ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ‑ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Ποινική Έφεση Αρ. 203/2026)
2 Σεπτεμβρίου 2026
[Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ‑ΜΕΣΣΙΟΥ, Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΥ,
Εφεσείων,
v.
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,
Εφεσίβλητης.
_______________________
Αίτημα εξαίρεσης ημερομηνίας 28.8.2026
Προσωπικά ο Εφεσείων/Αιτητής
Χ. Καραολίδου (κα) για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για την Εφεσίβλητη/Καθ’ ης η Αίτηση
ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
(Αυθημερόν)
ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.: Ενώπιον του Εφετείου στην ποινική του δικαιοδοσία εκκρεμεί η υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό Ποινική Έφεση. Πρόκειται για την τέταρτη στη σειρά Ποινική Έφεση με αντικείμενο την ανανέωση από το Κακουργιοδικείο Λευκωσίας διαταγής κράτησης του εφεσείοντα κατά την εκδίκαση ποινικής υπόθεσης εναντίον του και άλλων συγκατηγορούμενων του. Οι προηγηθείσες Ποινικές Εφέσεις είναι η υπ' αριθμό 129/2026, 130/2026 και 174/2026.
Η υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό Ποινική Έφεση ορίστηκε για ακρόαση, όμως μεσολάβησε το παρόν αίτημα η εκδίκαση του οποίου εκ των πραγμάτων προηγείται.
Ο εφεσείων ‑ αιτητής αναζητά την εξαίρεση ολόκληρης της παρούσας σύνθεσης και την ανάθεση της έφεσης σε διαφορετική σύνθεση του Εφετείου. Το αίτημά του βασίζεται στο ότι:
«1. Η ίδια σύνθεση έχει ήδη εκδικάσει και απορρίψει τρεις προηγούμενες εφέσεις μου αναφορικά με την κράτησή μου στην ίδια υπόθεση (Ποινικές Εφέσεις 129/2026, 130/2026 και 174/2026).
2. Εκκρεμεί ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου διαδικασία αναφορικά με ισχυριζόμενα νομικά σφάλματα της ίδιας σύνθεσης σε άλλη υπόθεσή μου (Ποινική Υπόθεση 801/2017), η οποία δεν έχει ακόμη οριστικά κριθεί.
3. Λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο της μέχρι σήμερα δικαστικής ιστορίας ανάμεσα στον υποφαινόμενο και τη συγκεκριμένη σύνθεση, θεωρώ ότι η εκδίκαση της παρούσας έφεσης από διαφορετική σύνθεση θα διασφάλιζε καλύτερα, τόσο για τον ίδιο όσο και για την εμπιστοσύνη στην απονομή της δικαιοσύνης, την εικόνα πλήρους αμεροληψίας κατά την εξέταση ενός ζητήματος που αφορά άμεσα την ελευθερία μου.»
Είναι χρήσιμο να εξηγηθεί ότι η υπ' αριθμό 2 ως άνω αναφορά του εφεσείοντα αφορά μέτρο που ο ίδιος έλαβε κατόπιν απόφασης που το Εφετείο εξέδωσε σε σχέση με καταδίκη του και ποινή που του επιβλήθηκε σε υπόθεση άλλη από την ως άνω σε εκκρεμότητα υπόθεση.
Είναι, περαιτέρω, χρήσιμο, στο στάδιο αυτό, να παραθέσουμε τις νομολογιακές αρχές επί του θέματος, ως αυτές συνοψίστηκαν στην DE. T. DOMIKI INVESTMENT LTD v. IRON MOUNTAIN CYPRUS LIMITED κ.α., Αίτηση Αρ. 1/2024, ημερομηνίας 18.1.2024. Ως εξηγήθηκε:
«Η αμεροληψία και ανεξαρτησία του δικαστή, αποτελεί μια από τις βασικότερες αρχές, αν όχι τη βασικότερη αρχή δικαίου, με θεμελιακή σημασία στην απονομή της δικαιοσύνης. Συνδέεται με τη γνωστή αρχή δικαίου, ότι η δικαιοσύνη δεν πρέπει μόνο να απονέμεται, αλλά και να φαίνεται ότι απονέμεται.
Εξηγήθηκε στην Πίτσιλλος ν. Δημοκρατίας κ.ά. (1994) 1 Α.Α.Δ. 268, 274, ότι «Το κριτήριο για εξαίρεση Δικαστή είναι η δημιουργία δικαιολογημένης εντύπωσης ύπαρξης πραγματικής πιθανότητας προκατάληψης από το Δικαστή στο νου του μέσου εχέφρονα πολίτη, ο οποίος γνωρίζει όλα τα γεγονότα. Εικασίες και καχυποψίες μόνο δεν είναι αρκετές». Εν προκειμένω, ότι υπάρχει πιθανότητα η Δικαστής να μεροληπτήσει υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση επειδή είναι πελάτισσες του δικηγορικού γραφείου στο οποίο η ίδια εργαζόταν και η υπόθεση τους εκκρεμούσε από την περίοδο που εργαζόταν εκεί ή και επειδή την υπόθεση τους χειρίζεται δικηγόρος που ήταν συνάδελφος της στο ίδιο δικηγορικό γραφείο.
Το κριτήριο είναι κατά πόσο δημιουργείται φαινομενική προκατάληψη στα μάτια του μέσου εχέφρονα πολίτη που είναι ταυτόχρονα ένας δίκαια σκεπτόμενος και πληροφορημένος παρατηρητής, που «δεν είναι ασφαλώς ο τυχαίος απληροφόρητος άνθρωπος που θα μπορούσε να σχηματίσει μια βεβιασμένη εντύπωση παρασυρόμενος από την υποκειμενική του μονομερή και αποσπασματική αντίληψη, αλλά εκείνος ο οποίος, με ολοκληρωμένη πληροφόρηση και κατανόηση του τρόπου λειτουργίας των διαδικασιών στα πλαίσιά τους, μπορεί έτσι να καταλήξει σε μια αντάξια της αντικειμενικότητας του άποψη ως προς το ζητούμενο» (Typye v. Αστυνομίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 279, 286).
Ο αντικειμενικός αυτός παρατηρητής, έχει ολοκληρωμένη πληροφόρηση και κατανόηση του τρόπου λειτουργίας των διαδικασιών και, ειδικότερα, έχει γνώση ότι δικαστές και δικηγόροι είναι πεπαιδευμένοι και έμπειροι επαγγελματίες από τους οποίους εύλογα αναμένεται να ανταποκριθούν στο καθήκον τους (Μιχαηλίδης κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. Αρ.125/2017 και άλλες, ημερ.26.4.2018).»
Παράλληλα, όμως, ως περαιτέρω εξηγήθηκε:
«Τελειώνουμε με την υπόμνηση στη Μιχαηλίδης, ότι η εγρήγορση για διασφάλιση των δικαιωμάτων ενός διαδίκου και η αδιαμφισβήτητη ανάγκη για διαφάνεια στην απονομή της δικαιοσύνης δεν είναι επιτρεπτό να οδηγήσουν το δικαστή σε αβασάνιστη ή, εν πάση περιπτώσει, αδικαιολόγητη παραίτηση από το καθήκον του να εκδικάσει την υπόθεση που του αναλόγισε και σε αναγνώριση δικαιώματος ενός διαδίκου να επιλέγει το δικαστή που θα τον δικάσει, κάτι που χαρακτηρίστηκε ως συνέπεια ολέθρια για το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης.»
Στην πρόσφατη απόφασή μας στην ΤΥΡΙΜΟΥ v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση 167/2026, ημερομηνίας 10.7.2026, παραπέμψαμε στο κάτωθι απόσπασμα από την ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ κ.α. v. ΣΤΑΥΡΑΚΗ, Αίτηση Αρ. 5/2024, ημερομηνίας 10.12.2024:
«Εξηγήθηκε στην Πίτσιλλος ν. Δημοκρατίας κ.ά. (1994) 1 Α.Α.Δ. 268, 274, ότι «Το κριτήριο για εξαίρεση Δικαστή είναι η δημιουργία δικαιολογημένης εντύπωσης ύπαρξης πραγματικής πιθανότητας προκατάληψης από το Δικαστή στο νου του μέσου εχέφρονα πολίτη, ο οποίος γνωρίζει όλα τα γεγονότα. Εικασίες και καχυποψίες μόνο δεν είναι αρκετές». Ο πληροφορημένος παρατηρητής γνωρίζει ότι οι Δικαστές επιλαμβάνονται των αιτήσεων για αναστολή εκτέλεσης δικών τους αποφάσεων, ότι μπορούν να εκδώσουν ένα διάταγμα μονομερώς και μετά να το ακυρώσουν και ότι οι αποφάσεις τους επί νομικών θεμάτων δεν τους εμποδίζουν από του να εκδικάσουν άλλη υπόθεση με το ίδιο θέμα ή και στην ίδια υπόθεση σε άλλο στάδιο όπου το ίδιο ζήτημα μπορεί και πάλι να εγείρεται (Razis and Another v. Republic (1983) 3(A) C.L.R. 309, 311 και Αποστολίδου ν. Δημοκρατίας (Αρ.1) 02) 3 Α.Α.Δ. 80, 84).»
Εξηγήσαμε, επίσης, ότι:
«Στην ίδια κατάληξη μας οδηγεί και το πιο κάτω σκεπτικό του Ανωτάτου Δικαστηρίου υπό μονομελή σύνθεση στην ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΖΑΧΑΡΙΑ ΔΕΠΕ, Πολιτική Έφεση Αρ. 7/2023, ημερομηνίας 12.1.2024:
«Αυτό που επιδιώκει η Αιτήτρια είναι την εξαίρεση δικαστή από την σύνθεση του Εφετείου που θα εκδικάσει την έφεση της γιατί ο δικαστής έχει σε άλλη υπόθεση αποφασίσει, έστω κυρίαρχο ή καταλυτικό για την έφεση της νομικό ζήτημα, κατά τρόπο που δεν ευνοεί την επιτυχία της υπόθεσης της. Αυτό δεν είναι επιτρεπτό. Η ευχέρεια δηλαδή στο διάδικο να επιλέγει το δικαστή του στη βάση της εκτίμησης του για το πώς ενδέχεται να κρίνει ένα νομικό ζήτημα στην υπόθεση του, στη βάση του πώς αποφάσισε το ίδιο νομικό ζήτημα σε άλλη υπόθεση προηγουμένως.»»
Είναι προφανές ότι η εκκρεμότητα διαδικασίας ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με απόφαση του Εφετείου ουδόλως μπορεί να σχετίζεται ή να επηρεάζει την ενασχόληση του Εφετείου με τα όσα αφορούν την παρούσα έφεση. Ούτε, όμως, η προηγούμενη ενασχόληση του Εφετείου με άλλες τρεις εφέσεις επί του ζητήματος κράτησης του εφεσείοντα θα δικαιολογούσε τη ζητούμενη εξαίρεση των μελών της σύνθεσης του Εφετείου. Το γεγονός της κρίσης προηγούμενων εφέσεων του εφεσείοντα στη βάση νομολογιακών αρχών δεν είναι αρκετό να δημιουργήσει δικαιολογημένη εντύπωση ύπαρξης πραγματικής πιθανότητας προκατάληψης από μέρους του Εφετείου. Ο πληροφορημένος παρατηρητής, ο έχων ολοκληρωμένη πληροφόρηση και κατανόηση του τρόπου λειτουργίας των διαδικασιών, ουδόλως θα μπορούσε, αντικειμενικά, να καταλήξει σε τέτοια εντύπωση.
Όπως, άλλωστε, εξηγείται στην ΠΑΠΑΖΑΧΑΡΙΑ (ανωτέρω) «δεν εγείρεται ζήτημα φαινομενικής μεροληψίας στη βάση ότι ο Δικαστής αναμένεται ότι θα αποφασίσει την υπόθεση εφαρμόζοντας την ίδια νομική προσέγγιση που εφάρμοσε σε προηγούμενη υπόθεση».
Αντιθέτως, στην παρούσα περίπτωση, είναι έντονα που αναδύεται, μέσα από το αίτημα, να επιχειρείται επιλογή Δικαστού, κάτι που η νομολογία χαρακτηρίζει ως συνέπεια ολέθρια για το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης.
Καταλήγουμε ότι δεν δικαιολογείται η εξαίρεση της παρούσας σύνθεσης του Εφετείου από την εκδίκαση της έφεσης, ούτε όμως δικαιολογείται η μη εκτέλεση από μέρους της παρούσας σύνθεσης του καθήκοντος να εκδικάσει την παρούσα έφεση, ως της ανατέθηκε.
Το αίτημα απορρίπτεται.
Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.
ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ‑ΜΕΣΣΙΟΥ, Δ.
Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο