ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

 

 

(Πολιτική Αίτηση Αρ. 25/2026)

(i-justice)

 

3 Μαρτίου, 2026

 

 

[Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.]

 

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΩΣ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1964

 

ΚΑΙ

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΩΣ ΜΕ ΤΟN ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ ΤΟΥ 2018

 

ΚΑΙ

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Π. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗ, ΓΙΑ ΑΔΕΙΑ ΓΙΑ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ MANDAMUS

 

ΚΑΙ

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΩΣ ΜΕ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΟΝΟΙΕΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΑΡΘΡΑ 9Σ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 28/11/2025 ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ 1259/16 ΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΛΑΡΝΑΚΑΣ

Δ. Νικολετόπουλος για Ευστάθιος Κ. Ευσταθίου ΔΕΠΕ, για τον Αιτητή.

_____________________________________________________

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

(Δοθείσα Αυθημερόν)

 

 

Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.: Με την υπό κρίση μονομερή Αίτηση ο Αιτητής επιζητεί την άδεια του Δικαστηρίου για την καταχώριση Αίτησης με Κλήση προς έκδοση Προνομιακού Εντάλματος Mandamus, με το οποίο:

 

«.. να διατάσσεται ο Υφυπουργός Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας και/ή η Διευθύντρια του Τμήματος Μετανάστευσης και/ή οι υπάλληλοι και/ή αντιπρόσωποι και/ή υπηρέτες και/ή λειτουργοί αυτών και/ή του Υφυπουργείου Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας και/ή του Τμήματος Μετανάστευσης να συμμορφωθούν με τα άρθρα 25Σ, 28Σ, 35Σ, τον Περί Δικαστηρίων Νόμο και τον Περί Ίδρυσης Υφυπουργείου Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας και Συναφή Θέματα Νόμο 2024 άρθρα 3 και 8 και να επιτρέπουν την άσκηση του επαγγέλματος και/ή του επιτηδεύματος του αιτητή και/ή την προσφορά υπηρεσιών αφορωσών ζητήματα μετανάστευσης, διεθνούς προστασίας, αρχείου πληθυσμού, υπηρεσίες ασύλου, περιλαμβανομένης της υποχρεώσεως παραλαβής και εξέτασης οιασδήποτε αιτήσεως και/ή δηλώσεως και/ή εντύπου από τον αιτητή ως ανωτέρω και επιτρέποντος τη συνοδεία αιτητών-πελατών του και την είσοδο και/ή παραμονή στα Γραφεία του Τμήματος Μετανάστευσης με σκοπό την καταχώρηση, προώθηση, υπογραφή, τροποποίηση, εγγραφή, κατάθεση οιωνδήποτε αιτήσεων, ενεργειών σχετικώς στην άσκηση του επιτηδεύματος ως ανωτέρω.»

 

 

Η Αίτηση στηρίζεται στο Άρθρο 155.4 του Συντάγματος, στα Άρθρα 3 και 9 του περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμου του 1964 (ως τροποποιήθηκε), στον Κανονισμό 3 του περί Ανωτάτου Δικαστηρίου (Δικαιοδοσία Έκδοσης Ενταλμάτων Προνομιακής Φύσεως) Διαδικαστικού Κανονισμού του 2018, στα Άρθρα 9, 25, 28 και 35 του Συντάγματος, στο Άρθρο 2 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και στα Άρθρα 3 και 8 του περί Ίδρυσης Υφυπουργείου Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας και Συναφή Θέματα Νόμου 2024.

 

Ως προκύπτει από την Έκθεση που συνοδεύει την Αίτηση, αλλά και την Ένορκη Δήλωση του Αιτητή που την υποστηρίζει, καθώς και τα επισυνημμένα στην Ένορκη Δήλωση Τεκμήρια, τα σχετικά γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η υπό κρίση Αίτηση έχουν, εν συνόψει, ως ακολούθως:

 

Ο Αιτητής είναι δικηγόρος και διατηρεί δικηγορικό γραφείο με κύκλο εργασιών σε όλη την Κύπρο προσφέροντας, μεταξύ άλλων, και υπηρεσίες σχετιζόμενες με θέματα μετανάστευσης, διεθνούς προστασίας, αρχείου πληθυσμού, υπηρεσίες ασύλου και άλλα συναφή.

 

 

Στις 26/11/2025 το Πειθαρχικό Συμβούλιο Δικηγόρων ανέστειλε την άδεια επαγγέλματος δικηγόρου του Αιτητή για περίοδο 14 μηνών από 17/12/2025 στην υπόθεση αρ. 67/24. Όπως προβάλλει, η ως άνω απόφαση δεν επεκτείνεται σε απαγόρευση άσκησης επιτηδεύματος πέραν της δικηγορίας και οι υπηρεσίες μετανάστευσης, αρχείου πληθυσμού, υπηρεσίες ασύλου και άλλες υπηρεσίες που περιγράφονται ανωτέρω δεν έχουν σχέση με το επάγγελμα του δικηγόρου, ούτε και αποτελούν άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος. Εντούτοις, ως διατείνεται, οι λειτουργοί του Τμήματος Μετανάστευσης απαγόρευσαν και του απαγορεύουν την κατάθεση οιασδήποτε αιτήσεως και/ή παραλαβή αιτήσεως και/ή αλληλογραφίας και/ή οποιαδήποτε άλλης φύσεως επικοινωνία η οποία προέρχεται είτε αμέσως είτε εμμέσως από τον ίδιον τον Αιτητή προς το Τμήμα Μετανάστευσης. Του απαγορεύουν μάλιστα, ως προστίθεται, και την είσοδο και παραμονή στον χώρο των Γραφείων Εξυπηρέτησης του κοινού επί της Λεωφόρου Μακαρίου στη Λευκωσία. Ως περαιτέρω προβάλλεται, απαγορεύθηκε αυτή ταύτη η παρουσία του Αιτητή προσωπικώς ή μέσω άλλων εντεταλμένων προσώπων και/ή τρίτων αντιπροσώπων του, καθώς και η είσοδος του στα Γραφεία του Τμήματος Μετανάστευσης και/ή του Υφυπουργείου Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας επί της Λεωφόρου Μακαρίου στη Λευκωσία, είτε κατά μόνας είτε ως συνοδός πελατών του και τους λέχθηκε ότι δεν θα τυγχάνουν χειρισμού καθ’ οιονδήποτε τρόπο αιτήσεις ή αναφορές τους.

 

Ως προβάλλεται, οι Καθ’ ων η Αίτηση και/ή οι υπάλληλοι του Υφυπουργείου Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας και/ή της Διευθύντριας Τμήματος Μετανάστευσης πράττουν τα πιο πάνω επικαλούμενοι την απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου, απαγορεύοντας ουσιαστικώς στον Αιτητή την προσφορά υπηρεσιών που δεν εμπίπτει στην άσκηση δικηγορίας.

 

Στις 16/1/2026 απεστάλη στον Αιτητή επιστολή από Διοικητικό Λειτουργό του Τμήματος Μετανάστευσης με την οποία ο Αιτητής ειδοποιείτο ότι, δεδομένης της αναστολής της άδειας άσκησης του επαγγέλματος του δικηγόρου για περίοδο 14 μηνών από 17/12/2025, εμποδίζετο από του να προωθεί ή να υποβάλλει αιτήματα που αφορούν σε αρμοδιότητες του Τμήματος Μετανάστευσης και ότι αυτά δεν θα τύγχαναν περαιτέρω χειρισμού ή ενημέρωσης. Στην εν λόγω επιστολή, η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 2 στην Ένορκη Δήλωση του Αιτητή, αναφέρετο, μεταξύ άλλων, ότι «δεδομένης της αναστολής της άδειας άσκησης του επαγγέλματος σας για περίοδο δεκατεσσάρων (14) μηνών, αρχομένης από τις 17.12.2025, έχω οδηγίες να σας ενημερώσω ότι εμποδίζεστε να ασκείτε το δικηγορικό επάγγελμα είτε αυτοπροσώπως, είτε μέσω εμπορικής επωνυμίας, είτε μέσω νομικών προσώπων, περιλαμβανομένων δικηγορικής ή άλλης εταιρείας ή συνεταιρισμού» και ότι «ως εκ τούτου, αιτήματα που υποβάλλονται από εσάς και αφορούν σε αρμοδιότητες του Τμήματος Μετανάστευσης δεν θα τυγχάνουν περαιτέρω χειρισμού ή ενημέρωσης».

 

Στις 23/1/2026 ο Αιτητής, μέσω επιστολής του, ενημέρωσε τους Καθ’ ων η Αίτηση για το αβάσιμο, αυθαίρετο και απαράδεκτο, ως ο ίδιος χαρακτηρίζει, γεγονός της καθολικής απαγόρευσης εναντίον του για εκτέλεση εργασιών που υπάγονται στο Τμήμα Μετανάστευσης κατά παράβαση, ως είναι ο ισχυρισμός του, συνταγματικώς κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του και των επιπτώσεων που η απόφαση αυτή προκαλεί σε αυτόν σε προσωπικό, οικογενειακό, επαγγελματικό και οικονομικό επίπεδο.

 

Ως αναφέρει, οι Καθ’ ων η Αίτηση εις ουδέν απάντησαν. Αντιθέτως, απαγόρευσαν επανειλημμένως στον Αιτητή και σε αντιπροσώπους αυτού την είσοδο και παραμονή στα Γραφεία και εις τον περιβάλλοντα χώρο του Τμήματος Μετανάστευσης, καθιστώντας αδύνατη την άσκηση των εργασιών  που περιγράφονται ανωτέρω, όχι υπό την ιδιότητά του ως δικηγόρος αλλά ως σύμβουλος για θέματα μετανάστευσης, παρά το γεγονός ότι, ως προβάλλεται από τον Αιτητή, τις πιο πάνω εργασίες δύνανται να ασκήσουν πρόσωπα οποιουδήποτε επαγγέλματος, χωρίς να απαιτείται η άδεια ασκήσεως του δικηγορικού επαγγέλματος.

 

Έχω διεξέλθει με προσοχή ό,τι ο Αιτητής, μέσω του ευπαίδευτου συνήγορου του, έχει θέσει ενώπιον μου, συμπεριλαμβανομένων των επιχειρημάτων που αναπτύχθηκαν στην γραπτή αγόρευση του.

 

Η χορήγηση άδειας για καταχώριση αίτησης για την έκδοση εντάλματος Mandamus ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Προϋπόθεση είναι να καταδειχθεί από τον αιτητή ότι υπάρχει εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπόθεση (Ανθίμου (1991) 1 Α.Α.Δ. 41, 46). Περαιτέρω, ο αιτητής πρέπει να έχει δικαίωμα να ζητήσει την εκτέλεση του συγκεκριμένου καθήκοντος και να έχει, προτού αποταθεί στο Δικαστήριο για άδεια, αιτηθεί από το δημόσιο όργανο την εκτέλεση του καθήκοντος και το δημόσιο όργανο να έχει αρνηθεί να συμμορφωθεί (Χριστοδούλου άλλως Ρόπας (2008) 1(Α) Α.Α.Δ. 43, 47).

 

Έχει σε σειρά υποθέσεων αναγνωρισθεί η δυνατότητα έκδοσης Mandamus σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου το Ανώτατο Δικαστήριο δικαιολογείται να ελέγξει τη νομιμότητα όχι μόνο των αποφάσεων των κατώτερων Δικαστηρίων, αλλά και παντός οργάνου, προσώπου ή αρχής, τα οποία οφείλουν να εκτελέσουν συγκεκριμένο καθήκον. Το ένταλμα Mandamus απευθύνεται, επομένως, όχι μόνο σε κατώτερο Δικαστήριο, αλλά και σε άλλες αρχές για να εκτελέσουν δημόσιο καθήκον. Προνομιακό Ένταλμα μπορεί να εκδοθεί εάν το καθήκον δημόσιας αρχής αφορά σε θέμα ιδιωτικού δικαίου και όχι δημοσίου. (Αναφορικά με την Αίτηση της Ζαβρίδου, Πολιτική Έφεση Αρ. 129/2021, ημερ. 15/11/2021, ECLI:CY:AD:2021:A510 και Αναφορικά με την Αίτηση της Π. Μιλτιάδους, Πολιτική Αίτηση Αρ. 12/2015, ημερ. 10/2/2015). 

 

Στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση του Ιερόθεου Χριστοδούλου, άλλως Ρόπα (2008) 1 Α.Α.Δ. 43, αναφέρθηκαν τα εξής σχετικά:

 

«Συνήθως η θεραπεία με το προνομιακό ένταλμα Mandamus, χρησιμοποιείται για να διαταχθεί κατώτερο Δικαστήριο να ασκήσει συγκεκριμένη εξουσία, μέσα στα πλαίσια της αρμοδιότητάς του. Όμως η θεραπεία μπορεί να εξασφαλιστεί για να εξαναγκάσει και άλλες αρχές ή όργανα ή πρόσωπα τα οποία ασκούν δημόσια εξουσία, για να εκτελέσουν δημόσιο καθήκον το οποίο επιβάλλει ο Νόμος…….[….]. Προϋπόθεση για την παραχώρηση της θεραπείας, είναι ο Αιτητής να έχει δικαίωμα να ζητήσει την εκτέλεση του συγκεκριμένου καθήκοντος. Επίσης, ο Αιτητής θα πρέπει προτού αποταθεί στο Δικαστήριο για άδεια, να έχει αιτηθεί από το δημόσιο όργανο την εκτέλεση του καθήκοντός του, αλλά αυτό να έχει αρνηθεί να συμμορφωθεί.»  

 

 

Αποτελεί περαιτέρω προϋπόθεση για την απόδοση προνομιακού εντάλματος mandamus η ύπαρξη νομικού δικαιώματος ή υποχρέωσης. Όπως παρατηρείται στον Basu, πιο πάνω, σελ. 478, «The foundation of mandamus is the existence of the right. It is not intended to create a right but to restore a party who has been denied his right to the enjoyment of such right». Η υποχρέωση πρέπει να είναι συγκεκριμένη και να προκύπτει από το Σύνταγμα, το νόμο, το Κοινοδίκαιο ή από κανονισμούς ή οδηγίες που έχουν νομοθετική υπόσταση (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση της Λοΐζου, Πολιτική Έφεση Αρ. 138/2018, ημερ. 20/7/2018).  

 

Επισημαίνεται, περαιτέρω, ότι το Προνομιακό Ένταλμα Mandamus δεν εκδίδεται όταν υπάρχει άλλη καταλληλότερη θεραπεία στο αστικό δίκαιο ή όπου είναι πρόσφορη άλλη ευχερέστερη διαδικασία (R. v. Charity Commissioners [1987] 1 Q.B. 407), ή, όπου παρέχεται νομοθετική θεραπεία (Pasmose v. Oswaldtwistle Urban District Council [1898] AC 387 και R. v. ILEA, ex parte Ali [1990] COD 317)^[1].

 

Είναι σαφές ότι το ένταλμα Mandamus συνιστά «ύστατο μέσο για κατίσχυση του δικαίου και κατάλοιπο της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου για εκείνες τις περιπτώσεις όπου διαπιστώνεται συγκεκριμένο δικαίωμα χωρίς συγκεκριμένη θεραπεία προς εκπλήρωση του ή όπου η εναλλακτική θεραπεία δεν είναι πρόσφορη και αποτελεσματική». (Αναφορικά με το αίτημα του                Ν. Νικολάου, Πολιτική Αίτηση Αρ. 130/2015, ημερ. 21/4/2016).  

 

Το πιο κάτω απόσπασμα από το Σύγγραμμα Halsbury’s Laws of England,   3^η Έκδοση, Τόμος 11, παρα. 159, αποτυπώνει με σαφήνεια τη φύση και τους σκοπούς που το εν λόγω ένταλμα εξυπηρετεί: 

 

       “The order of mandamus is an order of a most extensive remedial nature, …… …Its purpose is to supply defects of justice; and accordingly it will issue, to the end that justice may be done, in all cases where there is a specific legal right and no specific legal remedy for enforcing that right; and it may issue in cases where, although there is an alternative legal remedy, yet that mode of redress is less convenient, beneficial and effectual.”

 

 

Η ενεργοποίηση της εξουσίας του Δικαστηρίου για την παραχώρηση του εντάλματος Mandamus εξαρτάται από την ικανοποίηση συγκεκριμένων προϋποθέσεων. Στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της εταιρείας Darimpex Ltd, Πολιτική Αίτηση Αρ. 128/2021, ημερ. 1/9/2021, ECLI:CY:AD:2021:D378, συνοψίσθηκαν οι προϋποθέσεις που, με βάση τη νομολογία, θα πρέπει να συντρέχουν για να οδηγηθεί το Ανώτατο Δικαστήριο στην έκδοση Mandamus ως ακολούθως: 

 

i. Αναγκαίο έννομο συμφέρον του αιτητή (locus standi).

ii. Υποβολή διακριτής απαίτησης από το ως άνω πρόσωπο σε δικαστική αρχή ή άλλο δημόσιο όργανο για απόδοση συγκεκριμένης θεραπείας. 

iii. Άρνηση συμμόρφωσης οργάνου κατά παράβαση συγκεκριμένου καθήκοντος. 

iv. Το επιδιωκόμενο προς εκτέλεση καθήκον να εμπίπτει στο χώρο του ιδιωτικού δικαίου. 

v. Να μην υπάρχει άλλη εναλλακτική θεραπεία - ή ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων, εάν τέτοια θεραπεία συντρέχει.

 

Έχοντας διεξέλθει την Έκθεση και την Ένορκη Δήλωση και τα επισυνημμένα στην Ένορκη Δήλωση Τεκμήρια, δεν προκύπτει από μέρους του Αιτητή διακριτή απαίτηση (distinct demand) προς τον Υφυπουργό Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας και/ή προς τη Διευθύντρια του Τμήματος Μετανάστευσης για συμμόρφωση τους προς συγκεκριμένη νομική υποχρέωση. Ό,τι έχει τεθεί ενώπιον μου είναι η επιστολή του Αιτητή προς  κάποιο ονόματι Πέτρο Ξενοφώντος, ημερ. 23/1/2026, Τεκμήριο 3 στην Ένορκη του Δήλωση, με την οποία ο Αιτητής αναφέρεται σε επιβολή στον ίδιον, από μέρους του πιο πάνω προσώπου, «καθολικής απαγόρευσης» εν σχέση με την άσκηση εξωδικαστηριακών υποθέσεων του Τμήματος Μετανάστευσης και την πρόθεση του Αιτητή να προβεί σε καταγγελία εναντίον του ένεκα αυτής της συμπεριφοράς^[2], καταλήγοντας με την ακόλουθη αναφορά:

 

      «Εν όψει αυτής της παράνομης και αδικαιολόγητης στάσης σας απέναντι στο πρόσωπο μου, με υποχρεώνεται όπως λάβω κάθε διαθέσιμο νομικό μέτρο για την προστασία των δικαιωμάτων μου.»

 

Δεν έχει, επομένως, στην υπό συζήτηση περίπτωση υποβληθεί από μέρους του Αιτητή σαφής και διακριτή απαίτηση (distinct demand), προς την αρμόδια αρχή  με την οποία να ζητείται η απόδοση συγκεκριμένης θεραπείας, και τούτο στο πλαίσιο συμμόρφωσης της προς συγκεκριμένη νομική υποχρέωση, για να είναι δυνατή, στη συνέχεια, η υποβολή αιτήματος για έκδοση εντάλματος Mandamus. Επαναλαμβάνω. Ένας αιτητής θα πρέπει, προτού αποταθεί στο Δικαστήριο για άδεια, να έχει αιτηθεί από το δημόσιο όργανο την εκτέλεση του καθήκοντος του, αλλά αυτό να έχει αρνηθεί να συμμορφωθεί. Η αρμόδια αρχή πρέπει να γνωρίζει τι απαιτείται από αυτή να πράξει ώστε να έχει την ευκαιρία να εξετάσει κατά πόσο θα συμμορφωθεί ή όχι.

 

Όπως τονίσθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Λοΐζου, (ανωτέρω):

 

«Αποτελεί προϋπόθεση για την παραχώρηση του εντάλματος mandamus η υποβολή διακριτής απαίτησης (distinct demand) προς την αρμόδια Αρχή για εκτέλεση του καθήκοντός της σε σχέση με το οποίο υποβάλλεται ακολούθως το αίτημα, εφόσον δεν υπάρχει συμμόρφωση στο μεταξύ (βλ. Halsbury’s Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 11, σελ. 106 και Basu «Commentary on the Constitution of India», Τόμος 3, σελ. 479[1]. Στην υπόθεση R. v. The Bristol and Exeter Railway Company 12 L.J.Q.B. λέχθηκε ότι «It is necessary, before a rule is applied for, that a distinct demand should be made upon those who are required to do an act, and that it should be distinctly pointed out to them what it is that they are required to do.». Δεν πρόκειται για τυπικό ζήτημα, αλλά για ζήτημα ουσίας (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση της Palm-Mount Holdings Ltd, Πολιτική Έφεση αρ. 413/2016, ημερομηνίας 3.4.2018, ECLI:CY:AD:2018:A154).» 

 

 

Στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Palm-Mount Holdings Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 413/2016, ημερ. 3/4/2018, ECLI:CY:AD:2018:A154, αναφέρθηκαν συναφώς τα πιο κάτω: 

 

«Παρόλο που η έφεση έχει κριθεί, θεωρούμε χρήσιμο να υπενθυμίσουμε ότι η ενεργοποίηση της εξουσίας του Δικαστηρίου για την παραχώρηση του εντάλματος mandamus εξαρτάται από την ικανοποίηση συγκεκριμένων προϋποθέσεων. Μια από αυτές είναι η υποβολή διακριτής απαίτησης προς την αρμόδια αρχή για εκτέλεση του καθήκοντός της σε σχέση με το οποίο υποβάλλεται, ακολούθως, το αίτημα, εφόσον δεν υπάρχει συμμόρφωση της στο μεταξύ.[10] Δεν πρόκειται για τυπικό ζήτημα αλλά για ζήτημα ουσίας. Η αρμόδια αρχή πρέπει να γνωρίζει τι απαιτείται από αυτή να πράξει ώστε να έχει την ευκαιρία να εξετάσει κατά πόσο θα συμμορφωθεί ή όχι[11].»

 

                            (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου)

 

 

 

Στην υπόθεση Re BNK East Med Ltd (1997) 1 A.A.Δ. 1302 αναφέρθηκε το ακόλουθο απόσπασμα από το Σύγγραμμα του Basu «Commentary of the Constitution of India», 5^η Έκδοση, Τόμος 3, σελ. 479:

 

"The application must be preceded by a distinct demand for performance of the duty, in order to give the party an opportunity to consider whether he should comply or not, and such demand must be shown to have been met by a refusal either by words or conduct, so that the Court may be satisfied that the party complained of is determined not to do what is demanded."

 

Ούτε και θέμα άρνησης συμμόρφωσης εκ μέρους του αρμοδίου οργάνου κατά παράβαση συγκεκριμένου καθήκοντος που του ανατίθεται στη βάση σχετικών νομοθετικών προνοιών μπορεί να εγείρεται αφ’ ης στιγμής δεν έχει τεθεί ενώπιον μου οτιδήποτε συγκεκριμένο και απτό που να αποδεικνύει άρνηση συμμόρφωσης του αρμοδίου οργάνου προς συγκεκριμένη νομική υποχρέωση. Η επιστολή ημερ. 16/1/2026 απλώς πληροφορούσε τον Αιτητή ότι, ένεκα της αναστολής της άδειας άσκησης του επαγγέλματος του για συγκεκριμένη χρονική περίοδο, εμποδίζετο στην άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος με συνεπακόλουθο «τα αιτήματα που υποβάλλονται» από τον Αιτητή «και αφορούν σε αρμοδιότητες του Τμήματος Μετανάστευσης να μην τυγχάνουν περαιτέρω χειρισμού ή ενημέρωσης». Οι γενικόλογες και αόριστες αναφορές του Αιτητή περί καθολικής απαγόρευσης του για εκτέλεση εργασιών ουχί υπό την ιδιότητα δικηγόρου αλλά υπό άλλη ιδιότητα, χωρίς να γίνεται αναφορά σε οτιδήποτε το συγκεκριμένο, δεν μπορούν να καλύψουν το πιο πάνω κενό.

 

Υπό το φως των πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται.

 

 

 

 

                                                    Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ,

                           Δ.