ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
Πολιτική Έφεση Αρ.310/2016
(Σχ. με 311/2016)
8 Δεκεμβρίου, 2025
[Γ. Ν. ΓΙΑΣΕΜΗΣ, Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Α. ΔΑΥΙΔ, Δ/στές]
ST. AFXENTIOS MEDICAL CENTRE LTD,
Εφεσείουσα,
ν.
1. ΛΟΥΚΑ ΤΖΙΕΛΛΑ
2. ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΚΕΛΗ
Εφεσίβλητων.
Πολιτική Έφεση Αρ.311/2016
(Σχ. με 310/2016)
ST. AFXENTIOS MEDICAL CENTRE LTD,
Εφεσείουσα,
ν.
1. ΛΟΥΚΑ ΤΖΙΕΛΛΑ
2. ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΚΕΛΗ
Εφεσίβλητων.
Κ. Παπαντωνίου για Γεώργιος Παπαντωνίου & Σία Δ.Ε.Π.Ε, για την Εφεσείουσα
Α. Πιττάτζης για Γιώργος Φ. Πιττάτζης Δ.Ε.Π.Ε. και Αδάμος Χατζηχριστοδούλου & Σία Δ.Ε.Π.Ε, για τους Εφεσίβλητους
ΓΙΑΣΕΜΗ, Δ.: Η Απόφαση είναι ομόφωνη, θα απαγγελθεί
από το Δικαστή Δαυίδ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΔΑΥΙΔ, Δ.: Στις 26.11.2009, η εφεσείουσα καταχώρησε στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λάρνακας/Αμμοχώστου, Τμήμα Αμμοχώστου, την Αίτηση Ε18/09. Μέσω της, αξίωνε: (α) Διάταγμα του ως άνω Δικαστηρίου με το οποίο οι εφεσίβλητοι να διατάσσονται να παραδώσουν ακίνητο στο Παραλίμνι, που ενοικίαζαν από αυτή, (β) καθυστερημένα ενοίκια για τους μήνες Απρίλιο έως και Νοέμβριο του 2009 (€2.562 μηνιαίως, ήτοι συνολικά €20.496), (γ) €2.562 ως ενδιάμεσα οφέλη από 01.12.2009 μέχρι παράδοσης του ως άνω υποστατικού και (δ) €1.640 για κατανάλωση νερού για τους μήνες Απρίλιο έως και Σεπτέμβρη 2009, νόμιμο τόκο και έξοδα.
Στον αντίποδα, στις 20.09.2010, οι εφεσίβλητοι καταχώρησαν στο ίδιο Δικαστήριο, την Αίτηση Κ10/2010, με την οποία αξίωναν από την εφεσείουσα ποσό €70.000, νόμιμο τόκο και έξοδα, στη βάση συμβιβασμού που πρόβαλλαν ότι προέκυψε την 28.05.2009, στο πλαίσιο της Αίτησης Ε10/2008, του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λάρνακας/Αμμοχώστου, Τμήμα Αμμοχώστου, διαδικασία που σε προγενέστερο στάδιο είχε δρομολογήσει η εφεσείουσα, επιζητώντας διάταγμα έξωσης των εφεσίβλητων από το ως άνω ακίνητο.
Το ως άνω Δικαστήριο, στη βάση διατάγματος συνένωσης που εξέδωσε, συνεκδίκασε της ως άνω αιτήσεις, καταλήγοντας στην απόρριψη της Αίτησης Ε18/2009, αφού έκρινε ότι οι ως άνω, υπό α, β και γ αιτούμενες μέσω της θεραπείες καλύπτονταν από δεδικασμένο, ενώ η υπό το δ θεραπεία δεν αποδείχθηκε. Αντίθετα, παραπέμποντας σε δήλωση επί Δικαστηρίω που έγινε στο πλαίσιο της αίτησης Ε10/2008, την οποία η εφεσείουσα στην παρούσα είχε σε προγενέστερο στάδιο καταχωρήσει σε βάρος των εφεσίβλητων, έκανε αποδεκτή την Αίτηση Κ10/2010, εκδίδοντας απόφαση προς όφελος των εφεσίβλητων και εναντίον της εφεσείουσας για το ποσό των €70.000 ως αποζημίωση, πλέον τόκο και έξοδα.
Η πρωτόδικη κατάληξη, δεν ικανοποίησε την εφεσείουσα. Η τελευταία, προχώρησε στην καταχώρηση των υπό συζήτηση εφέσεων, οι οποίες, ως σχετιζόμενες μεταξύ τους, συνεκδικάστηκαν.
Τα ουσιαστικά γεγονότα που περιβάλλουν την υπό συζήτηση περίπτωση, ως έγιναν αποδεκτά και καταγράφονται στην πρωτόδικη απόφαση, καταδεικνύουν ότι η εφεσείουσα, ιδιοκτήτρια ακινήτου στο Παραλίμνι, ενοικίασε τούτο στους εφεσίβλητους δυνάμει συμφωνίας, ημερομηνίας 11.12.2002. Οι τελευταίοι κατέστησαν θέσμιοι ενοικιαστές. Πριν την καταχώρηση της Αίτησης Ε18/2019, η εφεσείουσα είχε καταχωρήσει, στο ίδιο Δικαστήριο, την Αίτηση Ε10/2008, στο πλαίσιο της οποίας εκδόθηκε, εκ συμφώνου, διάταγμα έξωσης των εφεσίβλητων από το ως άνω ακίνητο, με ταυτόχρονη διαταγή για αναστολή εκτελέσεως του εν λόγω διατάγματος, το αργότερο μέχρι την 01.07.2009. Σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση, το διάταγμα έξωσης ενεργοποιείτο αμέσως μετά την 01.07.2009 και νοουμένου ότι μέχρι τότε θα έχει καταβληθεί από την εφεσείουσα προς τους εφεσίβλητους ενοικιαστές το ποσό των €10.000, ως μέρος συμφωνηθείσας αποζημίωσης, η οποία, με σχετική δήλωση των μερών στο Δικαστήριο, καθορίστηκε στις €70.000, πλην όμως, σε περίπτωση που πέραν από τις ως άνω €10.000, καταβάλλονταν επιπρόσθετες €35.000, ήτοι σύνολο €45.000 μέχρι 31.12.2009, τότε ολόκληρο το ποσό της συμφωνηθείσας αποζημίωσης θα θεωρείτο εξοφληθέν. Τελικά, δεν καταβλήθηκε εκ μέρους της εφεσείουσας το ως άνω ποσό μέχρι την 01.07.2009, ούτε οποιοδήποτε άλλο ποσό σε μεταγενέστερο στάδιο. Όταν τον Σεπτέμβριο του 2009, ο διευθυντής της εφεσείουσας οχλήθηκε από τον δικηγόρο των εφεσίβλητων για την καταβολή της συμφωνηθείσας αποζημίωσης, προβλήθηκε από την πλευρά της τελευταίας, ότι οι εφεσίβλητοι όφειλαν τρία ενοίκια και ποσό λογαριασμού υδροδότησης του ακινήτου, που αντιστοιχούσαν συνολικά στο ποσό των €9.346, υποδεικνύοντας ότι θα αποκόπτονταν από την τελική διευθέτηση. Υπήρξε διάσταση των πλευρών επί του ζητήματος και ανταλλάγησαν επιστολές, με τους εφεσίβλητους, οι οποίοι εξακολουθούσαν να κατέχουν το ακίνητο, να δηλώνουν μέσω του δικηγόρου τους, την ετοιμότητα τους για παράδοση του, εφόσον ακολουθηθεί ο επιτευχθείς συμβιβασμός.
Την εξέλιξη των πιο πάνω γεγονότων ακολούθησε η καταχώρηση, στις 26.11.2009, της Αίτησης Ε18/2009, εκ μέρους της εφεσείουσας, ενώ στις 20.09.2010, η καταχώρηση της Αίτησης Κ10/2010, εκ μέρους των εφεσίβλητων.
Παρεμβάλλεται ότι στην εξέλιξη των πραγμάτων, σε μεταγενέστερο χρόνο, ειδικότερα στις 02.06.2010, οι εφεσίβλητοι, παρά την μη καταβολή σε αυτούς της συμφωνηθείσας αποζημίωσης, παρέδωσαν τα κλειδιά και την κατοχή του ακινήτου, άνευ βλάβης δικαιωμάτων.
Πλείστοι όσοι από τους λόγους έφεσης που προβάλλονται στις δύο εφέσεις, είναι πανομοιότυποι. Συγκεκριμένα, και στις δύο προβάλλεται ότι: Το πρωτόδικο Δικαστήριο κακώς ερμήνευσε ότι ισχύει η συμφωνία επί Δικαστηρίω, αφού το διάταγμα έξωσης ημερομηνίας 28.05.2009 που εκδόθηκε στην αίτηση Ε10/2008, δεν ενεργοποιήθηκε (1ος λόγος Έφεσης). Ότι λανθασμένα ερμήνευσε τους όρους αλλά και το σύνολο του ως άνω διατάγματος, προβαίνοντας σε εύρημα σχετικά με την εφαρμογή του (2ος λόγος Έφεσης). Ότι η συμφωνία επί Δικαστηρίω, κακώς ερμηνεύτηκε ότι αφορά τη μη πληρωμή ενοικίων, καθώς το ζήτημα της συμφωνίας ήταν η έξωση του θέσμιου ενοικιαστή νοουμένου ότι η εφεσείουσα θα προέβαινε στην ενεργοποίηση της (3ος λόγος Έφεσης). Ότι κακώς και λανθασμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο ερμήνευσε το θέμα δεδικασμένου (4ος λόγος Έφεσης στην Π.Ε.310/2016 και 5ος λόγος Έφεσης στην Π.Ε.311/2016). Ότι λανθασμένα ερμήνευσε το διάταγμα ημερομηνίας 28.05.2009, δίδοντας δικαίωμα στους εφεσίβλητους (5ος λόγος Έφεσης στην Π.Ε.310/2016 και 6ος λόγος Έφεσης στην Π.Ε.311/2016). Ότι ήταν λανθασμένη η απόφαση αποσυνένωσης των υποθέσεων στην τελευταία σελίδα της πρωτόδικης απόφασης και άνευ αιτιολογίας (8ος λόγος Έφεσης στην Π.Ε.310/2016 και 10ος λόγος Έφεσης στην Π.Ε.311/2016). Ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν προέβη σε πλήρη ανάλυσης της μαρτυρίας ούτε και στην παρουσίαση των διαδίκων της υπόθεσης (9ος λόγος Έφεσης στην Π.Ε.310/2016 και 11ος λόγος Έφεσης στην Π.Ε.311/2016).
Περαιτέρω, στην Π.Ε.310/2016, προβάλλεται ειδικότερα ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο λανθασμένα κατέληξε ότι η εφεσείουσα δεν δικαιούτο τις αιτούμενες υπό α, β και γ θεραπείες στην Ε18/2009, λόγω δεδικασμένου και τη θεραπεία που αφορά την κατανάλωση νερού, ως μη αποδειχθείσας (7ος λόγος Έφεσης), ότι κακώς προέβη σε εύρημα δεδικασμένου σε σχέση με την αίτηση Ε18/2009 (6ος λόγος Έφεσης), ως επίσης, ότι λανθασμένα δεν επιδίκασε την πληρωμή των ενοικίων στους εφεσείοντες ως η αιτούμενη θεραπεία στην αίτηση Ε18/2009 (10ος λόγος Έφεσης).
Ομοίως, ειδικότερα στην Π.Ε.311/2016, προβάλλεται ότι κακώς το πρωτόδικο Δικαστήριο προέβη σε εύρημα δεδικασμένου μόνο για την αίτηση Ε18/2009 και όχι και για την Κ10/2010 (7ος λόγος Έφεσης), ως επίσης, ότι λανθασμένα βασίστηκε στη Δήλωση επί Δικαστηρίω, προβαίνοντας σε εύρημα ότι οι εφεσείοντες έπρεπε να καταβάλουν €70.000 ως αποζημίωση (8ος λόγος Έφεσης) και ότι με την παράδοση του υποστατικού η αίτηση Κ10/2010 κατέστη θεωρητικά και πρακτικά αβάσιμη (4ος λόγος Έφεσης). Προβάλλεται επίσης, ότι κακώς προέβη σε ευρήματα που είχαν ως αποτέλεσμα την απόρριψη των προδικαστικών ενστάσεων (9ος λόγος Έφεσης).
Γίνεται κατανοητό ότι πλείστοι όσοι από τους λόγους έφεσης, όπως και οι αναφορές, οι τοποθετήσεις, τα επιχειρήματα και οι εισηγήσεις που συναρτώνται με τα ζητήματα που εγείρονται και απασχολούν στα πλαίσια της παρούσας, σχετίζονται, λειτουργούν συμπληρωματικά και αλληλεπικαλύπτονται. Τούτο καθιστά, πέραν από αναγκαία και χρήσιμη την κατά περίπτωση ομαδοποίηση και κοινή θεώρηση τους.
Εξ αρχής θα πρέπει να σημειωθεί ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού πραγματεύτηκε τα ζητήματα που συνολικά απασχολούσαν στα πλαίσια των συνεκδικαζόμενων ενώπιον του Αιτήσεων, στη συνέχεια, πλήρως εναρμονισμένο με την ισχύουσα επί του ζητήματος νομολογία, καθόλα ορθά προχώρησε στην αποσυνένωση των δύο διαδικασιών, για να εκδώσει καταληκτικά την ξεχωριστή απόφαση του, για κάθε μία από αυτές.
Συνακόλουθα, οι σχετικοί λόγοι έφεσης (8ος και 10ος στην Π.Ε. 310/2016 και Π.Ε. 311/2016 αντίστοιχα), αποτυγχάνουν και απορρίπτονται.
Ταυτόχρονα, με δεδομένο ότι τίποτα δεν τέθηκε υπόψη του Δικαστηρίου για την προώθηση της θέσης περί λανθασμένης απόρριψης των προδικαστικών ενστάσεων που προβλήθηκαν από την πλευρά της εφεσείουσας στην πρωτόδικη διαδικασία, το ζήτημα, ως εγκαταλειφθέν εκ μέρους της τελευταίας, δεν κρίνεται αναγκαίο να απασχολήσει στην παρούσα.
Συνακόλουθα ο 9ος λόγος Έφεσης στην Π.Ε.311/2016, αποτυγχάνει και απορρίπτεται.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο, προβάλλεται από την πλευρά της εφεσείουσας (9ος και 11ος λόγος Έφεσης στην Π.Ε.310/2016 και στην Π.Ε.311/2016 αντίστοιχα), δεν προέβη «σε πλήρη ανάλυση της μαρτυρίας που εδόθηκε αλλά ούτε και στην παρουσίαση των διαδίκων της υπόθεσης».
Είναι γεγονός ότι η αποτυχία να καταγραφεί η αξιολόγηση και η ανάλυση μαρτυρίας που αναφέρεται σε ουσιώδη σημεία της απόφασης, αφήνει την τελευταία έκθετη ως προς την ορθότητα της. Ωστόσο, το Δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να επαναλαμβάνει το σύνολο της μαρτυρίας που προσφέρεται ενώπιον του, ούτε και να αναφέρεται σε κάθε πτυχή της. Ούτε, βεβαίως, είναι υποχρεωμένο να εξετάζει κάθε εισήγηση και κάθε επιχείρημα που τίθεται ενώπιον του, εκτός και αν κρίνει ότι κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο (Καλλικάς ν. Ελληνική Τράπεζα (2010) 1 Α.Α.Δ. 1238). Εκείνο το οποίο χρειάζεται, σύμφωνα με το σκεπτικό της υπόθεσης Loukason Ltd κ.α. v. Π. Μακεδόνας & Υιοί Λτδ κ.α. (2005) 1(Α) Α.Α.Δ. 345, είναι « …. ο ορθός προσδιορισμός των επίδικων θεμάτων, η σύνοψη του ουσιώδους μέρους της μαρτυρίας, ο συσχετισμός της με τα ευρήματα και τα συμπεράσματα, καθώς και η σύνδεση της απόφασης με τα επίδικα θέματα και τα ευρήματα και συμπεράσματα του Δικαστηρίου. Η έκταση της απαιτούμενης αιτιολογίας εξαρτάται από τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. (Βλ., μεταξύ άλλων, Κολοκασίδης Λτδ ν. Κιμωνή (1989) 1(Ε) Α.Α.Δ. 132 και Καννάουρου κ.ά. ν. Σταδιώτη κ.ά. (1990) 1 Α.Α.Δ. 35)».
Των ως άνω λεχθέντων, θα πρέπει παράλληλα να σημειωθεί πως το Εφετείο δεν επεμβαίνει σε ευρήματα αξιοπιστίας στα οποία προβαίνει το πρωτόδικο Δικαστήριο, εκτός εάν αυτά κρινόμενα, εξ αντικειμένου φαίνονται ανυπόστατα ή αντιστρατεύονται την κοινή λογική ή δεν βρίσκουν έρεισμα ή βρίσκονται σε αντίθεση με την προσαχθείσα μαρτυρία ή μέρη της ή είναι καταφανώς εσφαλμένα (βλ. Ζερβού κ.ά. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ (2011) 1(Γ) Α.Α.Δ. 2192 και Ταρμαντίδης κ.ά. v. Δημητρίου (2010) 1(Α) A.A.Δ. 239). Σε περίπτωση που με βάση το σύνολο της μαρτυρίας, ήταν εύλογα επιτρεπτό στο πρωτόδικο Δικαστήριο, το οποίο άλλωστε είχε και την ευκαιρία να ακούσει και να παρακολουθήσει τη συμπεριφορά των μαρτύρων μέσα στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, να καταλήξει στις υπό αμφισβήτηση σχετικά με την αξιοπιστία διαπιστώσεις, το Εφετείο δεν επεμβαίνει. Όπως σημειώθηκε στην Μιχαηλίδης ν. Οικονομίδη, Πολ. Έφεση Αρ.94/2013, ημερ. 30/6/2022, ECLI:CY:AD:2022:D288, Ψωμάς ν. Δημοκρατίας (1993) 2 ΑΑΔ, 312 και Μαγκλή ν. Δήμου Γερμασόγειας (1999) 2 ΑΑΔ, 244).
Έχουμε μελετήσει με προσοχή την πρωτόδικη απόφαση, σε συνδυασμό θεωρούμενη με τα ζητήματα που η πλευρά της εφεσείουσας προωθεί στους σχετικούς λόγους Έφεσης. Αντίθετα με όσα από την πλευρά της προωθούνται, διαπιστώνεται ότι, το πρωτόδικο Δικαστήριο ρητά αναφέρθηκε και ανάλογα σχολίασε και πραγματεύτηκε την μαρτυρία όλων των μαρτύρων που κατέθεσαν από το εδώλιο του μάρτυρος, λαμβάνοντας επίσης υπόψη το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν υπόψη του. Αιτιολόγησε την αξιολογική του κρίση και κατάληξη, εξηγώντας τους λόγους που το οδήγησαν στα δικά του συμπεράσματα για τα ζητήματα που απασχολούσαν στην υπό συζήτηση υπόθεση. Οι προβαλλόμενες επί του συζητούμενου θέσεις της εφεσείουσας δεν μπορούν να υιοθετηθούν.
Συνακόλουθα, ούτε οι ποιο πάνω λόγοι έφεσης μπορούν να έχουν επιτυχή κατάληξη και απορρίπτονται.
Των ως άνω λεχθέντων, ότι πρωτίστως απασχολεί, δυνάμενο να αναδειχθεί καθοριστικής σημασίας για την πορεία των υπό συζήτηση Εφέσεων, αποτελεί το ζήτημα της ενεργοποίησης και της ερμηνείας του διατάγματος ημερομηνίας 28.05.2009 και της συμφωνίας επί Δικαστηρίω που εμπεριέχονται στην εκδοθείσα εκ συμφώνου απόφαση στο πλαίσιο της προηγηθείσας αίτησης Ε10/2008, μεταξύ των ίδιων διαδίκων, ως τούτο προβάλλεται στους ως άνω κοινούς λόγους έφεσης, αρ. 1, 2 και 3, αλλά και στον 5ο λόγο Έφεσης στην Π.Ε.310/2016 και 6ο λόγο Έφεσης, στην Π.Ε.311/2016.
Βασική παράμετρος της επιχειρηματολογίας της εφεσείουσας, εδράζεται στη θέση ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο, λανθασμένα ερμήνευσε τους όρους του ως άνω διατάγματος έξωσης που εκδόθηκε στο πλαίσιο της προηγηθείσας αίτησης Ε10/2018, αλλά και το σύνολο της εξ συμφώνου εκδοθείσας απόφασης, ημερομηνίας 28.05.2009, στην ίδια αίτηση. Το εν λόγω διάταγμα έξωσης, προστίθεται, δεν ενεργοποιήθηκε, αφού δεν καταβλήθηκε το ποσό των €10.000 μέχρι την 01.07.2009. Ούτε οποιοδήποτε άλλο ποσό στην εξέλιξη των πραγμάτων.
Σύμφωνα με το ως άνω διάταγμα:
«ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΕΚ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΩΣ ΑΚΟΛΟΥΘΩΣ:
α) Όπως οι καθ’ ων η αίτηση αρ. 1 και 2, το αργότερο μέχρι και την 01.07.2009 ημερομηνία μέχρι και την οποία θα υπάρχει αναστολή εκτελέσεως του διατάγματος εξώσεως, εκκενώσουν και παραδώσουν στους αιτητές κενή και ελεύθερη την κατοχή του ισογείου χώρου, του αποτελούμενου από 14 δωμάτια και 2 γραφεία, επί του κτιριακού συγκροτήματος επί της οδού 1ης Απριλίου 204, στο Παραλίμνι.
β) Όπως το παρόν διάταγμα εξώσεως, ενεργοποιείται αμέσως μετά την 01.07.2009, και νοουμένου, ότι, θα έχει καταβληθεί μέχρι και την 01.07.2009, εκ μέρους των αιτητών προς τους καθ’ ων η αίτηση 1 και 2 , ποσό €10.000 αποτελούν μέρος συμφωνηθείσας αποζημίωσης.
γ) Η πιο κάτω σημειούμενη δήλωση του κου Πιττάτζη και, η σύμφωνος επ' αυτής θέση του κου Πέτρου Αυξεντίου, κύριου μετόχου και Διευθύνοντα Συμβούλου των Αιτητών, έχει σημειωθεί, καταγραφεί και καθίσταται δήλωση επί Δικαστηρίω, δεσμευτική για αμφοτέρους τους διαδίκους.
Δήλωση:
Οι αιτητές αναλαμβάνουν, είναι υπόχρεοι να καταβάλουν στους καθ' ων η αίτηση ποσό €70.000 αποζημίωση, με την παράδοση της κατοχής, ως εξής:
€10.000 μέχρι 01.07.2009, ποσό το οποίο είναι αυτό, το οποίο και θα αποτελεί την προϋπόθεση, για την ενεργοποίηση του διατάγματος έξωσης, στο οποίο έγινε αναφορά πιο πάνω, και €60.000 μέχρι 31.01.2010.
Εάν όμως, οι αιτητές καταβάλουν στους καθ' ων η αίτηση ποσό €10.000 μέχρι 01.07.2009 και €35.000, ήτοι σύνολο €45.000 μέχρι 31.12.2009, το ποσό αυτό θα αποτελεί εξόφληση όλης της απαίτησης. Η καταβολή των €10.000 μέχρι την 01.07.2009, θα είναι προϋπόθεση της ενεργοποίησης του διατάγματος.»
δ) Όπως εκάστη πλευρά καταβάλει τα έξοδα της.»
Ως προβλέπεται στην εκ συμφώνου εκδοθείσα απόφαση, ημερομηνίας 25.08.2009, η ενεργοποίηση του διατάγματος έξωσης θα εγένετο αμέσως μετά την 01.07.2009, υπο την προϋπόθεση και νοουμένου ότι μέχρι τότε, ο ιδιοκτήτης θα κατέβαλλε στους ενοικιαστές, ποσό €10.000-, ως μέρος συμφωνηθείσας αποζημίωσης. Ουσιαστικά, ολόκληρη η συμφωνία επί Δικαστηρίω, ως καταγράφεται στη συνέχεια στην ως άνω απόφαση, με την οποία συμφωνήθηκε περεταίρω ποσό αποζημίωσης και ο τρόπος που αυτό θα καταβαλλόταν, διασυνδέεται άρρηκτα με την ενεργοποίηση του διατάγματος έξωσης δια της καταβολής του ποσού των 10.000- εντός της τεθείσας προθεσμίας. Στη βάση όσων τέθηκαν υπόψη του πρωτόδικου Δικαστηρίου, αδιαμφισβήτητων ως παρέμειναν, το εκδοθέν διάταγμα έξωσης, ημερομηνίας 28.05.2009, ουδέποτε ενεργοποιήθηκε. Με δεδομένο ότι οι ιδιοκτήτες, οι οποίοι επιζητούσαν την έξωση των ενοικιαστών, απέτυχαν να «ενεργοποιήσουν» το διάταγμα έξωσης, η κατάσταση πραγμάτων όσον αφορά την κατοχή του ακινήτου παρέμεινε ως είχε, με τους θέσμιους ενοικιαστές, ήτοι τους εφεσίβλητους, δικαιωματικά να παραμένουν στα επίδικα υποστατικά.
Συνακόλουθα η κατάληξη του Δικαστηρίου, ότι στη βάση της δήλωσης επί Δικαστηρίω, ως η τελευταία αποτυπώνεται στην απόφαση διασυνδεόμενη με το διάταγμα ημερομηνίας 28.05.2009, μπορεί να αποτελέσει την δικαιολογητική βάση για την διεκδίκηση εκ μέρους των εφεσίβλητων των ποσών που καταγράφονται σε αυτήν, δεν δικαιολογείται. Η μη ενεργοποίηση του διατάγματος έξωσης, εκ των πραγμάτων, καθιστά αδύνατη την επίκληση και εφαρμογή της σχετικής συμφωνίας, η οποία, κατά τον τρόπο που περιγράφεται στο πρακτικό του Δικαστηρίου ημερομηνίας 28.05.2009, ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτό.
Ως εκ των ανωτέρω, οι πιο πάνω λόγοι έφεσης, επιτυγχάνουν.
Η αδυναμία επίκλησης του διατάγματος ημερομηνίας 28.05.2009 και, συνακόλουθα, της δήλωσης επί Δικαστηρίω ίδιας ημερομηνίας, φέρνει στο προσκήνιο την απόρριψη της απαίτησης της εφεσείουσας στην Αίτηση Ε18/2009. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, προβάλλει η τελευταία, προσέγγισε λανθασμένα το ζήτημα του Δεδικασμένου, (λόγοι Έφεσης 4, 6 και 7, στην Π.Ε.310/2016 και 5 και 7, στην Π.Ε.311/2016).
Κρίνεται αναγκαία, στο βαθμό που εδώ ενδιαφέρει, η υπόμνηση ουσιαστικών παραμέτρων, που διέπουν την αρχή του Δεδικασμένου. Ως κατ’ επανάληψη έχει διακηρυχτεί, απόφαση που εκδίδεται εκ συμφώνου, δημιουργεί δεδικασμένο που αποσβένει το αγώγιμο δικαίωμα, συναρτώντας στη συνέχεια τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των διαδίκων με την εκδοθείσα δικαστική απόφαση (Εταιρεία «Ο Φιλελεύθερος Λτδ» κ.α. ν. Σοφοκλέους (2003) 1(Α) Α.Α.Δ. 549).
Κώλυμα λόγω δεκασμένου είναι δυνατό να προκύπτει τόσο σε σχέση με την αιτία της αγωγής (cause of action estoppel) όσο και σε σχέση με το επίδικο θέμα (cause of issue estoppel) (Liberty Life Insurance Public Co Ltd v. Παναγιώτου κ.α. (2014) 1(Α) Α.Α.Δ. 558, Θεοδώρου ν. Μάντη (2010) 1(Β) Α.Α.Δ. 1036). Θα πρέπει παράλληλα να σημειωθεί, ότι ο κανόνας του δεδικασμένου και ειδικά το κριτήριο της ταύτισης των επίδικων θεμάτων, δεν περιορίζεται σε θέματα που είχαν εγερθεί και εξεταστεί στην πρώτη διαδικασία, αλλά καλύπτει κάθε θέμα που ήταν στενά συνυφασμένο με την πρώτη διαδικασία και το οποίο οι διάδικοι με λογική προσοχή και επιμελώς συμπεριφερόμενοι, θα μπορούσαν να είχαν εγείρει, πλην όμως παρέλειψαν να το πράξουν (Theori and Others v. Djoni and Others [1984] 1 C.L.R. 296, Henderson v. Henderson [1843‑1860] 2 All E.R. 144 και Παμπορίδης v. Κτηματικής Τραπέζης Κύπρου Λτδ (1995) 1 Α.Α.Δ. 670). Στις περιπτώσεις δηλαδή που ένας διάδικος είχε την ευχέρεια να προβάλει ενώπιον του Δικαστηρίου ένα ζήτημα στα πλαίσια προγενέστερων διαδικασιών και δεν το έπραξε, είναι δυνατόν να αντιμετωπίσει τη γενικότερη αρχή του δεδικασμένου. Η τμηματική εκδίκαση των διαφορών κατ' επιλογή του διαδίκου και κατ' επέκταση η διαιώνιση τους, πλήττοντας έτσι την αρχή της τελεσιδικίας, δεν μπορεί να γίνεται αποδεκτή από τα Δικαστήρια.
Στην υπό συζήτηση περίπτωση, η πλευρά της εφεσείουσας, μέσω της προηγηθείσας αίτησης της (Ε10/2008), ανάμεσα σε άλλα διεκδικούσε και ενδιάμεσα οφέλη (ενοίκια), από τις 15.2.2008 μέχρι την εκκένωση και παράδοση της κατοχής του ακινήτου. Παρόλα αυτά, στην εξ’ συμφώνου εκδοθείσα απόφαση, ημερομηνίας 28.05.2009, στην οποία καθορίστηκαν τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των πλευρών, δεν της αποδόθηκε σχετική θεραπεία. Ούτε παρουσιάζεται να επιφύλαξε με οποιοδήποτε τρόπο το δικαίωμα της να επανέλθει επί του ζητήματος. Με τούτο σαν δεδομένο, η εκ νέου διεκδίκηση των ενοικίων, τουλάχιστον για τους μήνες που καλύπτει η περίοδος μέχρι την έκδοση της εξ’ συμφώνου απόφασης, ημερομηνίας 28.05.2009 (Απρίλιο και Μάϊο του 2009), φαίνεται πράγματι να προσκρούει στο κώλυμα του Δεδικασμένου. Αντίθετα, με δεδομένη την παραμονή των εφεσίβλητων στα ακίνητα, ως αποτέλεσμα της μη «ενεργοποίησης» τελικά του εκδοθέντος διατάγματος έξωσης, ως πιο πάνω έχει καταγραφεί, δεν βλέπουμε πως θα μπορούσε να τύχει επίκλησης και εφαρμογής το κώλυμα του Δεδικασμένου. Οι εφεσίβλητοι, μέχρι την ημερομηνία που αποφάσισαν εξ’ ιδίων τους να παραδώσουν τα υποστατικά, ήτοι την 03.06.2010, ως τούτο εκ συμφώνου τέθηκε στο πρωτόδικο Δικαστήριο, όφειλαν προφανώς να καταβάλλουν το ενοίκιο, που ανερχόταν πλέον στο ποσό των €2.562 μηνιαίως.
Συνακόλουθα, κατά τον τρόπο και στην έκταση που πιο πάνω έχει εξηγηθεί, οι σχετικοί λόγοι έφεσης επιτυγχάνουν.
Η ως άνω κατάληξη, αναπόδραστα, καθορίζει και την τύχη του 10ου λόγου έφεσης στην Π.Ε.310/2016. Ο τελευταίος, στην έκταση που αφορά τα ενοίκια από τον Ιούνιο του 2009 μέχρι την παράδοση του επίδικου ακινήτου στους ιδιοκτήτες του, επιτυγχάνει.
Αμφισβητείται επίσης η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι δεν αποδείχθηκε η αξίωση της εφεσείουσας για την κατανάλωση νερού για τους μήνες Απρίλιο του 2009 μέχρι την Σεπτέμβριο του 2010 (7ος λόγος Έφεσης στην Π.Ε.310/2016). Η κατάληξη του Δικαστηρίου είναι απόλυτα ορθή. Επισημαίνεται ότι, στη βάση των στοιχείων που τέθηκαν υπόψη του (τεκμήριο 8), παρουσιάζεται πως η καταβολή του συγκεκριμένου ποσού έγινε από την πλευρά της εφεσείουσας στις 16.06.2008, αφορώντας κατανάλωση νερού για προηγούμενο χρονικό διάστημα, ενώ η απαίτηση της εφεσείουσας, ως προωθείτο στην Ε18/2009, αφορούσε τους μήνες Απρίλιο μέχρι Σεπτέμβριο του 2009. Τούτο, πέραν και ανεξάρτητα από την δυνατότητα να περιληφθεί και η συγκεκριμένη απαίτηση στην προηγηθείσα διαδικασία (Ε10/2008), γεγονός που από μόνο του θα μπορούσε να επιδράσει στην προώθηση της συγκεκριμένης θεραπείας, λόγω κωλύματος δεδικασμένου.
Ως εκ των ανωτέρω, ο σχετικός λόγος έφεσης αποτυγχάνει και απορρίπτεται.
Υπό το φως όλων των πιο πάνω:
Η Π.Ε 311/2016 κατά της πρωτόδικης απόφασης που αφορά την Αίτηση Κ10/2010, επιτυγχάνει. Η εκδοθείσα απόφαση ακυρώνεται.
Ομοίως, η Π.Ε.310/2016, κατά της πρωτόδικης απόφασης που αφορά την Αίτηση Ε18/2009, επιτυγχάνει. Η εκδοθείσα απόφαση ακυρώνεται.
Ταυτόχρονα, ως παρέχεται η δυνατότητα προς τούτο, εκδίδεται απόφαση προς όφελος της εφεσείουσας και εναντίον των εφεσίβλητων, για το ποσό των €30.744 που αντιστοιχεί στα μη καταβληθέντα ενοίκια για την περίοδο Ιουνίου 2009 μέχρι την παράδοση του ακινήτου, στις 03.06.2010 (12 Χ 2.562).
Τα έξοδα της πρωτόδικης διαδικασίας, ως αυτά καθορίστηκαν από το πρωτόδικο Δικαστήριο, θα επιβαρυνθεί η πλευρά των εφεσίβλητων.
Επιδικάζονται υπέρ της εφεσείουσας και εναντίον των εφεσίβλητων €4.500 έξοδα της ενώπιον μας διαδικασίας, πλέον Φ.Π.Α., αν υπάρχει.
Γ. Ν. ΓΙΑΣΕΜΗΣ, Δ.
Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Δ
Α. ΔΑΥΙΔ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο