ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

i-justice

Αρ. Αίτησης 307/2025

 

14 Ιανουαρίου 2026

 

[Χ. ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ.]

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΩΝ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΩΝ ΤΟΥ 1964 ΕΩΣ (ΑΡ.3) ΤΟΥ 2022

 

ΚΑΙ

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ ΤΟΥ 2018 (5/2018) ΩΣ ΕΧΕΙ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΕΙ

 

ΚΑΙ

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ (ΠΡ.) ΠΑΦΟΥ ΤΥΧΙΚΟΥ ΓΙΑ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΑΔΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΟΥ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ CERTIORARI

 

ΚΑΙ

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤHN ΑΠΟΦΑΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 22.05.2025 ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 17.10.2025 ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ

 

____________________

Στ. Οικονόμου με Ειρ. Μενεγάκη (κα) για Μ.Χ. Μυλωνάς & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.  και Α. Γιακουμάκης, για τον Αιτητή

____________________

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

    ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ.:  Ο Αιτητής ζητά επέκταση της προθεσμίας για την καταχώριση  για άδεια για την καταχώριση αίτησης με κλήση για την έκδοση προνομιακού εντάλματος Certiorari για την ακύρωση της απόφασης της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου ημερ.22.5.2025, με την οποία κηρύχθηκε έκπτωτος από τον Μητροπολιτικό Θρόνο Πάφου και της απόφασης της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου ημερ.17.10.2025, με την οποία επικυρώθηκε η απόφαση ημερ.22.5.2025.

    Την ίδια ημέρα που καταχώρισε την παρούσα και πριν την καταχώριση της, ο Αιτητής καταχώρισε και τη σχετική αίτηση για άδεια (Πολ. Αίτηση Αρ.306/2025). 

 

    Κατά τη συζήτηση της Αίτησης, ζητήθηκε από τους δικηγόρους του Αιτητή να διευκρινίσουν κατά πόσο η επέκταση της προθεσμίας ζητείται ώστε ο Αιτητής να καταχωρίσει στη συνέχεια αίτηση για άδεια ή αυτό που επιδιώκεται είναι να θεωρηθεί η καταχωρηθείσα αίτηση για άδεια ως εμπρόθεσμη.  Διευκρινίστηκε ότι αυτό που επιζητείται είναι να θεωρηθεί η Πολ. Αίτηση Αρ.306/2025 ως εμπρόθεσμη.  Σε κάθε περίπτωση, δεν θα μπορούσε να παραχωρηθεί επέκταση της προθεσμίας για καταχώριση νέας αίτησης για άδεια ενόσω εκκρεμεί η Πολ. Αίτηση Αρ.306/2025.

 

Ο Καν.5(1) των περί του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Δικαιοδοσία Έκδοσης Ενταλμάτων Προνομιακής Φύσεως) Κανονισμών του 2018 έως 2024, προβλέπει ότι:

 

«Αίτηση για άδεια καταχωρείται το συντομότερο από την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης, διατάγματος ή πράξης. Σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να υπερβαίνει τις 45 ημέρες από την ημέρα που ο αιτητής λαμβάνει γνώση της έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης, διατάγματος ή πράξης».

 

 

    Ο Κανονισμός είχε τροποποιηθεί με τον περί του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Δικαιοδοσία Έκδοσης Ενταλμάτων Προνομιακής Φύσεως) (Τροποποιητικό) (Αρ.1) Κανονισμό του 2024, που δημοσιεύτηκε την 26.4.2024.  Προηγουμένως, ο χρόνος των 45 ημερών καθοριζόταν «από την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης, διατάγματος ή πράξης».

 

Σύμφωνα με τον Καν.5(2), που παραμένει αναλλοίωτος:

 

«Το Δικαστήριο δύναται να επεκτείνει την προθεσμία που αναφέρεται στην παράγραφο (1) του παρόντος Κανονισμού εάν καταδειχθούν εξαιρετικές περιστάσεις που παρεμπόδισαν τον αιτητή να καταχωρήσει την αίτηση του εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας».

 

 

Στην Ξ.Χ.Κ., Πολ. Αίτ. Αρ.103/2023, ημερ.1.9.2023, ECLI:CY:AD:2023:D270, αναφέρθηκε ότι:

 

«Όταν παρέλθει η προθεσμία που προβλέπεται στον Καν.5(1) αίτηση για άδεια για την καταχώριση αίτησης με κλήση για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων Certiorari ή και Prohibition δεν είναι εμπρόθεσμη εκτός και αν έχει προηγηθεί επέκταση της προθεσμίας.  Δεν μπορεί η καταχώριση της αίτησης για άδεια να προηγηθεί της διαταγής επέκτασης της προθεσμίας.  Ούτε είναι νοητό να καταχωρείται η αίτηση για άδεια εκπρόθεσμα και να μετατρέπεται σε εμπρόθεσμη δυνάμει επέκτασης της προθεσμίας που χορηγείται εκ των υστέρων.   Επομένως, η ορθή διαδικασία και η μόνη τέτοια, όταν έχει παρέλθει η προθεσμία που προβλέπεται στον Καν.5(1), είναι να καταχωρείται αίτηση για επέκταση της προθεσμίας και μόνο εφόσον χορηγηθεί επέκταση της προθεσμίας, τότε, μέσα στο χρόνο όπως έχει επεκταθεί, να καταχωρείται η αίτηση για άδεια».

 

 

    Στη M.A. Christodoulou Investments Ltd ν. Αδελφοί Ανδρέου & Σταύρου Χρίστου (Έμποροι) Λτδ, Πολ. Έφ. Αρ.280/2021, ημερ.8.2.2023, ECLI:CY:AD:2023:D48, το Εφετείο (Ανώτατο Δικαστήριο) διαφώνησε με την προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου[1] το οποίο αφού αναφέρθηκε στις περιστάσεις της υπόθεσης, χαρακτηρίζοντας τις ως εξαιρετικές, αποφάνθηκε ότι: «η καταχώρηση Αίτησης για παράταση χρόνου θα ήταν μια γραφειοκρατική ενέργεια η οποία το μόνο που θα επιτύγχανε θα ήταν η σπατάλη χρόνου και εξόδων».  Ούτε συμφώνησε πως οι διατάξεις των Καν.14 και 15 ^[2],  που επικαλέστηκε το πρωτόδικο Δικαστήριο, επέτρεπαν να παρακαμφθούν οι ρητές και ξεκάθαρες πρόνοιες του Καν.5(2).

 

    Η υπόθεση αφορούσε αίτηση με κλήση για Certiorari.  Η άδεια είχε δοθεί προηγουμένως,[3] αφού ο σχετικός χρόνος είχε παρέλθει και χωρίς να είχε ζητηθεί η επέκταση της προθεσμίας για την καταχώριση της αίτησης για άδεια.  Το ζήτημα ηγέρθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση στην αίτηση με κλήση.

 

    Το Εφετείο (Ανώτατο Δικαστήριο)  ανέφερε ότι εφόσον δεν είχε ζητηθεί και δεν είχε δοθεί παράταση του χρόνου, με βάση τον Καν.5(2), αυτό ήταν μοιραίο και δεν υπήρχε περιθώριο  άλλο, παρά απόρριψης της αίτησης, αφού είχε παρέλθει η προθεσμία προς καταχώρηση της, η οποία, σύμφωνα με τη νομολογία (Puhler, Πολ. Έφ. Αρ.404/2019, ημερ.10.12.2020, ECLI:CY:AD:2020:A421) είναι θέμα ουσίας, άμεσα συνυφασμένο με την προνομιακή διαδικασία.

 

    Στην Puhler, το αίτημα για επέκταση της προθεσμίας συμπεριλήφθηκε στην αίτηση για άδεια για καταχώριση αίτησης με κλήση, δηλαδή δεν προηγήθηκε η επέκταση της προθεσμίας.  Το Εφετείο (Ανώτατο Δικαστήριο) δεν προέβηκε σε κάποιο σχόλιο. Όπως εξηγείται στην Ξ.Χ.Κ.,  αυτό δεν εξυπακούει την αποδοχή τέτοιας διαδικασίας ως ορθής ή επιτρεπτής.  Είχε επικυρωθεί η πρωτόδικη απόφαση για απόρριψη της αίτησης για επέκταση της προθεσμίας και ως εκ τούτου, δεν απασχόλησε το Εφετείο το ζήτημα της άδειας. 

 

    Είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι δεν μπορεί να παραχωρηθεί επέκταση της προθεσμίας δυνάμει του Καν.5(2) ώστε να θεωρηθεί εμπρόθεσμη αίτηση για άδεια που έχει ήδη καταχωριστεί.  Ως  προς την ορθή διαδικασία, που είναι και η μόνη, επαναλαμβάνονται τα όσα αναφέρθηκαν στην Ξ.Χ.Κ., ότι δηλαδή όταν έχει παρέλθει η προθεσμία που προβλέπεται στον Καν.5(1), πρέπει να καταχωρείται αίτηση για επέκταση της προθεσμίας και μόνο εφόσον χορηγηθεί επέκταση της προθεσμίας, τότε, μέσα στο χρόνο όπως έχει επεκταθεί, να καταχωρείται η αίτηση για άδεια.

 

Η Αίτηση απορρίπτεται.

 

 

 

 

 

   

                                                           Χ. Μαλαχτός, Δ.