ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Πολιτική Έφεση Αρ.8/2026)
17 Νοεμβρίου, 2026
[Χ. ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Α. ΔΑΥΙΔ, Δ/ΣΤΕΣ]
ΕΦΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΔΙΚΗ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ ΑΡ. 292/2025
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1964
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ ΤΟΥ 2018
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ 1. A.A.T. ΚΑΙ 2. Y.O.T. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ CERTIORARI
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΕΝΤΑΛΜΑΤΑ ΕΡΕΥΝΑΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 22/10/2025 ΠΟΥ ΕΚΔΟΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΙΩΝ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 27 ΤΟΥ ΚΕΦ. 155.
Δ. Λοχίας, για Δημήτρης Μ. Λοχίας Δ.Ε.Π.Ε. και για Ηλίας Νεοκλέους & Σια Δ.Ε.Π.Ε. και για Γιάννης Πολυχρόνης Δ.Ε.Π.Ε., για τους Αιτητές.
Π. Ευθυβούλου (κα), Εισαγγελέας της Δημοκρατίας, μαζί με Μαρία Φωτιάδου (κα) Δικηγόρος της Δημοκρατίας και Ελ. Κωνσταντίνου (κα), Δημόσια Κατήγορο εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας.
ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ.: Η Απόφαση είναι ομόφωνη, θα δοθεί από το
Δαυίδ, Δ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΔΑΥΙΔ, Δ.: Στις 09/12/2025, το Ανώτατο Δικαστήριο στην πρωτοβάθμια του δικαιοδοσία (εφεξής «το πρωτόδικο Δικαστήριο»), παραχώρησε άδεια στους εφεσείοντες για την καταχώρηση δια κλήσεως αίτησης για την έκδοση προνομιακού εντάλματος certiorari προς ακύρωση ενταλμάτων έρευνας τραπεζικών θυρίδων. Τα εν λόγω εντάλματα, ημερομηνίας 22/10/25, εξέδωσε δικαστής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (εφεξής «το κατώτερο Δικαστήριο»), αφορούσαν δε δύο τραπεζικές θυρίδες σε διαφορετικές τράπεζες, στη Λεμεσό, οι οποίες κατέχονταν, η μεν πρώτη από τον εφεσείοντα 1 από κοινού με τη σύζυγο του, εφεσείουσα 2, η δε δεύτερη από τον εφεσείοντα 1 με πληρεξούσιο πρόσωπο την σύζυγό του.
Η άδεια παραχωρήθηκε για τέσσερεις από τους δώδεκα συνολικά λόγους που προωθούσε η πλευρά των εφεσειόντων. Ειδικότερα, για τον 5ο, τον 7ο, τον 8ο και 11ο λόγους, ως αυτοί περιλαμβάνονταν στη σχετική, μονομερή αίτηση των εφεσειόντων. Μέσω του 5ου λόγου προβαλλόταν ότι το εκκαλούμενο ένταλμα εκδόθηκε κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας και της αναγκαιότητας, προκρίνοντας συγκεκριμένα ότι η εξουσιοδότηση για κατάσχεση χρημάτων και άλλων προσωπικών αντικειμένων των εφεσειόντων ήταν άσχετη με τα υπό διερεύνηση αδικήματα, ότι η σύζυγος του εφεσείοντα 1 δεν τελούσε υπό διερεύνηση και, ως εκ τούτου, η κατάσχεση προσωπικών της αντικειμένων πέραν από άσχετη ήταν και υπέρμετρα δυσανάλογη με τον επιδιωκόμενο σκοπό, ως επίσης, ότι το ποσό που κατ’ ισχυρισμό επωφελήθηκε ο εφεσείων από τις αδικοπραξίες (περίπου 20.000 δολάρια Αμερικής), δεν δικαιολογούσε την έκταση της εξουσιοδότησης που διδόταν με το εκκαλούμενο ένταλμα. Μέσω του 7ου λόγου, προβαλλόταν ότι το κατώτερο Δικαστήριο προσέγγισε το ζήτημα προσωποπαγώς, χωρίς να υπάρχει μαρτυρία διασύνδεσης του χώρου που εξουσιοδοτήθηκε να γίνει η έρευνα με οποιαδήποτε αντικείμενα που αναζητούσαν οι ανακριτικές αρχές. Ο 8ος λόγος για τον οποίο δόθηκε η άδεια, αφορούσε την ισχυριζόμενη απουσία σαφούς προσδιορισμού των αναζητούμενων αντικειμένων, υποστηρίζοντας ότι το εύρος των αντικειμένων που το κατώτερο Δικαστήριο αδιάκριτα επέτρεψε να κατασχεθούν, παραβίαζε επίσης την αρχή της αναλογικότητας. Τέλος, με τον 11ο λόγο, οι εφεσείοντες υποστήριζαν ότι τα εκκαλούμενα εντάλματα έρευνας εκδόθηκαν χωρίς ή/και καθ’ υπέρβαση δικαιοδοσίας, ή/και με έκδηλη πλάνη νόμου, αφού δεν τέθηκε υπόψη του δικαστηρίου μαρτυρία, ικανή να καταδείξει εύλογη αιτία να πιστεύεται ότι στις επίδικες θυρίδες υπήρχε οτιδήποτε με το οποίο διαπράχθηκε ποινικό αδίκημα ή που θα παρείχε απόδειξη ως προς τη διάπραξη του.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο με την εκκαλούμενη απόφαση του, καταλήγοντας προφανώς ότι οι πρώτες θετικές εντυπώσεις διαλύθηκαν (Lindos Construction Ltd (1989) 1(Ε) Α.Α.Δ. 648), απέρριψε τελικά την καταχωρηθείσα δυνάμει της ως άνω άδειας, δια κλήσεως αίτηση.
Με δύο λόγους έφεσης προσβάλλεται από την πλευρά των εφεσειόντων η ως άνω δικαστική κρίση. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, υποστηρίζουν, στην απουσία αναγκαίας διασύνδεσης των τραπεζικών θυρίδων που η Αστυνομία εξουσιοδοτείτο να ερευνήσει με τα αντικείμενα που αναζητούνταν, λανθασμένα δεν προχώρησε στην έκδοση των αιτούμενων προνομιακών ενταλμάτων προς ακύρωση των εκκαλούμενων ενταλμάτων έρευνας (1ος λόγο έφεσης). Περαιτέρω, υποστηρίζουν ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο λανθασμένα έκρινε ότι παραχώρησε άδεια μόνο για το λόγο που αφορούσε την απουσία διασύνδεσης του χώρου για τον οποίο εξουσιοδοτείτο η έρευνα με τα αναζητούμενα τεκμήρια (πραγματευόμενο μόνο τον ως άνω 7ο λόγο), παραλείποντας να ασχοληθεί και να σχολιάσει τους υπόλοιπους τρείς λόγους για τους οποίους παραχώρησε άδεια (2ος λόγος έφεσης).
Πριν από την ενασχόληση με τα ζητήματα που προβάλλονται και απασχολούν στην υπό συζήτηση έφεση, κρίνεται αναγκαία η αναφορά στο γεγονότα της υπόθεσης. Προς τούτο, στο βαθμό που εδώ ενδιαφέρει, παραπέμπουμε σε όσα είχαμε καταγράψει στην απόφασή μας, ημερομηνίας 22.9.2026, στην έφεση των εφεσειόντων κατά της πρωτόδικης απόφασης να μην τους παραχωρήσει άδεια για καταχώρηση δια κλήσεως αίτησης προς ακύρωση των εκκαλουμένων ενταλμάτων για άλλους οκτώ λόγους που προέβαλλαν στη σχετική, μονομερή τους αίτηση (Πολ. Έφ. Αρ.44/2025 ημερ. 22.09.2026). Ως είχε σημειωθεί στην εν λόγω απόφαση, με την οποία η έφεση είχε απορριφθεί:
«Έρεισμα για την έκδοση των εκκαλούμενων ενταλμάτων έρευνας, αποτέλεσε ΕΕΕ, ημερ. 14.10.2025, που διαβιβάστηκε στη Δημοκρατία από τις Γαλλικές αρχές, στη βάση της οποίας δόθηκαν οδηγίες από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης για εκτέλεσή της, στη βάση των προνοιών του περί Ευρωπαϊκής Εντολής Έρευνας σε Ποινικές Υποθέσεις Νόμου του 2017, Ν.181(Ι)/2017 και του περί Διεθνούς Συνεργασίας σε Ποινικά Θέματα Νόμου του 2001, Ν.23(Ι)/2001.
………………………………………………………………………………….
……………….. οι αρχές της Γαλλίας διερευνούσαν αδικήματα που προβλέπει η Γαλλική Νομοθεσία, τα οποία αντιστοιχούσαν με αδικήματα που αναγνωρίζονται ως τέτοια στη Δημοκρατία, τόσο από τον Ποινικό Κώδικα, Κεφ. 154, όσο και από άλλη νομοθεσία όπως τον περί της Σύμβασης κατά του Εγκλήματος μέσω του Διαδικτύου (Κυρωτικού) Νόμο του 2004, Ν.22(ΙΙΙ)/2004, του περί της Παρεμπόδισης και Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες Νόμου του 2007, Ν.188(Ι)/2007 και του περί της Καταπολέμησης της Απάτης και της Πλαστογραφίας μέσω Πληρωμής πλην των Μετρητών Νόμου του 2001, Ν.51(Ι)/2021.
Σύμφωνα πάντα με τον όρκο που συνόδευε το αίτημα, ο οποίος παραπέμπει στα γεγονότα που καταγράφονται στην ως άνω ΕΕΕ, από το 2020, έχουν εμφανιστεί επενδυτικές απάτες σε κρυπτονομίσματα. Οι δράστες, έδρασαν μέσω δεκάδων ψεύτικων επενδυτικών και εμπορικών πλατφόρμων με πολλά θύματα στη Γαλλία και γενικότερα στην Ευρώπη. Η ψηλή ποιότητα των δομών που χρησιμοποιήθηκαν, τα συνολικά ποσά που λήφθηκαν και η διασύνδεση των γεγονότων που διεφάνησαν από τις έρευνες, αποκάλυψαν την ύπαρξη μιας μεγάλης εγκληματικής ομάδας.
Oι δράστες διένειμαν διαφημιστικά φυλλάδια προσφέροντας επενδύσεις σε κρυπτονομίσματα, με έμφαση στην απλή διαχείριση και τις εξαιρετικές αποδόσεις. Οι ενδιαφερόμενοι χρήστες συμπλήρωναν τα στοιχεία επικοινωνίας τους και ακολούθως «σύμβουλος» τους έπειθε να εγκαταστήσουν λογισμικό συναλλαγών και λογισμικό τηλεχειρισμού με τα οποία οι χρήστες δεν ήταν εξοικειωμένοι. Ο «σύμβουλος» δημιουργούσε λογαριασμούς για τον χρήστη και πραγματοποιούσε πολλαπλές μεταφορές σε μια ψεύτικη επενδυτική πλατφόρμα, στην οποία μια εξατομικευμένη διεπαφή έδειχνε τα επενδυμένα ποσά και συνεχώς αυξανόμενα κέρδη, δίδοντας αξιοπιστία στην απάτη και παρουσιάζοντας στον χρήστη ότι αποκόμιζε εξαιρετική πρόσθετη αξία.
Μετά την είσπραξη των κεφαλαίων, οι δημιουργοί (authors) συμμετείχαν σε μια σύνθετη επιχείρηση. Τα κεφάλαια διοχετεύονταν στις ομάδες απάτης (σύνολα διευθύνσεων συνδεδεμένων μεταξύ τους μέσα σε ένα πορτοφόλι), από τις οποίες τα κεφάλαια επιστρέφονταν σε ομάδες ενοποίησης. Τα κεφάλαια μεταφέρονταν σε υπηρεσίες ανταλλαγής ή στέλνονταν σε ομάδες συλλογής για εκταμιεύσεις ή νέες μεταφορές.
Η ίδρυση εταιρειών στο εξωτερικό και ειδικότερα στην Κύπρο, τη Σιγκαπούρη, τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους και το Χονγκ Κονγκ, επέτρεψε σε αυτές τις δομές να διαδραματίσουν κεντρικό ρόλο στη διαδικασία ξεπλύματος χρήματος. Μόλις τα κεφάλαια ενσωματώνονταν, η εταιρεία μπορούσε να καταβάλλει μισθούς, να πραγματοποιεί αγορές ακινήτων ή να μεταφέρει τα κεφάλαια σε άλλες δομές. Ως φάνηκε, οι επιχειρήσεις ξεπλύματος χρήματος αφορούσαν ροές κρυπτονομισμάτων ύψους, μέχρι σήμερα, 700 εκατομμυρίων δολαρίων Αμερικής.
Τα έσοδα από τις απάτες έχουν συλλεγεί ως ψηφιακά περιουσιακά στοιχεία (κρυπτονομίσματα) και ακολούθως μετατράπηκαν και αποκρύφθηκαν μέσω επιχειρήσεων ξεπλύματος χρήματος που αφορούσαν μεταφορές σε πολλαπλούς λογαριασμούς που βρίσκονταν στο εξωτερικό (Λιθουανία, Εσθονία, Μάλτα, Λουξεμβούργο, Τσεχική Δημοκρατία, Πορτογαλία και Δανία) και μεταφορών μέσω παρόχων υπηρεσιών ψηφιακών περιουσιακών στοιχείων ή σε πορτοφόλια (cold wallet). Λογαριασμοί και χαρτοφυλάκια ψηφιακών περιουσιακών στοιχείων που επίσης είναι προσβάσιμα εξ αποστάσεως μέσω οποιωνδήποτε συσκευών, όπως υπολογιστές και κινητά τηλέφωνα, και ειδικών τεχνικών λύσεων, όπως κλειδιά τύπου ledger, τα οποία είναι εύκολα αποκρύψιμα.
Οι οικονομικές έρευνες κατέστησαν δυνατή την ανάδειξη διαφόρων συναλλαγών κρυπτονομισμάτων που πραγματοποιήθηκαν από τους δράστες για τη νομιμοποίηση των κεφαλαίων που εξασφαλίστηκαν μέσω απάτης. Η παρακολούθηση των ροών κρυπτονομισμάτων, αποκάλυψε αρκετές επιχειρήσεις νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες μέσω ανταλλακτηρίων κρυπτονομισμάτων. Σύμφωνα με τις ληφθείσες πληροφορίες, τα δόλια κεφάλαια κρυπτονομισμάτων, είχαν συλλεγεί από διάφορα άτομα και εταιρείες στην Κύπρο. Οι εν λόγω εταιρείες, γνωστοποίησαν στις Γαλλικές Αρχές την ταυτότητα των δικαιούχων αυτών των συναλλαγών. Ανάμεσα σε αυτούς περιλαμβάνεται και ο εφεσείων 1, που μαζί με τη σύζυγο και τα παιδιά του, διαχειρίζονταν ένα καταπίστευμα, σκοπός του οποίου ήταν η συγκέντρωση ακινήτων. Ο τελευταίος, έλαβε σε λογαριασμό του στην εταιρεία Binance, πέραν του ποσού των US$20.000 σε κρυπτονομίσματα σε άμεση σχέση με ψεύτικες ιστοσελίδες απάτης επενδύσεων σε κρυπτονομίσματα κατά το 2021. Επιπλέον, σχεδόν 3 εκατομμύρια δολάρια Αμερικής διοχετεύθηκαν μέσω του ως άνω λογαριασμού και σε λογαριασμούς άλλων υπόπτων.
Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι τα εμπλεκόμενα κατά τον πιο πάνω τρόπο πρόσωπα, συμμετείχαν στην τέλεση απάτης και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες η οποία διαπράχθηκε μέσω οργανωμένης συμμορίας, ως επίσης συμμετείχαν σε εγκληματική οργάνωση. Οι απάτες διαπράχθηκαν μέσω ιστότοπων και υποδομής πληροφορικής που περιλάμβανε ειδικά τεχνικά μέσα (υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα, εφαρμογές, διακομιστές υπολογιστών, τηλεφωνικά κέντρα κ.λπ.) που επέτρεπαν την ανάληψη απομακρυσμένης δράσης από μέρη του εξωτερικού και για πολλά θύματα που βρίσκονται σε διαφορετικές χώρες. Τα πιο πάνω τεχνικά μέσα, πιθανό να αποτελούν τα μέσα για την τέλεση απάτης και ξεπλύματος χρήματος, ώστε να επιτρέπουν την απομακρυσμένη πρόσβαση σε δεδομένα σχετικά με την υπό διερεύνηση υπόθεση.
Οι πράξεις αυτές, προστίθεται, διενεργήθηκαν από μια οργανωμένη συμμορία από άτομα που βρίσκονται σε διάφορες χώρες (Ισπανία, Ισραήλ, Κύπρος, Ρωσία, Ουκρανία και Τουρκία) και απαιτούσαν εξοπλισμό και εφαρμογές για να επικοινωνούν μεταξύ τους με τον πιο διακριτικό τρόπο και χρησιμοποιήθηκαν για την ανταλλαγή με τα θύματα.
Οι Γαλλικές Αρχές καταγράφουν πως οι ύποπτοι, μεταξύ των οποίων και ο εφεσείων 1, πρέπει να έχουν μόνιμη πρόσβαση σε όλες αυτές τις συσκευές και αντικείμενα, κατά τρόπο που δικαιολογείται η διενέργεια έρευνας στις οικίες, υποστατικά, χώρους εργασίας, οχήματα και τραπεζικές θυρίδες των εν λόγω προσώπων, για την ανεύρεση τέτοιων συσκευών και αντικειμένων . Υποδεικνύουν επισης ότι η εκτέλεση από τις Κυπριακές Αρχές προηγούμενης Ευρωπαϊκής Εντολής Έρευνας που απέστειλαν, έδειξε ότι οι ύποπτοι έχουν αποκτήσει ακίνητη περιουσία στην Κύπρο εδώ και αρκετά χρόνια όπου διατηρούν κατοικία.
Ενόψει των πιο πάνω και έχοντας στο μεταξύ εκδοθεί, στις 18.10.2025, δικαστικό ένταλμα έρευνας της οικίας και υποστατικών και οχημάτων του εφεσείοντα 1, επιζητήθηκε η έκδοση των εκκαλούμενων ενταλμάτων έρευνας των ως άνω τραπεζικών θυρίδων, οι οποίες εντοπίστηκαν μετά από εξετάσεις που διενεργήθηκαν. Τούτο, προς εντοπισμό και περισυλλογή πληθώρας αντικειμένων που με λεπτομέρεια, ομαδικά ή περιγραφικά αναφέρονται στην ΕΕΕ και στον όρκο, τα οποία σχετίζονται με την αναφερόμενη υπόθεση και τα υπό διερεύνηση αδικήματα, για σκοπούς διευκόλυνσης των αστυνομικών ανακρίσεων.»
Η δυνατότητα παρέμβασης του Εφετείου, σε περιπτώσεις εφέσεων που αφορούν την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων, είναι οριοθετημένη. Στην Στυλιανού (2015) 1(Β) Α.Α.Δ. 1382, με παραπομπή σε παλαιότερες επί του ζητήματος αποφάσεις, έγινε ειδικότερη αναφορά στις περιπτώσεις που δικαιολογείται η επέμβαση του Εφετείου, σε εφέσεις για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων. Η δυνατότητα αυτή παρέχεται στις περιπτώσεις:
«(α) Όπου διαπιστώνεται ότι η διακριτική ευχέρεια ασκήθηκε έξω από το πλαίσιο που παρέχεται από το Νόμο, όπως όταν διαπιστώνεται ότι υπεισήλθαν στην άσκηση της εξωγενείς παράγοντες.
(β) Όπου η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας οδηγεί σε πασιφανή αδικία, όπως είναι η περίπτωση στην οποία δε θα μπορούσε να προέλθει κανένα δικαστήριο (Αρέστη ν. Ηλία (1991) 1 Α.Α.Δ. 984, 988, 989, Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (1992) 1 A.A.Δ. 710).
(γ) Όπου υπάρχει πλάνη ως προς τα γεγονότα, σφάλμα νόμου, εφαρμογή λανθασμένων αρχών δικαίου, λήψη υπόψη άσχετων στοιχείων, μη λήψη υπόψη σχετικών στοιχείων (Νεάρχου ν. Χαραλάμπους (1991) 1 Α.Α.Δ. 954, Donald Campbell & Co. Ltd ν. Pollak [1927] A.C. 732, Evans v. Bartlam [1937] A.C. 473, Young v. Thomas [1892] 2 Ch. 234 και Egerton v. Jones [1939] 3 All E.R. 892). »
Ως έχει ήδη σημειωθεί, η πλευρά των εφεσειόντων πρόβαλε μέσω του 1ου λόγου έφεσης, την απουσία της αναγκαίας διασύνδεσης των χώρων που αφορούσε η έρευνα (τραπεζικές θυρίδες) με τα όποια αντικείμενα αναζητούνταν. Στην απουσία οποιασδήποτε μαρτυρίας, υποδεικνύουν, η οποία να συνδέει τον χώρο που επιζητείτο να ερευνηθεί με συγκεκριμένα, υπό αναζήτηση αντικείμενα, το αίτημα τους για ακύρωση του εκκαλούμενου εντάλματος θα έπρεπε να επιτύχει. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, υποστηρίζουν, κατά τρόπο ανεπίτρεπτο προέβη σε προσωποπαγή προσέγγιση του ζητήματος, υποδεικνύοντας ότι η ύπαρξη μαρτυρίας με την οποία ο εφεσείων 1 παρουσιαζόταν να συνδέεται με τη διάπραξη των αδικημάτων, δεν επέτρεπε την εξαγωγή συμπεράσματος ότι τα υπό αναζήτηση αντικείμενα δυνατόν να φυλάσσονταν σε τόπο υπό την κατοχή του τελευταίου, περιλαμβανομένων των τραπεζικών θυρίδων που αφορούσαν τα εκκαλούμενα εντάλματα έρευνας. Τυχόν υποψία, υποστηρίζουν, που μπορεί να συνάγεται από τον Όρκο, χωρίς όμως να υπάρχει σχετική μαρτυρία, δεν είναι αρκετή.
Σύμφωνα με το άρθρο 27 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155:
«Όταν δικαστής ικανοποιείται με ένορκη έγγραφη δήλωση ότι υπάρχει εύλογη αιτία να πιστεύεται ότι σε οποιοδήποτε τόπο υπάρχει-
(α) οτιδήποτε στο οποίο ή σε σχέση με το οποίο διαπράχτηκε ποινικό αδίκημα ή υπάρχει υποψία ότι διαπράχτηκε ή
(β) οτιδήποτε για το οποίο υπάρχει εύλογη αιτία να πιστεύεται ότι θα παρέχει απόδειξη ως προς τη διάπραξη ποινικού αδικήματος ή
(γ) οτιδήποτε για το οποίο υπάρχει εύλογη αιτία να πιστεύεται ότι προορίζεται να χρησιμοποιηθεί για το σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος,
ο δικαστής δύναται σε οποιοδήποτε χρόνο να εκδώσει ένταλμα (το οποίο αναφέρεται στο νόμο αυτό ως “ένταλμα έρευνας”), που εξουσιοδοτεί το πρόσωπο που κατονομάζεται σε αυτό -
(ι) να ερευνήσει τον τόπο αυτό προς ανεύρεση οποιουδήποτε τέτοιου πράγµατος και να κατάσχει και µεταφέρει αυτό ενώπιον του ∆ικαστηρίου από το οποίο εκδόθηκε το ένταλµα έρευνας ή ενώπιον άλλου ∆ικαστηρίου για να τύχει αυτό µεταχείρισης σύµφωνα µε το νόµο· και
…………..............................................................».
Για την έκδοση εντάλματος έρευνας, το Δικαστήριο θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι από τα στοιχεία που έχουν τεθεί υπόψιν του, μέσω της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει τέτοιο αίτημα, υπάρχει εύλογη αιτία να πιστεύεται ότι σε ένα συγκεκριμένο τόπο υπάρχει οτιδήποτε το οποίο περιγράφεται στα εδάφια (α), (β) και (γ) του άρθρου 27 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155. Όπως υπεδείχθη στην GPS Freight Services Ltd v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, (2016) 1(Α) Α.Α.Δ. 652, η έκδοση εντάλματος έρευνας δικαιολογείται στην περίπτωση που το Δικαστήριο ικανοποιηθεί για την ύπαρξη εύλογης υποψίας, με την έννοια ότι η υποψία πρέπει να είναι εύλογη υπό το φως της μαρτυρίας που τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου και όχι για την εκ πρώτης όψεως στοιχειοθέτηση στη βάση της, κάθε συστατικού στοιχείου του διερευνώμενου αδικήματος. Η ανάγκη παρουσίασης κάποιου είδους μαρτυρίας για στοιχειοθέτηση της εύλογης αιτίας, ως ο όρος περιλαμβάνεται στο άρθρο 27, αποτελεί ασφαλώς προϋπόθεση για την έκδοση εντάλματος έρευνας, χωρίς τούτο, όμως, να εξυπακούει καταγραφή στοιχείων με αποδεικτική αξία σε υψηλό επίπεδο. Ως έχει υποδειχθεί για το ζήτημα από τον Γ.Μ. Πική, στο σύγγραμμα «Ποινική Δικονομία στην Κύπρο», 2η Αναθεωρημένη Έκδοση, σελ. 69, «Ό,τι επιζητείται να ικανοποιηθεί είναι η ύπαρξη εύλογης αιτίας υπό το φως της μαρτυρίας που τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου και όχι εκ πρώτης όψεως στοιχειοθέτηση συστατικών στοιχείων ενός υπό διερεύνηση αδικήματος». Περί εύλογων υπονοιών και υποψίας ο λόγος, ζήτημα που ως κατ’ επανάληψη έχει διακηρυχθεί, εξαρτάται από τα περιστατικά και τη φύση της κάθε υπόθεσης (Παναγιώτου (2004) 1 Α.Α.Δ. 1094 και Αντωνίου (2009) 1 Α.Α.Δ. 656). Εν πάση περιπτώσει, το άρθρο 27 του Κεφ.155, συνδέει τα αντικείμενα που εύλογα πιστεύεται ότι διασυνδέονται με ποινικό αδίκημα, με τον τόπο για τον οποίο ζητείται το ένταλμα και όχι με το πρόσωπο του υπόπτου. (βλ. Σύνδεσμος για την Πρόληψη της Βίας στα Γήπεδα (1997) 1(Β) Α.Α.Δ. 1014, Ανδρέου v. Δημοκρατίας, Πολ. Έφεση 103/2020, ημερ. 21.04.2021, ECLI:CY:AD:2021:A164 και Αναφορικά με την Αίτηση της Εταιρείας Ο.Π.Α.Π. Κύπρου Λτδ, Πολ. Έφεση Αρ. 133/2018 ημερ. 17.12.2018).
Το ζητούμενο, εν προκειμένω, είναι κατά πόσο τέθηκαν υπόψη του κατώτερου Δικαστηρίου μαρτυρία και στοιχεία που να στοιχειοθετούν «εύλογη αιτία» να πιστεύεται ότι στις τραπεζικές θυρίδες για τις οποίες επιζητείτο και δόθηκε η εξουσιοδότηση έρευνας, θα εντοπίζονταν αντικείμενα που θα παρείχαν απόδειξη ως προς τη διάπραξη των υπό διερεύνηση αδικημάτων ή θα μπορούσε να χρησιμοποιηθούν προς το σκοπό της διάπραξης τους.
Η θεμελίωση ή μη της αναγκαίας διασύνδεσης με το συγκεκριμένο χώρο για τον οποίο επιζητείται το ένταλμα έρευνας κρίνεται κατά περίπτωση και στη βάση των ιδιαίτερων περιστατικών που την περιβάλλουν (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση του Μ.Π. Πολ. Εφ. Αρ.4/2024 ημερ. 18.10.2024). Υπό το φως δε συγκεκριμένης μαρτυρίας ή στοιχείων, η διασύνδεση συγκεκριμένου προσώπου με τη διάπραξη ενός αδικήματος, είναι δυνατόν, να δικαιολογεί την έρευνα συγκεκριμένου χώρου. Η εμπλοκή στη διάπραξη αδικήματος του ιδιοκτήτη ή του κατόχου του τόπου σε σχέση με τον οποίο αξιώνεται το ένταλμα έρευνας, αποτελεί δηλαδή στοιχείο που συνυπολογίζεται στην απάντηση του ερωτήματος κατά πόσο υπάρχει ή όχι εύλογη αιτία να πιστεύεται ότι στο συγκεκριμένο τόπο υπάρχει οτιδήποτε για το οποίο γίνεται αναφορά στο άρθρο 27 του Κεφ.155. Το πιο πάνω, σε συνδυασμό πάντα με τις ιδιαίτερες περιστάσεις μιας υπόθεσης, κρίθηκε ότι μπορεί να δικαιολογήσει την ύπαρξη εύλογης αιτίας να πιστεύεται ότι τα αναζητούμενα αντικείμενα ή μέρος τους, δυνατό να βρίσκονται σε χώρος που συνδέονται με τον εν λόγω ιδιοκτήτη ή κάτοχο. Στην Μακρίδης (2014) 1(Α) Α.Α.Δ. 756, όπου επαναλήφθηκε πως η εμπλοκή κάποιου προσώπου στα υπό διερεύνηση αδικήματα, συνυπολογιζόμενη με τα υπόλοιπα στοιχεία και μαρτυρία μπορεί να τεκμηριώσει εύλογη υπόνοια για έκδοση εντάλματος έρευνας, σημειώθηκε ότι:
« …… η προβληθείσα εμπλοκή του Εφεσείοντα στη διάπραξη των υπό διερεύνηση αδικημάτων και η σύνδεση των αντικειμένων που αφορούσε το ένταλμα έρευνας με τα υπό αναφορά αδικήματα, σε συνάρτηση με το γεγονός ότι η έρευνα αφορούσε στο διαμέρισμα που διέμενε ο Εφεσείων και στα οχήματα που χρησιμοποιούσε, ήταν αρκετά για να τεκμηριώσουν την εύλογη υποψία προς έκδοση του επίδικου εντάλματος.».
Στην υπό συζήτηση περίπτωση, το πρωτόδικο Δικαστήριο εξαρχής σημείωσε πως δεν θα μπορούσε να λάβει υπόψη του ισχυρισμούς που προβάλλονταν στην ένορκη δήλωση που συνόδευε και υποστήριζε την ένσταση του καθ’ η αίτηση, σύμφωνα με τους οποίους η επιλογή τραπεζικής θυρίδας ως χώρου φύλαξης συνάδει πλήρως με πρακτικές που αφορούν σε αδικήματα διασυνοριακής εγκληματικής δράσης και νομιμοποίησης εσόδων σε μεγάλη κλίμακα. Συμπλέοντας με σχετική νομολογία, επισήμανε πως καθ’ ην έκταση αυτοί δεν περιλαμβάνονταν στον Όρκο που συνόδευε την αίτηση για την έκδοση των εκκαλούμενων ενταλμάτων έρευνας, δεν θα μπορούσαν να ληφθούν υπόψη. Παράλληλα, καθ’ όλα ορθά, δεν παρέλειψε να σημειώσει πως δεν είναι απαραίτητη η ρητή διασύνδεση του χώρου (εδώ των τραπεζικών θυρίδων) με τα υπό διερεύνηση αδικήματα, εάν από το σύνολο της μαρτυρίας και των στοιχείων που τέθηκαν υπόψη του αρμόδιου δικαστηρίου, εύλογα μπορεί να δημιουργηθεί η υπόνοια ότι οι συγκεκριμένοι χώροι διασυνδέονται κατά τον τρόπο που προβλέπεται στο άρθρο 27 του Κεφ. 155. Τούτων λεχθέντων, παραπέμποντας στα δεδομένα που περιέβαλλαν την υπό συζήτηση υπόθεση, την εξέλιξη και την δυναμική τους, κατέληξε πως υπό το σύνολο όλων όσων τέθηκαν υπόψη του κατώτερου Δικαστηρίου, εύλογα οι θυρίδες μπορούσαν να συνδεθούν με τη διερεύνηση των σχετικών αδικημάτων και τα αναζητούμενα αντικείμενα. Ως υπέδειξε σχολιάζοντας τη μη ρητή διασύνδεση των θυρίδων με τα προϊόντα των αδικημάτων « ….. Παρά ταύτα, στην παρούσα το σύνολο της μαρτυρίας, όπως αναλύεται ανωτέρω είναι τέτοιο που καταδείκνυε τη χρήση ή ύπαρξη τέτοιων αντικειμένων που εύλογα θα μπορούσαν να φυλάσσονται σε ασφαλή χώρο και δη σε τραπεζικές θυρίδες».
Η ως άνω κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου, υπό το φως όλων όσων τέθηκαν υπόψη του κατώτερου Δικαστηρίου, μας βρίσκει σύμφωνους. Η λεπτομερής περιγραφή της εγκληματικής δραστηριότητας, η εξέλιξη και η δυναμική των γεγονότων που περιβάλλουν την υπό συζήτηση περίπτωση, ο τρόπος δράσης και τα μέσα που παρουσιάζεται να χρησιμοποίησαν οι εμπλεκόμενοι στη διάπραξη των υπό διερεύνηση αδικημάτων, καθιστούσαν την κατάληξη του κατώτερου Δικαστηρίου ότι υπάρχει εύλογη αιτία να πιστεύεται πως στις τραπεζικές θυρίδες που περιγράφονταν στα εκκαλούμενα εντάλματα αποκρύπτονται τεκμήρια και αντικείμενα που αναζητούνταν και τα οποία σχετίζονταν με τη διάπραξη των υπό διερεύνηση αδικημάτων, καθ’ όλα επιτρεπτή. Τα πιο πάνω, συνολικά θεωρούμενα, θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν εύλογη υπόνοια και υποψία πως τα αντικείμενα που αναζητούνταν μπορούσαν να βρίσκονται, πέραν από την οικία των εφεσειόντων, για την οποία είχε ήδη προηγηθεί έκδοση σχετικού εντάλματος, και στις τραπεζικές θυρίδες που περιγράφονται στα εκκαλούμενα εντάλματα. Άλλωστε, ως κατ’ επανάληψη έχει σημειωθεί, χαμηλό είναι το ύψος του πήχη που πρέπει να υπερπηδηθεί για τη δημιουργία σχετικής και εύλογης υπόνοιας, ως η έννοια του όρου περιλαμβάνεται στο άρθρο 27 του Κεφ.155, δυνάμενη να δικαιολογήσει την έκδοση ενταλμάτων του είδους (Α.Γ., Πολ. Έφεση Αρ.15/2024, ημερ. 17/10/2024).
Των ως άνω λεχθέντων, χρήσιμη κρίνεται η υπόμνηση της επισήμανσης στην απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση του E.G. Πολ. Έφ. 36/2025, ημερ. 26/3/2026, σε σχέση με το εύρος του Αναθεωρητικού ελέγχου σε υποθέσεις του είδους. Στην εν λόγω απόφαση, με αναφορά σε σχετική νομολογία, σημειώθηκε πως:
« … το κριτήριο που απασχολεί κατά το αναθεωρητικό στάδιο περιορίζεται στο ερώτημα κατά πόσο ο εκδώσας το ένταλμα Δικαστής θα μπορούσε να ικανοποιηθεί στη βάση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του για την ύπαρξη εύλογων λόγων να πιστεύεται ότι τα αναζητούμενα θα εντοπίζονταν στα υποστατικά των οποίων επιδιωκόταν η έρευνα και θα παρείχαν βοήθεια στη στοιχειοθέτηση αδικήματος. Ο ρόλος του Δικαστή που καλείται να αναθεωρήσει το ένταλμα δεν είναι να υποκαταστήσει υποκειμενικά το Δικαστή που το εξέδωσε, αλλά να διαπιστώσει κατά πόσο υπήρχε, εν πάση περιπτώσει, επαρκής μαρτυρία ώστε εύλογα να εκδόθηκε το ένταλμα (Garofoli v. Q. [1990] 2 S.C.R. 1421, R. ν. Araujo, 2000 SCC 65, R. v. Morelli [2010] 1 S.C.R. 253».
Στα πλαίσια της ίδιας προφανώς προσέγγισης, στην απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση του Α.Γ., Πολ. Έφεση Αρ.15/2024, ημερ. 17/10/2024, το Δικαστήριο υπέδειξε ότι:
«Με δεδομένο ότι το κατώτερο Δικαστήριο λειτούργησε εντός των πλαισίων της δικαιοδοσίας του, δεν βλέπουμε πως το πρωτόδικο Δικαστήριο, στο πλαίσιο πάντα του ελέγχου νομιμότητας που προβαίνει σε διαδικασίες του είδους, θα μπορούσε ουσιαστικά να αντικαταστήσει την κρίση του κατώτερου Δικαστηρίου για την τεθείσα υπόψη του μαρτυρία και την προσέγγιση του τελευταίου για το ζήτημα.».
Συνακόλουθα, ο πρώτος λόγος έφεσης δεν μπορεί να έχει επιτυχή κατάληξη και ως εκ τούτου απορρίπτεται.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο, υποστηρίζουν οι εφεσείοντες, παρά την παραχώρηση άδειας για προώθηση τεσσάρων αυτοτελών λόγων ακύρωσης των εκκαλούμενων ενταλμάτων, παρέλειψε να εξετάσει τον κάθε ένα από αυτούς. Περιορίστηκε, προβάλλουν, στην ενασχόληση και σχολιασμό μόνο ενός εξ’ αυτών, ειδικότερα του λόγου ο οποίος πρόβαλλε την απουσία διασύνδεσης του χώρου που τα εντάλματα αφορούσαν με τα υπό αναζήτηση αντικείμενα (λόγος αρ.7), η κατάληξη επί του οποίου αποτέλεσε το αντικείμενο του 1ου λόγου έφεσης.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το ζήτημα της διασύνδεσης του χώρου που ζητείτο να γίνει η έρευνα σε συνάρτηση πάντα με τα αντικείμενα που αναζητούσαν οι αστυνομικές αρχές, δεν εγείρεται μόνο στον ως άνω λόγο 7, αλλά και στο λόγο 11. Μέσω του τελευταίου, τίθεται το ίδιο ουσιαστικά ζήτημα, προβάλλοντας ειδικότερα ότι δεν τέθηκε ενώπιον του κατώτερου Δικαστηρίου μαρτυρία, βάσει της οποίας θα μπορούσε να υπάρξει εύλογη αιτία να πιστεύεται ότι στις επίδικες τραπεζικές θυρίδες υπήρχε οτιδήποτε με το οποίο να διαπράχθηκε υπό διερεύνηση ποινικό αδίκημα ή οτιδήποτε που θα παρείχε απόδειξη ως προς τη διάπραξη του. Περαιτέρω, με τους λόγους 5 και 8, ως επίσης προωθούντο στην δια κλήσεως αίτηση, ουσιαστικά προβάλλονται ζητήματα αναλογικότητας και αναγκαιότητας της έκδοσης των εκκαλούμενων ενταλμάτων, για τους ειδικότερους λόγους που στον κάθε ένα από αυτούς προβάλλεται.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν αναφέρεται ξεχωριστά, στον κάθε ένα από τους προβαλλόμενους λόγους. Ωστόσο, τα ζητήματα που προβάλλονται μέσω τους από την πλευρά των εφεσειόντων, ομαδοποιημένα, απασχόλησαν στο σύνολο τους, το πρωτόδικο Δικαστήριο. Ήδη από τα αρχικά στάδια της απόφασης του, παρουσιάζεται να τα ομαδοποιεί, σημειώνοντας ότι η άδεια για την καταχώρηση της δια κλήσεως αίτησης έγινε «… στη βάση του ότι δεν προέκυπτε μαρτυρία να δημιουργούσε εύλογη υποψία διασύνδεσης των θυρίδων με τα αναζητούμενα αντικείμενα και ότι συνακόλουθα τα προσβαλλόμενα εντάλματα έρευνας εκδόθηκαν κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας», υποδεικνύοντας ταυτόχρονα ότι θα περιοριστεί στην εξέταση των συγκεκριμένων λόγων.
Το γεγονός ότι δεν παρατίθενται ξεχωριστά οι λόγοι που προβάλλονται από την πλευρά των εφεσειόντων, δεν διαφοροποιεί το γεγονός ότι τα ζητήματα που προβάλλονται μέσω τους, απασχόλησαν το Δικαστήριο. Έχει ήδη εξηγηθεί, κατά την πραγμάτευση του 1ου λόγου έφεσης, ότι το γενικότερο ζήτημα της διασύνδεσης των τραπεζικών θυρίδων με τα υπό διερεύνηση αδικήματα και τα αντικείμενα που αναζητούνταν, στη βάση όλων όσων είχαν τεθεί υπόψη του κατώτερου Δικαστηρίου και παρά την απουσία ρητής αναφορά προς τούτο στον σχετικό Όρκο, μπορούσε να δικαιολογηθεί στο βαθμό τουλάχιστον που απαιτείται σε υποθέσεις του είδους, ικανοποιώντας το αρμόδιο προς τούτο Δικαστήριο για την ύπαρξη «εύλογης αιτίας», ως η έννοια του όρου περιλαμβάνεται στο άρθρο 27 του Κεφ. 155.
Ομοίως το ζήτημα της πλήρωσης του κριτηρίου της αναγκαιότητας και αναλογικότητας που προβαλλόταν μέσω των λόγων 5 και 8, ως αυτοί προωθούντο στη δια κλήσεως αίτηση, απασχόλησε το πρωτόδικο Δικαστήριο, το οποίο και αποφαίνεται ότι η έκδοση των εκκαλούμενων ενταλμάτων ήταν αναγκαία αλλά και σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας.
Θεώρηση της μαρτυρίας και των στοιχείων που τέθηκαν υπόψη του κατώτερου Δικαστηρίου, αναδεικνύει την ορθότητα της ως άνω προσέγγισης. Στη βάση όλων όσων τέθηκαν υπόψη του Δικαστηρίου, την πολυπλοκότητα και το εύρος των φερόμενων αδικημάτων, των πράξεων και μέσων που παρουσιάζονται να μετέρχονται οι συμμετέχοντες σε αυτά, του τρόπου δράσης και της λειτουργίας τους, τα αντικείμενα που περιγράφονται στο ένταλμα, εύλογα μπορούσαν να σχετίζονται με τα υπό διερεύνηση αδικήματα. Ως κατ’ επανάληψη έχει σημειωθεί, ανάλογα με τα υπό διερεύνηση αδικήματα και το σύνολο των στοιχείων που τίθενται υπόψη του δικαστηρίου, παρέχεται η δυνατότητα «προσδιορισμού» και περιγραφής αναζητούμενων αντικειμένων που σχετίζονται με τα υπό διερεύνηση αδικήματα (βλ. Χρυσάνθου κ.α. (Αρ.2), (2008) 1(Β) Α.Α.Δ. 1175).
Ομοίως, η αδυναμία αποσαφήνισης, εκ των προτέρων, ποια από τα αναζητούμενα αντικείμενα ανήκαν μόνο ή διασυνδέονταν με τον εφεσείοντα 1, δεν δύναται να πλήξει την αρχή της αναλογικότητας. Υπό τις περιστάσεις, δεν θα μπορούσε να προσδιοριστούν εκ των προτέρων να προσδιοριστούν οι πραγματικοί ιδιοκτήτες των αναζητούμενων αντικειμένων στις επίδικες τραπεζικές θυρίδες. Πέραν δε της διερεύνησης του τρόπου δράσης και της συμμετοχής του εφεσείοντα 1 στην εξέλιξη των γεγονότων, ως τέθηκε μέσω του σχετικού Όρκου, αυτή δεν εξαντλείται στον εντοπισμό 20.000 US$ (δολάρια Αμερικής) στο λογαριασμό του, αφού ο συγκεκριμένος λογαριασμός παρουσιάζεται να χρησιμοποιήθηκε για τη διοχέτευση τριών περίπου εκατομμυρίων δολαρίων Αμερικής, σε άλλους λογαριασμούς.
Υπό το φως των πιο πάνω ούτε ό 2ος λόγος μπορεί να έχει επιτυχή κατάληξη και ως εκ τούτου απορρίπτεται.
Με δεδομένη τη μη στοιχειοθέτηση οποιουδήποτε από τους προβαλλόμενους λόγους έφεσης η αιτούμενη παρέμβαση μας προς ανατροπή της πρωτόδικης κρίσης δεν δικαιολογείται.
Η έφεση απορρίπτεται.
Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας θα επιβαρυνθεί η πλευρά των εφεσειόντων όπως θα υπολογιστούν από τον αρμόδιο Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο.
Χ. Μαλαχτός, Δ.
Ι. Ιωαννίδης, Δ.
Α. Δαυΐδ, Δ.
/γκ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο