ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

 

 

(Πολιτική Αίτηση Αρ. 19/2026)

                                                                                                            (i-justice)

 

16 Μαρτίου, 2026

 

 

[Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.]

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1964 (Ν. 33/1964)

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 2018

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ D., ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΝΔΙΑ, ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΚΡΑΤΗΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ, ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΠΑΦΟΥ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ HABEAS CORPUS

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ 18ΠΣΤ ΤΟΥ Ν.3 ΤΟΥ 153(Ι) ΤΟΥ 2011, ΕΣΔΑ,                      Ν. 7(Ι)/2007, ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ ΔΙΑΜΕΝΟΝΤΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ ΤΡΙΤΩΝ ΧΩΡΩΝ

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ

1. ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ,

2. ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ:

(Α) ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΕΥΣΗ ΔΥΟ ΜΗΝΩΝ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΙΤΗΤΗ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ, ΚΑΙ

(Β) ΠΑΡΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΚΑΘ’ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΡΡΕΥΣΑΝ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΟΥΔΕΝ ΕΠΡΑΞΑΝ ΓΙΑ ΑΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΠΑΚΙΣΤΑΝ, ΚΑΙ

(Γ) Ο ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΕΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΗΤΗ ΑΝΑ ΔΙΜΗΝΟ ΟΠΩΣ ΠΡΟΝΟΕΙ ΤΟ ΕΔΑΦΙΟ 4 ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 18ΠΣΤ, ΚΑΙ

 

(Δ) ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΟΝ D. ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΝΔΙΑ, ΥΠΟ ΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΚΡΑΤΗΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΠΑΦΟΥ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 18ΠΣΤ ΤΟΥ Ν. 3 ΤΟΥ 153(Ι) ΤΟΥ 2011 ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ.

 

_____________________________________________________

 

 

 

 

 

 

Ι. Γιάννης, για ΑΛΤΑΧΕΡ ΜΠΕΝΕΤΗΣ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΔΕΠΕ, για τον Αιτητή.

 

Κ. Μιχαηλίδου (κα) για Μιχαηλίδη & Χαραλάμπους ΔΕΠΕ, για τους Καθ’ων η Αίτηση.

_____________________________________________________

Α Π Ο Φ Α Σ Η

(Δοθείσα Αυθημερόν)

 

Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.: Ο Αιτητής αιτείται την έκδοση Προνομιακού Εντάλματος Habeas Corpus ad Subjiciendum με το οποίο «να κηρύσσεται η διάρκεια της κράτησης και/ή η περαιτέρω κράτηση και/ή η φυλάκιση του Αιτητή από 19/7/2025 παράνομη και/ή καταχρηστική».  

 

Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Δημήτρη Δημητρίου, ασκούμενου δικηγόρου στο γραφείο του δικηγόρου που εκπροσωπεί τον Αιτητή, ο οποίος δηλώνει προσωπική γνώση των όσων καταγράφει. 

 

Η Δημοκρατία καταχώρισε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης που υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση Λειτουργού στο Υφυπουργείο Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας (εφεξής το Υφυπουργείο).

 

Το αδιαμφισβήτητο ιστορικό, όπως αυτό προκύπτει, τόσο μέσα από την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση, όσο και μέσα από την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση, σε συνάρτηση και με τα σχετικά έγγραφα που κατατέθηκαν ως τεκμήρια ενώπιον του Δικαστηρίου είναι, σε γενικές γραμμές, το ακόλουθο:

 

·        Ο Αιτητής είναι υπήκοος Ινδίας, με ημερομηνία γέννησης την [   ].

·        Στις 18/10/2015 αφίχθηκε στη Δημοκρατία με άδεια φοιτητή. Μέχρι τις 30/9/2018 κατείχε άδεια διαμονής.

·        Στις 3/8/2018 ο Αιτητής τέλεσε πολιτικό γάμο με Ρουμάνα υπήκοο την A.C. και στις 8/8/2018 υπέβαλε αίτηση για έκδοση δελτίου διαμονής ως μέλος οικογένειας πολίτη της Ένωσης, ως σύζυγος της A.C.. Στις 31/3/2019 ακολούθησε έλεγχος γνησιότητας του γάμου του Αιτητή όπου διαπιστώθηκε ότι το ζεύγος δεν μπορούσε να εντοπισθεί, ενώ το ενοικιαστήριο έγγραφο που είχε υποβληθεί στο πλαίσιο της αίτησης διαπιστώθηκε ότι ήταν πλαστό.

·        Στις 29/5/2019 ο Αιτητής υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας στην Υπηρεσία Ασύλου. Η αίτηση του απερρίφθη στις 5/8/2021 καθότι απεσύρθη σιωπηρά.

·        Στις 21/8/2019 ο Αιτητής τέλεσε γάμο με άλλη Ρουμάνα υπήκοο, την Μ.Ν. και στις 27/8/2019 υπέβαλε αίτηση για έκδοση δελτίου διαμονής ως μέλος οικογένειας πολίτη της Ένωσης, ως σύζυγος πλέον της M.N.. Το Δελτίο Διαμονής εκδόθηκε στις 24/10/2019 μέχρι τις 24/10/2024. Εκδόθηκε δηλαδή στον Αιτητή πενταετές δελτίο διαμονής ως μέλος οικογένειας Ευρωπαίου πολίτη, το οποίο έληξε στις 24/10/2024.

·        Στις 17/3/2025 υπέβαλε νέο αίτημα για έκδοση δελτίου διαμονής το οποίο ακυρώθηκε.

·        Στις 15/7/2020 Υπεύθυνος Αστυνομικού Σταθμού Αγίου Δομετίου πληροφόρησε την Αναπληρώτρια Διευθύντρια του τμήματος ότι εναντίον του Αιτητή διερευνάτο υπόθεση πλαστογραφίας ενοικιαστηρίου εγγράφου.

·        Στις 24/2/2023 εναντίον του Αιτητή και άλλων προσώπων καταχωρίστηκε η Ποινική Υπόθεση με αρ. 697/2013. Σύμφωνα με το Κατηγορητήριο της υπόθεσης αυτής μεταξύ των ημερομηνιών 13/2/2023 και 14/3/2023 στον Άγιο Δομέτιο της Επαρχίας Λεμεσού ο Αιτητής μαζί με τους συγκατηγορούμενους του εσκεμμένα και παράνομα έθεσαν φωτιά σε μηχανοκίνητο όχημα.

·        Στις 25/9/2024 ο Αιτητής απηύθυνε, μέσω νομικού εκπροσώπου του, αίτημα για επανεγγραφή του ως συζύγου Ευρωπαίας πολίτη. Την ίδια ημέρα το Τμήμα απάντησε στους εκπροσώπους του Αιτητή, μεταξύ άλλων, ότι ο πελάτης τους διατηρεί δικαίωμα παραμονής στο έδαφος της Δημοκρατίας ως σύζυγος Ευρωπαίας πολίτη μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης του και πως η αποδοχή ή μη νέας αίτησης αφορά στις επιφυλάξεις σχετικά με το κατά πόσον ο Αιτητής συνιστά απειλή για τη δημόσια τάξη ή τη δημόσια ασφάλεια βάσει του Άρθρου 29(4) του                Ν. 7(Ι)/2007.

·        Στις 18/10/2024, ο Αιτητής απηύθυνε εκ νέου αίτημα για έγκριση κατάθεσης αίτησης για δελτίο διαμονής ως μέλος οικογένειας Ευρωπαίου πολίτη και στις 26/2/2025, ο Αιτητής αιτήθηκε την έγκριση κατάθεσης αίτησης για δελτίο διαμονής ως μέλος οικογένειας Ευρωπαίου πολίτη, δυνάμει του Ν. 7(Ι)/2007 με την Ευρωπαία πολίτη σύζυγό του.

·        Στις 10/3/2025, ο δικηγόρος του Αιτητή αποτάθηκε στο Τμήμα ζητώντας την έγκριση του αιτήματος του πελάτη του. Στις 14/3/2025, ο δικηγόρος του Αιτητή ενημερώθηκε πως θα ζητείτο ενημέρωση από τον Αρχηγό της Αστυνομίας και θα λάμβανε απάντηση.

·        Στις 17/3/2025, κατατέθηκε αίτηση του Αιτητή για έκδοση δελτίου μόνιμης διαμονής, η οποία, ωστόσο, εκ των υστέρων διαπιστώθηκε ότι δεν θα έπρεπε να είχε παραληφθεί και θα έπρεπε να ακυρωθεί και να επιστραφεί το τέλος κατάθεσής της. Ειδικότερα, η εν λόγω αίτηση όπως διαφαίνεται από τα γεγονότα της υπόθεσης, παραλήφθηκε εκ παραδρομής από το Τμήμα καθότι χρειαζόταν εκ των προτέρων έγκριση για να παραληφθεί, και ως εκ τούτου, ο αρμόδιος Κλάδος προχώρησε στην ακύρωση της αίτησης.

·        Στις 19/3/2025 τα στοιχεία του Αιτητή καταχωρήθηκαν στον κατάλογο αναζητούμενων προσώπων.

·        Στις 15/7/2025 ο Αιτητής συνελήφθη καθώς εκκρεμούσαν εναντίον του πέντε δικαστικά εντάλματα προστίμου. Ο Αιτητής απασχόλησε τη Δημοκρατία με αριθμό ποινικών υποθέσεων στο παρελθόν.

·        Στις 20/7/2025 εκδόθηκε εναντίον του Αιτητή Διάταγμα Κράτησης και Απέλασης δυνάμει του Άρθρου 14 του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου, Κεφ. 105, με το αιτιολογικό ότι παρέμεινε παράνομα στη Δημοκρατία από τις 17/3/2025, όταν η άδεια παραμονής του, ως εξαρτώμενος Ευρωπαίου πολίτη, ακυρώθηκε.

·        Εναντίον του Διατάγματος Κράτησης και Απέλασης καταχωρήθηκε από τον Αιτητή ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου η Προσφυγή ΔΚ783/2025. Στην Προσφυγή αυτή εκδόθηκε Απόφαση στις 15/9/2025 με την οποία ακυρώθηκαν τα Διατάγματα Κράτησης και Απέλασης ημερ. 20/7/2025.

·        Στις 20/8/2025 καταχωρίστηκε από τον Αιτητή η Προσφυγή υπ' αρ. 931/2025 εναντίον του Υφυπουργού Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας και της Διευθύντριας του Τμήματος Μετανάστευσης με την οποία προσβάλλεται η απόφαση με την οποία ακυρώθηκε η αίτηση που υπέβαλε ο Αιτητής στις 17/3/2025 για έκδοση δελτίου μόνιμης παραμονής.

·        Στις 12/9/2025 εκδόθηκε εκ νέου Διάταγμα Κράτησης και Απέλασης εναντίον του Αιτητή δυνάμει του Άρθρου 14 του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου.

·        Εναντίον των πιο πάνω Διαταγμάτων Κράτησης και Απέλασης, καταχωρήθηκε από τον Αιτητή στις 15/9/2025 η Προσφυγή με αριθμό 1014/2025.

·        Στις 22/9/2025 γίνεται εισήγηση αναστολής του Διατάγματος Απέλασης, καθώς η Προσφυγή υπ' αρ. 1014/2025 ΔΚ έχει ανασταλτικό χαρακτήρα.

·        Η Προσφυγή υπ' αρ. 1014/2025 εκδικάστηκε και στις 10/10/2025 επιφυλάχθηκε απόφαση. Στις 23/1/2026 εκδόθηκε απόφαση με βάση την οποία επικυρώθηκαν τα Διατάγματα Απέλασης και Κράτησης ημερ.12/9/2025. Εναντίον της απόφασης αυτής καταχωρήθηκε στις 2/2/2026 η Έφεση υπ’ αρ. 13/2026.

·        Στις 13/11/2025 και στις 16/1/2026 έγινε επανεξέταση της κράτησης του Αιτητή και στάλθηκε σχετική επιστολή στις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας.

·        Μέσω της Ύπατης Αρμοστείας της Ινδίας στην Κύπρο έγιναν προσπάθειες, μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος που απεστάλη στις 16/2/2026, για έκδοση ταξιδιωτικού εγγράφου χωρίς, μέχρι στιγμής, να υπάρξει θετικό αποτέλεσμα. Αναμένεται δε απάντηση στο εν λόγω μήνυμα.

 

Όπως είναι καλά γνωστό, το Προνομιακό Ένταλμα της φύσεως Habeas Corpus ad Subjiciendum διασφαλίζει την ελευθερία του ατόμου. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Δημητράκης Χατζησάββα (1993) 1 Α.Α.Δ. 102, «Το Habeas Corpus ad subjiciendum είναι προνομιακή διαδικασία για τη διασφάλιση της ελευθερίας του πολίτη. Παρέχει αποτελεσματικό μέσο άμεσης απελευθέρωσης από παράνομη ή αδικαιολόγητη πράξη, είτε στη φυλακή, είτε σε ιδιωτικό χώρο, από αρχή ή ιδιώτη». Απαραίτητη προϋπόθεση για έκδοση του εντάλματος συνιστά η απόδειξη εκ μέρους του αιτούντος του παράνομου της κράτησης ή φυλάκισης (Καλφοπούλου (1998) 1 Α.Α.Δ. 55). Με τη διαδικασία του εντάλματος Habeas Corpus ό,τι επιδιώκεται είναι η διασφάλιση του δικαιώματος της ελευθερίας δια της άμεσης απελευθέρωσης του αιτητή ο οποίος, κατ' ισχυρισμό τελεί υπό παράνομη κράτηση. Οποτεδήποτε στο πλαίσιο της εν λόγω διαδικασίας διαπιστώνεται κάτι τέτοιο, το σχετικό διάταγμα εκδίδεται δικαιωματικά και όχι ως θέμα άσκησης διακριτικής εξουσίας, οπότε ο αιτητής αφήνεται ευθύς ελεύθερος (Green v. Home Secretary [1941] 3 All E.R. 388, σελ. 400).

 

Το Δικαστήριο έχει διεξέλθει με προσοχή όσα οι συνήγοροι έχουν  θέσει ενώπιον του, συμπεριλαμβανομένων των επιχειρημάτων που αναπτύχθηκαν μέσω γραπτής αγόρευσης.

 

Ο Αιτητής έχει κριθεί ως απαγορευμένος μετανάστης κατά τα διαλαμβανόμενα στο Άρθρο 6(1)(κ)(ζ)^[1] του Κεφ. 105, λόγω του ότι «παρέμεινε παράνομα στη Δημοκρατία από τις 24/10/2024, όταν η άδεια παραμονής του έληξε και είναι επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια» και στη βάση αυτή εκδόθηκε εναντίον του Διάταγμα Απέλασης δυνάμει του Άρθρου 14 του Κεφ. 105, ημερ. 12/9/2025.

 

Το Άρθρο 14 διαλαμβάνει συναφώς τα ακόλουθα: 

 

«14.-(1) Τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού και των όρων οποιασδήποτε άδειας ή έγκρισης που χορηγήθηκε βάσει του Νόμου αυτού ή οποιωνδήποτε Κανονισμών που εκδόθηκαν βάσει αυτού και με την επιφύλαξη των διατάξεων του περί Προσφύγων Νόμου, ο Ανώτερος Λειτουργός Μετανάστευσης δύναται να διατάξει οποιοδήποτε αλλοδαπό ο οποίος είναι απαγορευμένος μετανάστης ή οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο, αφού εισήλθε στη Δημοκρατία με άδεια να παραμείνει σε αυτή για περιορισμένη περίοδο, παραμένει στη Δημοκρατία μετά την παρέλευση της περιόδου αυτής ή οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο περιλαμβάνεται εντός της κατηγορίας που απαριθμείται στην παράγραφο (9) του εδαφίου (1) του άρθρου 6 να απελαθεί από τη Δημοκρατία και, εν τω μεταξύ, να τεθεί υπό κράτηση.»

(Ο τονισμός είναι του παρόντος Δικαστηρίου)

 

Η δε κράτηση του διατάχθηκε, σύμφωνα με το σχετικό Διάταγμα Κράτησης, «καθότι διαπιστώθηκε ότι υπάρχει κίνδυνος διαφυγής (αρθ 18ΠΣΤ(1)(α) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου)».

 

Η κράτηση, ως περιορισμός του δικαιώματος της ελευθερίας το οποίο διασφαλίζεται όχι μόνο από το Σύνταγμα (Άρθρο 11), αλλά και από την ΕΣΔΑ (Άρθρο 5), δεν μπορεί να καθίσταται αυτοσκοπός με την επ' αόριστο αναβολή της απέλασης. Όπως χαρακτηριστικά τέθηκε στην υπόθεση Essa Murad Khlaief ν. Δημοκρατίας (2003) 1 Α.Α.Δ. 1402:  

 

«Η κράτηση είναι περιορισμός του συνταγματικού δικαιώματος της ελευθερίας. Η απόκλιση επιτρέπεται από το Άρθρο 11.2(στ) "προς το σκοπό απελάσεως". Δεν μπορεί να καθίσταται αυτοσκοπός με την επ' αόριστο αναβολή της απέλασης, ούτε να απολήγει ουσιαστικά σε αδικαιολόγητη κράτηση. Γενομένη με την προοπτική της απέλασης, εξυπακούεται ότι η απέλαση θα γίνει εντός του ευλόγου χρόνου που απαιτείται προς διευθέτηση της. Άλλως, ο λόγος της συνέχισης της καταρρέει. Τούτο επιτάσσει δε όχι μόνο το όλο πνεύμα του Άρθρου 11 προς το σκοπό προστασίας των δικαιωμάτων του αλλοδαπού αλλά και η ίδια η επιδίωξη της απέλασης που είναι η άνευ χρονοτριβής αποκατάσταση της νομιμότητας με το ακραίο και αποτελεσματικό μέτρο της απομάκρυνσης του διαπιστωθέντος μη δικαιούμενου να ευρίσκεται στη Δημοκρατία αλλοδαπού.»

 

Υπάρχει πλούσια νομολογία αναφορικά με τις αρχές που διέπουν τη νομιμότητα της διάρκειας της κράτησης σε περιπτώσεις απέλασης. Ό,τι βασικά προκύπτει είναι ότι η κράτηση για σκοπούς απέλασης πρέπει να έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια και να δικαιολογείται η διατήρηση της ή η παράταση της, ενόσω οι αρμόδιες αρχές λαμβάνουν ενέργειες για την απέλαση και επιδεικνύουν τη δέουσα επιμέλεια, ενόσω, βεβαίως, υφίσταται εύλογη προοπτική απομάκρυνσης. Εν ολίγοις, η κράτηση προσώπου εναντίον του οποίου εκκρεμεί διαδικασία απελάσεως δεν πρέπει να παρατείνεται για δυσανάλογο χρονικό διάστημα, ήτοι δεν πρέπει να υπερβαίνει το χρονικό διάστημα που απαιτείται για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού.  

 

Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση Khoshorauli, Πολιτική Αίτηση Αρ. 1/2019, ημερ. 21/1/2019: 

 

«Σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και του ΕΔΑΔ το κατά πόσο η διάρκεια των διαδικασιών απέλασης μπορεί να επηρεάσει τη νομιμότητα της κράτησης, εξαρτάται αποκλειστικά από τα γεγονότα της υπόθεσης με δεδομένο πάντοτε ότι η κράτηση δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά διενεργείται με σκοπό την απέλαση.»  

 

 

Αποτελεί αρχή της νομολογίας ότι η διάρκεια της κράτησης δεν εξετάζεται in abstracto, αλλά στη βάση των συγκεκριμένων γεγονότων της υπόθεσης  (βλ. Khlaief (ανωτέρω) και Habibi Pour Ali Fasel (2016) 1(Α) Α.Α.Δ. 876).  

 

Σε σχέση με το βάρος απόδειξης σε τέτοιου είδους αιτήσεις αναφέρονται                 τα ακόλουθα στην υπόθεση Καλφοπούλου (1998) 1(Α) Α.Α.Δ. 55,                      σελ. 69 - 70: 

 

«Το βάρος απόδειξης ότι εκ πρώτης όψης μια κράτηση είναι παράνομη, το έχει ο αιτητής. Σαν θέμα τακτικής ο αιτητής πρέπει να αποδείξει μια εκ πρώτης όψης υπόθεση που δημιουργεί ερωτηματικά ως προς τη νομιμότητα της κράτησής του. Όταν η υπόθεση του βασίζεται πάνω σε γεγονότα έχει το αποδεικτικό βάρος (evidential burden) να παρουσιάσει ικανοποιητική μαρτυρία που μπορεί να οδηγήσει στην πιθανότητα ενός ευνοϊκού για τον ίδιο συμπεράσματος. Σε μια τέτοια περίπτωση το νομικό βάρος (legal burden) μεταφέρεται στους ώμους του καθ'ου η αίτηση που καλείται να δικαιολογήσει την κράτηση.»

 

 

Έχοντας εξετάσει τις εισηγήσεις των συνηγόρων, θα πρέπει να υπομνηστεί πως η δικαστική κρίση για το εύλογο ή μη του χρόνου κράτησης είναι ζήτημα πραγματικό και συνυφασμένο με τους λόγους που τυχόν δημιουργούν καθυστέρηση και εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης, όπως οι ανωτέρω αποφάσεις εξηγούν.  

 

Από τα ενώπιον μου στοιχεία είναι σαφές ότι οι Καθ' ων η Αίτηση ενέταξαν την υπό κρίση κράτηση του Αιτητή στις πρόνοιες του Άρθρου 18ΠΣΤ του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105. 

 

Το Άρθρο 18ΠΣΤ(5)(α) του Κεφ. 105 διαλαμβάνει ότι η διάρκεια της κράτησης στη βάση του Άρθρου 18ΠΣΤ ελέγχεται με αίτηση Habeas Corpus, ενώ ο έλεγχος της νομιμότητας του διατάγματος κράτησης διενεργείται μέσω προσφυγής με βάση τα διαλαμβανόμενα στο Άρθρο 18ΠΣΤ(3)(α) του Νόμου. Στην υπό συζήτηση περίπτωση η νομιμότητα του Διατάγματος Κράτησης, ημερ. 12/9/2025, έχει αποφασιστεί στην Προσφυγή 1014/2025 και δεν αποτελεί αντικείμενο της Αίτησης για Habeas Corpus, που αφορά στον έλεγχο της νομιμότητας της διάρκειας της κράτησης του Αιτητή. Η διάρκεια της κράτησης μπορεί, βεβαίως, παρά τη νομιμότητα του Διατάγματος Κράτησης, να κριθεί παράνομη εφόσον διαπιστωθεί αδικαιολόγητα παρατεταμένη ή όταν οι λόγοι κράτησης έχουν εκλείψει. 

 

Στην υπόθεση Guo Shuying v. Δημοκρατίας (2012) 1 Α.Α.Δ. 2725 τονίστηκε πως, «η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σταθερά αποδέχεται ότι μόνο με αίτηση Habeas Corpus μπορεί να ελεγχθεί η νομιμότητα της κράτησης αλλοδαπού από πλευράς της διάρκειας της συμφώνως των προνοιών του Άρθρου 18ΠΣΤ του νόμου».  

 

Το Άρθρο 18ΠΣΤ του Νόμου, εισήχθη με τον τροποποιητικό Ν. 153(Ι)/2011, για σκοπούς εναρμόνισης µε την πράξη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας µε τίτλο «Οδηγία 2008/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συµβουλίου, της 16ης Δεκεµβρίου 2008, σχετικά µε τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες στα κράτη µέλη για την επιστροφή των παρανόµως διαµενόντων υπηκόων τρίτων χωρών» και οι πρόνοιες του είναι επιτακτικές (βλ. Shuying v. Δημοκρατίας (ανωτέρω)).   

 

Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Zoran Todorovic (2014) 1 Α.Α.Δ. 304, «ο πρωταρχικός σκοπός της Οδηγίας ήταν να προβλέψει για τη διαδικασία δικαστικού ελέγχου για κάθε περίοδο κράτησης είτε αρχική, είτε επί παράτασης».   

 

Το εδάφιο (1) του Άρθρου 18ΠΣΤ του Νόμου εξουσιοδοτεί τον Υπουργό Εσωτερικών να εκδώσει διάταγμα με το οποίο να θέτει υπό κράτηση υπήκοο τρίτης χώρας υποκείμενο σε διαδικασίες επιστροφής. Αυτό μπορεί να γίνει «μόνο για την προετοιμασία της επιστροφής και/ή τη διεκπεραίωση της διαδικασίας απομάκρυνσης». Προβλέπεται ότι «τέτοια κράτηση έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια και διατηρείται μόνο καθόσο χρόνο η διαδικασία απομάκρυνσης εξελίσσεται και εκτελείται με τη δέουσα επιμέλεια». 

 

Η κράτηση προσώπου για σκοπούς απέλασης πρέπει, με βάση το Άρθρο 18ΠΣΤ του Νόμου «να έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια και να διατηρείται μόνο καθόσον χρόνο η διαδικασία απομάκρυνσης εξελίσσεται και εκτελείται με τη δέουσα επιμέλεια». Περαιτέρω, κάθε διάταγμα κράτησης επανεξετάζεται από τον Υπουργό Εσωτερικών (α) αυτεπάγγελτα ανά δίμηνο και (β) σε οποιοδήποτε εύλογο χρονικό διάστημα, κατ' αίτηση του επηρεαζόμενου υπηκόου τρίτης χώρας. Με το εδάφιο (4)(α) εναποτίθεται στον Υπουργό υποχρέωση επανεξέτασης κάθε διατάγματος κράτησης ανά δίμηνο. Η κράτηση εξακολουθεί καθόλη τη χρονική περίοδο κατά την οποία πληρούνται οι όροι του Άρθρου 18ΠΣΤ (1) και είναι αναγκαία για να διασφαλισθεί η επιτυχής απομάκρυνση και δεν υπερβαίνει τους έξι μήνες^[2].

 

Η κράτηση μπορεί, σύμφωνα με το εδάφιο (8), να παραταθεί από τον Υπουργό Εσωτερικών μόνο για πρόσθετο περιορισμένο χρόνο που δεν υπερβαίνει τους 12 μήνες σε περιπτώσεις όπου (α) ο υπήκοος τρίτης χώρας αρνείται να συνεργαστεί ή (β) καθυστερεί η λήψη αναγκαίων εγγράφων από τρίτες χώρες^[3] (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση του Zoran Todorovic (ανωτέρω)).

Με δεδομένο ότι στο παρόν στάδιο και συγκεκριμένα από τις 12/9/2025 ο Αιτητής τελεί υπό κράτηση στη βάση των Διαταγμάτων Απέλασης και Κράτησης τα οποία εκδόθηκαν κατά την πιο πάνω ημερομηνία και τα οποία επικυρώθηκαν με την απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου ημερ. 23/1/2026, η επαναξιολόγηση της κράτησης του Αιτητή κατά την 13/11/2025 και κατά την 16/1/2026, ως αυτή προκύπτει από το Τεκμήριο 10 στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση, διενεργήθη εντός του προβλεπόμενου από το Νόμο διμήνου. Όπως προκύπτει, στις εν λόγω επανεξετάσεις εμπεριέχονται τα γεγονότα που δικαιολογούν τις σχετικές αποφάσεις για παράταση της κράτησης του Αιτητή. Με βάση, δε, το μεταναστευτικό βιογραφικό του Αιτητή και τη δήλωση πρόθεσης μη συμμόρφωσης με απόφαση επιστροφής και τον κίνδυνο διαφυγής, κρίθηκε αναγκαία η συνέχιση της κράτησης του. 

 

Όπως συναφώς διαλαμβάνεται στο Άρθρο 18ΟΔ του Κεφ. 105 αναφορικά με την ερμηνεία του όρου «κίνδυνος διαφυγής»: 

 

«"κίνδυνος διαφυγής" σημαίνει την ύπαρξη, σε ατομική περίπτωση, οποιουδήποτε από τους ακόλουθους λόγους, που οδηγεί στην εικασία ότι υπήκοος τρίτης χώρας υποκείμενος σε διαδικασίες επιστροφής μπορεί να διαφύγει: 

 

(α) Μη συμμόρφωση με απόφαση επιστροφής,

(β) δήλωση πρόθεσης μη συμμόρφωσης με απόφαση επιστροφής,

(γ) κατοχή πλαστών ή παραποιημένων εγγράφων,

(δ) παροχή ψευδών πληροφοριών,

(ε) καταδίκη που καταγράφεται σε μητρώο της Δημοκρατίας ή άλλου κράτους και είναι τέτοια που δημιουργεί εικασία ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας μπορεί να διαφύγει,

(στ) προηγούμενη απέλαση,

(ζ) μη ύπαρξη διεύθυνσης συνήθους διαμονής,

(η) μη κατοχή ταξιδιωτικών ή άλλων εγγράφων ταυτότητας,

(θ) προηγούμενη εξαφάνιση/διαφυγή,

(ι) παραβίαση προηγούμενης απαγόρευσης εισόδου∙

 

                               (O τονισμός είναι του παρόντος Δικαστηρίου)

 

 

Το ότι η Διοίκηση δεν προχώρησε ακόμη σε άμεση απομάκρυνση του αλλά ανέστειλε την εκτέλεση της απέλασης του οφείλεται, όπως προέκυψε από τα όσα έχουν εκτεθεί ανωτέρω, στο γεγονός της καταχώρισης από τον Αιτητή, ως ήταν, βεβαίως, δικαίωμα του, των δικαστικών διαδικασιών που αναφέρθηκαν ανωτέρω, μέσω των οποίων αρχικά προσέβαλε τα Διατάγματα Κράτησης και Απέλασης ημερ. 20/7/2025 μέσω της Προσφυγής υπ' αρ. 783/2025 και, στη συνέχεια, τα νέα Διατάγματα που είναι σήμερα σε ισχύ και τα οποία εκδόθηκαν στις 12/9/2025, με την Προσφυγή υπ' αρ. 1014/2025, διαδικασίες οι οποίες επενεργούν ανασταλτικά στις όποιες ενέργειες οι Καθ' ων η Αίτηση θα μπορούσαν να λάβουν με σκοπό την απέλαση του Αιτητή. Επισημαίνεται ότι ζήτημα ανασταλτικό στην όλη προσπάθεια για επαναπατρισμό του Αιτητή αποτελεί, όπως προκύπτει από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, και το γεγονός ότι, παρά το ότι έγιναν ενέργειες μέσω της Υπάτης Αρμοστείας της Ινδίας στην Κύπρο για έκδοση ταξιδιωτικού εγγράφου για τον Αιτητή, μέχρι στιγμής δεν υπήρξε θετικό αποτέλεσμα ενώ οι ενέργειες αυτές συνεχίζονται.

 

Όσον αφορά τη θέση του Αιτητή ότι η επανεξέταση για τη συνέχιση της κράτησης  του Αιτητή λήφθηκε χωρίς τη συμμετοχή ή την οποιαδήποτε λήψη απόφασης από τον Υπουργό Εσωτερικών, ως η πρόνοια του Άρθρου 18ΠΣΤ του Νόμου, όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 10 η επανεξέταση της κράτησης του Αιτητή που έγινε από Λειτουργό του Τμήματος, εγκρίθηκε από το Διευθυντή του Τμήματος. Με δεδομένο ότι ο Υπουργός δύναται, δυνάμει του Άρθρου 3(2) του περί Εκχωρήσεως της Ενασκήσεως των Εξουσιών των Απορρεουσών εκ τινός Νόμου του 1962 (Ν. 23/1962), να εξουσιοδοτήσει άλλο πρόσωπο το οποίο κατέχει αρμόδια θέση στην υπηρεσία του να ενασκεί τις εξουσίες εκ μέρους του, θεωρώ ότι εφαρμόζεται, εν προκειμένω, το τεκμήριο της κανονικότητας.

 

Σε ό,τι αφορά  το χρονικό διάστημα που παρήλθε, υπό τις περιστάσεις, δεν είναι τέτοιας διάρκειας που να υποδηλοί είτε εγκατάλειψη του σκοπού για τον οποίο κρατείται ο Αιτητής, είτε παράλειψη προώθησης του με τη δέουσα επιμέλεια, ούτε και εντοπίζεται παραβίαση των όποιων δικαιωμάτων του Αιτητή. 

 

Έχοντας, λοιπόν, υπόψη όλα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, την εξέλιξη των γεγονότων που περιβάλλουν την υπό κρίση περίπτωση, τον τρόπο δράσης των αρμοδίων αρχών της Δημοκρατίας, σε συνάρτηση με τη συμπεριφορά του ιδίου του Αιτητή, καθώς και το χρόνο που έχει μέχρι σήμερα διαρρεύσει δεν διαπιστώνεται η διάρκεια κράτησης του να έχει, υπό τις περιστάσεις, εκφύγει του εύλογου χρονικού διαστήματος.   

 

Εν τέλει, ο Αιτητής δεν απέσεισε το βάρος που έφερε προς απόδειξη ότι η διάρκεια της κράτησης δεν ήταν εύλογη και ότι, ως εκ της διάρκειάς της, κατέστη παράνομη. Η κράτηση του Αιτητή για σκοπούς απομάκρυνσης του από την Κυπριακή Δημοκρατία συνεχίζει, ως αρχικά ήταν, να είναι νόμιμη.  

 

Επομένως, οι αιτιάσεις και τα παράπονα του Αιτητή κρίνονται ανεδαφικά.  

 

Στη βάση των πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται χωρίς έξοδα.

 

 

                                                     Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ,  Δ.