ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ – ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Ποινική Έφεση Αρ.: 267/2026)
11 Νοεμβρίου 2026
[Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ‑ΜΕΣΣΙΟΥ, Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
OSAMA ALMOSTAFA,
Εφεσείων,
ν.
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ,
Εφεσίβλητης.
______________________
Χρ. Δ. Δημητρίου, για τoν Εφεσείοντα.
Ν. Νεοκλέους για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για την Εφεσίβλητη.
ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.: Η ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δοθεί από την Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Δ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
(Αυθημερόν)
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ-ΜΕΣΣΙΟΥ, Δ.: Ο εφεσείοντας αντιμετωπίζει ένα βαρύ κατηγορητήριο αποτελούμενο από 24 κατηγορίες στη βάση του οποίου παραπέμφθηκε σε δίκη ενώπιον του Κακουργιοδικείου που συνεδριάζει στην Πάφο στις 9.12.2026.
Ειδικότερα, αντιμετωπίζει τρεις κατηγορίες για το αδίκημα του βιασμού, δύο κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση διά διείσδυσης, μια κατηγορία για απόπειρα βιασμού, μία κατηγορία για απόπειρα σεξουαλικής κακοποίησης διά διείσδυσης, δύο κατηγορίες για το αδίκημα της απαγωγής με σκοπό να υποβάλει το θύμα σε σεξουαλική κακοποίηση, τρεις κατηγορίες για σεξουαλική παρενόχληση, τρεις κατηγορίες για άσεμνη επίθεση, μια κατηγορία για επίθεση προκαλούσα σωματική βλάβη, πέντε κατηγορίες για αδικήματα βίας στην οικογένεια, μια κατηγορία για άσκηση ψυχολογικής βίας και μια κατηγορία για παρενόχληση, αδικήματα κατά παράβαση Άρθρων του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154, του Νόμου περί Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας και περί Συναφών Θεμάτων Ν.115(Ι)/2021 και του Περί Προστασίας από Παρενόχληση και Παρενοχλητική Παρακολούθηση Νόμος 114(Ι)/2021. Τα αδικήματα τα οποία αντιμετωπίζει φέρεται να έχουν λάβει χώραν μεταξύ 23.8.2023 μέχρι 10.10.2026 ενώ το παραπονούμενο πρόσωπο, σε όλες τις κατηγορίες, είναι η Ρ.Π. από την Πάφο.
Το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής στηρίχθηκε στον κίνδυνο φυγοδικίας με τον συνήγορο του εφεσείοντα να φέρει ένσταση στο αίτημα αναφέροντας ότι δεν προκύπτει, από το μαρτυρικό υλικό, πιθανότητα καταδίκης και υποστηρίζοντας περαιτέρω ότι ο κατηγορούμενος έχει ισχυρούς δεσμούς με τη Δημοκρατία.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο ενέκρινε το αίτημα του συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής και διέταξε την κράτηση του εφεσείοντα μέχρι τις 9.12.2026 και ώρα 9.00π.μ. οπόταν και θα εμφανιστεί ενώπιον του Κακουργιοδικείου Πάφου. Η απόφαση αυτή αμφισβητείται με τρεις λόγους έφεσης. Ισχυρίζεται ο συνήγορος του εφεσείοντα ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα, αυθαίρετα και/ή λανθασμένα αξιολόγησε την ενώπιόν του τεθείσα μαρτυρία και διέταξε την κράτηση του εφεσείοντα (πρώτος λόγος έφεσης), ότι λανθασμένα κατέληξε ότι υπάρχει πιθανότητα καταδίκης μέσα από το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιόν του, ενώ, το μαρτυρικό υλικό ήταν τέτοιο που θα έπρεπε να οδηγήσει το πρωτόδικο Δικαστήριο να καταλήξει ότι υπάρχει λογικότατη προσδοκία αθώωσής του (δεύτερος λόγος έφεσης), ενώ με τον τρίτο λόγο έφεσης προβάλλει τη θέση ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο λανθασμένα και πλημμελώς εκτίμησε τους δεσμούς του εφεσείοντα με την Κυπριακή Δημοκρατία και οδηγήθηκε σε έκδοση διαταγής κράτησής του.
Έχουμε με μεγάλη προσοχή ακούσει και εξετάσει τα όσα οι δύο συνήγοροι έχουν θέσει ενώπιόν μας με την επιχειρηματολογία τους. Μας έχει, επίσης, απασχολήσει καθετί σχετικό με την υπό κρίση διαδικασία. Είναι προφανές ότι το τι αποτελεί αντικείμενο εξέτασης από το Εφετείο είναι η ορθότητα της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του πρωτόδικου Δικαστηρίου επί του θέματος, στη βάση των όσων είχαν τεθεί ενώπιόν του. Είναι δε ευχερές όπως οι λόγοι έφεσης εξεταστούν μαζί λόγω συνάφειας.
Στην υπόθεση ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, (1997) 2 Α.Α.Δ. 109 απαριθμούνται οι λόγοι για τους οποίους μπορεί να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου. Αυτοί έχουν επαναληφθεί στις αποφάσεις ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ν. Γ.Ν., Ποινική Έφεση 145/2023, ημερομηνίας 21.7.2023, ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση 78/2024, ημερομηνίας 8.4.2024 και ΧΑΤΖΙΑΛΗ ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση 213/2024, ημερομηνίας 30.9.2024 και είναι οι ακόλουθοι:
1. Πιθανότητα/κίνδυνος μη προσέλευσης του κατηγορούμενου στο Δικαστήριο.
2. Πιθανότητα/κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων.
3. Πιθανότητα/κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων.
Καθένας από τους πιο πάνω παράγοντες εξετάζεται χωριστά και η ύπαρξη οποιουδήποτε από αυτούς δύναται να δικαιολογήσει την έκδοση διατάγματος κράτησης (βλ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, (1997) 2 Α.Α.Δ. 7).
Αναφορικά με τον κίνδυνο μη προσέλευσης ενός κατηγορούμενου στο Δικαστήριο η νομολογία έχει καθορίσει ότι η σοβαρότητα των υπό εξέταση αδικημάτων σε συνάρτηση με την πιθανότητα καταδίκης βάσει του διαθέσιμου μαρτυρικού υλικού, εκτιμώμενου στην όψη του και μόνο και της αυστηρότητας της επιβληθησόμενης ποινής σε περίπτωση καταδίκης, αποτελούν βασικούς δείκτες που αφορούν στην εκτίμηση της πιθανότητας προσέλευσης του κατηγορουμένου (ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, (1997) 2 Α.Α.Δ. 45, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, (1997) 2 Α.Α.Δ. 109 και ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, (2002) 2 Α.Α.Δ. 48).
Ερχόμαστε τώρα να εξετάσουμε τους λόγους έφεσης. Παραθέτουμε το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση A.A.S. v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση 193/2022, ημερομηνίας 14.9.2022:
«Υπενθυμίζουμε ότι η κράτηση ενός υποδίκου μέχρι τη δίκη ή η επιβολή όρων για σκοπούς εξασφάλισης της παρουσίας του στο Δικαστήριο, εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου με αφετηρία, βεβαίως, την ατομική ελευθερία και ότι η κράτηση αποτελεί μέτρο κατ' εξαίρεση (Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 130, 134). Επέμβαση του Εφετείου χωρεί αν διαπιστωθεί ότι αυτή η εξουσία δεν ασκήθηκε κατά τρόπο δικαστικό, είτε διότι εμφιλοχώρησαν εξωγενή στοιχεία, είτε γιατί παραγνωρίστηκαν κριτήρια που καθορίστηκαν από τη νομολογία ως προαπαιτούμενα (Dydi v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 103/2020 [σχ. με 104/2020], ημερ. 3/9/2020 και Γεωργίου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 131/2021, ημερ. 1/9/2021). Στην Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 109 λέχθηκε ότι «το Εφετείο δεν επεμβαίνει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στα πρωτόδικα Δικαστήρια εκτός για πολύ σοβαρούς λόγους και σε εξαιρετικές περιπτώσεις». (Βλ. Επίσης Μαυρομιχάλης ν. Αστυνομίας (2014) 2 Α.Α.Δ. 256 και Suleyman v. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. 120/20, 11.8.20), ECLI:CY:AD:2020:B286.»
Στα πλαίσια της ΓΛΥΚΕΡΙΑ ΙΩΑΝΝΟΥ ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση 112/2025, ημερομηνίας 2.5.2025, το Εφετείο ανέφερε τα ακόλουθα σχετικά με τον κίνδυνο φυγοδικίας:
«ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΦΥΓΟΔΙΚΙΑΣ
Οι αρχές βάσει των οποίων εξετάζεται ο κίνδυνος φυγοδικίας είναι καλά γνωστές και δεν κρίνουμε ότι χρήζουν επανάληψης (βλ. μεταξύ άλλων Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 45, Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 109, Θεοχάρους κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2002) 2 Α.Α.Δ. 48, Νικολάου ν. Αστυνομίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 790, Γενικός Εισαγγελέας ν. Γ.Ν., Ποιν. Έφ. 145/2023, ημερ. 21.7.2023, Στυλιανού ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 78/24, ημερ. 8.4.2024). Αναφέρονται δε εν εκτάσει στην εκκαλούμενη απόφαση.
[...]
Έχουμε εξετάσει με προσοχή την επιχειρηματολογία του ευπαίδευτου συνηγόρου της Εφεσείουσας. Με κάθε σεβασμό δεν συμφωνούμε με τις προβαλλόμενες θέσεις και εισηγήσεις, οι οποίες εξετάστηκαν με λεπτομέρεια από το πρωτόδικο Δικαστήριο. Ειδικότερα, στην εκκαλούμενη απόφαση ορθώς αναφέρεται ότι αναμφίβολα οι κατηγορίες τις οποίες η Εφεσείουσα αντιμετωπίζει είναι πολύ σοβαρές, πράγμα το οποίο επηρεάζει το ύψος της ποινής σε περίπτωση καταδίκης, η οποία ενδέχεται να είναι αυστηρή και πολυετής.
[…]
Το κίνητρο φυγοδικίας αυξάνεται αναλόγως της σοβαρότητας της υπόθεσης την οποία ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει (βλ. Τσαπατσάρης ν. Αστυνομίας (2004) 2 Α.Α.Δ. 600, Σπανού κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 281). Στην Θεοδωρίδης κ.ά. ν. Αστυνομίας (2001) 2 Α.Α.Δ. 139, τονίστηκε ότι η σοβαρότητα των υπό κατηγορία αδικημάτων αποτελεί σημαίνοντα παράγοντα στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου.»
Όσον αφορά τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορουμένου και τους δεσμούς του με τη Δημοκρατία, όπως τονίστηκε στην ΝΙΚΟΛΑΟΥ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ (ανωτέρω) που αφορούσε Κύπριο υπήκοο:
«… είναι αυτονόητο ότι ένας Κύπριος κατηγορούμενος έχει κατά κανόνα δεσμούς με τη χώρα του που μπορεί να είναι δυνατοί ή χαλαροί, ανάλογα με τις ιδιαίτερες του συνθήκες. Οι δεσμοί αυτοί από μόνοι τους δεν επενεργούν ως ασπίδα για τον ύποπτο ή υπόδικο ώστε να υπερφαλαγγιστεί η σοβαρότητα του αδικήματος στο οποίο εμπλέκεται. Ό,τι εξετάζεται είναι πάντοτε η επίπτωση που δυνατόν να έχουν οι προσωπικές αυτές συνθήκες επί του κριτηρίου του κινδύνου μη προσέλευσης του υπόπτου στο Δικαστήριο για να αντιμετωπίσει τη δίκη του.»
Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές στα γεγονότα της παρούσας έφεσης προκύπτει ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο, ορθά, διαπίστωσε ότι η σοβαρότητα των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο εφεσείοντας είναι δεδομένη αναφέροντας ότι ειδικά για το αδίκημα του βιασμού, προβλέπεται διά βίου φυλάκιση. Ορθά επίσης σημείωσε ότι τα αδικήματα υπό εξέταση σχετίζονται με ζητήματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης που πλήττουν βάναυσα την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των θυμάτων που δυστυχώς βρίσκονται σε έξαρση και είναι δεδομένο ότι σε περίπτωση καταδίκης, η τιμωρία θα είναι αυστηρή και θα συνίσταται σε πολυετή ποινή φυλάκισης λόγω ακριβώς της φύσης και της σοβαρότητας των αδικημάτων.
Σε σχέση με την πιθανότητα καταδίκης, το πρωτόδικο Δικαστήριο σημείωσε, παραπέμποντας στην υπόθεση ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΛΛΗ ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Ποινική Έφεση 114/2015, ημερομηνίας 19.6.2015, ότι στο στάδιο αυτό δεν τίθεται ζήτημα τελικής διαπίστωσης γεγονότων ή εξαγωγής συμπερασμάτων αφού το μαρτυρικό υλικό εκτιμάται στην όψη του και μόνο. Ανέφερε ότι η συγκεκριμένη υπόθεση στηρίζεται βασικά στην κατάθεση της παραπονούμενης και αντέκρουσε τη θέση της Υπεράσπισης ότι λόγω του ότι το μόνο που υπάρχει στα χέρια της Αστυνομίας είναι η κατάθεση ενός ατόμου, γεγονός που δείχνει ότι δεν υπάρχει ισχυρή πιθανότητα για την καταδίκη του εφεσείοντα, παραπέμποντας στην SAKIASI ROKOCIRITANI ROKOVUCAGO v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση 313/2024, ημερομηνίας 19.2.2025, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα από το Εφετείο:
«Είναι γεγονός πως η βασική εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής ανέκυπτε μέσα από την κατάθεση ενός ατόμου και δη της Παραπονούμενης. Επειδή προβάλλεται σχετικό παράπονο, είμαστε υποχρεωμένοι να επαναλάβουμε, κατ' αναλογίαν, τα όσα αναφέραμε πρόσφατα, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Χριστοφή, Ποιν. Έφ. 18/25, ημερ. 4.2.2025, καθότι ούτε στην παρούσα έχει οποιαδήποτε σχέση ή σημασία το ότι αυτό που είχε στην κατοχή της η Αστυνομία, για τα βασικά κατ' ισχυρισμόν περιστατικά, ήταν μόνο η κατάθεση ενός προσώπου. Ποτέ δεν έχει τεθεί ή αναγνωριστεί κανόνας ή προϋπόθεση ότι απαιτείται μαρτυρία περισσότερων προσώπων για την προφυλάκιση κάποιου κατηγορούμενου. Ο παλαιός κανόνας «εις μάρτυς, ουδείς μάρτυς» (unus testis nullus testis) έχει καταργηθεί και εκτός εξαιρέσεων, δεν ισχύει πλέον ούτε καν σε κανονική ακροαματική διαδικασία, πόσω δε μάλλον σε περίπτωση αιτήματος κράτησης μέχρι εμφάνισης στη δίκη (βλ. Παντούρης v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 203/2022, ημερ. 10.12.2024).»
Στη δε ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ν. ΧΡΙΣΤΟΦΗ (ανωτέρω) λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Ούτε βέβαια είχε οποιαδήποτε σχέση ή σημασία το ότι αυτό που είχε στην κατοχή της η Αστυνομία ήταν «μόνον η κατάθεση ενός προσώπου». Ποτέ δεν έχει τεθεί ή αναγνωριστεί τέτοιος κανόνας ή προϋπόθεση για την παραπομπή υπόπτου σε αστυνομική κράτηση. Όπως έχουμε εξηγήσει πρόσφατα, ο παλιός κανόνας «εις μάρτυς, ουδείς μάρτυς» έχει καταργηθεί και εκτός εξαιρέσεων, δεν ισχύει πλέον ούτε καν σε κανονική ακροαματική διαδικασία, πόσω δε μάλλον σε μια διαδικασία προσωποκράτησης (βλ. Παντούρης v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 203/22, ημερ. 10.12.2024).»
Ορθή, λοιπόν, η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι δεν ήταν απαραίτητη η αναζήτηση άλλης μαρτυρίας ούτε και το γεγονός ότι στην ιατροδικαστική έκθεση το μόνο το οποίο παρατηρείται είναι κάποιες εκχυμώσεις στην περιοχή του γονάτου, αναιρεί την κατάθεση της παραπονούμενης η οποία καταγγέλλει ένα από τα πλέον σοβαρά αδικήματα και μάλιστα με λεπτομέρειες.
Δεν συμφωνούμε με τους πρώτο και δεύτερο λόγους έφεσης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο σε καμία περίπτωση δεν προέβη σε αξιολόγηση της μαρτυρίας της παραπονούμενης. Αντίθετα, αυτό που έκανε ήταν να παραπέμψει, καταγράφοντας τα, σε σημεία της κατάθεσης της παραπονούμενης για τα οποία, όπως σημείωσε, «εξ όψεως ιδωμένα υποστηρίζουν τη θέση της κατηγορούσας αρχής περί πιθανότητας καταδίκης». Το πρωτόδικο Δικαστήριο ανέφερε αυτούσιους κάποιους από τους ισχυρισμούς της παραπονούμενης μέσα από την κατάθεσή της, σε διάφορες περιπτώσεις. Η κατάληξή του ότι δεν τίθεται ζήτημα ότι το μαρτυρικό υλικό στερείται αποδεικτικής ισχύος ή ότι η ισχύς του είναι έκδηλα φτωχή αλλά και η θέση ότι υπάρχει ισχυρή πιθανότητα καταδίκης του κατηγορούμενου, ουδόλως είναι αποτέλεσμα αξιολόγησης μαρτυρίας.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο υπογράμμισε ότι στο στάδιο εξέτασης του ζητήματος πιθανότητας καταδίκης, όπως προκύπτει από το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν τίθεται ζήτημα τελικής διαπίστωσης γεγονότων ή εξαγωγής συμπερασμάτων, αφού το μαρτυρικό υλικό εκτιμάται στην όψη του και μόνο.
Περαιτέρω, ορθά επίσης τόνισε ότι η σοβαρότητα των υπό κατηγορία αδικημάτων λαμβάνεται υπόψη στην πρόγνωση για το ενδεχόμενο μη προσέλευσης και υπαγωγής ενός κατηγορούμενου στη δικαιοσύνη. Όσο σοβαρότερη είναι η κατηγορία ανάλογα μεγαλύτερο είναι και το κίνητρο ενός κατηγορουμένου αποφυγής της δίκης. Σχετική είναι η υπόθεση ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ κ.α. ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, (2001) 2 Α.Α.Δ. 139. Υπενθύμισε δε ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ο εφεσείοντας αντιμετωπίζει μεταξύ άλλων και το αδίκημα του βιασμού για το οποίο προβλέπεται διά βίου φυλάκιση.
Οι πρώτος και δεύτερος λόγοι έφεσης απορρίπτονται.
Ο τρίτος λόγος αφορά την εξέταση των δεσμών του εφεσείοντα με την Κυπριακή Δημοκρατία, οι οποίοι κατά τον συνήγορο του εφεσείοντα εκτιμήθηκαν λανθασμένα και πλημμελώς.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο, όπως προκύπτει από την εκκαλούμενη απόφαση, έλαβε υπόψη του και τα υποκειμενικά δεδομένα του εφεσείοντα, χαρακτήρα, επάγγελμα, οικονομική κατάσταση, οικογενειακούς ή και άλλους δεσμούς του στη Δημοκρατία αλλά και τις προσωπικές του περιστάσεις, υπογραμμίζοντας την αρχή ότι οι δεσμοί ενός κατηγορούμενου με τη Δημοκρατία δεν επενεργούν από μόνοι τους ως ασπίδα ώστε να υπερφαλαγγίσουν τη σοβαρότητα του αδικήματος για το οποίο διώκεται. «Ό,τι εξετάζεται είναι πάντοτε η επίπτωση που δυνατό να έχουν οι προσωπικές αυτές συνθήκες επί του κριτηρίου του κινδύνου μη προσέλευσης του υπόπτου στο Δικαστήριο για να αντιμετωπίσει την δίκη του». Σχετικές είναι οι αποφάσεις SULEYMAN ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση 120/2020, 11.8.2020, ECLI:CY:AD:2020:B286 και ΤΖΙΟΒΑΝΝΗ κ.α. ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση 252/2023, ημερομηνίας 18.1.2024.
Αναφέρθηκε ειδικά στο γεγονός ότι στο μαρτυρικό υλικό υπάρχουν οι καταθέσεις των δύο αδελφών του εφεσείοντα οι οποίοι αναφέρουν ότι ο εφεσείοντας διαμένει με εξάδελφο του στη Χλώρακα χωρίς ωστόσο να γνωρίζουν τη διεύθυνση. Ο ένας αδελφός δεν γνωρίζει καν το όνομα της κοπέλας από την Κύπρο με την οποία ο εφεσείοντας κατ’ ισχυρισμό έχει δεσμό με την οποία έχουν ένα κοριτσάκι νεογέννητο 4 μηνών περίπου, ούτε και είδε ποτέ το παιδί, ενώ ο άλλος αδελφός γνωρίζει μεν το όνομα της κοπέλας με την οποία διατηρούσε σχέση, το οποίο είναι το όνομα της παραπονούμενης, και γνώριζε ότι απέκτησαν ένα μωρό, χωρίς όμως να το έχει δει ποτέ προσθέτοντας ότι η παραπονούμενη δεν τους άφηνε να το δουν. Ως επίσης αναφέρει το πρωτόδικο Δικαστήριο, δεν γίνεται καμία αναφορά για το επάγγελμα του εφεσείοντα, την οικονομική του κατάσταση, την τυχόν ύπαρξη τραπεζικού λογαριασμού τον οποίο διατηρεί στη Δημοκρατία, για να καταδεικνύεται ότι υπάρχουν ουσιαστικοί δεσμοί με τη Δημοκρατία.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο, είχε δίκαιο να απορρίψει τη θέση του συνηγόρου υπεράσπισης ότι η ανήλικη κόρη, την οποία έχει ο εφεσείοντας με την παραπονούμενη, προσθέτει στην ύπαρξη ουσιαστικών δεσμών του εφεσείοντα με τη Δημοκρατία αφού, όπως προκύπτει από το μαρτυρικό υλικό, ο εφεσείοντας δεν έχει καμιά επαφή με αυτό το παιδί. Είναι τουλάχιστον ατυχής η επίκληση αυτού του επιχειρήματος. Έτσι, καθόλα ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι ο εφεσείοντας δεν έχει ισχυρούς δεσμούς με τη Δημοκρατία και ότι οι οποιοιδήποτε δεσμοί έχει, λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων που αντιμετωπίζει, δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως ασπίδα ώστε να υπερφαλαγγίζουν τη σοβαρότητα των αδικημάτων που αντιμετωπίζει.
Τέλος, το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά εξέτασε και το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί μέχρι την επόμενη εμφάνιση του εφεσείοντα ενώπιον του Κακουργιοδικείου Πάφου. Με παραπομπή στις αποφάσεις HUSSEIN v. AΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, (2009) 2 Α.Α.Δ. 34 και ΤΑSEV v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση 126/2016, ημερομηνίας 1.8.2016 είναι ορθή η θέση του ότι το χρονικό διάστημα μέχρι τις 9.12.2026 που η υπόθεση είναι ορισμένη ενώπιον του Κακουργιοδικείου Πάφου δεν μπορεί να θεωρηθεί υπερβολικό.
Και ο τρίτος λόγος έφεσης απορρίπτεται.
Και οι τρεις λόγοι έφεσης κρίνονται να είναι άνευ ερείσματος και απορρίπτονται.
Η παρούσα έφεση απορρίπτεται. Η πρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται.
Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.
ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ-ΜΕΣΣΙΟΥ, Δ.
Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο