα, με βάση τις πρόνοιες του Άρθρου 3 του περί Πολιτικών Κομμάτων Νόμου, Ν.175(I)/2012. Κατά την 11.10.25 διεξήχθη εσωκομματική εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη των υποψηφίων της εκλογικής περιφέρειας Λεμεσού, οι οποίοι θα τεθούν στο ψηφοδέλτιο του Εφεσίβλητου Κόμματος στις επερχόμενες Βουλευτικές εκλογές της 24.5.26. Ο Εφεσείων ήταν μεταξύ των υποψηφίων και ψηφίστηκε τελικά για να συμπεριληφθεί στο ψηφοδέλτιο του Εφεσίβλητου Κόμματος ως υποψήφιος βουλευτής. Κατά την 4.1.26 δημοσιοποιήθηκε, μέσω τηλεοπτικού σταθμού, καταγγελία, η οποία υπεβλήθη στην αστυνομία από γυναίκα εναντίον του Εφεσείοντος για άσκηση σωματικής βίας εις βάρος της. Κατά την 5.1.26 το Εκτελεστικό Γραφείο του Εφεσίβλητου Κόμματος, σε έκτακτη συνεδρίαση του, αποφάσισε όπως υιοθετήσει την εισήγηση της Προέδρου του Κόμματος για αφαίρεση του Εφεσείοντος από το ψηφοδέλτιο των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών, ως εισήγηση του προς το Πολιτικό Γραφείο του Εφεσίβλητου Κόμματος. Το Εκτελεστικό Γραφείο του Εφεσίβλητου Κόμματος σε έκτακτη συνεδρίαση του, η οποία πραγματοποιήθηκε την 19.1.26, αποφάσισε όπως επαναβεβαιωθεί η προηγούμενη εισήγηση του προς το Πολιτικό Γραφείο για αφαίρεση του Εφεσείοντος από το ψηφοδέλτιο του Κόμματος. Κατά την 19.1.26 το Πολιτικό Γραφείο, κατόπιν μυστικής ψηφοφορίας που διεξήχθη μεταξύ των μελών του, αποφάσισε όπως υιοθετήσει την εισήγηση του Εκτελεστικού Γραφείου του Εφεσίβλητου Κόμματος για αφαίρεση του Εφεσείοντος από το ψηφοδέλτιο των βουλευτικών εκλογών. Περαιτέρω αποφάσισε όπως η ανωτέρω απόφαση του τεθεί προς επικύρωση από το Ανώτατο Συμβούλιο του Εφεσίβλητου Κόμματος, το οποίο θα συνέρχετο την 28.2.26.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο, εξετάζοντας τη φύση του αιτηθέντος διατάγματος, κατέληξε, ορθά κατά την κρίση μας, ότι ήταν προληπτικό διάταγμα τύπου Quia Timet. Καθοδηγούμενο δε από νομολογία αλλά και βιβλιογραφία, παραθέτει τις αρχές οι οποίες διέπουν την έκδοση διαταγμάτων αυτής της φύσης, οι οποίες, σε γενικές γραμμές, δεν διαφέρουν ουσιωδώς από τις προϋποθέσεις οι οποίες καθορίζονται στο Άρθρο 32(1) του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/1960 (GGH-RE Investment Partners Ltd κ.ά. v. Golub Gethouse Realty Company, Πολ. Έφ. Ε56/2024 i-justice ημερ. 29.5.25 και «Διατάγματα» των Γ. Ερωτοκρίτου και Π. Αρτέμη, 2016, σελ. 188). Στη συνέχεια, εξετάζοντας τις προϋποθέσεις έκδοσης ενός τέτοιου διατάγματος, ικανοποιήθηκε ότι συντρέχει μόνο η πρώτη προϋπόθεση του Άρθρου 32(1), ήτοι ότι αποκαλύφθηκε συζητήσιμη υπόθεση. Δεν ικανοποιήθηκε όμως ως προς τη συνδρομή της δεύτερης και τρίτης προϋπόθεσης, ήτοι της ορατής πιθανότητας επιτυχίας και της δυσκολίας ή αδυναμίας απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Σύμφωνα με την πρωτόδικη απόφαση, «...για να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα, απαιτείται σαφής μαρτυρία ότι ο επαπειλούμενος κίνδυνος είναι άμεσος και ορατός και η ζημιά αναπόφευκτη, σοβαρή και τέτοια που να μην αποζημιώνεται χρηματικά», κριτήρια τα οποία ο Εφεσείων, κατά το πρωτόδικο Δικαστήριο, απέτυχε να ικανοποιήσει.
Η θέση την οποία προώθησε πρωτοδίκως ο Εφεσείων ήταν ότι το Πολιτικό Γραφείο του Εφεσίβλητου Κόμματος δεν είχε εκ του καταστατικού εξουσία να αποφασίσει, με συνοπτικές διαδικασίες, την αφαίρεση του από το ψηφοδέλτιο, κάτι το οποίο ισοδυναμεί με επιβολή ποινής ή κύρωσης. Κατά την πρωτόδικη θέση, το Πολιτικό Γραφείο όφειλε να παραπέμψει το θέμα προς εξέταση στην Επιτροπή Δεοντολογίας του Εφεσίβλητου Κόμματος, που ήταν το αρμόδιο όργανο να το εξετάσει, η δε απόφαση του Πολιτικού Γραφείου θα έπρεπε να ληφθεί στη βάση των πορισμάτων του ως άνω οργάνου.
Η Έφεση
Η πρωτόδικη απόφαση προσβάλλεται με εννέα συνολικά λόγους έφεσης, οι οποίοι συνοπτικά έχουν ως ακολούθως: (α) Το πρωτόδικο Δικαστήριο καθοδηγήθηκε λανθασμένα ως προς τις προϋποθέσεις που έπρεπε να ικανοποιήσει ο Εφεσείων, εναποθέτοντας στους ώμους του μεγαλύτερο βάρος από εκείνο που καθορίζει το Άρθρο 32(1) του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/1960, (β) Το πρωτόδικο Δικαστήριο καθοδηγήθηκε λανθασμένα ως προς τις προϋποθέσεις που έπρεπε να ικανοποιήσει ο Εφεσείων για την έκδοση διατάγματος του τύπου Quia Timet, (γ) Η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η ζημιά που θα προέκυπτε εις βάρος του Εφεσείοντος μπορούσε να αποζημιωθεί χρηματικά, είναι λανθασμένη, (δ) Η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι τα όσα έγιναν ενώπιον του Εκτελεστικού Γραφείου και μετέπειτα ενώπιον του Πολιτικού Γραφείου του Εφεσίβλητου Κόμματος δεν συνιστούν πειθαρχική διαδικασία, είναι λανθασμένη, (ε) Η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η θέση του Εφεσείοντος πως το ζήτημα θα έπρεπε να παραπεμφθεί στην Επιτροπή Δεοντολογίας παρουσιάζει αδυναμίες, είναι λανθασμένη, (στ) Η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι από τα ενώπιον του γεγονότα δεν προκύπτει πως ούτε το Εκτελεστικό, αλλά ούτε και το Πολιτικό Γραφείο διερεύνησαν την καταγγελία επί της ουσίας, για να πρέπει να λάβουν τις θέσεις του Εφεσείοντος, είναι λανθασμένη, (ζ) Η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου να υιοθετήσει και εφαρμόσει την Αγγλική υπόθεση Choundry & Others v. Treisman [2003] EWHC 1203, είναι λανθασμένη, (η) Η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου να μην ακολουθήσει το σκεπτικό της Αγγλικής υπόθεσης Jones v. McNichol [2016] EWHC 866, είναι λανθασμένη και (θ) Το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι δεν προκλήθηκε ανεπανόρθωτη ζημιά στον Εφεσείοντα, είναι λανθασμένο.
Πριν υπεισέλθουμε στην εξέταση των λόγων έφεσης, θεωρούμε ότι προέχει η εξέταση της εγειρόμενης στη γραπτή αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Εφεσίβλητου Κόμματος θέσης ότι η Έφεση έχει καταστεί άνευ αντικειμένου, θέση η οποία στηρίζεται στο αδιαμφισβήτητο γεγονός πως το Ανώτατο Συμβούλιο του Εφεσίβλητου Κόμματος συνήλθε τελικώς την 28.2.26 και επικύρωσε την απόφαση του Πολιτικού Γραφείου ημερομηνίας 19.1.26 να διαγράψει τον Εφεσείοντα από το ψηφοδέλτιο του Εφεσίβλητου Κόμματος. Αναμφισβήτητα δε η ως άνω επικύρωση έλαβε χώρα την αμέσως επόμενη μέρα της έκδοσης της εκκαλούμενης δικαστικής απόφασης, δια της οποίας, ως έχουμε ήδη αναφέρει, απερρίφθη η αίτηση του Εφεσείοντος για την έκδοση διατάγματος, το οποίο να απαγορεύει στο Ανώτατο Συμβούλιο του Εφεσίβλητου Κόμματος να επιληφθεί και επικυρώσει την ανωτέρω απόφαση του Πολιτικού Γραφείου.
Αποτελεί διαχρονική αρχή της νομολογίας ότι τα Δικαστήρια δεν ενεργούν επί ματαίω, ούτε και προχωρούν σε επίλυση διαφορών οι οποίες είτε έχουν εκλείψει, είτε λόγω μεταβολής των συνθηκών, η επίλυση τους δεν θα κατέληγε σε οποιοδήποτε πρακτικό αποτέλεσμα (Αναφορικά με τη Luchian Marina Tudor (2011) 1 Α.Α.Δ. 1176). Στην υπόθεση Αναφορικά με την Εμπορική Εταιρεία Λούκος Λτδ (2001) 1 Α.Α.Δ 2055, κρίθηκε ότι η έφεση που είχε ασκηθεί εναντίον απόφασης με την οποία απερρίφθη ενδιάμεση αίτηση αναστολής διάλυσης της εταιρείας, κατέστη άνευ αντικειμένου εφόσον στην κυρίως αίτηση είχε στο μεταξύ εκδοθεί διάταγμα διάλυσης της εταιρείας, απόφαση που κατέστη τελεσίδικη, εφόσον δεν ασκήθηκε έφεση εναντίον της. Αναφέρθηκαν δε επί λέξει τα ακόλουθα:
«Το θέμα καθίσταται ως εκ τούτου ακαδημαϊκό γιατί δεν έχει καμιά συνέπεια για τους διαδίκους. Το Εφετείο ασχολείται μόνο με την ουσιαστική επίλυση της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων η οποία υφίσταται κατά την έκδοση της απόφασης του.»
(έμφαση δοθείσα)
Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Σιαηλή κ.ά. (2014) 2 Α.Α.Δ. 930, επαναβεβαιώθηκε ότι τα Δικαστήρια δεν ασχολούνται με την επίλυση ακαδημαϊκών θεμάτων αλλά μόνο με την επίλυση ζητημάτων που τίθενται ενώπιον τους και είναι απαραίτητο να κριθούν για την έκβαση και την απόφανση της, ενώπιον τους, υπόθεσης.
Στην προκείμενη περίπτωση, η μετέπειτα της έκδοσης της εκκαλούμενης απόφασης επικύρωση, από το Ανώτατο Συμβούλιο του Εφεσίβλητου Κόμματος, της απόφασης του Πολιτικού του Γραφείου να διαγράψει τον Εφεσείοντα από το ψηφοδέλτιο της εκλογικής περιφέρειας Λεμεσού στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές, αναμφίβολα έχει στερήσει την Έφεση από το αντικείμενο της. Επισημαίνουμε πως ό,τι προσβάλλεται με την Έφεση είναι η απόρριψη από το πρωτόδικο Δικαστήριο της αίτησης του Εφεσείοντος με την οποία αιτείτο την έκδοση διατάγματος «…που να απαγορεύει στο Ανώτατο Συμβούλιο του Δημοκρατικού Συναγερμού να επιληφθεί και επικυρώσει την απόφαση του Πολιτικού του Γραφείου..». Εκ των πραγμάτων και δεδομένου του τετελεσμένου της ενέργειας, την οποίαν προληπτικά επιζητούσε να αποτρέψει ο Εφεσείων, καμμιά απόφαση του Εφετείου, δεν θα μπορούσε να οδηγήσει στην επιτυχία του εν λόγω αιτητικού.
Η κατάληξη μας ότι η Έφεση κατέστη άνευ αντικειμένου, έχει καταστήσει αχρείαστη την από μέρους μας εξέταση των λόγων έφεσης, παρά το ότι δεν θα μπορούσαμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο επιτυχίας τους.
Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Εφεσείοντος, αντιλαμβανόμενος, πολύ ορθά, ότι το αντικείμενο της Έφεσης έχει πλέον εκλείψει, με τη γραπτή του αγόρευση αιτείται την έκδοση από το Εφετείο διατάγματος ή και απόφασης η οποία να κηρύσσει άκυρη την απόφαση του Ανωτάτου Συμβουλίου του Εφεσίβλητου Κόμματος ημερ. 28.2.26 με την οποία επικυρώθηκε η ανωτέρω απόφαση του Πολιτικού του Γραφείου. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη γραπτή αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου, το γεγονός ότι το Ανώτατο Συμβούλιο συνήλθε και επικύρωσε την απόφαση του Πολιτικού Γραφείου, δεν εμποδίζει το Εφετείο να παράσχει στον Εφεσείοντα την κατάλληλη υπό τις περιστάσεις θεραπεία. Αν η απόφαση του Πολιτικού Γραφείου είναι παράνομη, δηλαδή λήφθηκε κατά παράβαση των προνοιών του καταστατικού του Εφεσίβλητου Κόμματος ή και κατά παράβαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης, η επικύρωση της από το Ανώτατο Συμβούλιο δεν την καθιστά νόμιμη. Κατά τον ευπαίδευτο συνήγορο, διαπιστωθησομένης της παρανομίας, ο Εφεσείων θα πρέπει να αποκατασταθεί στη θέση που ήταν, αφού οι αποζημιώσεις δεν είναι η κατάλληλη θεραπεία.
Όπως έχουμε παρατηρήσει, η ανωτέρω αναφερόμενη θεραπεία περιλαμβάνεται και στην καταχωρισθείσα Ειδοποίηση Εφεσείοντος (Έντυπο αρ. ΕΕ63), με την οποία επιζητείται η διαφοροποίηση της εκκαλούμενης απόφασης και η αντικατάσταση της με το ανωτέρω περιγραφόμενο διάταγμα.
Έχουμε υπόψη μας τις πρόνοιες του Μέρους 41.12(1) των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, που ρυθμίζει τις εξουσίες τις οποίες κέκτηται το Εφετείο. Μεταξύ άλλων, έχει την εξουσία: «να επικυρώνει, παραμερίζει ή διαφοροποιεί διάταγμα ή απόφαση η οποία εκδόθηκε από το κατώτερο δικαστήριο». O ανωτέρω Κανονισμός ομοιάζει κατά πολύ με την καταργηθείσα Δ.35, θ.8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προέβλεπε, μεταξύ άλλων, πως το Εφετείο έχει την εξουσία να εκδίδει οποιαδήποτε απόφαση ή διαταγή που έπρεπε να είχε εκδοθεί, και να προβαίνει στην έκδοση οποιασδήποτε άλλης διαταγής, την οποία επιβάλλει η υπόθεση (Αθανασίου v. Reana Manufacturing & Trading Co. Ltd κ.ά. (2001) 1 Α.Α.Δ. 1635). Έχουμε επίσης υπόψη μας το Άρθρο 25(3) του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/1960, το οποίο επίσης προνοεί ότι το Εφετείο «...δύναται να δώση οιανδήποτε απόφασιν ή να εκδώση οιονδήποτε διάταγμαν το οποίο αι περιστάσεις της υποθέσεως δικαιολογούν...».
Στην προκείμενη περίπτωση, αυτό το οποίο κατ’ ουσίαν ζητείται από το Εφετείο είναι να αποδώσει θεραπεία, η οποία όμως μόνο ως τελική θεραπεία, κατά την κρίση μας, θα μπορούσε να αποδοθεί. Ζητείται δηλαδή από το Εφετείο να ασκήσει πρωτογενή εξουσία και να αποφασίσει επί του ως άνω ζητήματος, το οποίο δεν είχε καν εγερθεί ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Υπενθυμίζουμε ότι επιζητείται η έκδοση διατάγματος το οποίο να ακυρώνει την απόφαση του Ανωτάτου Συμβουλίου του Εφεσίβλητου Κόμματος να επικυρώσει την απόφαση του Πολιτικού του Γραφείου για διαγραφή του Εφεσείοντος από το ψηφοδέλτιο της εκλογικής περιφέρειας Λεμεσού για τις προσεχείς βουλευτικές εκλογές. Αντικείμενο όμως της Έφεσης είναι η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, με την οποία απερρίφθη η αίτηση του Εφεσείοντος για παραχώρηση ενδιάμεσης θεραπείας. Αναμφισβήτητα δε, η ως άνω αίτηση του Εφεσείοντος εκρίθη στη βάση των αρχών οι οποίες διέπουν την έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων, ειδικότερα δε των αρχών οι οποίες διέπουν την έκδοση διαταγμάτων τύπου Quia Timet. Ό,τι δε προσβάλλεται με την Έφεση είναι η λανθασμένη, κατά τον Εφεσείοντα, εφαρμογή των ως άνω αρχών από το πρωτόδικο Δικαστήριο. Επισημαίνουμε ότι με τον δεύτερο κατά σειρά λόγο έφεσης, ο Εφεσείων παραπονείται ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο καθοδηγήθηκε λανθασμένα ως προς τις προϋποθέσεις που έπρεπε να ικανοποιηθούν για την έκδοση διατάγματος της φύσεως Quia Timet. Η θεραπεία όμως την οποία τώρα αξιώνει να του παραχωρηθεί από το Εφετείο είναι εντελώς διαφορετική από την ενδιάμεση θεραπεία την οποία αξίωσε από το πρωτόδικο Δικαστήριο. Όπως αναφέρεται επί λέξει στην υπόθεση Marbale Universal Corp κ.ά v. Alexey Nikolayevich Ananiev κ.ά. Πολ. Έφεση Άρ. 32/2024, ημερ. 8.1.25 « Η πρωταρχική αρμοδιότητα του Εφετείου, είναι να επικυρώνει ή να παραμερίζει σε δεύτερο βαθμό μια πρωτόδικη απόφαση (βλ. Μέρος 41.12.(1) των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023). Στο πλαίσιο αυτό, έχει επίσης εξουσία να διαφοροποιεί μια πρωτόδικη απόφαση, ασκώντας ανάλογα όλες τις εξουσίες που έχει το πρωτόδικο Δικαστήριο. Δεν μπορεί όμως σε κάθε περίπτωση να αντικαθιστά το πρωτόδικο Δικαστήριο...».
(έμφαση δοθείσα)
Επισημαίνουμε ακόμα ότι, σύμφωνα με πάγια νομολογιακή αρχή, οι εφέσεις συζητούνται στη βάση των διαπιστώσεων του πρωτόδικου Δικαστηρίου και των λόγων που αμφισβητούν την ορθότητα τους (Parma Brokerage Ltd v. Αντωνίου (2002) 1 Α.Α.Δ. 888). Όπως δε αναφέρθηκε στην υπόθεση Μαϊρόζα Εστεϊτς Λτδ v. Εταιρείας Δικαιωμάτων Εκτελέσεως Μουσικών Συνθέσεων Λτδ (1997) 1 Α.Α.Δ. 1: « Η Ειδοποίηση Έφεσης αποτελεί το πλαίσιο της Έφεσης το οποίο καθορίζει την απόφαση ή το διάταγμα που προσβάλλεται, καθώς και τους λόγους πάνω στους οποίους βασίζεται η έφεση. Το πλαίσιο αυτό είναι περιοριστικό και δεν επιτρέπεται παρέκκλιση από αυτό».
(έμφαση δοθείσα)
Στην προκείμενη περίπτωση, αυτό το οποίο κατ’ ουσίαν ζητείται από το Εφετείο είναι να παρεκκλίνει από την Ειδοποίηση Έφεσης και να αποδώσει θεραπεία εκτός του πλαισίου της, κάτι το οποίο δεν είναι επιτρεπτό.
Κατανοούμε τη θέση στην οποία έχει βρεθεί ο Εφεσείων μετά την επικύρωση από το Ανώτατο Συμβούλιο της απόφασης του Πολιτικού Γραφείου του Εφεσίβλητου Κόμματος να τεθεί εκτός του ψηφοδελτίου της εκλογικής περιφέρειας Λεμεσού στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές. Η θεραπεία όμως την οποία αξιώνει από το Εφετείο, για τους λόγους που έχουμε επεξηγήσει πιο πάνω, δεν μπορεί να του αποδοθεί.
Κατάληξη
Στη βάση των πιο πάνω, η Έφεση απορρίπτεται.
Επιδικάζονται έξοδα €4.000, πλέον Φ.Π.Α., αν υπάρχει, προς όφελος του Εφεσίβλητου Κόμματος και εναντίον του Εφεσείοντος.
Χ.Β. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Δ.
Μ. ΤΟΥΜΑΖΗ, Δ.
Θ. ΘΩΜΑ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο