ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Υπόθεση αρ. 1154/2025(i)

12 Ιανουαρίου, 2026

[Α. ΖΕΡΒΟΥ, Δ.Δ.Δ.]

Αναφορικά με τα Άρθρα 1Α, 13, 15, 22, 28, 35 και 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

KAYED AHMAD

Αιτητής,

ΚΑΙ

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

1.	ΥΦΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ.
2.	ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

Καθ’ ων η αίτηση.

------------

 

Κ. Σοφοκλέους (κα), Κ. Σοφοκλέους & Ι. Ιωάννου Δ.Ε.Π.Ε., για τον αιτητή.

Ρ. Χαραλάμπους (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Α. ΖΕΡΒΟΥ, Δ.Δ.Δ.:   Ο αιτητής, γεννηθείς το 1997, παλαιστινιακής καταγωγής που διέμενε στον Λίβανο και κάτοχος λιβανέζικου ταξιδιωτικού εγγράφου, εισήλθε σε άγνωστο χρόνο παράνομα στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας.  Στις 17.07.2019 υπέβαλε αίτηση για διεθνή προστασία, η οποία απορρίφθηκε από την Υπηρεσία Ασύλου στις 19.08.2021.  Στις 21.03.2022 απορρίφθηκε ως απαράδεκτη και μεταγενέστερη αίτησή του για διεθνή προστασία, απόφαση την οποία ο αιτητής αμφισβήτησε ανεπιτυχώς ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (εφεξής «ΔΔΔΠ»). . 

 

Στις 21.09.2021 ο αιτητής καταδικάστηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου σε φυλάκιση 18 μηνών για το αδίκημα της διάπραξης πράξεων που στοχεύουν στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης.  

 

Στις 23.09.2022 εκδόθηκαν εναντίον του διατάγματα κράτησης και απέλασης, βάσει των οποίων επανασυνελήφθη κατά την αποφυλάκισή του στις 30.09.2022.  Προσφυγή εναντίον των εν λόγω διαταγμάτων απορρίφθηκε στις 11.04.2023 από το Διοικητικό Δικαστήριο ως εκπρόθεσμη.  

 

Στις 10.10.2023 το Ανώτατο Δικαστήριο ενέκρινε καταχωρισθείσα από τον αιτητή αίτηση για την έκδοση προνομιακού εντάλματος Habeas Corpus ad Subjiciendum (πολιτική αίτηση υπ’ αρ. 111/23) και διέταξε την άμεση απελευθέρωση αυτού.  

 

Στις 28.03.2024 απορρίφθηκε εκ νέου από την Υπηρεσία Ασύλου, ως απαράδεκτη, δεύτερη μεταγενέστερη αίτηση του αιτητή για διεθνή προστασία.  Ο αιτητής αμφισβήτησε την εν λόγω απόφαση με προσφυγή ενώπιον του ΔΔΔΠ, η εκδίκαση της οποίας, τουλάχιστον μέχρι τον χρόνο επιφύλαξης της απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου, εκκρεμούσε.   

 

Στις 06.11.2024 ο αιτητής συνελήφθη για τα αδικήματα της παράνομης κατοχής και χρήσης ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β και της παράνομης παραμονής στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, αδικήματα για τα οποία το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου, στις 04.07.2025, του επέβαλε ποινή φυλάκισης 3 μηνών.

 

Στις 06.08.2025, η Διευθύντρια του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης (εφεξής η «Διευθύντρια») κήρυξε τον αιτητή ως απαγορευμένο μετανάστη βάσει του άρθρου 6(1)(δ) και (κ) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου (Κεφ.105) και εναντίον του εξέδωσε διατάγματα απέλασης και κράτησης, συμφώνως των άρθρων 14 και 18ΠΣΤ(1), αντίστοιχα, του Κεφ. 105.  

 

Εναντίον των εν λόγω αποφάσεων ο αιτητής καταχώρισε στις 13.10.2025 την παρούσα προσφυγή.

 

Διά της γραπτής αγόρευσης της ευπαίδευτης δικηγόρου του, ο αιτητής προωθεί αριθμό λόγων ακύρωσης, οι οποίοι συνοψίζονται στους ισχυρισμούς ότι οι προσβαλλόμενες πράξεις έχουν ληφθεί κατά παράβαση του Νόμου, των Κανονισμών και της διαδικασίας, κατά κατάχρηση εξουσίας, υπό νομική και πραγματική πλάνη, κατά παράβαση τύπου και των αρχών της χρηστής διοίκησης και της αναλογικότητας, χωρίς δέουσα και επαρκή έρευνα, αναιτιολόγητα και χωρίς να του δοθεί το δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης.  Διατείνεται, συγκεκριμένα, ότι διέμενε νόμιμα στην Κυπριακή Δημοκρατία, ως αιτητής ασύλου, η δε κήρυξή του ως ανεπιθύμητου μετανάστη δεν έχει αιτιολογηθεί και η έκδοση των προσβαλλομένων διαταγμάτων παραβιάζει την αρχή της μη επαναπροώθησης. Επιπλέον, επικαλούμενος παραβίαση των Άρθρων 15 και 22 του Συντάγματος, ισχυρίζεται ότι δεν λήφθηκε υπόψη η οικογενειακή του κατάσταση και η κατάσταση της υγείας του, η οποία δεν του επιτρέπει να παραμείνει έγκλειστος.  Εσφαλμένα δε, κατά την εισήγηση, λήφθηκε υπόψη ότι είναι από τον Λίβανο ενώ αυτός κατάγεται από την Παλαιστίνη και είναι κάτοχος παλαιστινιακού διαβατηρίου, γεγονός που οι καθ’ ων η αίτηση όφειλαν να γνωρίζουν.  Προωθεί, μάλιστα, τον ισχυρισμό ότι, από την ημερομηνία που το Ανώτατο Δικαστήριο διέταξε την άμεση απελευθέρωσή του, καμία ενέργεια δεν έγινε εκ μέρους του κράτους ώστε να διασφαλιστεί η νομιμότητα της παραμονής του, οι δε καθ’ ων η αίτηση έδρασαν μηχανιστικά και αποκλειστικά στη βάση της ποινικής του καταδίκης, χωρίς να εξετάσουν κατά πόσον οι σχετικές διατάξεις του Κεφ. 105 τυγχάνουν εφαρμογής στην περίπτωσή του.

 

Σημειώνεται πως, προς θεμελίωση των λόγων ακύρωσης, ο αιτητής επεσύναψε αριθμό Παραρτημάτων στην προσφυγή του, μεταξύ άλλων, αντίγραφο ταξιδιωτικού εγγράφου εκδοθέντος από την Παλαιστινιακή Αρχή, αποκόμματα εφημερίδων και Ενημερωτικό Σημείωμα/Εξιτήριο Ασθενούς του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας.

 

Η ευπαίδευτη δικηγόρος των καθ’ ων η αίτηση απορρίπτει τους λόγους ακύρωσης και αντιτείνει πως οι προσβαλλόμενες πράξεις έχουν ληφθεί ορθά και νόμιμα, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του Συντάγματος και του Κεφ.105, κατόπιν δέουσας έρευνας και ορθής και καλόπιστης ενάσκησης των εξουσιών που παρέχει ο Νόμος στους καθ’ ων η αίτηση, αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης, είναι δε επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένες και ο αιτητής έχει αποτύχει να αποσείσει το βάρος απόδειξης των εγειρομένων λόγων ακύρωσης και να ανατρέψει το τεκμήριο της κανονικότητας.  Καλεί δε το Δικαστήριο να προβεί στον έλεγχο των προσβαλλομένων πράξεων αποκλειστικά βάσει του περιεχομένου του διοικητικού φακέλου της υπόθεσης και να μην λάβει υπόψη τη μαρτυρία, την οποία ο αιτητής ανεπίτρεπτα επιχείρησε να θέσει με την προσφυγή και στη βάση της οποίας αναπτύσσεται η επιχειρηματολογία της δικηγόρου του στην αγόρευσή της.

 

Αξιολογώντας τις εκατέρωθεν θέσεις και ισχυρισμούς, βάσει του περιεχομένου του διοικητικού φακέλου της υπόθεσης και λαμβάνοντας υπόψη, αφενός, την ευρύτατη διακριτική ευχέρεια του κράτους, ως εκδήλωση της εθνικής και εδαφικής κυριαρχίας του, να δέχεται ή να αποκλείει αλλοδαπούς από την επικράτειά του (Reyes v. Δημοκρατίας (1996) 4 Α.Α.Δ. 401, Moyo v. Republic (1988) 3 C.L.R. 1203, Rami Makhlouf κ.ά. ν Δημοκρατίας, ΕΔΔ αρ. 21/17, ημερ. 10.09.2024) και, αφετέρου, την υποχρέωση της Κυπριακής Δημοκρατίας, συμφώνως των προνοιών της Οδηγίας 2008/115/ΕΚ[1], να λαμβάνει μέτρα για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών προς το σκοπό καταπολέμησης της παράνομης μετανάστευσης, καταλήγω ότι οι επίδικες διοικητικές πράξεις είναι νόμιμες, επαρκώς αιτιολογημένες, το αποτέλεσμα δέουσας έρευνας, ευλόγως επιτρεπτές και έχουν ληφθεί εντός των ορίων της διακριτικής ευχέρειας των καθ’ ων η αίτηση, χωρίς να παραβιάζονται οι αρχές της χρηστής διοίκησης, της αναλογικότητας και της μη επαναπροώθησης.

 

Ειδικότερα, ο αιτητής, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήτοι στις 06.08.2025, δεν είχε οποιοδήποτε νόμιμο καθεστώς παραμονής στην Κυπριακή Δημοκρατία.  Τουναντίον, παρέμεινε παράνομα στη Δημοκρατία από τον Σεπτέμβριο του 2021, όταν παρήλθε η προθεσμία αναχώρησής του μετά την απορριπτική απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου στο αίτημά του για διεθνή προστασία.  Οι καθ’ ων η αίτηση δεν είχαν οποιανδήποτε νομική υποχρέωση να προβούν αυτοί σε οποιανδήποτε ενέργεια ώστε να διασφαλιστεί η νομιμότητα της παραμονής του, ως εντελώς αβάσιμα διατείνεται.  Τα αιτήματά του για διεθνή προστασία και επανάνοιγμα του φακέλου του στη βάση των ισχυρισμών του για τους κινδύνους που θα αντιμετωπίσει σε περίπτωση επιστροφής του στον Λίβανο, εξετάστηκαν 3 φορές από την Υπηρεσία Ασύλου και απορρίφθηκαν.  Επιπλέον, ο αιτητής καταδικάστηκε 2 φορές σε ποινές φυλάκισης από το Επαρχιακό Δικαστήριο για τη διάπραξη ποινικών αδικημάτων.  Όπως δε προκύπτει από τον διοικητικό φάκελο, ο αιτητής ανέκαθεν ήταν αρνητικός και μη συνεργάσιμος για τον επαναπατρισμό του, ενώ μετά τη σύλληψή του στις 06.11.2024 για τα αδικήματα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου και της παράνομης παραμονής, ο ίδιος δήλωσε ότι δεν είναι παντρεμένος, ούτε έχει αποκτήσει παιδιά και ούτε έχει οποιαδήποτε οικογενειακή εξάρτηση στη Δημοκρατία (Τεκμήριο 2, Ερ. 28).  Όλα τα εν λόγω στοιχεία ήταν ενώπιον της Διευθύντριας κατά τη λήψη των προσβαλλομένων αποφάσεων και ως εκ τούτου καταλήγω ότι νομίμως και αιτιολογημένα ο αιτητής κηρύχθηκε ως απαγορευμένος μετανάστης δυνάμει του άρθρου 6(1)(δ) και (κ) του Κεφ. 105 και νομίμως, συμφώνως του άρθρου 14(1), εκδόθηκε εναντίον του διάταγμα απέλασης. 

 

Σύμφωνα με τα εν λόγω άρθρα του Κεφ. 105:

«6.-(1) Τα ακόλoυθα πρόσωπα θα είvαι απαγoρευμέvoι μεταvάστες και, τηρoυμέvωv τωv διατάξεωv τoυ Νόμoυ αυτoύ ή τωv διατάξεωv πoυ δυvατό vα περιέχovται σε oπoιoυσδήπoτε Καvovισμoύς πoυ εκδόθηκαv δυvάμει αυτoύ ή σε oπoιoδήπoτε Διάταγμα τoυ Υπoυργικoύ Συμβoυλίoυ, δεv θα επιτρέπεται η είσoδoς στη Δημoκρατία σε:-

[…]

(δ) oπoιoδήπoτε πρόσωπo τo oπoίo, χωρίς vα τoυ απovεμηθεί χάρη, έχει καταδικαστεί για φόvo ή πoιvικό αδίκημα για τo oπoίo η πoιvή της φυλάκισης έχει επιβληθεί για oπoιoδήπoτε χρovικό διάστημα και τo oπoίo, λόγω τωv συvαφώv περιστάσεωv θεωρείται από τo Διευθυντή ως αvεπιθύμητoς μεταvάστης·

[…]

(κ) oπoιoδήπoτε πρόσωπo τo oπoίo εισέρχεται ή διαμέvει στη Δημoκρατία κατά παράβαση oπoιασδήπoτε απαγόρευσης, όρoυ, περιoρισμoύ ή επιφύλαξης πoυ περιλαμβάvεται στo Νόμo αυτό ή σε oπoιoυσδήπoτε Καvovισμoύς πoυ εκδόθηκαv βάσει τoυ Νόμoυ αυτoύ ή σε oπoιαδήπoτε άδεια πoυ παραχωρήθηκε ή εκδόθηκε βάσει τoυ Νόμoυ αυτoύ ή τωv Καvovισμώv αυτώv·

[…]

14.-(1) Τηρoυμέvωv τωv διατάξεωv τoυ Νόμoυ αυτoύ και τωv όρωv oπoιασδήπoτε άδειας ή έγκρισης πoυ χoρηγήθηκε βάσει τoυ Νόμoυ αυτoύ ή oπoιωvδήπoτε Καvovισμώv πoυ εκδόθηκαv βάσει αυτoύ και με την επιφύλαξη των διατάξεων του περί Προσφύγων Νόμου, o Αvώτερoς Λειτουργός Μετανάστευσης δύvαται vα διατάξει oπoιoδήπoτε αλλoδαπό o oπoίoς είvαι απαγoρευμέvoς μεταvάστης ή oπoιoδήπoτε πρόσωπo τo oπoίo, αφoύ εισήλθε στη Δημoκρατία με άδεια vα παραμείvει σε αυτή για περιoρισμέvη περίoδo, παραμέvει στη Δημoκρατία μετά τηv παρέλευση της περιόδoυ αυτής ή oπoιoδήπoτε πρόσωπo τo oπoίo περιλαμβάvεται εvτός της κατηγoρίας πoυ απαριθμείται στηv παράγραφo (θ) τoυ εδαφίoυ (1) τoυ άρθρoυ 6 vα απελαθεί από τη Δημoκρατία και, εv τω μεταξύ, vα τεθεί υπό κράτηση.».

Λαμβάνοντας δε υπόψη όλο το ιστορικό της παραμονής του αιτητή στη Δημοκρατία καταλήγω πως η κρίση των καθ’ ων η αίτηση περί κινδύνου διαφυγής του και η έκδοση του επίδικου διατάγματος κράτησης, ήταν επίσης εύλογη και αιτιολογημένη, συμφώνως του άρθρου 18ΠΣΤ(1)(α) του Κεφ. 105, το οποίο προβλέπει πως:

 

«18ΠΣΤ.-(1) Εκτός εάν στη συγκεκριμένη περίπτωση επιτρέπεται να εφαρμοστούν αποτελεσματικά άλλα επαρκή αλλά λιγότερο αναγκαστικά μέτρα, ο Υπουργός Εσωτερικών δύναται να εκδίδει διάταγμα με το οποίο να θέτει υπό κράτηση υπήκοο τρίτης χώρας υποκείμενο σε διαδικασίες επιστροφής, μόνο για την προετοιμασία της επιστροφής και/ή τη διεκπεραίωση της διαδικασίας απομάκρυνσης, ιδίως όταν -

 

(α) υπάρχει κίνδυνος διαφυγής, »

 

Επιπλέον, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο 18ΟΔ του Κεφ. 105:

 

18ΟΔ. Για τους σκοπούς των άρθρων 18ΟΔ μέχρι 18ΠΘ, εκτός εάν από το κείμενο προκύπτει διαφορετική έννοια:

[…]

"κίνδυνος διαφυγής" σημαίνει την ύπαρξη, σε ατομική περίπτωση, οποιουδήποτε από τους ακόλουθους λόγους, που οδηγεί στην εικασία ότι υπήκοος τρίτης χώρας υποκείμενος σε διαδικασίες επιστροφής μπορεί να διαφύγει:

(α) Μη συμμόρφωση με απόφαση επιστροφής,

(β) δήλωση πρόθεσης μη συμμόρφωσης με απόφαση επιστροφής,

[…]».

Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί ενδιάμεσης μονομερούς αίτησης στην Mensah και Κυπριακής Δημοκρατίας, Υπόθεση Αρ. 5735/2013, ημερομηνίας 09.08.2013, κρίθηκαν σχετικώς τα ακόλουθα:

 

«Η κήρυξη της αιτήτριας ως απαγορευμένης μετανάστριας εμπεριέχει λογικά τον κίνδυνο διαφυγής της ανά πάσα στιγμή.  Αυτή η έννοια εμπεριέχεται νομικά και λογικά στο άρθρο 180Δ στον ορισμό του «κινδύνου διαφυγής», όπου  στην παράγραφο (α) αναφέρεται, ως στοιχείο κινδύνου διαφυγής, η μη συμμόρφωση με απόφαση επιστροφής.  Να μη λησμονείται άλλωστε ότι στον ορισμό του «κινδύνου διαφυγής» καταγράφεται ότι αυτός ο κίνδυνος συναρτάται προς κάθε «ατομική περίπτωση», ο δε κίνδυνος αυτός εκτιμάται κατά «εικασία» ότι ο υποκείμενος σε διαδικασία επιστροφής «μπορεί να διαφύγει».  Δεν χρειάζεται, με άλλα λόγια, απτή μαρτυρία περί τούτου και είναι εδώ που υπεισέρχεται η κρίση της διοίκησης αναλόγως των συνθηκών της κάθε υπόθεσης.».

 

Ως προς τα Παραρτήματα, τα οποία ο αιτητής επεσύναψε στην προσφυγή του, ορθώς η κα Χαραλάμπους υποβάλλει ότι αυτά δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη καθότι δεν ακολουθήθηκε η ορθή δικονομική διαδικασία για την προσκόμισή τους ως μαρτυρία.  Εν πάση δε περιπτώσει, επισημαίνεται ότι, τόσο το φερόμενο ως εκδοθέν από την Παλαιστινιακή Αρχή ταξιδιωτικό έγγραφο, όσο και το συνημμένο στην προσφυγή εξιτήριο ασθενούς, έχουν εκδοθεί μεταγενέστερα του ουσιώδους για την παρούσα προσφυγή χρόνου, ήτοι στις 27.08.2025 και 29.09.2025, αντίστοιχα.  Ως εκ τούτου δεν θα μπορούσαν να ληφθούν υπόψη από τη Διευθύντρια κατά την έκδοση των προσβαλλομένων πράξεων.  Επιπλέον, σημειώνεται ότι ο αιτητής ουδέποτε αμφισβήτησε το γεγονός ότι γεννήθηκε στον Λίβανο, όπου και διέμενε πριν την άφιξη του στην Κυπριακή Δημοκρατία, ούτε ότι προηγουμένως ήταν κάτοχος λιβανέζικου ταξιδιωτικού εγγράφου.  Ως προς δε το σοβαρό πρόβλημα υγείας που ισχυρίζεται ότι αντιμετωπίζει, διαπιστώνω ότι στο εξιτήριο ασθενούς, το οποίο επικαλείται, συστήνεται η λήψη συγκεκριμένης φαρμακευτικής αγωγής, με τον αιτητή να μην έχει προσκομίσει οποιαδήποτε ιατρική μαρτυρία, με την οποία να βεβαιώνεται πως η εν λόγω φαρμακευτική αγωγή δεν μπορεί να χορηγηθεί και γιατί, σε περίπτωση που αυτός θα παραμείνει υπό κράτηση.

 

Ούτε είχε, υπό τις περιστάσεις, η Διευθύντρια υποχρέωση να ειδοποιήσει τον αιτητή για σκοπούς συνέντευξης ή ακρόασης πριν αποφασίσει να τον κηρύξει παράνομο μετανάστη και πριν από την έκδοση των επίδικων διαταγμάτων, πράξεις οι οποίες δεν συνιστούν κύρωση ούτε είναι πειθαρχικής φύσης. (Α.Ν. ν Δημοκρατίας, Αναθεωρητική Έφεση αρ. 89/2015, ημερ. 03.06.2022, ECLI:CY:AD:2022:C233).

 

Συνακόλουθα, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται, με έξοδα ύψους €1.800 εναντίον του αιτητή και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

 

Α. ΖΕΡΒΟΥ, Δ.Δ.Δ.