ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 612/2025)

 

16 Ιανουαρίου 2026

 

[ΜΙΧΑΗΛ, Δ/στης Δ.Δ.]

 

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

 

Αιτητής

 

ν.

 

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΟΚΥΠΥ (ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ)

 

Καθ’ ου η Αίτηση

…………………………

Κ. Π. Χριστοδουλίδης, για τον αιτητή.

 

Ν. Ζερβού (κα) για Γιώργος Ζ. Γεωργίου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., για τον καθ’ ου η αίτηση.

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

ΜΙΧΑΗΛ, Δ.Δ.Δ.: Ο αιτητής με την υπό κρίση προσφυγή ζητά την ακύρωση της απόφασης ημερομηνίας 4.4.2025 με την οποία του κοινοποιήθηκε η πρόθεση του πειθαρχικού συμβουλίου του καθ’ ου η αίτηση να τον θέσει σε διαθεσιμότητα για περίοδο τριών μηνών ή/και μέχρι την ολοκλήρωση της πειθαρχικής έρευνας εναντίον του και την ακύρωση της απόφασης ημερομηνίας 23.4.2025 με την οποία τέθηκε σε διαθεσιμότητα ο αιτητής.

 

Ο αιτητής προσλήφθηκε από τον καθ’ ου η αίτηση κατόπιν δημοσίευσης προκήρυξης ως ιατρικός λειτουργός σύμφωνα με τους όρους συμβολαίου εργοδότησης ορισμένου χρόνου ημερομηνίας 6.11.2019 για την περίοδο από 13.11.2019 μέχρι 12.11.2022 η οποία, περίοδος, ακολούθως μετατρέπεται σε αορίστου χρόνου.

 

Το 2023 κατόπιν παραπόνων που υποβλήθηκαν στον καθ’ ου η αίτηση από το προσωπικό του κέντρου υγείας στο οποίο απασχολείται ο αιτητής, έγιναν προφορικές συστάσεις προς αυτόν. Λόγω της μη βελτίωσης της κατάστασης, το 2025 ξεκίνησε η καταγραφή περιστατικών που σχετίζονται με τη συμπεριφορά του αιτητή. Στις 3.4.2025 στάλθηκε επιστολή στο πειθαρχικό συμβούλιο για διορισμό ερευνώντα λειτουργού και ενημερώθηκε ο αιτητής για την πρόθεση του καθ’ ου η αίτηση να τον θέσει σε διαθεσιμότητα με επιστολή ημερομηνίας 4.4.2025 δίδοντάς του την ευχέρεια να υποβάλει ένσταση, εάν επιθυμεί. Στις 15.4.2025 ο αιτητής υπέβαλε ένσταση μέσω του δικηγόρου του. Στις 22.4.2025 ο καθ’ ου η αίτηση αποφάσισε να θέσει τον αιτητή σε διαθεσιμότητα.

 

Ο καθ’ ου η αίτηση εγείρει δύο προδικαστικές ενστάσεις. Με την πρώτη εισηγείται ότι το Διοικητικό Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την υπόθεση επειδή η σχέση εργοδότησης μεταξύ καθ’ ου η αίτηση και αιτητή είναι ιδιωτικού δικαίου. Με τη δεύτερη, εισηγείται ότι η άσκηση της προσφυγής συνιστά κατάχρηση διαδικασίας επειδή μετά τη λήψη της απόφασης να τεθεί σε διαθεσιμότητα, προχώρησε σε δημοσιεύσεις για να δημιουργήσει εντυπώσεις κατά του καθ’ ου η αίτηση.

 

Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, μεταξύ του αιτητή και του καθ’ ου η αίτηση συνάφθηκε συμβόλαιο εργοδότησης. Σύμφωνα με τον όρο (1) του συμβολαίου:

 

«(1)   Η διάρκεια εργοδότησης δυνάμει της Συμφωνίας θα αφορά την περίοδο από …13/11/2019… μέχρι …12/11/2022… όπου θα μετατρέπεται σε αορίστου χρόνου σύμφωνα με τις διατάξεις του περί εργοδοτουμένων με εργασία ορισμένου χρόνου (Απαγόρευση δυσμενούς μεταχείρισης) Νόμου και των προνοιών των «οι περί Ίδρυσης του Οργανισμού Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας (Γενικοί) Κανονισμών του 2017».

 

Ο όρος (5) προνοεί σχετικά με τους όρους εργοδότησης του αιτητή:

 

«(5)   Οι Όροι Εργασίας σας ως έχουν καθοριστεί από το Διοικητικό Συμβούλιο του Οργανισμού Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας επισυνάπτονται ως Παράρτημα I στη παρούσα Συμφωνία, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος αυτής και δεσμεύουν τα μέρη.»

 

Στο Παράρτημα Ι του συμβολαίου με τίτλο «Βασικοί Όροι Απασχόλησης» προνοούνται τα εξής σχετικά:

 

          «1.    Διάρκεια Απασχόλησης

(1)     Η απασχόληση θα είναι για τριετή θητεία, υπό τους γενικούς και ειδικούς όρους προτύπου συμβολαίου, το οποίο θα μετατρέπεται σε αορίστου χρόνου σύμφωνα με τις διατάξεις του περί εργοδοτουμένων με εργασία ορισμένου χρόνου (απαγόρευση δυσμενούς μεταχείρισης) Νόμου και των προνοιών των «οι περί Ίδρυσης του Οργανισμού Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας (Γενικοί) Κανονισμών του 2017».

[…]

(3)     Η απασχόληση μπορεί να τερματιστεί οποτεδήποτε είτε από τον εργοδότη είτε από τον εργοδοτούμενο, αφού δοθεί η αναγκαία προειδοποίηση που προβλέπεται στους περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμους.

[…]

2.      Καθήκοντα/Υποχρεώσεις

Τα καθήκοντα/υποχρεώσεις σας, παρατίθενται στη συνημμένη, ως Παράρτημα ΙΙ, Περιγραφή Εργασίας. Κατά την εκτέλεση των καθηκόντων σας, υποχρεούστε να συμμορφώνεστε προς τις Νομοθετικές/Κανονιστικές, Γενικές ή Ειδικές Διατάξεις, Οδηγίες, Εγκυκλίους και Πρακτικές, όπως αυτές εφαρμόζονται στον Οργανισμό.

3.      Όροι Απασχόλησης

Ως προς τους όρους απασχόλησης σας θα εφαρμόζονται οι περί ίδρυσης του Οργανισμού Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας (Γενικοί) Κανονισμοί του 2017, όπως αυτοί εκάστοτε τροποποιούνται. Σε περίπτωση που οποιοδήποτε ζήτημα δεν ρυθμίζεται από τους ανωτέρω Κανονισμούς, θα εφαρμόζονται οι Εσωτερικοί Κανονισμοί του Οργανισμού.»

 

Οι περί Ίδρυσης του Οργανισμού Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας (Γενικοί) Κανονισμοί, Κ.Δ.Π. 218/2017 (στο εξής οι «Κανονισμοί»), στους οποίους παραπέμπει ο όρος (1) της συμφωνίας προνοούν τα εξής:

 

          «2.-(1)  […]

«υπάλληλος» σημαίνει πρόσωπο που έχει προσληφθεί με συμβόλαιο από τον Οργανισμό, όπως ορίζεται στην παράγραφο (4) του Κανονισμού 4, εξαιρουμένου του ωρομίσθιου προσωπικού το οποίο μεταφέρεται στον Οργανισμό με βάση τις πρόνοιες του Νόμου.

[…]

4.-  […]

(4)(α) Με την επιφύλαξη των προνοιών της υποπαραγράφου (β) της παρούσας παραγράφου, το Συμβούλιο προσλαμβάνει και απασχολεί υπαλλήλους στη βάση συμβολαίων εργασίας ορισμένου χρόνου, υπό τους γενικούς και ειδικούς όρους προτύπου συμβολαίου, το οποίο θα μετατρέπεται σε αορίστου χρόνου σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Εργοδοτουμένων με Εργασία Ορισμένου Χρόνου (Απαγόρευση Δυσμενούς Μεταχείρισης) Νόμου.

(β) Ο Οργανισμός δύναται να προβαίνει στην αγορά υπηρεσιών για την κάλυψη αναγκών του Οργανισμού.»

 

Το Μέρος VII των Κανονισμών με τίτλο «Πειθαρχικός Έλεγχος» προνοεί για τις περιπτώσεις όπου υπάλληλος υπόκειται σε πειθαρχική δίωξη.

 

Αναφορικά με τον περί Εργοδοτουμένων με Εργασία Ορισμένου Χρόνου (Απαγόρευση Δυσμενούς Μεταχείρισης) Νόμο, Ν. 98(Ι)/2003, ο οποίος επίσης αποτελεί τη βάση της συμφωνίας σύμφωνα με τον όρο (1) αυτής και το καθεστώς προσώπων που εργοδοτούνται σύμφωνα με αυτόν, σχετικά είναι όσα αναφέρονται στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Χρυσικός ν. Δημοκρατίας, Α.Ε. 115/2015, 20.6.2023, ECLI:CY:AD:2023:C221:

 

«Το 2003, η πρόσληψη προσωπικού στο ∆ηµόσιο Τοµέα µε ιδιωτική σύµβαση, αναγνωρίστηκε από τον περί Εργοδοτουµένων µε Εργασία Ορισµένου Χρόνου (Απαγόρευση ∆υσµενούς Μεταχείρισης) Νόµου του 2003, (Ν.98(Ι)/2003), όπως αυτός έχει τροποποιηθεί, κατ’ εφαρµογή της Οδηγίας 1999/70/ΕΚ του Συµβουλίου της 28ης Ιουνίου 1999, σχετικά µε τη Συµφωνία Πλαίσιο για την εργασία Ορισµένου Χρόνου που συνήφθη από την CEF, την UNICE, και το CEEP. Η καθιέρωση της πιο πάνω µεθόδου, αποσκοπούσε στη διασφάλιση ίσης µεταχείρισης των εργαζοµένων στον ιδιωτικό τοµέα και στο δηµόσιο τοµέα, ως εργοδοτούµενοι που τυγχάνουν, στους δύο αυτούς τοµείς, αορίστου χρόνου εργασίας.

Εν πάση περιπτώσει, καθοριστικής σηµασίας στο συγκεκριµένο τοµέα, είναι, η απόφαση της Πλήρους Ολοµέλειας του Ανωτάτου ∆ικαστηρίου στην υπόθεση Αβραάµ ν. ∆ηµοκρατίας, ανωτέρω. Στην περίπτωση εκείνη, η εφεσείουσα εργοδοτείτο ως έκτακτη, διοικητική λειτουργός στο γραφείο Επιτρόπου Προστασίας ∆εδοµένων Προσωπικού Χαρακτήρα, δυνάµει του Ν.98(Ι)/2003, µε διαδοχικά συµβόλαια. Εποµένως, ήταν συµβασιούχος αορίστου διάρκειας. Τέσσερα χρόνια µετά την πρόσληψή της τερµατίστηκε η Σύµβαση απασχόλησης της. ∆εδοµένων των πιο πάνω γεγονότων λέχθηκαν σχετικά τα εξής, στη σελίδα 56:

«Έχουµε τη γνώµη πως οι όροι υπηρεσίας των εκτάκτων - συµβασιούχων στο δηµόσιο τοµέα καθορίζονται από τη Σύµβαση τους και τις σχετικές νοµοθετικές πρόνοιες και ως εκ τούτου ο τερµατισµός των υπηρεσιών τους ανάγεται στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου και τη σχετική Οδηγία, η οποία, σύµφωνα µε την πρόσφατη τροποποίηση του Συντάγµατός µας, ο περί της Πέµπτης Τροποποίησης του Συντάγµατος Νόµος, Ν. 127(I)/06, έχει αυξηµένη ισχύ και έναντι των προνοιών του Συντάγµατος. Εποµένως, το Ανώτατο ∆ικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία στο θέµα.»

∆εν εντοπίζονται οποιαδήποτε περιθώρια διαφοροποίησης από τη προσέγγιση που είχε η Πλήρης Ολοµέλεια στην πιο πάνω υπόθεση, από την κρινόµενη υπόθεση, στην οποία ευθύς εξ αρχής η εργοδότηση του εφεσείοντα βασίστηκε σε ιδιωτικού δικαίου κριτήρια, γι’ αυτό και η κατάρτιση σύµβασης. Αξιοσηµείωτο είναι ότι, η παρούσα περίπτωση αφορούσε σύµβαση καθορισµένου χρόνου, ως η παράγραφος 3 αυτής, που προέβλεπε ότι ο εφεσείων «… θα υπηρετεί µε σύµβαση µέχρι την ηλικία της υποχρεωτικής αφυπηρέτησης του».

Η υπόθεση Αβραάµ ν. Δηµοκρατίας[1], βρήκε απήχηση στην υπόθεση Βενιζέλου ν. Δηµοκρατίας[2], ανωτέρω. Αφορούσε έκτακτο δεσµοφύλακα που υπηρετούσε στις Κεντρικές Φυλακές, και ο τερµατισµός της υπηρεσίας του έγινε σε συνάρτηση µε πειθαρχική διαδικασία. Όπως τονίστηκε στην πιο πάνω υπόθεση, «Θα ήταν, κρίνουµε, ανορθόδοξο, ενώ θεωρήθηκε και περιγράφηκε η επίδικη σχέση έκτακτης εργοδότησης του συγκεκριµένου δεσµοφύλακα στη ∆ηµοκρατία ως ιδιωτικού δικαίου, να αποκόπτουµε αυτή την ενιαία σχέση ανάλογα µε το θέµα και να τη χαρακτηρίζουµε άλλως πως και δη ως δηµοσίου δικαίου, αναφορικά µε τον τερµατισµό της.». Κρίθηκε, έτσι, πως δεν είχε σηµασία ότι για τη λύση της εργασιακής σχέσης, δια του τερµατισµού, χρησιµοποιήθηκε η διαδικασία του περί Φυλακών Νόµου και των σχετικών Κανονισµών. Προστέθηκε, επίσης, το πολύ σηµαντικό, πως «Θα ήταν αντινοµικό να θεωρείτο η αφετηρία και η εξέλιξη της σχέσης αυτής ως ιδιωτικού δικαίου και το τέλος της δια του τερµατισµού, ως δηµοσίου δικαίου…..».

Στην υπόθεση Θ.Ο.Κ. ν. Σοφοκλέους (2016) 1 Α.Α.Δ. 105, ο εφεσίβλητος, αιτητής, ηθοποιός στο επάγγελµα, προσέφυγε στο ∆ικαστήριο Εργατικών ∆ιαφορών, επιδιώκοντας διάφορες θεραπείες για συµπεριφορά των εφεσειόντων, εργοδοτών του να τον εξαναγκάσουν σε παραίτηση, όταν δεν αποδέχθηκαν αίτηµα του να µην λάβει µέρος σε θεατρικές παραστάσεις του Θ.Ο.Κ. στη Βόρεια Ελλάδα. Το Εφετείο, παραπέµποντας στην Αβραάµ ν. ∆ηµοκρατίας, τόνισε την ιδιαίτερη σηµασία της ύπαρξης σύµβασης, που τελικά έδωσε στην επίδικη σχέση τον προσωρινό της χαρακτήρα αλλά και την αποµάκρυνε από το χώρο του δηµόσιου δικαίου. Όπως τονίστηκε, αυτή δεν αποσπάται από το χώρο του ιδιωτικού δικαίου, όπου ανήκει.

Εξάλλου, σχετική είναι η υπόθεση Κουρουτσίδης ν. Δηµοκρατίας, Α.Ε. 77/2013, ηµεροµηνίας 3.6.2019, η οποία αφορούσε ΕΠΥ µε σύµβαση απασχόλησης διάρκειας πέντε ετών, που ανανεώθηκε άλλες δύο φορές, οπότε ο Υπουργός Άµυνας έκρινε στη λήξη της ότι τα γεγονότα δεν συνηγορούσαν στην ανανέωση της. Ο Υπουργός Άµυνας, ασκώντας τις εξουσίες του σύµφωνα µε τον Κ.10, αποφάσισε τη µη ανανέωση της απασχόλησης του εφεσείοντα. Η Ολοµέλεια του Ανωτάτου ∆ικαστηρίου, έκρινε ότι οι όροι υπηρεσίας του εφεσείοντα στην υπόθεση εκείνη, ως συµβασιούχου, καθορίζονταν από τη σύµβαση απασχόλησης του και τις συνακόλουθες σχετικές νοµοθετικές πρόνοιες. Ως εκ τούτου, τα όσα αφορούσαν στην συνέχιση των υπηρεσιών του στην Εθνική Φρουρά, ανάγονταν στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου. Συνεπώς, το ακυρωτικό δικαστήριο δεν είχε δικαιοδοσία στο θέµα. Η Ολοµέλεια προχώρησε πάρα πέρα, σχολιάζοντας ότι η περίπτωση αφορούσε συµβατική περίοδο απασχόλησης που έληξε κανονικά στην εκπνοή της περιόδου σύµβασης, µε βάση την οποία είχε εργοδοτηθεί και όχι πριν τη λήξη της περιόδου σύµβασης, που θα µπορούσε να «…βρισκόµαστε ενώπιον περίπτωσης παράλειψης διοικητικού οργάνου προς εκτέλεση οφειλόµενης ενέργειας, ούτως ώστε να µπορούσε να αποτελέσει αντικείµενο προσφυγής.». Ωστόσο, οι πιο πάνω παρατηρήσεις λέχθηκαν «εν παρόδω» (obiter) και εποµένως δεν αποτελούν δεσµευτικό προηγούµενο, (βλ. Αναστασιάδης ν. Δηµοκρατίας Α.Ε. 14/2012 ηµεροµηνίας 23.1.2018).

Εν κατακλείδι, µε βάση και τη νοµολογία που παρατίθεται αναλυτικά πιο πάνω, η απόφαση τερµατισµού της υπηρεσίας του εφεσείοντα εµπίπτει στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου. ∆εν διαπιστώνεται οποιοδήποτε περιθώριο διαφοροποίησης µε αυτές τις αποφάσεις. Απόκτησε, έτσι, ο εφεσείων δικαιώµατα που διασφαλίζονταν από δικαστήριο αστικής δικαιοδοσίας, δεδοµένου ότι οι όροι υπηρεσίας του καθορίζονταν από τη Σύµβαση και τις σχετικές νοµοθετικές πρόνοιες. Ως εκ τούτου ο τερµατισµός των υπηρεσιών του ανάγεται στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου. Συνακόλουθα, η προσβαλλόµενη απόφαση δεν µπορούσε να κριθεί εντός του πλαισίου του Άρθρου 146 του Συντάγµατος.»

 

          Προκύπτει με σαφήνεια, θεωρώ, από την απόφαση Χρυσικός και με ιδιαίτερη αναφορά στην απόφαση Βενιζέλος – αποφάσεις δεσμευτικές για το παρόν Δικαστήριο – ότι η εργασιακή σχέση μεταξύ αιτητή και καθ’ ου η αίτηση δεν εμπίπτει στο δημόσιο δίκαιο και συνεπώς, το Διοικητικό Δικαστήριο δεν δύναται να ασκήσει δικαιοδοσία.

 

          Η προδικαστική ένσταση επιτυγχάνει και η προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Επιδικάζονται €2.100 έξοδα πλέον Φ.Π.Α. υπέρ του καθ’ ου η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

 

Ε. ΜΙΧΑΗΛ, Δ.Δ.Δ.