ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ‑ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Ποινική Έφεση Αρ. 231/2026)
15 Σεπτεμβρίου 2026
[Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ‑ΜΕΣΣΙΟΥ, Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
EWA IZABELA KUENZEL,
Εφεσείουσα,
v.
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,
Εφεσίβλητης.
_________________________
Σ. Αργυρού για Σωτήρης Αργυρού & Συνεταίροι, για την Εφεσείουσα
Α. Αριστείδης για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για την Εφεσίβλητη
ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.: Η απόφασή μας είναι ομόφωνη.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
(Αυθημερόν)
ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.: Η εφεσείουσα επανειλημμένως απασχόλησε, τόσο το Κακουργιοδικείο Λευκωσίας, ενώπιον του οποίου εκδικάζεται η υπόθεση την οποία αντιμετωπίζει, όσο και το Εφετείο, με το ζήτημα της διαταχθείσας κράτησής της. Οι τελευταίες δύο εφετειακές κρίσεις επί του θέματος αφορούν στις Ποινική Έφεση 87/2026, ημερομηνίας 6.4.2026 και Ποινική Έφεση 211/2026, ημερομηνίας μόλις 4.9.2026, αμφότερες με όμοιο τίτλο με την παρούσα.
Ως το τι η εφεσείουσα αντιμετωπίζει συνοψίστηκε στην Ποινική Έφεση 87/2026, ημερομηνίας 6.4.2026:
«Η εφεσείουσα αντιμετωπίζει, ενώπιον του Κακουργιοδικείου Λευκωσίας, 46 κατηγορίες. Ως προκύπτει από την πρωτόδικη απόφαση, οι κατηγορίες 1‑24 και 45 αφορούν το αδίκημα της δόλιας συναλλαγής σε ακίνητη περιουσία που ανήκει σε άλλον, κατά παράβαση του Άρθρου 303Α του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, οι κατηγορίες 26‑ 43 και 46 αφορούν κατ' ισχυρισμό παράνομη νομή και χρήση ακινήτων χωρίς τη συναίνεση των ιδιοκτητών, κατά παράβαση του Άρθρου 281 του Κεφ. 154, ενώ η κατηγορία 25 αφορά το αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, κατά παράβαση του Άρθρου 4 του περί της Παρεμπόδισης και Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες Νόμου, Ν.188(I)/2007. Tα όσα αποδίδονται στην εφεσείουσα αφορούν συναλλαγές σε σχέση με ακίνητες περιουσίες στον κατεχόμενο Άγιο Αμβρόσιο της επαρχίας Κερύνειας, μεταξύ των ετών 2023‑2024, επί των οποίων, αποτελεί θέση της Κατηγορούσας Αρχής ότι, ανεγείρονταν συγκροτήματα κατοικιών.»
Επαναλαμβάνεται ότι η πρωτόδικη διαδικασία βρίσκεται στο στάδιο συνεχιζόμενης ακρόασης, έχοντας αρχίσει τον Μάρτιο του έτους 2025, με την εφεσείουσα να τελεί υπό κράτηση από τις 19.7.2024.
Ως εξηγήθηκε και στις δύο ως άνω πιο πρόσφατες επί του θέματος εφέσεις της εφεσείουσας, «η κράτηση της εφεσείουσας είχε διαταχθεί πρωτοδίκως στη βάση του κινδύνου φυγοδικίας, με την πρωτόδικη κρίση να επικυρώνεται κατ' έφεση. Κατά διαστήματα, υπήρχαν αιτήματα για επιβολή όρων εγγύησης ή ενστάσεις στη συνέχιση κράτησης, τα οποία απορρίπτονταν πρωτοδίκως, με αυτά, και πάλι, να τυγχάνουν επικύρωσης από το Εφετείο.».
Είναι σημαντικό να τεθεί ότι αντικείμενο της ως άνω Ποινικής Έφεσης 211/2026 ήταν η κρίση του Κακουργιοδικείου, κατά την 7.8.2026, όταν η Κατηγορούσα Αρχή ζήτησε αναβολή της συνέχισης της ακρόασης λόγω του ότι δεν ήταν σε θέση να παρουσιάσει μάρτυρα. Προκύπτει ότι η υπόθεση ορίστηκε για να συνεχίσει η ακρόασή της στις 7.9.2026, 9.9.2026 και 11.9.2026. Υπενθυμίζεται ότι η απόφασή μας, ημερομηνίας 4.9.2026, επικύρωσε την πρωτόδικη κρίση περί συνέχισης της κράτησης της εφεσείουσας, έχοντας εξετάσει και απορρίψει τους εγειρόμενους λόγους έφεσης.
Κατά την 7.9.2026, πρωτοδίκως, ζητήθηκε και εγκρίθηκε αναβολή της συνέχισης της ακρόασης της υπόθεσης και ακυρώθηκαν οι ημερομηνίες ορισμού 9.9.2026 και 11.9.2026. Ο λόγος αφορούσε σε πρόβλημα υγείας (επιπλοκή στην εγκυμοσύνη) της συνηγόρου για την Κατηγορούσα Αρχή, στην οποία χορηγήθηκε ιατρική άδεια απουσίας από 24.8.2026‑24.9.2026. Ό,τι αφορά την παρούσα είναι ότι το Κακουργιοδικείο, επί τη βάσει των ενώπιόν του δεδομένων, όρισε την υπόθεση για συνέχιση της ακρόασης στις 16.9.2026, οπόταν και θα ακουστεί μαρτυρία μέσω εικονοτηλεδιάσκεψης, ενώ υπέδειξε στην πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής την αναγκαιότητα ρυθμίσεως ώστε να υπάρχει δυνατότητα συνέχισης της διαδικασίας.
Επί του ζητήματος της κράτησης, υπήρξε, και πάλι, ένσταση από την πλευρά της εφεσείουσας. Το Κακουργιοδικείο αποφάσισε τη συνέχιση της κράτησης της εφεσείουσας, απόφαση με την οποία αυτή προσβάλλει με την παρούσα έφεση. Προβάλλονται συνολικά τέσσερεις λόγοι έφεσης.
Με τον πρώτο λόγο έφεσης, αποδίδεται στο Κακουργιοδικείο εσφαλμένη απόφαση ότι δεν δικαιολογείται η διακοπή της κράτησης της εφεσείουσας, ώστε να αφεθεί ελεύθερη υπό όρους μέχρι την τελική εκδίκαση της υπόθεσης, εν όψει του γεγονότος ότι ζητήθηκε αναβολή από την Εισαγγελία για τις ημερομηνίες 7.9.2026, 9.9.2026 και 11.9.2026, με αυτή να είναι η τέταρτη φορά που ζητείτο αναβολή για τον ίδιο λόγο. Επίκληση γίνεται προηγούμενων αιτημάτων αναβολής, ως και του ότι το πρόβλημα ήταν γνωστό στην Κατηγορούσα Αρχή κατά την ακροαματική διαδικασία της Ποινικής Έφεσης 211/2026, στις 3.9.2026, χωρίς όμως αυτό να αποκαλύπτεται στο Εφετείο. Λόγω των δεδομένων αυτών αλλά και της στάσης της Κατηγορούσας Αρχής, η εφεσείουσα επωμίζεται το κόστος της συνέχισης της κράτησής της.
Ο δεύτερος λόγος έφεσης αποδίδει στο Κακουργιοδικείο ότι εσφαλμένα θεώρησε ότι δεν παραβιάζονται τα συνταγματικά και ανθρώπινα δικαιώματα της εφεσείουσας (Άρθρο 8 του Συντάγματος και Άρθρο 3 της ΕΣΔΑ), με την περαιτέρω πλέον κράτησή της να καθίσταται καταπιεστική (oppressive) κατά παράβαση του πιο πάνω άρθρου, ενώ ο τρίτος λόγος έφεσης προβάλλει ότι εσφαλμένα κρίθηκε ότι δεν παραβιάζονται στα συνταγματικά και ανθρώπινα δικαιώματα της εφεσείουσας (Άρθρα 11 και 12 του Συντάγματος και Άρθρα 5 και 6 της ΕΣΔΑ) ως προς τον συνολικό χρόνο που θα διαρκέσει η διαδικασία για ολοκλήρωσή της.
Με τον τέταρτο λόγο έφεσης, αποδίδεται στο Κακουργιοδικείο ότι εσφαλμένα θεώρησε ότι δεν πρέπει να ληφθεί υπ' όψιν η θέση της εφεσείουσας ότι εξέτισε μέχρι σήμερα ποινή φυλάκισης τριών ετών με επίκληση ότι ένας χρόνος φυλάκισης αντιστοιχεί σε εννιά μήνες φυλάκιση, ως επίσης ότι σε περίπτωση που της επιβαλλόταν ποινή φυλάκισης μέχρι και επτά έτη, αυτή θα δικαιούτο απελευθέρωσης από το Συμβούλιο Αποφυλακίσεως και ή βραχιόλι και ή παραμονή σε ανοικτή φυλακή.
Είναι χρήσιμο να τεθεί ότι τα ίδια ζητήματα μας είχαν απασχολήσει και στην Ποινική Έφεση 211/2026, την οποία εξετάσαμε και απορρίψαμε για τους λόγους που εξηγήσαμε, επικυρώνοντας την πρωτόδικη κρίση.
Το Κακουργιοδικείο εξήγησε τα ακόλουθα αποφασίζοντας το ζήτημα:
«Επομένως, τα μόνα δεδομένα που έχουμε ενώπιόν μας αυτήν τη στιγμή είναι ότι πρώτον, η υπόθεση έχει οριστεί στις 16/09 με αποτέλεσμα να ακυρωθούν οι ημερομηνίες εν τω μεταξύ, δεύτερο ότι η προβλεπόμενη άδεια ασθενείας της κυρίας ……. είναι ως τις 24/9/2026 και τρίτο ότι η Κατηγορούμενη τελεί υπό κράτηση 26 μήνες.
Έχουμε διεξέλθει την Έφεση 211/26. Υπενθυμίζουμε ότι ζητήματα που άπτονται του άρθρου 3 της σύμβασης πρέπει να υποστηρίζονται με μαρτυρία. Ο χρόνος κράτησης μπορεί να αποτελέσει παράβαση του άρθρου 3. Εν προκειμένω όμως δεν διαπιστώνουμε στο παρόν στάδιο κάτι τέτοιο. Εκφράζουμε προβληματισμό και έχουμε έκφραση προβληματισμό για αρκετά ζητήματα, δεν πρέπει, όμως όπως έχει τεθεί και στον συνήγορο, να λησμονείται ότι η υπόθεση δεν έχει απλά αναβληθεί για να αρχίσει η ακρόαση. Η υπόθεση είναι συνεχιζόμενη από την τρίτο του '25. Είναι αναμενόμενο σε κάποιες περιπτώσεις να υπάρξουν αιτήματα αναβολής, κάποιες φορές ολιγοήμερα, κάποιες φορές μπορεί να είναι μεγαλύτερης διάρκειας και ναι, το Δικαστήριο θα πρέπει να προβληματίζεται συνεχώς για τον χρόνο κράτησης. Πρέπει όμως ταυτόχρονα για να επανεξετάζεται το ζήτημα της κράτησης να υπάρχουν σαφή διαφοροποιητικά δεδομένα. Εν προκειμένω ολιγοήμερη αναβολή δεν καθιστά τον χρόνο υπέρμετρο, δεν μπορεί να θεωρηθεί διαφοροποιητικό δεδομένο. Η υπόθεση έχει οριστεί για συνέχιση με σαφείς οδηγίες.»
Δεν εντοπίζουμε σφάλμα στον τρόπο με τον οποίο το Κακουργιοδικείο προσέγγισε και αποφάσισε το υπό κρίση θέμα. Επρόκειτο για μία δικαιολογημένη αναβολή η οποία είχε ως αποτέλεσμα την αναγκαία αναπροσαρμογή στον προγραμματισμό της συνέχισης της ακρόασης. Δεν βρίσκουν έρεισμα σε οτιδήποτε προβάλλεται οι αιτιάσεις της πλευράς της εφεσείουσας. Ούτε το τι αναφέρθηκε ή δεν αναφέρθηκε ενώπιόν μας σχετικά με το επικείμενο αίτημα αναβολής δύναται να διαδραματίσει σημαίνοντα ρόλο, ως προβάλλεται, αφού επίδικο θέμα στην εν λόγω διαδικασία έφεσης παρέμενε η πρωτόδικη κρίση με την οποία διατάχθηκε η συνέχιση της κράτησης και όχι μεταγενέστερο επικείμενο αίτημα αναβολής, το οποίο, υπό οποιεσδήποτε περιστάσεις, δεν θα μπορούσε να έχει αντίκτυπο στην προγενέστερη δικαστική κρίση.
Ούτε, όμως, αναδύεται από τα δεδομένα, ως επί του παρόντος υφίστανται, οτιδήποτε μεμπτό στην όλη στάση ή χειρισμό από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής ή πρωτόδικου Δικαστηρίου το οποίο να δίνει έρεισμα σε οποιοδήποτε παράπονο της εφεσείουσας.
Ως αποτέλεσμα, αβάσιμος κρίνεται ο πρώτος λόγος έφεσης, ο οποίος αιτιολογικά τουλάχιστον, παρουσιάζει κάτι διαφορετικό από το τι προωθήθηκε με την Ποινική Έφεση 211/2016. Κατά τα λοιπά, το τι προβάλλεται με τους υπόλοιπους λόγους έφεσης έχει τεθεί και αποφασιστεί στο πλαίσιο της Ποινικής Έφεσης 211/2026. Υπό αυτό το πρίσμα, θα μπορούσε να λεχθεί ότι η παρούσα αγγίζει τα όρια της κατάχρησης, αφού το τι μεσολάβησε κατά τις αμέσως προηγούμενες μέρες δεν ήταν ικανό να ανατρέψει το τι ίσχυε κατά την αμέσως προηγούμενη δικάσιμο.
Με κάθε σεβασμό, τα όσα εγείρονται με τους υπόλοιπους λόγους έφεσης δεν διαφοροποιούνται από το τι κρίθηκε με την ως άνω απόφασή μας, ημερομηνίας 4.9.2026. Ανεδαφικούς κρίνουμε τους λόγους έφεσης 2, 3 και 4 για τους ίδιους λόγους που εξηγήσαμε στην απόφασή μας στην Ποινική Έφεση 211/2026, ημερομηνίας 4.9.2026, χωρίς να κρίνεται αναγκαίο να προσθέσουμε οτιδήποτε περαιτέρω.
Ως αποτέλεσμα, η παρούσα έφεση απορρίπτεται στην ολότητά της. Η πρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται.
Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.
ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ‑ΜΕΣΣΙΟΥ, Δ.
Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο