ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

 

 

(Πολιτική Αίτηση Αρ. 58/2026)

                                                                                                    (i-justice)

 

4 Μαΐου, 2026

 

[Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.]

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ 3 ΚΑΙ 9 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1964 (Ν. 33/1964), ΤΑ ΑΡΘΡΑ 13 ΚΑΙ 14 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΕΩΣ ΝΟΜΟΥ, ΚΕΦ. 105

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 5 ΚΑΙ 6 ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΕΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ, ΤΟΝ ΧΑΡΤΗ ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ Ε.Ε., ΤΟ ΑΡΘΡΟ 15 ΤΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ 2008/115/ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ              16^ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2008, ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΣΤΑ ΚΡΑΤΗ ΜΕΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ ΔΙΑΜΕΝΟΝΤΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ ΤΡΙΤΩΝ ΧΩΡΩΝ, ΤΗΝ ΟΔΗΓΙΑ 2011/95/ΕΚ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ ΤΡΙΤΩΝ ΧΩΡΩΝ Ή ΤΩΝ ΑΠΑΤΡΙΔΩΝ ΩΣ ΔΙΚΑΙΟΥΧΩΝ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ, ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ Ή ΓΙΑ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΧΟΜΕΝΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ, ΤΟ ΑΡΘΡΟ 18ΠΣΤ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΕΩΣ ΝΟΜΟΥ ΚΕΦ. 105 ΩΣ ΕΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ 153(1)/2011, ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 11, 30, 34 ΚΑΙ 35 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΤΑ ΑΡΘΡΑ 1,2,4,5(3),10,11,14 ΚΑΙ 15 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 2018 (5/2018), ΤΑ ΑΡΘΡΑ 2, 4, 8, 9Δ, 9ΣΤ ΚΑΙ 16Δ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΝΟΜΟΥ Ν.6(1)/2000 ΩΣ ΕΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ, ΤΑ ΑΡΘΡΑ 2, 19, 29 ΚΑΙ 30 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ ΝΟΜΟΥ 1960 (Ν.14/60), ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΕΙΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΩΝ ΣΥΜΦΥΩΝ ΕΞΟΥΣΙΩΝ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ, ΩΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΧΕΤΙΚΗ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ OLUWABIYI ADEMOLA ADESANYA ΥΠΗΚΟΟΥ ΝΙΓΗΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ (ΧΩΚΑΜ) ΜΕΝΝΟΓΕΙΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ HABEAS CORPUS AD SUBJICIENDUM

ΚΑΙ

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ:

 

1.   ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

2.   ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

3.   ΑΡΧΗΓΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

ΔΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟ ΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΝ OLUWABIYI ADEMOLA ADESANYA ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ (ΧΩΚΑΜ) ΜΕΝΝΟΓΕΙΑΣ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 11 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 5(1) ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ, ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 6 ΤΟΥ ΧΑΡΤΗ ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ Ε.Ε., ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ 9ΣΤ(1), 21 ΚΑΙ 29 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 33 ΤΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ 2011/95/ΕΚ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ ΤΡΙΤΩΝ ΧΩΡΩΝ Ή ΤΩΝ ΑΠΑΤΡΙΔΩΝ ΩΣ ΔΙΚΑΙΟΥΧΩΝ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ, ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ Ή ΓΙΑ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΧΟΜΕΝΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ, ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 8 ΤΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ 2013/33/33 ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΑΙΤΟΥΝΤΩΝ ΔΙΕΘΝΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ, ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ 14 ΚΑΙ 18ΠΣΤ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΕΩΣ ΝΟΜΟΥ ΚΕΦ. 105 ΚΑΙ ΚΑΤ’ ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ 13, 15 ΚΑΙ 16 ΤΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ 2008/115/ΕΚ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΣΤΑ ΚΡΑΤΗ ΜΕΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ ΔΙΑΜΕΝΟΝΤΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ ΤΡΙΤΩΝ ΧΩΡΩΝ.

________________________________________________

 

Νατ. Χαραλαμπίδου (κα), για Νατάσα Χαραλαμπίδου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ για τον Αιτητή.

 

Κ. Μιχαηλίδου (κα) για Μιχαηλίδου & Χαραλάμπους ΔΕΠΕ, για τον Καθ’ ου η Αίτηση.

________________________________________________

Α Π Ο Φ Α Σ Η

                              (Δοθείσα Αυθημερόν)

 

Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Δ.: Ο Αιτητής κατάγεται από τη Νιγηρία. Από τις 14/1/2026 κρατείται για σκοπούς απέλασης.

 

Με την υπό εκδίκαση Αίτηση, αιτείται την έκδοση Προνομιακού Εντάλματος Habeas Corpus ad Subjiciendum με το οποίο «να ελεγχθεί η νομιμότητα της διάρκειας κράτησης του Αιτητή για σκοπούς απέλασης» και «να κηρύσσεται … η διάρκεια κράτησης του … για σκοπούς απέλασης … παράνομη και να διατάσσεται η άμεση αποφυλάκιση του».

 

Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Χρίστου Καραγιάννη, δικηγορικού υπαλλήλου στο γραφείο της δικηγόρου που εκπροσωπεί τον Αιτητή, ο οποίος δηλώνει γνώση των γεγονότων από το φάκελο που διατηρείται στο δικηγορικό γραφείο.

 

Η Δημοκρατία καταχώρισε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης που υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση Λειτουργού στο Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης (εφεξής «το Τμήμα»).

 

Το αδιαμφισβήτητο ιστορικό, όπως αυτό προκύπτει, τόσο μέσα από την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση, όσο και μέσα από την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση, σε συνάρτηση και με τα σχετικά έγγραφα που κατατέθηκαν ως τεκμήρια ενώπιον του Δικαστηρίου είναι, σε γενικές γραμμές, το ακόλουθο:

 

·        Ο Αιτητής είναι υπήκοος Νιγηρίας με ημερομηνία γέννησης 3/7/1975.

·        Ο Αιτητής σε άγνωστη ημερομηνία αφίχθη παράνομα στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω των κατεχομένων και στις 5/4/2023 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Η εν λόγω αίτηση απερρίφθη πρωτοβάθμια από την Υπηρεσία Ασύλου στις 29/8/2023.

·        Εναντίον της πιο πάνω απορριπτικής απόφασης ο Αιτητής καταχώρισε την Προσφυγή υπ’ αρ. 3959/2023 στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας, η οποία απερρίφθη με απόφαση ημερ. 18/4/2025. Έκτοτε ο Αιτητής παραμένει στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας παράνομα.

·        Στη συνέχεια και συγκεκριμένα στις 29/4/2025, ο Αιτητής υπέβαλε μεταγενέστερη αίτηση, η οποία απερρίφθη την ίδια ημερομηνία ως απαράδεκτη και η απόφαση του επιδόθηκε αυθημερόν.

·        Ακολούθως, στις 20/5/2025 ο Αιτητής καταχώρισε την Προσφυγή ταχείας εκδίκασης υπ’ αρ. Τ236/2025 ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας, η οποία στις 6/6/2025 απεσύρθη και απερρίφθη.

·        Στις 13/1/2026 ο Αιτητής συνελήφθη από την ΥΑ&Μ Λεμεσού για το αυτόφωρο αδίκημα της παράνομης παραμονής στη Δημοκρατία. Ανακρινόμενος προφορικά ανέφερε ότι είναι πατέρας ανήλικου τέκνου, το οποίο απέκτησε με υπήκοο Καμερούν, η οποία επίσης παραμένει στη Δημοκρατία και της οποίας η Προσφυγή υπ’ αρ. 1642/2022 εκκρεμούσε ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας ορισμένη για διευκρινίσεις στις 18/3/2026. Είχε προηγηθεί στις 7/11/2018 από την εν λόγω αλλοδαπή, η οποία είχε αφιχθεί στη Δημοκρατία παράνομα, η υποβολή αίτησης ασύλου η οποία και απερρίφθη πρωτοβάθμια από την Υπηρεσία Ασύλου στις 22/2/2022.

·        Εναντίον του Αιτητή εκδόθηκαν στις 14/1/2026 Διάταγμα Κράτησης και Διάταγμα Απέλασης δυνάμει του Άρθρου 14 του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105.

·        Η εκτέλεση του Διατάγματος Απέλασης ανεστάλη από τη Διευθύντρια του Τμήματος στις 14/1/2026 προσωρινά, ενώ ο Αιτητής παρέμεινε υπό κράτηση. Η αναστολή αυτή δόθηκε αποκλειστικά για σκοπούς εξέτασης των προσωπικών και οικογενειακών δεδομένων του Αιτητή από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας.

·        Στις 16/1/2026 απεστάλη σχετική επιστολή προς τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας αναφορικά με το βέλτιστο συμφέρον του ανήλικου τέκνου του, καθώς και σε σχέση με την οικογενειακή ζωή του Αιτητή.

·        Η Προσφυγή υπ’ αρ. 53/2026 που ο Αιτητής καταχώρισε ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου εναντίον των Διαταγμάτων ημερ. 14/1/2026 απερρίφθη με απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 16/2/2026.

·        Στις 27/2/2026 απεστάλη επιστολή υπενθύμισης προς τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, με την οποία γνωστοποιήθηκε ότι η Προσφυγή υπ’ αρ. 53/2026 που είχε καταχωρίσει ο Αιτητής στο Διοικητικό Δικαστήριο κατά των Διαταγμάτων Κράτησης και Απέλασης απερρίφθη και ως εκ τούτου κρίνονταν επειγόντως αναγκαίες οι απόψεις των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας αναφορικά με την κράτηση και τον επαναπατρισμό του Αιτητή, λαμβανομένου υπόψη του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού. Τέθηκε δε προθεσμία 15 ημερών με ενημέρωση ότι σε περίπτωση παρέλευσης της προθεσμίας, θα προωθείτο η απέλαση.

·        Στις 19/3/2026 έγινε επαναξιολόγηση της κράτησης του Αιτητή και αποφασίστηκε η προώθηση του Διατάγματος Απέλασης. Στις 25/3/2026 ο Αιτητής δεν αναχώρησε με την πτήση της Frontex λόγω έλλειψης χώρου στο αεροσκάφος των Ιταλικών αρχών.

·        Στις 24/3/2026 λήφθηκαν, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, οι απόψεις των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, όπως αυτές περιέχονται σε σχετική επιστολή, ημερ. 19/3/2026.

·        Στις 9/4/2026 διενεργήθηκε εκ νέου επαναξιολόγηση της κράτησης του Αιτητή, λαμβανομένων υπόψη των απόψεων των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, καθώς και του γεγονότος ότι αναμενόταν η έκδοση απόφασης στην Προσφυγή υπ’ αρ. 1642/2022 της συμβίας του ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας, μετά την επιφύλαξη απόφασης στις 18/3/2026. Υπό τις περιστάσεις αυτές το Διάταγμα Απέλασης ανεστάλη στις 9/4/2026, εν αναμονή της έκδοσης της πιο πάνω απόφασης ώστε, αναλόγως της έκβασης της, να εξεταστεί εκ νέου η δυνατότητα προώθησης της απομάκρυνσης του Αιτητή κατά τρόπο συμβατό με τα δεδομένα της οικογενειακής του κατάστασης.

 

Όπως είναι καλά γνωστό, το Προνομιακό Ένταλμα της φύσεως Habeas Corpus ad Subjiciendum διασφαλίζει την ελευθερία του ατόμου. Όπως αναφέρθηκε στη Δημητράκης Χ"Σάββας (1993) 1 Α.Α.Δ. 102, «Το Habeas Corpus ad subjiciendum είναι προνομιακή διαδικασία για τη διασφάλιση της ελευθερίας του πολίτη. Παρέχει αποτελεσματικό μέσο άμεσης απελευθέρωσης από παράνομη ή αδικαιολόγητη κράτηση, είτε στη φυλακή, είτε σε ιδιωτικό χώρο, από Αρχή ή ιδιώτη». Απαραίτητη προϋπόθεση για έκδοση του εντάλματος συνιστά η απόδειξη, εκ μέρους του αιτούντος, του παράνομου της κράτησης ή φυλάκισης (Καλφοπούλου (1998) 1 Α.Α.Δ. 55). Με τη διαδικασία του εντάλματος Habeas Corpus, ό,τι επιδιώκεται είναι η διασφάλιση του δικαιώματος της ελευθερίας διά της άμεσης απελευθέρωσης του αιτητή ο οποίος, κατ' ισχυρισμό, τελεί υπό παράνομη κράτηση. Οποτεδήποτε, στο πλαίσιο της εν λόγω διαδικασίας, διαπιστώνεται κάτι τέτοιο, το σχετικό διάταγμα εκδίδεται δικαιωματικά και όχι ως θέμα άσκησης διακριτικής εξουσίας, οπότε, ο αιτητής αφήνεται ευθύς ελεύθερος (Green v. Home Secretary [1941] 3 All E.R. 388, σελίδα 400).

 

Το Δικαστήριο έχει διεξέλθει με προσοχή όσα οι συνήγοροι έχουν  θέσει ενώπιον του, συμπεριλαμβανομένων των επιχειρημάτων που αναπτύχθηκαν μέσω γραπτής αγόρευσης.

 

Ο Αιτητής έχει κριθεί ως απαγορευμένος μετανάστης κατά τα διαλαμβανόμενα στο Άρθρο 6(1)(Κ) των περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμων[1] «καθότι παρέμεινε στη Δημοκρατία παράνομα από τις 06/06/2025, όταν απορρίφθηκε η προσφυγή του κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου από το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας» και στη βάση αυτή εκδόθηκε εναντίον του Διάταγμα Απέλασης δυνάμει του Άρθρου 14 του                Κεφ. 105, ημερ. 14/1/2026.

 

Το Άρθρο 14 διαλαμβάνει συναφώς τα ακόλουθα: 

 

«14.-(1) Τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού και των όρων οποιασδήποτε άδειας ή έγκρισης που χορηγήθηκε βάσει του Νόμου αυτού ή οποιωνδήποτε Κανονισμών που εκδόθηκαν βάσει αυτού και με την επιφύλαξη των διατάξεων του περί Προσφύγων Νόμου, ο Ανώτερος Λειτουργός Μετανάστευσης δύναται              να διατάξει οποιοδήποτε αλλοδαπό ο οποίος είναι απαγορευμένος μετανάστης ή οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο, αφού εισήλθε στη Δημοκρατία με άδεια να παραμείνει σε αυτή για περιορισμένη περίοδο, παραμένει στη Δημοκρατία μετά την παρέλευση της περιόδου αυτής ή οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο περιλαμβάνεται εντός της κατηγορίας που απαριθμείται στην παράγραφο (9) του εδαφίου (1) του άρθρου 6 να απελαθεί από τη Δημοκρατία και, εν τω μεταξύ, να τεθεί υπό κράτηση.»

 

(Ο τονισμός είναι του παρόντος Δικαστηρίου)

 

Η δε κράτηση του διατάχθηκε, σύμφωνα με το σχετικό Διάταγμα Κράτησης, «καθότι διαπιστώθηκε ότι υπάρχει κίνδυνος διαφυγής (Άρθρο 18ΠΣΤ(1)(α) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου). Δεδομένου της μη συμμόρφωσης σε προηγούμενη απόφαση επιστροφής και της απροθυμίας του να επαναπατριστεί, δεν υπάρχει περιθώριο εναλλακτικών της κράτησης μέτρων».

 

Η κράτηση, ως περιορισμός του δικαιώματος της ελευθερίας το οποίο διασφαλίζεται όχι μόνο από το Σύνταγμα (Άρθρο 11), αλλά και από την ΕΣΔΑ (Άρθρο 5), δεν μπορεί να καθίσταται αυτοσκοπός με την επ' αόριστο αναβολή της απέλασης. Όπως χαρακτηριστικά τέθηκε στην υπόθεση Essa Murad Khlaief ν. Δημοκρατίας (2003) 1 Α.Α.Δ. 1402:   

 

«Η κράτηση είναι περιορισμός του συνταγματικού δικαιώματος της ελευθερίας. Η απόκλιση επιτρέπεται από το Άρθρο 11.2(στ) "προς το σκοπό απελάσεως". Δεν μπορεί να καθίσταται αυτοσκοπός με την επ' αόριστο αναβολή της απέλασης, ούτε να απολήγει ουσιαστικά σε αδικαιολόγητη κράτηση. Γενομένη με την προοπτική της απέλασης, εξυπακούεται ότι η απέλαση θα γίνει εντός του ευλόγου χρόνου που απαιτείται προς διευθέτηση της. Άλλως, ο λόγος της συνέχισης της καταρρέει. Τούτο επιτάσσει δε όχι μόνο το όλο πνεύμα του Άρθρου 11 προς το σκοπό προστασίας των δικαιωμάτων του αλλοδαπού αλλά και η ίδια η επιδίωξη της απέλασης που είναι η άνευ χρονοτριβής αποκατάσταση της νομιμότητας με το ακραίο και αποτελεσματικό μέτρο της απομάκρυνσης του διαπιστωθέντος μη δικαιούμενου να ευρίσκεται στη Δημοκρατία αλλοδαπού.» 

 

 

Υπάρχει πλούσια νομολογία αναφορικά με τις αρχές που διέπουν τη νομιμότητα της διάρκειας της κράτησης σε περιπτώσεις απέλασης. Ό,τι βασικά προκύπτει είναι ότι η κράτηση για σκοπούς απέλασης πρέπει να έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια και να δικαιολογείται η διατήρηση της ή η παράταση της, ενόσω οι αρμόδιες αρχές λαμβάνουν ενέργειες για την απέλαση και επιδεικνύουν τη δέουσα επιμέλεια, ενόσω, βεβαίως, υφίσταται εύλογη προοπτική απομάκρυνσης. Εν ολίγοις, η κράτηση προσώπου εναντίον του οποίου εκκρεμεί διαδικασία απελάσεως δεν πρέπει να παρατείνεται για δυσανάλογο χρονικό διάστημα, ήτοι δεν πρέπει να υπερβαίνει το χρονικό διάστημα που απαιτείται για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού. 

 

Αποτελεί αρχή της νομολογίας ότι η διάρκεια της κράτησης δεν εξετάζεται in abstracto, αλλά στη βάση των συγκεκριμένων γεγονότων της υπόθεσης (βλ. Khlaief (ανωτέρω) και Habibi Pour Ali Fasel (2016) 1(Α) Α.Α.Δ. 876). 

 

Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση Khoshorauli, Πολιτική Αίτηση Αρ. 1/2019, ημερ. 21/1/2019:  

 

«Σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και του ΕΔΑΔ το κατά πόσο η διάρκεια των διαδικασιών απέλασης μπορεί να επηρεάσει τη νομιμότητα της κράτησης, εξαρτάται αποκλειστικά από τα γεγονότα της υπόθεσης με δεδομένο πάντοτε ότι η κράτηση δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά διενεργείται με σκοπό την απέλαση.» 

 

 

Σε σχέση με το βάρος απόδειξης σε τέτοιου είδους αιτήσεις, στην υπόθεση Καλφοπούλου (1998) 1(Α) Α.Α.Δ. 55,  αναφέρονται τα ακόλουθα στις σελ. 69 - 70:  

 

«Το βάρος απόδειξης ότι εκ πρώτης όψης μια κράτηση είναι παράνομη, το έχει ο αιτητής. Σαν θέμα τακτικής ο αιτητής πρέπει να αποδείξει μια εκ πρώτης όψης υπόθεση που δημιουργεί ερωτηματικά ως προς τη νομιμότητα της κράτησής του. Όταν η υπόθεση του βασίζεται πάνω σε γεγονότα έχει το αποδεικτικό βάρος (evidential burden) να παρουσιάσει ικανοποιητική μαρτυρία που μπορεί να οδηγήσει στην πιθανότητα ενός ευνοϊκού για τον ίδιο συμπεράσματος. Σε μια τέτοια περίπτωση το νομικό βάρος (legal burden) μεταφέρεται στους ώμους του καθ'ου η αίτηση που καλείται να δικαιολογήσει την κράτηση.» 

 

 

Έχοντας εξετάσει τις εισηγήσεις των συνηγόρων, θα πρέπει να υπομνηστεί πως η δικαστική κρίση για το εύλογο ή μη του χρόνου κράτησης είναι ζήτημα πραγματικό και συνυφασμένο με τους λόγους που τυχόν δημιουργούν καθυστέρηση και εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης, όπως οι ανωτέρω αποφάσεις εξηγούν.

   

Από τα ενώπιον μου στοιχεία είναι σαφές ότι ο Καθ' ου η Αίτηση ενέταξε την υπό κρίση κράτηση του Αιτητή στις πρόνοιες του Άρθρου 18ΠΣΤ του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου,               Κεφ. 105. 

 

Το Άρθρο 18ΠΣΤ(5)(α) του Κεφ. 105 διαλαμβάνει ότι η διάρκεια της κράτησης στη βάση του Άρθρου 18ΠΣΤ ελέγχεται με αίτηση Habeas Corpus, ενώ ο έλεγχος της νομιμότητας του διατάγματος κράτησης διενεργείται μέσω προσφυγής με βάση τα διαλαμβανόμενα στο Άρθρο 18ΠΣΤ(3)(α) του Νόμου.  

 

Στην υπό συζήτηση περίπτωση η νομιμότητα του Διατάγματος Κράτησης ημερ. 14/1/2026, έχει αποφασιστεί στην Προσφυγή υπ’ αρ. 53/2026 ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου και δεν αποτελεί αντικείμενο της Αίτησης για Habeas Corpus, η οποία αφορά τον έλεγχο της νομιμότητας της διάρκειας της κράτησης του Αιτητή. Η διάρκεια της κράτησης μπορεί, βεβαίως, παρά τη νομιμότητα του Διατάγματος Κράτησης, να κριθεί παράνομη εφόσον διαπιστωθεί ότι είναι αδικαιολόγητα παρατεταμένη ή όταν οι λόγοι κράτησης έχουν εκλείψει.

 

Στην υπόθεση Guo Shuying v. Δημοκρατίας (2012) 1 Α.Α.Δ. 2725 τονίστηκε πως, «η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σταθερά αποδέχεται ότι μόνο με αίτηση Habeas Corpus μπορεί να ελεγχθεί η νομιμότητα της κράτησης αλλοδαπού από πλευράς της διάρκειας της συμφώνως των προνοιών του Άρθρου 18ΠΣΤ του νόμου».   

 

Το Άρθρο 18ΠΣΤ του Νόμου, εισήχθη με τον τροποποιητικό Ν. 153(Ι)/2011, για σκοπούς εναρμόνισης µε την πράξη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας µε τίτλο «Οδηγία 2008/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συµβουλίου, της 16ης Δεκεµβρίου 2008, σχετικά µε τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες στα κράτη µέλη για την επιστροφή των παρανόµως διαµενόντων υπηκόων τρίτων χωρών» και οι πρόνοιες του είναι επιτακτικές (βλ. Shuying v. Δημοκρατίας (ανωτέρω)).    

 

Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Zoran Todorovic (2014) 1 Α.Α.Δ. 302, «ο πρωταρχικός σκοπός της Οδηγίας ήταν να προβλέψει για τη διαδικασία δικαστικού ελέγχου για κάθε περίοδο κράτησης είτε αρχική, είτε επί παράτασης».    

 

Το εδάφιο (1) του Άρθρου 18ΠΣΤ του Νόμου εξουσιοδοτεί τον Υφυπουργό Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας[2] να εκδώσει διάταγμα με το οποίο να θέτει υπό κράτηση υπήκοο τρίτης χώρας υποκείμενο σε διαδικασίες επιστροφής. Αυτό μπορεί να γίνει «μόνο για την προετοιμασία της επιστροφής και/ή τη διεκπεραίωση της διαδικασίας απομάκρυνσης». Και τούτο εφόσον στη συγκεκριμένη περίπτωση «δεν επιτρέπεται να εφαρμοστούν αποτελεσματικά άλλα επαρκή αλλά λιγότερο αναγκαστικά μέτρα». Προβλέπεται ότι «τέτοια κράτηση έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια και διατηρείται μόνο καθόσο χρόνο η διαδικασία απομάκρυνσης εξελίσσεται και εκτελείται με τη δέουσα επιμέλεια».  Περαιτέρω, κάθε διάταγμα κράτησης επανεξετάζεται από τον Υφυπουργό (α) αυτεπάγγελτα ανά δίμηνο και (β) σε οποιοδήποτε εύλογο χρονικό διάστημα, κατ' αίτηση του επηρεαζόμενου υπηκόου τρίτης χώρας. Με το εδάφιο (4)(α) εναποτίθεται στον Υφυπουργό υποχρέωση επανεξέτασης κάθε διατάγματος κράτησης ανά δίμηνο. Η κράτηση εξακολουθεί καθόλη τη χρονική περίοδο κατά την οποία πληρούνται οι όροι του Άρθρου 18ΠΣΤ (1) και είναι αναγκαία για να διασφαλισθεί η επιτυχής απομάκρυνση και δεν υπερβαίνει τους έξι μήνες.  

 

Η κράτηση μπορεί, σύμφωνα με το εδάφιο (8), να παραταθεί από τον Υπουργό Εσωτερικών μόνο για πρόσθετο περιορισμένο χρόνο που δεν υπερβαίνει τους 12 μήνες σε περιπτώσεις όπου (α) ο υπήκοος τρίτης χώρας αρνείται να συνεργαστεί ή (β) καθυστερεί η λήψη αναγκαίων εγγράφων από τρίτες χώρες (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση του Zoran Todorovic (ανωτέρω)).

 

Με δεδομένο ότι στο παρόν στάδιο και συγκεκριμένα από τις 14/1/2026 ο Αιτητής τελεί υπό κράτηση στη βάση των Διαταγμάτων Απέλασης και Κράτησης, τα οποία εκδόθηκαν κατά την πιο πάνω ημερομηνία και τα οποία επικυρώθηκαν με την απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου ημερ. 16/2/2026, η επαναξιολόγηση της κράτησης του Αιτητή κατά την 19/3/2026 και κατά την 9/4/2026, ως αυτή προκύπτει από τα Τεκμήρια 5 και 6 στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση, διενεργήθη εντός του προβλεπόμενου από το Νόμο διμήνου. Έχουν προς τούτο παρουσιαστεί τα δύο σχετικά Έντυπα Επανεξέτασης Διατάγματος Κράτησης που αφορούν τον Αιτητή, στα οποία γίνονται εισηγήσεις για συνέχιση της κράτησης του και στη βάση των οποίων λήφθηκαν οι πιο πάνω αποφάσεις. Όπως προκύπτει, στις εν λόγω επανεξετάσεις εμπεριέχονται τα γεγονότα που δικαιολογούν τις σχετικές αποφάσεις για παράταση της κράτησης του Αιτητή στη βάση του κινδύνου διαφυγής.

 

Όπως συναφώς διαλαμβάνεται στο Άρθρο 18ΟΔ του Κεφ. 105 αναφορικά με την ερμηνεία του όρου «κίνδυνος διαφυγής»:  

 

«"κίνδυνος διαφυγής" σημαίνει την ύπαρξη, σε ατομική περίπτωση, οποιουδήποτε από τους ακόλουθους λόγους, που οδηγεί στην εικασία ότι υπήκοος τρίτης χώρας υποκείμενος σε διαδικασίες επιστροφής μπορεί να διαφύγει: 

 

(α) Μη συμμόρφωση με απόφαση επιστροφής,

(β) δήλωση πρόθεσης μη συμμόρφωσης με απόφαση επιστροφής,

(γ) κατοχή πλαστών ή παραποιημένων εγγράφων,

(δ) παροχή ψευδών πληροφοριών,

(ε) καταδίκη που καταγράφεται σε μητρώο της Δημοκρατίας ή άλλου κράτους και είναι τέτοια που δημιουργεί εικασία ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας μπορεί να διαφύγει,

(στ) προηγούμενη απέλαση,

(ζ) μη ύπαρξη διεύθυνσης συνήθους διαμονής,

(η) μη κατοχή ταξιδιωτικών ή άλλων εγγράφων ταυτότητας,

(θ) προηγούμενη εξαφάνιση/διαφυγή,

(ι) παραβίαση προηγούμενης απαγόρευσης εισόδου∙

                  (O τονισμός είναι του παρόντος Δικαστηρίου) 

 

Όσον αφορά τη θέση του Αιτητή ότι η επανεξέταση για τη συνέχιση της κράτησης  του λήφθηκε χωρίς τη συμμετοχή ή την οποιαδήποτε λήψη απόφασης από το αρμόδιο πρόσωπο, ήτοι τον Υφυπουργό, ως η πρόνοια του Άρθρου 18ΠΣΤ του Νόμου, όπως προκύπτει από τα Τεκμήρια 5 και 6, οι επανεξετάσεις της κράτησης του Αιτητή που έγιναν από Λειτουργό του Τμήματος στις 19/3/2026 και 9/4/2026, εγκρίθηκαν και στις δύο περιπτώσεις από τη Διευθύντρια του Τμήματος, Μ.Α. Όπως δε προκύπτει από την Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, Αρ. 4904, ημερ. 28/3/2025, στη Διευθύντρια του Τμήματος Μετανάστευσης καθώς και σε Ανώτερους Λειτουργούς του Τμήματος έχουν εκχωρηθεί, με βάση τα διαλαμβανόμενα στο Άρθρο 4(1)(α) του Νόμου, μεταξύ άλλων, και οι εξουσίες τις οποίες παρέχει το Άρθρο 18ΠΣΤ του Νόμου.

 

Το ότι η Διοίκηση δεν προχώρησε ακόμη σε άμεση απομάκρυνση του αλλά ανέστειλε την εκτέλεση της απέλασης του οφείλεται, όπως προέκυψε από τα όσα έχουν εκτεθεί ανωτέρω, στο γεγονός της εξέτασης των προσωπικών και οικογενειακών δεδομένων του Αιτητή από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, σε συνάρτηση με το γεγονός ότι εκκρεμεί η έκδοση απόφασης σε Προσφυγή που καταχώρισε η αναφερόμενη ως συμβία του ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας και όχι λόγω εγκατάλειψης του σκοπού της απομάκρυνσης του.

 

Σε ό,τι αφορά  το χρονικό διάστημα που παρήλθε, υπό τις περιστάσεις, δεν είναι τέτοιας διάρκειας που να υποδηλοί είτε εγκατάλειψη του σκοπού για τον οποίο κρατείται ο Αιτητής, είτε παράλειψη προώθησης του με τη δέουσα επιμέλεια, ούτε και εντοπίζεται παραβίαση των όποιων δικαιωμάτων του Αιτητή. 

 

Έχοντας, λοιπόν, υπόψη όλα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, την εξέλιξη των γεγονότων που περιβάλλουν την υπό κρίση περίπτωση, τον τρόπο δράσης των αρμοδίων αρχών της Δημοκρατίας, σε συνάρτηση με τη συμπεριφορά του ιδίου του Αιτητή, καθώς και το χρόνο που έχει μέχρι σήμερα διαρρεύσει, δεν διαπιστώνεται η διάρκεια κράτησης του να έχει, υπό τις περιστάσεις, εκφύγει του εύλογου χρονικού διαστήματος.  

 

Εν κατακλείδι βρίσκω ότι η νομίμως αρξαμένη κράτηση του Αιτητή συνεχίζει να είναι νόμιμη για σκοπούς απομάκρυνσης του από την Κυπριακή Δημοκρατία. Επομένως, οι αιτιάσεις και τα παράπονα του  Αιτητή  δεν είναι βάσιμα. 

 

Στη βάση των πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται χωρίς έξοδα.

 

 

 

 

 

                                      Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ,

            Δ.