ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ‑ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Ποινική Έφεση Αρ. 272/2026)
11 Νοεμβρίου 2026
[Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ‑ΜΕΣΣΙΟΥ, Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ]
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ,
Εφεσείων,
v.
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ,
Εφεσίβλητης.
_______________________
Ι. Ουστάς με Μ. Αδάμου για Ι. Μ. Ουστάς & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., για τον Εφεσείοντα
Σ. Χατζηκωνσταντή (κα) για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για την Εφεσίβλητη
ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι ομόφωνη.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
(Αυθημερόν)
ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.: Με βάση κατηγορητήριο, ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, ο εφεσείων αντιμετωπίζει πέντε κατηγορίες. Συγκεκριμένα, του αποδίδεται ότι σε δύο περιπτώσεις απαίτησε χρήματα με απειλές, μία φορά από τη γιαγιά του και μία από τη μητέρα του, ότι απείλησε τη μητέρα του και ότι, με την εν λόγω συμπεριφορά του, άσκησε στα εν λόγω πρόσωπα ψυχολογική βία. Τα αποδιδόμενα περιστατικά φέρονται να έλαβαν χώραν στις 23 και 24 Σεπτεμβρίου 2026.
Κατά την ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου διαδικασία, προκύπτει, από τα πρακτικά της υπόθεσης, ότι αρχικά ο εφεσείων παραδέχτηκε τις εναντίον του κατηγορίες και διατάχθηκε η κράτησή του, χωρίς να εγείρει ένσταση, μέχρι την επόμενη δικάσιμο για σκοπούς επιβολής ποινής. Μετέπειτα, ο εφεσείων άλλαξε την απάντησή του σε μη παραδοχή, οπόταν η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση στις 12.11.2026. Επανατέθηκε αίτημα κράτησης του εφεσείοντα, στη βάση του κινδύνου φυγοδικίας και του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων, αίτημα το οποίο προσέκρουσε στην ένσταση του εφεσείοντα.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο, κρίνοντας ότι η αρχική κράτηση του εφεσείοντα διατάχθηκε ως αποτέλεσμα της παραδοχής του, εξέτασε το αίτημα στη βάση των νομολογιακών αρχών. Απέρριψε το αίτημα στη βάση του κινδύνου φυγοδικίας, αφού έκρινε ότι δεν στοιχειοθετείτο τέτοιος κίνδυνος, όμως διαπίστωσε την ύπαρξη κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων. Διέταξε, στη βάση αυτή, την κράτηση του εφεσείοντα.
Είναι χρήσιμο να τεθεί ότι, καθ' όσον αφορά αυτό το μέρος του αιτήματος, ως προκύπτει από τα πρακτικά της πρωτόδικης διαδικασίας, εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής είχε προβληθεί η εκκρεμότητα άλλων δύο υποθέσεων για ίδια ή όμοια αδικήματα, στις οποίες είχαν τεθεί όροι εγγύησης. Ο δε συνήγορος του εφεσείοντα υπέδειξε ότι στις υποθέσεις αυτές είχε εκδοθεί διάταγμα απομάκρυνσης από την παραπονούμενη το οποίο τηρείτο μέχρι τη λήξη του.
Η πρωτόδικη απόφαση προσβάλλεται με πέντε λόγους έφεσης.
Ο πρώτος λόγος έφεσης αποδίδει στο πρωτόδικο Δικαστήριο ότι έσφαλλε κατά νόμον και ή κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, καταλήγοντας ότι από το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιόν του δημιουργείτο η απαιτούμενη ισχυρή εντύπωση ότι υπήρχε πραγματική πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων από τον εφεσείοντα, διατάσσοντας την κράτησή του μέχρι τη δίκη. Προβάλλεται ότι απαιτείται συνολική και εξατομικευμένη αξιολόγηση όλων των δεδομένων που είναι ικανά να καταδικάσουν πραγματική βάση ή πιθανότητα μελλοντικής εγκληματικής συμπεριφοράς. Στην προκειμένη περίπτωση δεν προσδιορίστηκαν επαρκώς ποια συγκεκριμένα στοιχεία, εξεταζόμενα στο σύνολό τους και σε συνάρτηση με τις προσωπικές περιστάσεις του εφεσείοντα, δημιουργούσαν την απαιτούμενη ισχυρή εντύπωση ότι αυτός, εάν αφηνόταν ελεύθερος υπό όρους, θα διέπραττε νέα αδικήματα.
Με τον δεύτερο λόγο έφεσης, ομοίως αποδίδεται στο πρωτόδικο Δικαστήριο ότι προσέδωσε υπέρμετρη και καθοριστική βαρύτητα στις εκκρεμούσες ποινικές υποθέσεις χωρίς να προβεί σε επαρκή εξατομικευμένη στάθμιση του συνόλου των περιστάσεων που ήταν ουσιώδεις για την αξιολόγηση του πραγματικού κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων από τον εφεσείοντα. Προβάλλεται ότι δεν προκύπτει επαρκώς ότι το λευκό ποινικό μητρώο και τα λοιπά αντίρροπα στοιχεία σταθμίστηκαν ουσιαστικά εναντίον των εκκρεμουσών κατηγοριών.
Με τον τρίτο λόγο έφεσης αποδίδεται στο πρωτόδικο Δικαστήριο παράλειψη να αιτιολογήσει επαρκώς κατά πόσο η χρονική ακολουθία, η φύση και η μεταξύ τους συνάφεια των εκκρεμουσών υποθέσεων ήταν τέτοια ώστε να δημιουργούν την απαιτούμενη ισχυρή εντύπωση πραγματικής πιθανότητας διάπραξης άλλων αδικημάτων από τον εφεσείοντα.
Με τον τέταρτο λόγο έφεσης αποδίδεται στο πρωτόδικο Δικαστήριο πλημμελής άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας καθ' ότι παρέλειψε να αποδώσει την απαιτούμενη βαρύτητα στις ιδιαίτερες προσωπικές περιστάσεις και στα λοιπά αντίρροπα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιόν του και τα οποία ήταν ουσιώδη για την πρόγνωση της μελλοντικής συμπεριφοράς του εφεσείοντα. Προβάλλονται, συναφώς, ψυχιατρική έκθεση που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, οι συνθήκες ζωής και πραγματικής πιθανότητας μελλοντικής εγκληματικής συμπεριφοράς του εφεσείοντα, οι δεσμοί του με τη Δημοκρατία και γενικά προσωπικά, οικογενειακά, επαγγελματικά και θεραπευτικά δεδομένα του εφεσείοντα.
Με τον πέμπτο λόγο έφεσης αποδίδεται στο πρωτόδικο Δικαστήριο πλημμελής άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας καθ' ότι κατέληξε στην απόφασή του χωρίς να προβεί σε επαρκή και εξατομικευμένη στάθμιση όλων των στοιχείων που είχαν τεθεί ενώπιόν του. Προβάλλονται ανάλογα στοιχεία με τα ανωτέρω καθώς και νομολογία σχετικά με την ευχέρεια έκδοσης περιοριστικού διατάγματος αντί κράτησης.
Έχουμε με μεγάλη προσοχή ακούσει και εξετάσει τα όσα οι δύο συνήγοροι έχουν θέσει ενώπιόν μας με την επιχειρηματολογία τους. Μας έχει, επίσης, απασχολήσει καθετί σχετικό με την υπό κρίση διαδικασία. Δεδομένου του ότι το τι αποτελεί αντικείμενο εξέτασης από το Εφετείο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η ορθότητα της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του πρωτόδικου Δικαστηρίου επί του θέματος, στη βάση των όσων είχαν τεθεί ενώπιόν του, χρήσιμη είναι η επανάληψη των αρχών που αφορούν την ευχέρεια του Εφετείου να επεμβαίνει στην πρωτόδικη κρίση. Σχετικό είναι το κάτωθι απόσπασμα από την A.A.S. v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 193/2022, ημερομηνίας 14.9.2022:
«Υπενθυμίζουμε ότι η κράτηση ενός υποδίκου μέχρι τη δίκη ή η επιβολή όρων για σκοπούς εξασφάλισης της παρουσίας του στο Δικαστήριο, εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου με αφετηρία, βεβαίως, την ατομική ελευθερία και ότι η κράτηση αποτελεί μέτρο κατ' εξαίρεση (Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 130, 134). Επέμβαση του Εφετείου χωρεί αν διαπιστωθεί ότι αυτή η εξουσία δεν ασκήθηκε κατά τρόπο δικαστικό, είτε διότι εμφιλοχώρησαν εξωγενή στοιχεία, είτε γιατί παραγνωρίστηκαν κριτήρια που καθορίστηκαν από τη νομολογία ως προαπαιτούμενα (Dydi v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 103/2020 [σχ. Με 104/2020], ημερ. 3/9/2020 και Γεωργίου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 131/2021, ημερ. 1/9/2021). Στην Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας (1997)2 Α.Α.Δ. 109 λέχθηκε ότι «το Εφετείο δεν επεμβαίνει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στα πρωτόδικα Δικαστήρια εκτός για πολύ σοβαρούς λόγους και σε εξαιρετικές περιπτώσεις». (Βλ. Επίσης Μαυρομιχάλης ν. Αστυνομίας (2014) 2 Α.Α.Δ. 256 και Suleyman v. Αστυνομίας, ποιν. Εφ. 120/20, 11.8.20), ECLI:CY:AD:2020:B286.»
Από το περιεχόμενο των λόγων έφεσης και την αιτιολογία αυτών διαπιστώνεται η ύπαρξη τέτοιας συνάφειας ώστε να παρέχεται ευχέρεια για παράλληλη εξέτασή τους μέσα από μία συνολική εξέταση της πρωτόδικης απόφασης και κρίσης.
Όπως υποδείξαμε στην IGNATOVA v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση 268/2025, ημερομηνίας 14.10.2025:
«Στην ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ v. ΚΙΤΣΙΟΥ, Ποινική Έφεση 111/2025, ημερομηνίας 29.5.2025 λέχθηκαν τα εξής, αναφορικά με τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων:
«Οι αρχές που έχουν καθιερωθεί από τη Νομολογία για εξέταση του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων συνοψίστηκαν στην Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 47/24, ημερ. 11.3.2024 ως εξής:
«(1) Για την κατάληξη σε συμπέρασμα περί ύπαρξης πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία. Αρκεί αν με βάση όλα τα στοιχεία τα οποία τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα.
(2) Η πιθανολόγηση αναφέρεται σε ροπή προς το έγκλημα ή τάση για συγκεκριμένη συμπεριφορά του κατηγορούμενου στο μέλλον, για την οποία το Δικαστήριο δύναται να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα, βασιζόμενο, μεταξύ άλλων, είτε στο ιστορικό του είτε στον χαρακτήρα του είτε στα περιστατικά της υπόθεσης ή σε εγγενείς ενδείξεις που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή της ή και σε διάφορες άλλες περιστάσεις.
(3) Τέτοια πιθανολόγηση δύναται μεταξύ άλλων να στοιχειοθετηθεί: (Α) Από το ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου ή από εκκρεμείς ποινικές υποθέσεις ή ποινικές υποθέσεις των οποίων αναμένεται η καταχώριση, νοουμένου ότι αφορούν αδικήματα ίδιας ή παρόμοιας φύσης ή ανάλογης σοβαρότητας, (β) Από το μαρτυρικό υλικό και από τα περιστατικά της υπό εκδίκαση υπόθεσης, κρινόμενα στην όψη τους (όπως έγινε στην υπόθεση Matznetter v. Austria, Appl. 2178/64, ημερ. 10.11.69 και στις υποθέσεις Κωνσταντινίδη και Χριστούδια, ανωτέρω)».»
Το πρωτόδικο Δικαστήριο, ως προαναφέρθηκε, ανέλυσε τις νομολογιακές αρχές που αφορούν το θέμα της κράτησης ευρύτερα, με αναφορά στις τρεις αυτοτελείς βάσεις επί των οποίων μπορεί να βασιστεί διαταγή κράτησης ενός προσώπου ως υποδίκου, ήτοι τον κίνδυνο φυγοδικίας, τον κίνδυνο διάπραξης νέων αδικημάτων και τον κίνδυνο επηρεασμού μαρτύρων. Δεν θα μας απασχολήσουν τα όσα αναφέρθηκαν πρωτοδίκως όσον αφορά τον κίνδυνο φυγοδικίας. Εξετάζοντας την αυτοτελή βάση του κινδύνου διάπραξης νέων αδικημάτων, το πρωτόδικο Δικαστήριο αναφέρθηκε με επαρκή λεπτομέρεια στο τι αφορούν οι εκκρεμούσες υποθέσεις, υποδεικνύοντας ότι στη μία εξ αυτών παραπονούμενη είναι και πάλι η μητέρα του εφεσείοντα, ενώ στην άλλη η μητέρα και ο αδελφός του. Ως το πρωτόδικο Δικαστήριο εξήγησε, τα γεγονότα αυτά φέρονται να έλαβαν χώραν σε περίοδο ενός έτους και επτά μηνών, κατά την οποία ο εφεσείων φέρεται να διέπραξε αρκετά ποινικά αδικήματα σε βάρος τριών διαφορετικών παραπονούμενων προσώπων. Περαιτέρω, εξηγήθηκε η συνάφεια των αδικημάτων αυτών με τα αδικήματα της υπό κρίση υπόθεσης, τόσο σε είδος όσο και σε σοβαρότητα και υποδείχθηκε, παράλληλα, ότι ο εφεσείων φέρεται να διέπραξε τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης ενόσω τελούσε υπό όρους στις εν λόγω εκκρεμούσες υποθέσεις. Υποδείχθηκε δε, ότι σε μία από αυτές τις υποθέσεις περιλαμβάνεται και κατηγορία για φερόμενη παραβίαση του διατάγματος αποκλεισμού που είχε εκδοθεί στο πλαίσιο της άλλης εκκρεμούσας υπόθεσης. Στη βάση αυτών των στοιχείων είναι που κρίθηκε η ύπαρξη κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων. Απασχόλησε, όμως, το πρωτόδικο Δικαστήριο, και η αναφερόμενη απόσυρση παραπόνου σε σχέση με τις εκκρεμούσες διαδικασίες. Ορθά υποδείχθηκε ότι οι εν λόγω διαδικασίες παραμένουν εκκρεμούσες με την απόσυρση παραπόνων να μην συνιστά ζήτημα που μπορεί να εξεταστεί στο πλαίσιο της υπό κρίση διαδικασίας (βλ., μεταξύ άλλων, ΝΤΕΜΛΟΖ v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση 173/2026, ημερομηνίας 15.7.2026).
Δεν εντοπίζουμε σφάλμα στον τρόπο που το πρωτόδικο Δικαστήριο προσέγγισε και αποφάσισε το υπό κρίση ζήτημα. Τα δεδομένα που το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε ενώπιόν του του επέτρεπαν να καταλήξει στις ως άνω διαπιστώσεις, αποφασίζοντας, στο πλαίσιο άσκησης της διακριτικής του ευχέρειας, υπέρ της κράτησης του εφεσείοντα. Καθ' όλα δικαιολογημένο, υπό τας περιστάσεις, και επαρκώς αιτιολογημένο διαπιστώνεται να είναι το συμπέρασμα του πρωτόδικου Δικαστηρίου αναφορικά με την τάση του εφεσείοντα προς διάπραξη αδικημάτων, σε βαθμό που αντισταθμίζοντας την ελευθερία του, από τη μια, με την ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου γενικά, από την άλλη, να υπερτερεί η προστασία του κοινωνικού συνόλου. Κανένα από τα προβαλλόμενα στοιχεία, είτε από μόνο του, είτε όλα μαζί, δεν θα μπορούσαν να ανατρέψουν την ως άνω πρωτόδικη διαπίστωση. Δεν υφίσταται πεδίο επέμβασής μας στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, η οποία κρίνεται πλήρως αιτιολογημένη, απόρροια των ενώπιόν του στοιχείων.
Ορθή, επίσης, είναι και η απόδοση σημασίας στο γεγονός ότι ο εφεσείων φέρεται να διέπραξε τα αδικήματα ενώ ήταν ελεύθερος στο πλαίσιο άλλων υποθέσεων που αντιμετώπιζε. Ως εξηγήσαμε στην IGNATOVA v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ (ανωτέρω), κάτι τέτοιο μπορεί να αποτελέσει επιπρόσθετο στοιχείο προς υποστήριξη του δικαιολογημένου διαταγής κράτησης (βλ. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ v. ΝΤΕΜΛΟΖ, Ποινική Έφεση 100/25, ημερομηνίας 24.4.2025, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ v. ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ, Ποινική Έφεση 84/24, ημερομηνίας 16.4.2024, ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ v. MOHAMMAD SERAQ κ.ά, Ποινική Έφεση 269/24, ημερομηνίας 23.1.2025).
Ιδιαίτερης σημασίας είναι και το ότι ο εφεσείων αντιμετωπίζει και κατηγορία για παραβίαση του ως άνω αναφερόμενου διατάγματος αποκλεισμού. Πρόκειται για το διάταγμα στο οποίο ο συνήγορός του απέδωσε ιδιαίτερη σημασία επιχειρηματολογώντας για επάρκεια έκδοσης περιοριστικού διατάγματος αντί κράτησης.
Είναι η κρίση μας ότι ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε ότι ικανοποιείτο η συγκεκριμένη βάση κράτησης, χωρίς να παραλείπει να λάβει υπ' όψιν οτιδήποτε σχετικό. Άνευ ερείσματος είναι τα παράπονα του εφεσείοντα στους λόγους έφεσής του, περιλαμβανομένων αυτών περί παράλειψης του πρωτόδικου Δικαστηρίου να συνεκτιμήσει τις περιστάσεις που αφορούσαν τον εφεσείοντα και την υπόθεση. Ως έχουμε υποδείξει στην ΝΕΣΤΩΡΟΣ v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση 26/2026, ημερομηνίας 10.2.2026:
«Έχοντας, συνεπώς, κριθεί ότι υφίστατο κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων μέχρι την επόμενη δικάσιμο, το θέμα τελειώνει εδώ. Ως λέχθηκε στην ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ v. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, (1997) 2 Α.Α.Δ. 109: «Έχουμε την άποψη πως από τη στιγμή που διαπιστώνεται η πιθανότητα διάπραξης νέων αδικημάτων και η πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων δεν παρέχεται πεδίο εξέτασης της εξασφάλισης της παρουσίας του κατηγορουμένου με εγγυήσεις. Η διασφάλιση της απρόσκοπτης πορείας της δικαιοσύνης και η αποτροπή διάπραξης νέων αδικημάτων αποτελούν ζητήματα υψίστου δημοσίου συμφέροντος έναντι των οποίων πρέπει να υποχωρούν τα συμφέροντα των κατηγορουμένων περιλαμβανομένου και εκείνου της ατομικής ελευθερίας».
(Βλ. Επίσης ΧΡΙΣΤΟΥ v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση 309/2025, ημερομηνίας 13.1.2026, ΦΛΟΥΡΟΥ κ.α. v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινικές Εφέσεις 41/2026, 42/2026, 43/2026, 44/2026 και 45/2026, ημερομηνίας 27.2.2026).»
Για τους λόγους που αναλύουμε ανωτέρω, καθόλα επιτρεπτή κρίνεται η πρωτόδικη κατάληξη. Ουδείς από τους προβαλλόμενους λόγους έφεσης μπορεί να επιτύχει.
Ως αποτέλεσμα, η παρούσα έφεση κρίνεται αβάσιμη στο σύνολό της και ως τέτοια απορρίπτεται. Η πρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται.
Μ. ΑΜΠΙΖΑΣ, Δ.
ΣΤ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ‑ΜΕΣΣΙΟΥ, Δ.
Ι. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο