ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Υπόθεση αρ. 1573/19

25 Φεβρουαρίου, 2026

[Α. ΖΕΡΒΟΥ, Δ.Δ.Δ.]

Αναφορικά με τα Άρθρα 7, 9, 15, 23, 28, 30, 146, 169 και 179  του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

ASIM EBEOGLU

Αιτητής,

ΚΑΙ

1. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΥΓΕΙΑΣ

2. ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

Καθ’ ων η αίτηση.

------------

 

Ν. Ιακώβου (κα) και Π. Ευαγόρου (κα), για Λέλλος Π. Δημητριάδης Δ.Ε.Π.Ε., για τον αιτητή.

Μ. Δρυμιώτου (κα), Ανώτερη Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για καθ’ ου η αίτηση 1.

Θ. Ραφτοπούλου (κα), για Αλέκος Ευαγγέλου & Σία Δ.Ε.Π.Ε., για καθ’ ου η αίτηση 2.

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Α. ΖΕΡΒΟΥ, Δ.Δ.Δ.: Με την παρούσα προσφυγή ο αιτητής ζητά από το Δικαστήριο τις ακόλουθες θεραπείες:

 

«(Α) Δήλωση και/ή Απόφαση του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση των Καθ’ ων η Αίτηση που κοινοποιήθηκε στον Αιτητή δια της επιστολής ημερομηνίας 14 Αυγούστου 2019 (αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται ως ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α) μέσω της οποίας οι Καθ’ ων η Αίτηση αρνούνται την εγγραφή του Αιτητή ως δικαιούχου του Γενικού Σχεδίου Υγείας (ΓεΣΥ) και/ή την απαλλαγή του από την εισφορά του στο ΓεΣΥ, είναι άκυρη και/ή παράνομη και/ή αντισυνταγματική και/ή στερημένη οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος, και/ή

(Β) Δήλωση και/ή Απόφαση του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση των Καθ’ ων η αίτηση που κοινοποιήθηκε στον Αιτητή δια της επιστολής ημερομηνίας 18 Σεπτεμβρίου 2019 (αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται ως ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Β) μέσω της οποίας οι Καθ’ ων η αίτηση αρνούνται την εγγραφή του Αιτητή ως δικαιούχου του Γενικού Σχεδίου Υγείας (ΓεΣΥ) και/ή την απαλλαγή του από την εισφορά του στο ΓεΣΥ, είναι άκυρη και/ή παράνομη και/ή αντισυνταγματική και/ή στερημένη οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος, και

(Γ) Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα ή θεραπεία ή ένδικο μέσο το Δικαστήριο θεωρήσει εύλογο ή δίκαιο υπό τις περιστάσεις.

(Δ) Έξοδα και ΦΠΑ».

 

Ο αιτητής είναι Τουρκοκύπριος πολίτης, ο οποίος κατοικεί στις μη ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές και ο οποίος εργαζόταν για 33 χρόνια στις Κυρίαρχες Περιοχές των Βρετανικών Βάσεων στη Δεκέλεια, καταβάλλοντας εισφορές προς το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας.  Το 2009 συνταξιοδοτήθηκε και έκτοτε λαμβάνει σύνταξη από το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων.  Από το 2019 η σύνταξή του υπόκειται σε αποκοπή λόγω της υποχρέωσης καταβολής εισφορών με βάση το άρθρο 19 του περί Γενικού Συστήματος Υγείας Νόμου του 2001 (Ν.89(I)/2001, εφεξής «Νόμος»).

 

Με επιστολή, ημερομηνίας 16.05.2019, ο αιτητής πληροφόρησε τον καθ’ ου η αίτηση 2 (εφεξής «ΟΑΥ») ότι είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να εγγραφεί ως δικαιούχος στο Γενικό Σχέδιο Υγείας (εφεξής «ΓεΣΥ») και ζήτησε όπως είτε γίνει αποδεκτό το αίτημά του για εγγραφή, είτε σταματήσει η αποκοπή των σχετικών εισφορών από τη σύνταξή του.  Το αίτημα επαναλήφθηκε με επιστολή του αιτητή, ημερομηνίας 21.06.2019.

 

Με επιστολή, ημερομηνίας 14.08.2019, ο Αναπληρωτής Διευθυντής του ΟΑΥ πληροφόρησε τον αιτητή ότι, σύμφωνα με τον Νόμο, οι πολίτες της Δημοκρατίας είναι δικαιούχοι για εγγραφή στο ΓεΣΥ υπό την προϋπόθεση ότι έχουν τη συνήθη διαμονή τους στις ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές.  Ως εκ τούτου και με βάση τα δεδομένα της περίπτωσής του, δεν ικανοποιείται το κριτήριο της συνήθους διαμονής ώστε να είναι δυνατή η εγγραφή του ως δικαιούχος του ΓεΣΥ.  Πληροφορήθηκε, επίσης, ο αιτητής ότι, με βάση τον Νόμο, η υποχρέωση για καταβολή εισφορών επί των συντάξεων των Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων δεν συνδέεται με το δικαίωμα ατόμου να εγγραφεί ως δικαιούχος του ΓεΣΥ και ως εκ τούτου δεν ήταν δυνατή η απαλλαγή του από τη σχετική εισφορά.  Στον αιτητή απεστάλη (εκ παραδρομής ως αναφέρει ο ΟΑΥ στην Ένστασή του) και δεύτερη επιστολή, ημερομηνίας18.09.2019, με το ίδιο περιεχόμενο.  

 

Στις 25.10.2019 ο αιτητής καταχώρισε την παρούσα προσφυγή, αιτούμενος τις ανωτέρω θεραπείες.

 

Διά της γραπτής αγόρευσης των ευπαιδεύτων δικηγόρων του ο αιτητής επισημαίνει πως ενώ συμβάλλει καταβάλλοντας τις απαιτούμενες εισφορές στο ΓεΣΥ, εντούτοις δεν έχει τη δυνατότητα απόλαυσης των δικαιωμάτων που απορρέουν από αυτό, τη στιγμή μάλιστα που προηγουμένως ήταν δικαιούχος ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.  Ακολούθως, διατείνεται πως το άρθρο 16 του Νόμου[1], εισάγει απαράδεκτη, αδικαιολόγητη και δυσανάλογη στέρηση δικαιώματος του αιτητή, μέσω ενός αντισυνταγματικού κριτηρίου, το οποίο δεν αιτιολογείται και εισάγει απαράδεκτη δυσμενή διάκριση σε βάρος των Τουρκοκύπριων πολιτών της Δημοκρατίας, που διαμένουν στα κατεχόμενα, ως ο αιτητής.  Εισηγούμενος ότι ο Νόμος, στο μέτρο που εισάγει το κριτήριο της συνήθους διαμονής για Τουρκοκύπριο αιτητή, είναι αντισυνταγματικός και πρέπει ως τέτοιος να κηρυχθεί.  Διατείνεται περαιτέρω ότι οι προσβαλλόμενες πράξεις και ο Νόμος παραβιάζουν τα άρθρα 7, 9, 15, 23 και 28 του Συντάγματος, τα άρθρα 2, 8 και 14 της ΕΣΔΑ, το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου 1 της ΕΣΔΑ και τις αρχές της καλής πίστης, της χρηστής διοίκησης και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης προς τη Διοίκηση.

Η ευπαίδευτη δικηγόρος του καθ’ ου η αίτηση 1 εγείρει προδικαστικώς ζήτημα ότι μόνος αρμόδιος για την έκδοση των προσβαλλομένων διοικητικών πράξεων είναι ο ΟΑΥ, ο οποίος έχει συσταθεί με βάση τον Νόμο ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου και έχει την ειδική αρμοδιότητα εφαρμογής του ΓεΣΥ.  Ως εκ τούτου καταχρηστικά, κατά την εισήγηση, έχει συμπεριληφθεί στην προσφυγή ο Υπουργός Υγείας, οι εξουσίες του οποίου περιορίζονται σε γενικής φύσεως θέματα.  Εν πάση δε περιπτώσει, είναι η θέση του καθ’ ου η αίτηση 1 ότι οι προσβαλλόμενες πράξεις είναι ορθές και νόμιμες καθότι τυχόν εγγραφή του αιτητή στο ΓεΣΥ, χωρίς αυτός να έχει τη συνήθη διαμονή του στις ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία, θα παραβίαζε το άρθρο 16 του Νόμου.

 

Η ευπαίδευτη δικηγόρος του καθ’ ου η αίτηση 2 υποστηρίζει τη νομιμότητα των ενεργειών του ΟΑΥ, εγείροντας προδικαστικώς ότι η επιστολή ημερομηνίας 18.09.2019 (η οποία αμφισβητείται με το αιτητικό (Β) της προσφυγής) συνιστά βεβαιωτική πράξη και στερείται εκτελεστότητας[2].

Άνευ επηρεασμού των ανωτέρω προδικαστικών ενστάσεων, η ευπαίδευτη δικηγόρος του ΟΑΥ, παραπέμποντας στις βασικές πρόνοιες του Νόμου ως προς τη λειτουργία και την εφαρμογή του ΓεΣΥ, τις οποίες αναλύει στη γραπτή της αγόρευση, απορρίπτει τους λόγους ακύρωσης που προωθούνται από τον αιτητή.

 

Εκκρεμούσης της εκδίκασης της παρούσας προσφυγής και μετά την καταχώριση της γραπτής αγόρευσης του αιτητή και των γραπτών αγορεύσεων των καθ’ ων η αίτηση, εκδόθηκαν βάσει του άρθρου 21 του Νόμου, οι περί Γενικού Συστήματος Υγείας (Ειδικό Σύστημα για Εθελοντική Ασφάλιση) Εσωτερικοί Κανονισμοί του 2022 (Κ.Δ.Π. 158/2022).

 

Ως ρητώς αναγνωρίζεται στην Απαντητική Αγόρευση του αιτητή, αυτός υπέβαλε στις 27.06.2022 αίτημα δυνάμει των προνοιών των εν λόγω Κανονισμών και στις 07.07.2022 κατέστη δικαιούχος του ΓεΣΥ.  Πλην, όμως, επιμένει στην εκδίκαση της παρούσας προσφυγής, επικαλούμενος κατάλοιπο ζημίας εφόσον διατείνεται ότι υπέστη ψυχική ταλαιπωρία και οικονομική ζημία, ήτοι δικηγορικά έξοδα, αποκοπή εισφορών από τη σύνταξή του χωρίς να αναγνωρίζεται ως δικαιούχος και να χαίρει τα ωφελήματα του ΓεΣΥ και έξοδα ύψους περί των €3.547, τα οποία κατέβαλε για χειρουργικές επεμβάσεις στις οποίες υποβλήθηκε στις 10.04.2019 και στις 21.11.2019.  

 

Η ευπαίδευτη δικηγόρος του ΟΑΥ, απαντώντας στο στάδιο των Διευκρινίσεων, υπέβαλε ότι ο αιτητής, ο οποίος έχει το σχετικό βάρος, δεν έχει αποδείξει το κατ’ ισχυρισμόν κατάλοιπο ζημίας και επιπλέον στερείται εννόμου συμφέροντος να προωθεί την προσφυγή του εφόσον υπέβαλε ανεπιφύλακτα αίτηση για ένταξη στο ΓεΣΥ δυνάμει των προνοιών της Κ.Δ.Π. 158/2022 και έχει ικανοποιηθεί το αίτημά του για να καταστεί δικαιούχος.

 

Αξιολογώντας τις εκατέρωθεν θέσεις θα πρέπει, εν πρώτοις, να υπομνησθεί πως τα δικαστήρια δεν ενεργούν επί ματαίω, δεν επιλύουν ακαδημαϊκά ζητήματα, ούτε προχωρούν σε επίλυση διαφορών οι οποίες έχουν εκλείψει λόγω μεταβολής των συνθηκών, εφόσον η επίλυση τους δεν θα καταλήξει σε οποιοδήποτε πρακτικό αποτέλεσμα (Tudor (2011) 1 Α.Α.Δ. 1176, Mohammed Marta Ayeredin ν. Δημοκρατίας (2013) 3 ΑΑΔ 753).

Στην απόφαση Δημοκρατία ν Πίτσας Είκοσι κ.ά., ΕΔΔ αρ. 218/19, ημερ. 15.11.2024, επισημάνθηκαν σχετικώς τα ακόλουθα:

 

«Αλυσιτελής κρίνεται μια προσφυγή όταν η οποιαδήποτε απόφαση επ' αυτής δεν θα επιφέρει όφελος στους προσφεύγοντες. (Βλ. Κωνσταντινίδου κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ε.Δ.Δ.6/22, ημερ.2.2.23). Με λίγα λόγια, δεν μπορεί να επιτύχει προσφυγή η οποία δεν δύναται να ωφελήσει τον προσφεύγοντα και αυτό κρίνεται ανεξάρτητα γεγονότων σε χρονικό συσχετισμό με την έναρξη της προσφυγής, αλλά ευρύτερα σε συνάρτηση με το υπαρκτό όφελος από την προσφυγή. (Βλ. Στυλιανού ν. Υπουργικού Συμβουλίου κ.ά. (2017) 3 Α.Α.Δ.207 και Μέσης ν. Δημοκρατίας (2013) 3 Α.Α.Δ.592).

[…]

Το θέμα της αλυσιτέλειας ενόψει μεταγενέστερου γεγονότος μας απασχόλησε και στη Δημοκρατία κ.ά. ν. Philips College Ltd, Ε.Δ.Δ.77/18, ημερ.10.4.24, όπου με παραπομπή σε παλαιότερη νομολογία αναφέρθησαν τα εξής:

 

«Αποτελεί πάγια νομολογιακή αρχή ότι τα Δικαστήρια δεν ενεργούν επί ματαίω και δεν αποφασίζουν «ακαδημαϊκώς» τα ζητήματα που τίθενται ενώπιον τους. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου Λέσχη Ιπποδρομιών Λευκωσίας ν. Betfair International PLC's v. Δημοκρατίας, Α.Ε. 71/2014 και 115/2014, ημερ. 28/9/2022:

«Ο συγκεκριμένος λόγος αντέφεσης κρίνεται απορριπτέος. Είναι γνωστή η νομολογιακή αρχή ότι τα Δικαστήρια δεν ενεργούν επί ματαίω (Aναφορικά με την αίτηση του Πόλυ Μίτσιγκα, Πολ. Έφεση 208/2013, ημερ. 13/3/2014) και πως δεν αποφασίζουν «ακαδημαϊκώς» τα ζητήματα που τίθενται ενώπιον τους. Γι' αυτό, όπως υποδείχθηκε στην πλούσια επί του θέματος νομολογία, η δίκη καταργείται όταν επέλθουν ορισμένα γεγονότα μεταγενέστερα της κατάθεσης της προσφυγής ούτως ώστε το αντικείμενο της πλέον να εξαφανίζεται. Η δίκη για παράδειγμα καταργείται, όταν εκδίδεται νέα εκτελεστή διοικητική πράξη για το ίδιο ζήτημα οπότε η προηγηθείσα απόφαση αποβάλλει το αντικείμενο της (Pavlonapa Enterprises Ltd. v. KOT (1993) 4 AAΔ.387). Όπως αναπτύχθηκε στη Μ. Ζηντίλη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, αρ. υπ. 509/13 ημερ. 26/5/15, με το κείμενο της οποίας συμφωνούμε,

"Η δίκη καταργείται επίσης όταν η προσβαλλόμενη πράξη ανακαλείται και εκδίδεται νέα που ικανοποιεί τον αιτητή, (Κουτσούδης ν. Δήμου Λάρνακας (2006) 4 ΑΑΔ 800)). Επίσης μια προσφυγή καθίσταται άνευ αντικειμένου όταν η ισχύς της προσβαλλόμενης αποφάσεως λήγει, (ΑΤΗΚ ν. Επιτρόπου Ρυθμίσεως Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών και Ταχυδρομείων (2006) 4 ΑΑΔ 93 και Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 33)). Η δίκη επίσης καταργείται όταν τα θέματα της ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασίας απώλεσαν το αντικείμενο τους ώστε με τη συνέχιση της διαδικασίας να μην εξυπηρετείται οποιοσδήποτε πρακτικός σκοπός, (Κυπριακό Συνδικάτο Τούρκων Δασκάλων Δημοτικής κ.ά. ν. Γενικής Εισαγγελίας (2011) 3 ΑΑΔ 310).»».

 

Στη δε απόφαση Δημοκρατίας ν Παναγιώτη Κατσαντώνη, ΕΔΔ αρ. 143/20, ημερ. 11.06.2025, κρίθηκαν σχετικώς τα ακόλουθα:

 

«Αποτελεί βασική αρχή του Διοικητικού Δικαίου πως η Προσφυγή δεν μπορεί να προωθηθεί αν μετά την καταχώριση της και πριν την εκδίκαση της επισυμβούν γεγονότα που έχουν ως συνέπεια την εξαφάνιση της, όπως π.χ. η ρητή ανάκληση της προσβαλλόμενης πράξης στο σύνολο της, η σιωπηρά ανάκληση της η οποία εξυπακούεται από νέα πράξη του ίδιου οργάνου που ρυθμίζει το θέμα, ως και η πλήρης ικανοποίηση της αξίωσης του αιτητή. Στις περιπτώσεις αυτές η δίκη καταργείται γιατί η συνέχιση της δεν εξυπηρετεί κανένα σκοπό  (βλ. Στράκκα Λτδ ν. Δημοκρατίας (1991) 3 ΑΑΔ, 643, Χρηματιστήριο Αξιών Κύπρου ν. Δ. Σάββα (2006) 3 ΑΑΔ, 435 και Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 33).  Μια δίκη για να συνεχιστεί, πρέπει να αποδειχθεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ενέχει επιπτώσεις ή ότι ο αιτητής έχει υποστεί οποιαδήποτε ζημιά, εφόσον μόνο τότε συνεχίζει να έχει έννομο συμφέρον (βλ. Αφρόκηπος Λτδ ν. Δημοκρατίας (1990) 3 ΑΑΔ 281).  Το δε βάρος απόδειξης για την ύπαρξη ζημιάς το φέρει ο αιτητής.  Το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Στράκκα (ανωτέρω) είναι σχετικό:

«Στην περίπτωση όμως που έχουν προκύψει στον αιτητή ζημιογόνες συνέπειες από την προσβαλλόμενη διοικητική πράξη ή παράλειψη ενώ αυτή βρισκόταν ακόμα σε ισχύ, η δίκη δεν καταργείται. Εναπόκειται, βέβαια, στον εκάστοτε αιτητή να αποδείξει ότι έχουν ήδη προκύψει σ' αυτόν ζημιογόνες συνέπειες από την προσβαλλόμενη πράξη πριν την ανάκλησή της ή την ικανοποίηση της αξίωσής του και συντρέχει, επομένως, λόγος για τη συνέχιση της δίκης.»

Είναι περαιτέρω νομολογημένο πως δεν είναι αρκετό ο Αιτητής να δείξει ότι δυνητικά θα μπορούσε να υποστεί ζημιά από την προσβαλλόμενη απόφαση, αλλά πρέπει να πιθανολογήσει με στοιχεία ότι παρέμεινε ζημιογόνο κατάλοιπο.  Οι ζημιογόνες συνέπειες πρέπει, έστω και εκ πρώτης όψεως, να είναι υπαρκτές και δεδομένες, εναπόκειται δε στον Αιτητή να δείξει αυτό, με κατάλληλη και ανάλογη αναφορά σε δεδομένα και στοιχεία υποστηρικτικά της θέσης του.  Η διαπίστωση αυτή δεν είναι και δεν μπορεί να είναι θεωρητική αλλά πραγματική.  (βλ. Χρηματιστήριο Αξιών Κύπρου ν. Σάββα (ανωτέρω), Σ. Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας (αρ. 1) (1996) 3 ΑΑΔ 73 και Αφρόκηπος Λτδ ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω)).

Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από το Σύγγραμμα των Ε.Π. Σπηλιωτόπουλος και Β. Θ. Κονδύλης, Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου, Τόμος 2, σελ. 108, παρ. 459:

«Εάν το έννομο συμφέρον εξέλιπε πριν από την άσκηση της αίτησης ακυρώσεως, η αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη.  Εάν εξέλιπε μετά την άσκηση της αίτησης ακυρώσεως και πριν από την πρώτη συζήτηση, διότι, λ.χ. έχει παύσει να ισχύει η προσβληθείσα με την αίτηση ακυρώσεως πράξη ή παράλειψη (ΣΕ 93/2021), η δίκη καταργείται λόγω έλλειψης αντικειμένου.»

Σύμφωνα δε, με τη σχετική νομολογία του Συμβουλίου Επικρατείας, εάν ο Αιτητής προβάλει ιδιαίτερο έννομο συμφέρον για τη συνέχιση της δίκης, όπως όταν οι βλαπτικές για τον ενδιαφερόμενο συνέπειες, που δημιουργήθηκαν κατά την διάρκεια της ισχύος της πράξης, διατηρούνται, η δίκη συνεχίζεται (βλ. ΣΕ5318/1987, 5825/1998, 3280/2003, 405/2004, 67/2009, 482/2011, 556/2011, 1740/2015, 1279/2018, 2211/2020, 665/2021.)

Στην προκειμένη περίπτωση, το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου περί ζημιογόνων συνεπειών, στηρίχθηκε σε δύο άξονες.  Ο πρώτος περιστράφηκε γύρω από την ένορκη δήλωση του Εφεσίβλητου την οποία καταχώρισε προς υποστήριξη ενδιάμεσης αίτησης στα πλαίσια της Προσφυγής για έκδοση Προσωρινού Διατάγματος και η οποία στην πορεία αποσύρθηκε.  Κρίνουμε πως το πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα  έλαβε υπόψη του στοιχεία που περιλαμβάνοντο στην εν λόγω ένορκη δήλωση, ως και τεκμήρια που επισυνάπτοντο σ' αυτήν, σε σχέση με την κατ' ισχυρισμό δυσμενή οικονομική κατάσταση στην οποία περιήλθε ο Εφεσίβλητος λόγω της αναστολής της μισθοδοσίας του για τις επίδικες περιόδους.  Τούτο γιατί η ενδιάμεση αίτηση την οποία συνόδευε η εν λόγω ένορκη δήλωση είχε συγκεκριμένο σκοπό και εν πάση περιπτώσει είχε αποσυρθεί.  Επομένως έπαυσε να αποτελεί προσκομισθείσα μαρτυρία ενώπιον του.

Ο δεύτερος άξονας για το πρωτόδικο εύρημα ως προς το κατάλοιπο ζημιάς, περιστράφηκε γύρω από τη θέση του Εφεσίβλητου ότι ως δημόσιος υπάλληλος ήταν εξαρτώμενος από τον μισθό του για την συντήρηση και διαβίωση του, με αποτέλεσμα την κατάληξη του Πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η μη καταβολή του μισθού του για τις ως άνω περιόδους κατέλειπε σ' αυτόν ζημιογόνες συνέπειες.

Πρόκειται, κατά την κρίση μας, για γενικό και αόριστο ισχυρισμό του Εφεσίβλητου, ασύνδετο με τις προσωπικές του περιστάσεις,  που ουδόλως τεκμηρίωσε σε τι συνίστανται οι εν λόγω ζημιογόνες συνέπειες για τον ίδιο, ώστε ακριβώς να αποτελούν κατάλοιπο ζημιάς.  Η αναστολή καταβολής της μισθοδοσίας του για τις επίδικες μικρές χρονικές περιόδους (1.6.2014 - 6.6.2014 και 25.7.2014 και 28.7.2014) από μόνη της, χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία, τεκμήρια και αποδείξεις που να τεκμηριώνουν την ισχυριζόμενη ζημιά που προκλήθηκε στον Εφεσίβλητο, δεν είναι αρκετή.  Ούτε βέβαια και η ιδιότητα του ως δημόσιος υπάλληλος από μόνη της, δεν τεκμηριώνει a priori κατάλοιπο ζημιάς.».

 

Εν προκειμένω, σε συμφωνία με την ευπαίδευτη δικηγόρο του ΟΑΥ, διαπιστώνω ότι ο αιτητής απέτυχε να αποσείσει το σχετικό βάρος ως προς το κατ’ ισχυρισμόν κατάλοιπο ζημίας, το οποίο θα τον νομιμοποιούσε στην προώθηση της προσφυγής παρά την μεταγενέστερη έγκριση της εγγραφής του ως δικαιούχου στο ΓεΣΥ.  Ειδικότερα, ούτε είχε δικογραφήσει στην προσφυγή οποιουσδήποτε σχετικούς ισχυρισμούς, ούτε επεδίωξε με τον ορθό δικονομικό τρόπο να θέσει υπόψη του Δικαστηρίου τις ζημιές τις οποίες επικαλέστηκε για πρώτη φορά στην απαντητική αγόρευση.

 

Υπενθυμίζεται ότι ο ρόλος των γραπτών αγορεύσεων στη διοικητική δίκη εξαντλείται στην εξειδίκευση και συγκεκριμενοποίηση των νομικών λόγων που προσδιορίζονται στην προσφυγή και ως εκ τούτου δεν είναι δυνατή η χρήση τους για προβολή νέων πρόσθετων νομικών λόγων.  Ο δε σκοπός συγκεκριμένα της απαντητικής αγόρευσης είναι η απάντηση στους ισχυρισμούς των καθ΄ ων η αίτηση και όχι η έγερση νέων θεμάτων, ούτε βεβαίως η προσκόμιση οποιασδήποτε μαρτυρίας (Khamzaeva v Δημοκρατίας, Υπόθ. αρ. 727/2006, ημερ. 16.07.2007, Λάμπρος Κυπριανού & Υιοί (Εργολάβοι) Λτδ ν Εφόρου ΦΠΑ, Υπόθεση αρ. 1415/06, ημερομηνίας 14.05.2009, Λουκά ν Δημοκρατίας, Υπόθεση αρ. 1625/2007, ημερ. 15.9.2009, Αντωνίου ν Δημοκρατίας (2003) 4Β Α.Α.Δ. 792).

 

Ως προς την κατ’ ισχυρισμό οικονομική ζημία, την οποία ο αιτητής υπέστη συνεπεία της αποκοπής των απαιτούμενων εισφορών χωρίς να αναγνωρίζεται ως δικαιούχος του ΓεΣΥ, επισημαίνεται ότι τόσο το αίτημα του αιτητή προς τον ΟΑΥ όσο και οι αιτούμενες με την παρούσα προσφυγή θεραπείες (στις οποίες περιορίζεται η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου) αναφέρονταν σε απαλλαγή του αιτητή από την υποχρέωση καταβολής εισφορών και όχι σε επιστροφή των ήδη καταβληθέντων ποσών. 

 

Συνακόλουθα, καταλήγω ότι το αντικείμενο της προσφυγής έχει εκλείψει και ο αιτητής απέτυχε να στοιχειοθετήσει έννομο συμφέρον για τη συνέχιση της δίκης.  Οποιαδήποτε ενασχόληση με τα επίδικα θέματα, περιλαμβανομένων των προδικαστικών ενστάσεων, θα είχε ακαδημαϊκό μόνο χαρακτήρα, χωρίς οποιοδήποτε πρακτικό αποτέλεσμα.

 

Ως εκ τούτου η προσφυγή απορρίπτεται.  Υπό τις ιδιαίτερες περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης κρίνω ορθότερο η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδα της.

Α. ΖΕΡΒΟΥ, Δ.Δ.Δ.