ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Πολιτική Αίτηση Αρ. 190/26)
21 Οκτωβρίου, 2026
[Ε. ΕΦΡΑΙΜ, Δ/στής]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1964 (Ν.33/1964)
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ ΤΟΥ 2018
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ BEHZAD MOTMAEN FAAL ΑΠΟ ΤΟ ΙΡΑΝ (ARC [ ]) ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ HABEAS CORPUS
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ ΝΟΜΟ 14/60, ΤΟΥΣ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥΣ ΤΟΥ 1964 ΜΕΧΡΙ 1991, ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ, ΤΟΝ ΧΑΡΤΗ ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ Ε.Ε., ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΝΟΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΔΗΓΙΑ 2013/33/ΕΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΑΙΤΟΥΝΤΩΝ ΔΙΕΘΝΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ:
1. ΑΡΧΗΓΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
2. ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
ΔΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟ ΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΝ BEHZAD MOTMAEN FAAL ΑΠΟ ΤΟ ΙΡΑΝ (ARC [ ]) ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 11 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 5(1) ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ, ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 6 ΤΟΥ ΧΑΡΤΗ ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ Ε.Ε., ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 9ΣΤ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ 8 ΚΑΙ 9 ΤΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ 2013/33/ΕΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΑΙΤΟΥΝΤΩΝ ΔΙΕΘΝΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ.
..................................
Α. Δ. Δημητρίου, για τον Αιτητή.
Ν. Κουρσάρης, για Ν. Κουρσάρης Δ.Ε.Π.Ε., για Γενικό Εισαγγελέα, για τους Καθ’ ων η Αίτηση.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΕΦΡΑΙΜ, Δ.: Με την παρούσα Αίτηση ο Αιτητής ζητά την έκδοση προνομιακού εντάλματος Habeas Corpus με το οποίο να κηρύσσεται η κράτηση του παράνομη.
Βασική θέση του Αιτητή είναι ότι η κράτηση του από τις 4.9.2025 είναι παράνομη, καθότι αυτός κρατείται με σκοπό την απέλαση του, χωρίς να γίνεται επαλήθευση των λόγων κράτησης του και χωρίς να υπάρχει προοπτική απέλασης του. Σύμφωνα πάντα με τον Αιτητή, οι αρμόδιες Αρχές διενεργούν τυπική επανεξέταση της κράτησης του, χωρίς να προβαίνουν σε οποιαδήποτε ενέργεια που να καταδεικνύει τη δυνατότητα επαναπατρισμού του.
Η πλευρά των Καθ’ ων ισχυρίζεται ότι η Αίτηση είναι καταχρηστική, ότι η διάρκεια της κράτησης του είναι εύλογη, νόμιμη και αναγκαία και ότι η κράτηση του τυγχάνει επαναξιολόγησης κάθε δύο μήνες. Τέλος, ισχυρίζεται ότι δεν προκύπτει εγκατάλειψη του σκοπού κράτησης του Αιτητή.
Το ιστορικό των γεγονότων, όπως αυτό προκύπτει μέσα από τις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την Αίτηση και την ένσταση, σε συνάρτηση με τα σχετικά έγγραφα τα οποία τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, παρουσιάζει τον Αιτητή, υπήκοο Ιράν, να έχει αφιχθεί στην Κυπριακή Δημοκρατία για πρώτη φορά το 2000. Ακολούθησαν διάφορα αιτήματα του Αιτητή, παραχώρηση άδειας παραμονής και εργασίας του στη Δημοκρατία για κάποιο χρονικό διάστημα, απορριπτικές αποφάσεις από τις αρμόδιες Αρχές και έκδοση διαταγμάτων απέλασης και κράτησης του, καθώς επίσης και δικαστικές διαδικασίες εκ μέρους του. Για σκοπούς της παρούσας Αίτησης, αναφέρονται τα ακόλουθα:
1) Στις 4.9.2025 εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης του Αιτητή δυνάμει του άρθρου 14 του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου, Κεφ. 105.
2) Στις 5.11.2025 και στις 12.1.2026 έγινε επαναξιολόγηση της κράτησης του Αιτητή.
3) Στις 18.2.2026 ο Αιτητής υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας και στις 19.2.2026 εκδόθηκε νέο διάταγμα κράτησης του δυνάμει του άρθρου 9ΣΤ(2) του περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6(1)/2000.
4) Στις 15.3.2026 τα διατάγματα κράτησης και απέλασης του Αιτητή ημερ. 4.9.2025 επικυρώθηκαν από το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας.
5) Στις 19.2.2026, 3.4.2026, 21.4.2026, 19.6.2026 και 18.8.2026 έγινε επαναξιολόγηση της κράτησης του Αιτητή.
6) Στις 29.5.2026 η αίτηση ασύλου του Αιτητή απερρίφθη.
7) Στις 14.6.2026 απερρίφθη και η Έφεση 2/2026 κατά της απόφασης του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας.
Στην υπόθεση Lakoud v. Κυπριακής Δημοκρατίας, Πολ. Έφεση 77/2020, ECLI:CY:AD:2021:A231, ημερ. 8.6.2021, γίνεται μια διαφωτιστική παραπομπή στη νομολογία αναφορικά με την έκδοση ενταλμάτων Habeas Corpus:
«Όπως είναι καλά γνωστό, το προνομιακό ένταλμα της φύσεως Habeas Corpus ad subjiciendum διασφαλίζει την ελευθερία του ατόμου. Όπως αναφέρθηκε στη xxx Χ" Σάββας (1993) 1 ΑΑΔ 102, «Το Habeas Corpus ad subjiciendum είναι προνομιακή διαδικασία για τη διασφάλιση της ελευθερίας του πολίτη. Παρέχει αποτελεσματικό μέσο άμεσης απελευθέρωσης από παράνομη ή αδικαιολόγητη κράτηση, είτε στη φυλακή, είτε σε ιδιωτικό χώρο, από Αρχή ή ιδιώτη». Απαραίτητη προϋπόθεση δι' έκδοση του εντάλματος συνιστά η απόδειξη, εκ μέρους του αιτούντος, του παράνομου της κράτησης ή φυλάκισης (Καλφοπούλου (1998) 1 ΑΑΔ 55). Με τη διαδικασία του εντάλματος Habeas Corpus, ό,τι επιδιώκεται είναι η διασφάλιση του δικαιώματος της ελευθερίας διά της άμεσης απελευθέρωσης του αιτητή ο οποίος, κατ' ισχυρισμό, τελεί υπό παράνομη κράτηση. Οποτεδήποτε, στο πλαίσιο της εν λόγω διαδικασίας, διαπιστώνεται κάτι τέτοιο, το σχετικό διάταγμα εκδίδεται δικαιωματικά και όχι ως θέμα άσκησης διακριτικής εξουσίας, οπότε, ο αιτητής αφήνεται ευθύς ελεύθερος (Green v. Home Secretary [1941] 3 All E.R. 388, σελίδα 400).»
Είναι σαφές από το πιο πάνω απόσπασμα ότι σκοπός της έκδοσης εντάλματος Habeas Corpus είναι η εξασφάλιση της ελευθερίας του ατόμου, νοουμένου ότι έχει αποδείξει το παράνομο της κράτησης ή φυλάκισης του. Στην υπό κρίση περίπτωση, ο Αιτητής τέθηκε υπό κράτηση δυνάμει διατάγματος κράτησης ημερ. 4.9.2025 δυνάμει του άρθρου 14 του Κεφ. 105 ως απαγορευμένος μετανάστης. Ακολούθως υπέβαλε αίτηση ασύλου και στις 19.2.2026 εκδόθηκε νέο διάταγμα κράτησης του Αιτητή στη βάση του άρθρου 9ΣΤ(2) του Ν.6(Ι)/2000, λόγω της διαφοροποίησης του καθεστώτος του ως αιτητή ασύλου. Το εν λόγω άρθρο απαγορεύει την κράτηση αιτητή λόγω μόνο της ιδιότητας του ως αιτητή, εκτός αν ο Υφυπουργός κρίνει ότι δεν είναι εφικτό να εφαρμοστούν αποτελεσματικά άλλα λιγότερο περιοριστικά εναλλακτικά μέτρα και η κράτηση του κρίνεται αναγκαία για έναν από τους εκεί καταγραφόμενους λόγους.
Όπως αναφέρεται στο διάταγμα, η κράτηση του Αιτητή στηρίζεται στους λόγους που προβλέπονται στο άρθρο 9ΣΤ(2)(β) και (δ) του Ν.6(Ι)/2000, ήτοι στον κίνδυνο διαφυγής του και στο πλαίσιο διαδικασίας επιστροφής του δυνάμει των άρθρων 18ΟΓ-18ΠΘ του Κεφ. 105 προκειμένου να προετοιμάζεται η διαδικασία επιστροφής του και επειδή υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να θεωρείται ότι ο Αιτητής υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας για να καθυστερεί ή εμποδίζει την εκτέλεση απόφασης επιστροφής.
Τόσο η Προσφυγή όσο και η Έφεση κατά του πρώτου διατάγματος κράτησης και του διατάγματος απέλασης του έχουν απορριφθεί. Με βάση τις δηλώσεις και των δύο πλευρών, ο Αιτητής δεν έχει καταχωρίσει προσφυγή είτε κατά του νέου διατάγματος κράτησης του ημερ. 19.2.2026, είτε κατά της απορριπτικής απόφασης της αίτησης ασύλου εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας. Επομένως, το πρώτο διάταγμα κράτησης και το διάταγμα απέλασης έχουν κριθεί νόμιμα με δικαστική απόφαση ενώ το διάταγμα κράτησης ημερ. 19.2.2026 τεκμαίρεται νόμιμο (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση της Elena Bondar (Αρ. 2) (2004) 1(Γ) Α.Α.Δ. 2075), εφόσον δεν καταχωρίστηκε προσφυγή κατά αυτού. Εν τω μεταξύ το ζήτημα της κράτησης του Αιτητή τύγχανε επανεξέτασης και αποφασιζόταν η συνέχιση της.
Το Άρθρο 9ΣΤ(7)(α)(i) του Ν.6(Ι)/2000 παρέχει την εξουσία στο Ανώτατο Δικαστήριο να ασκεί προνομιακή δικαιοδοσία για την έκδοση εντάλματος Habeas Corpus δυνάμει του Άρθρου 155.4 του Συντάγματος. Το άρθρο 9ΣΤ του Ν.6(Ι)/2000 δεν ορίζει μέγιστο χρόνο για τη διάρκεια κράτησης, ούτε και απαιτεί επαναξιολόγηση σε συγκεκριμένο χρόνο. Ο έλεγχος της διάρκειας της κράτησης αιτητή, διενεργείται υπό το φως των διατάξεων του άρθρου 9ΣΤ(4)(α) του Ν.6(Ι)/2000, το οποίο προνοεί ότι «η κράτηση αιτητή έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια και διαρκεί μόνο για όσο διάστημα ισχύει λόγος κράτησης που προβλέπεται στο εδάφιο (2)». Περαιτέρω, στο άρθρο 9ΣΤ(4)(β) προβλέπεται ότι «οι διοικητικές διαδικασίες που συνδέονται με λόγο κράτησης που προβλέπεται στο εδάφιο (2) εκτελούνται χωρίς περιττές καθυστερήσεις. Καθυστερήσεις των διοικητικών διαδικασιών που δεν μπορούν να αποδοθούν στον αιτητή δεν δικαιολογούν τη συνέχιση της κράτησης».
Οι πιο πάνω νομοθετικές πρόνοιες μεταφέρουν στην Κυπριακή έννομη τάξη τα όσα διαλαμβάνονται στην Οδηγία 2013/33/ΕΕ σχετικά με τις απαιτήσεις για την υποδοχή των αιτούντων διεθνή προστασία. Η Οδηγία δεν καθορίζει ανώτατη διάρκεια κράτησης, πλην όμως, με δεδομένο το δικαίωμα του αιτητή στην ελευθερία του, προϋποθέτει ότι ο αιτητής θα τυγχάνει αποτελεσματικών εγγυήσεων που να καθιστούν δυνατή την άρση της κράτησης του, μόλις αυτή παύσει να είναι αναγκαία ή αναλογική σε σχέση με τον σκοπό που επιδιώκει. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με τον Tombulovi, Πολ. Αίτηση Αρ. 87/2021, ημερ. 9.6.2021, ECLI:CY:AD:2021:D248:
«Αυτά δε, υπό το πρίσμα πάντοτε του άρθρου 5(1)(στ) της ΕΣΔΑ και του Άρθρου 11.2(στ) του Συντάγματος και της αποκρυσταλλωμένης αρχής ότι το κράτος οφείλει να ενεργεί σε τέτοιες περιπτώσεις καλή τη πίστει με μοναδική πρόθεση την επιδίωξη της απέλασης, επιδεικνύοντας επιμέλεια και ταχύτητα και με σεβασμό προς την αρχή της ελευθερίας και την ανάγκη για «περιορισμούς στον περιορισμό» της ελευθερίας (J.N. v. The United Kingdom, Appl. No. 37289/12, 19 May 2016, R. v. Governor of Durham Prison, Ex-parte Hardial Singh (1984) WLR 704, Mikolenko v. Esthonia, Appl. No. 10664/05, 8.10.2009).»
Όπως έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Essa Murad Khlaief v. Αναφορικά με την Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω Γενικού Εισαγγελέα κ.ά. (2003) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1402, ο χρόνος κράτησης δεν μπορεί να εξετάζεται in abstracto. Πρέπει να συσχετισθεί προς τους λόγους της καθυστέρησης απέλασης και τις υφιστάμενες δυνατότητες διεκπεραίωσης της (βλ. Habibi Pour Ali Fasel v. Δημοκρατίας (2016) 1(Α) Α.Α.Δ. 876).
Χρήσιμη παραπομπή γίνεται στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Behzad Motmaen Faal, Πολ. Έφεση Αρ. 32/2026, ημερ. 16.7.2026, στην οποία συνοψίζονται οι νομικές αρχές που διέπουν το ζήτημα:
«Το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά καθοδηγήθηκε από τις πρόνοιες του άρθρου 9ΣΤ του Ν.6(Ι)/2000 που ρυθμίζουν το ζήτημα της κράτησης αιτητών διεθνούς προστασίας, καθώς επίσης τη νομολογία ως προς τι απαιτείται να εξεταστεί στο πλαίσιο της αίτησης για έκδοση Habeas Corpus. Η κράτηση πρέπει να έχει τη μικρότερη διάρκεια για όσο διάστημα ισχύει ο λόγος κράτησης και προκειμένου να ετοιμαστεί η διαδικασία επιστροφής ή απομάκρυνσης δυνάμει των άρθρων 18ΟΓ-18ΠΘ του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105, ενώ οι αρμόδιες διοικητικές αρχές θα πρέπει να ενεργούν με επιμέλεια και χωρίς καθυστέρηση. Οποιαδήποτε καθυστέρηση που δεν μπορεί να αποδοθεί στον αιτητή, δεν δικαιολογεί την συνέχιση της κράτησης του. Η κάθε υπόθεση κρίνεται στη βάση των δικών της περιστατικών. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Essa Murad Khlaief v. Αναφορικά με την Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω Γενικού Εισαγγελέα κ.ά. (2003) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1402, στην οποία παρέπεμψε και το πρωτόδικο Δικαστήριο, ο χρόνος κράτησης δεν μπορεί να εξετάζεται in abstracto. Πρέπει να συσχετισθεί προς τους λόγους της καθυστέρησης απέλασης και τις υφιστάμενες δυνατότητες διεκπεραίωσης της (βλ. Habibi Pour Ali Fasel v. Δημοκρατίας (2016) 1(Α) Α.Α.Δ. 876).»
Εξετάζοντας την Αίτηση στη βάση της χρονικής έκτασης της κράτησης του Αιτητή από τις 12.9.2025, ημερομηνία έκδοσης των αρχικών διαταγμάτων κράτησης και απέλασης του, μέχρι και την ημερομηνία καταχώρισης της Αίτησης, διαφαίνεται ότι ο Αιτητής κρατείται για 12 μήνες.
Με βάση τα ενώπιον του Δικαστηρίου τεθέντα δεδομένα, διαφαίνεται ότι καθόλη τη διάρκεια της κράτησης του Αιτητή, οι αρμόδιες Αρχές προέβαιναν στην επανεξέταση της δυνατότητας επιβολής εναλλακτικών μέτρων αντί κράτησης και επιβεβαιώνετο η αναγκαιότητα της κράτησης του για τους εκεί αναφερόμενους λόγους. Όπως αναφέρουν οι αρμόδιες Αρχές, ο Αιτητής δεν είναι κάτοχος ταξιδιωτικού εγγράφου (το διαβατήριο του έχει λήξει από τις 20.7.2025), δεν συνεργάζεται με τις Αρχές για την απέλαση του και γίνονται προσπάθειες μέσω της Πρεσβείας για την έκδοση ταξιδιωτικού εγγράφου. Μετά την έκδοση του διαταγμάτων κράτησης και απέλασης του ημερ. 4.9.2025, ο Αιτητής καταχώρισε Προσφυγή η οποία είχε ανασταλτικό χαρακτήρα στο διάταγμα απέλασης. Ακολούθησε η αίτηση διεθνούς προστασίας, η εκκρεμότητα της οποίας είχε επίσης ανασταλτικό χαρακτήρα στην εκτέλεση του διατάγματος απέλασης του. Στις επαναξιολογήσεις ημερ. 19.2.2026, 19.6.2026 και 18.8.2026 αναφέρεται ότι ο Αιτητής δεν συνεργαζόταν με τις Αρχές για τον επαναπατρισμό του και γίνονταν προσπάθειες να πεισθεί να αναχωρήσει και ότι σε αντίθετη περίπτωση θα ζητείτο η απέλαση του με συνοδεία ενώ γίνονται προσπάθειες μέσω της Πρεσβείας για έκδοση ταξιδιωτικού εγγράφου.
Είναι προφανές από τα πιο πάνω ότι ο Αιτητής δεν μπορούσε να απελαθεί μέχρι την ολοκλήρωση των δικαστικών διαδικασιών και της εξέτασης της αίτησης για διεθνή προστασία, διαβήματα τα οποία ο ίδιος έλαβε και τα οποία εκ των πραγμάτων καθιστούσαν αδύνατη την απέλαση του. Διαφαίνεται ότι τόσο οι δικαστικές διαδικασίες όσο και η εξέταση της αίτησης για διεθνή προστασία διεκπεραιώθηκαν σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτές ολοκληρώθηκαν από τον Ιούνιο του 2026 και έκτοτε διαφαίνεται μια επανάληψη των θέσεων των αρμοδίων Αρχών ως προς το ότι γίνονται προσπάθειες για την έκδοση ταξιδιωτικού εγγράφου του Αιτητή και για τη διενέργεια της επιστροφής του. Αυτές οι θέσεις προβάλλονται με πλήρη γενικότητα και αοριστία, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει τέτοια μαρτυρία ή έστω ένδειξη αφενός της φύσης των ενεργειών στις οποίες προβαίνουν οι αρμόδιες Αρχές και αφετέρου της προοπτικής υλοποίησης αυτών με σκοπό τη διευθέτηση επιστροφής του Αιτητή στη χώρα του. Οι όποιες τοποθετήσεις του δικηγόρου των Καθ’ ων για τις προσπάθειες και τυχόν δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι αρμόδιες Αρχές, κατά την προφορική του αγόρευση ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν αποτελούν μαρτυρία και δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη για σκοπούς εξέτασης της παρούσας Αίτησης (βλ. El Fath Co for International Trade SAE v. EDT Shipping Ltd κ.ά. (1992) 1(Β) Α.Α.Δ. 1255).
Με δεδομένο ότι οι αναφορές των αρμόδιων Αρχών ως προς τις ενέργειες τους είναι ασαφείς και αόριστες, χωρίς να καταδεικνύεται με βεβαιότητα ότι αυτές ενεργούν με τη δέουσα επιμέλεια και χωρίς να μπορεί να προβλεφθεί η όποια προοπτική δυνατότητας απέλασης του Αιτητή, κρίνω ότι ο συνολικός χρόνος κράτησης του καθιστά αυτή παράνομη.
Η Αίτηση κρίνεται βάσιμη, δικαιολογημένη και εγκρίνεται. Εκδίδεται το αιτούμενο Προνομιακό Ένταλμα Habeas Corpus. Οι αρμόδιες Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας να αφήσουν αμέσως ελεύθερο τον Αιτητή.
Τα έξοδα της Αίτησης, πλέον Φ.Π.Α. αν υπάρχει, επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ’ ων η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.
Ε. ΕΦΡΑΙΜ, Δ.
/κβπ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο