Υπόθεση Αρ. 1174/2021
26 Αυγούστου, 2026
[ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΑΝΤΩΝΗ ΕΓΓΡΑΦΟΥ
Αιτητή
v.
Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω
Υπουργού Εργασίας Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Καθ’ ου η Αίτηση
Στέφανος Βασιλειάδης για Σωφρόνιο Σωφρονίου, δικηγόρο για τoν Αιτητή.
Τατιάνα Ιακωβίδου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τον Καθ’ ου η Αίτηση
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ.: Με την υπό κρίση προσφυγή, ο Αιτητής αιτείται:
«Α. Δήλωση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι «η πράξη και/ή απόφαση της Καθ' ης η Αίτηση ημερ. 21/12/2020 και η μετέπειτα τελεσίδικη και εκτελεστή απόφαση της, μετά από την Ιεραρχική Προσφυγή του Αιτητή ημερ. 16/8/2021 η οποία είναι και θεωρείται ταυτόσημη και/ή ως συνέχεια της εκκρεμούσης για το ίδιο θέμα Προσφυγής με αρ. 1762/18 και η οποία γνωστοποιήθηκε στον Αιτητή εκκρεμούσης της 1762/18 και με τις οποίες (αμφότερες) οι Καθ' ων η Αίτηση έκριναν ότι ο Αιτητής εργαζόταν ως φωτογράφος από το 2013 και εξ 'αυτού ότι όφειλε Εισφορές και Πρόσθετο Τέλος Κοινωνικών Ασφαλίσεων από το 2013-2018 είναι ανυπόστατη, άκυρη και δεν δύναται να φέρει έννομα αποτελέσματα.»
B. Δήλωση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι «ο Αιτητής δεν είχε και δεν έχει υποχρέωση καταβολής Εισφορών Τελών κ.α. επιβαρύνσεων Κοινωνικών Ασφαλίσεων από το 2013 μέχρι και τον Φεβρουάριο του 2018 και αυτό διότι απλά ο Αιτητής καθ' όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν εργαζόταν και ότι η αντίθετη τοποθέτηση και απόφαση των Καθ' ών η Αίτηση είναι άκυρη, παράνομη και στερείται έννομου αποτελέσματος.»
Όπως φαίνεται στην Ένσταση των Καθ’ ων η αίτηση και προκύπτει από τα έγγραφα τα οποία αποτελούν μέρος των διοικητικων φακέλων οι οποίοι έχουν κατατεθεί ως τεκμήρια στο Δικαστήριο, τα γεγονότα της υπόθεσης είναι τα ακόλουθα.
O αιτητής με αίτηση του που υπέβαλε στις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΥΚΑ) στις 30/03/2018, μετά από σχετική απόφαση του Διευθυντή Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ο οποίος έλαβε υπόψη του τα διάφορα έγγραφα που ο αιτητής επισύναψε στην αίτηση του, κατετάγη στην κατηγορία των αυτοτελώς εργαζομένων προσώπων από την 01/03/2018. Η πιο πάνω απόφαση του Διευθυντή ΥΚΑ κοινοποιήθηκε στον αιτητή με επιστολή ημερομηνίας 02/04/2018.
Στη συνέχεια, οι ΥΚΑ μετά από ανώνυμη καταγγελία που έλαβαν σε σχέση με την ημερομηνία έναρξης της απασχόλησης του αιτητή σε χρόνο προγενέστερο από εκείνο που ο ίδιος δήλωσε στην πιο πάνω αίτηση του, πραγματοποίησαν διερεύνηση ως προς την ορθότητα της καταγγελίας, μέσα από την οποία προέκυψε ότι πράγματι η ακριβής ημερομηνία έναρξης της απασχόλησης του αιτητή ήταν η 01/04/2013. Με την ολοκλήρωση της έρευνας, η αρμόδια επιθεωρήτρια κάλεσε εκ νέου τον αιτητή στο γραφείο της στις 18/07/2018 με σχετική Κλήση Παρουσίασης Εγγράφων, όπου του ανακοίνωσε προφορικά ότι η αρχική απόφαση του Διευθυντή ως προς την ημερομηνία εγγραφής του ως αυτοτελώς εργαζομένου προσώπου ανακλήθηκε και ότι η πραγματική ημερομηνία έναρξης της απασχόλησης του ήταν 01/04/2013 και ως εκ τούτου θα έπρεπε να καταβάλει εισφορές από την ημερομηνία εκείνη.
Ο αιτητής, παρόλο που κλήθηκε να παρουσιάσει έγγραφα που να αποδεικνύουν τυχόν μη απασχόληση του για την πιο πάνω περίοδο, εντούτοις παρέλειψε να το πράξει με αποτέλεσμα στις 04/09/2018 να καταχωρηθεί εναντίον του η ποινική υπόθεση με αριθμό 14681/2018, η οποία αποτέλεσε και το αντικείμενο της Προσφυγής με αριθμό υπόθεσης 1762/2018 ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου. Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της απόφασης στην εν λόγω υπόθεση, η ποινική υπόθεση αρ. 14681/2018 ανεστάλη με απόφαση του Γενικού Εισαγγελέα στις 02/01/2019, ενώ και η προσφυγή στις 25/05/2022 έτυχε απόρριψης, αφού κρίθηκε ότι στρεφόταν κατά ανύπαρκτης πράξης.
Επειδή τμήμα της περιόδου για την οποία καλείται να καταβάλει εισφορές ο αιτητής εμπίπτει στις πρόνοιες του άρθρου 13 του περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου του 2010 (59(Ι)/2010), αναφορικά με τον περιορισμό αναδρομικής καταβολής εισφορών αφού ως προβλέπεται, «Καμιά εισφορά δεν καταβάλλεται για απασχόληση μισθωτού ή αυτοτελώς εργαζομένου μετά την πάροδο έξι (6) ετών από το τέλος της περιόδου εισφοράς για την οποία οφείλεται η εισφορά.», ζητήθηκε από την αρμόδια για την πιο πάνω προσφυγή Δικηγόρο της Δημοκρατίας να συμβουλεύσει τις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων, κατά πόσο θα πρέπει να προχωρήσουν στην έκδοση νεότερης γραπτής απόφασης του Διευθυντή ή κατά πόσο θα θεωρηθεί ορθή εκτελεστή διοικητική πράξη η προφορική απόφαση η οποία γνωστοποιήθηκε στον αιτητή στις 17/07/2018. Σύμφωνα με την ανωτέρω εξέλιξη και λαμβάνοντας υπόψη ότι πριν την καταχώρηση του κατηγορητηρίου στη εν λόγω ποινική υπόθεση δεν προηγήθηκε τελεσίδικη απόφαση του Διευθυντή, αναφορικά με την ημερομηνία έναρξης της ασφάλισης του κατηγορούμενου ως εργαζόμενου προσώπου, με βάση τα άρθρα 81 και 82 του Νόμου, η Διευθύντρια εν τέλει προχώρησε στην εξέταση και έκδοση της σχετικής Απόφασης Ασφαλιστέου με ημερομηνία 21/12/2020, εναντίον της οποίας υποβλήθηκε Ιεραρχική Προσφυγή από τον αιτητή μέσω του δικηγόρου του.
Ειδικότερα, κατόπιν ενδελεχούς μελέτης και εξέτασης όλων των γεγονότων και με βάση όλα τα στοιχεία, τα έγγραφα και τις πληροφορίες που έχουν συγκεντρωθεί και τεθεί ενώπιον των ΥΚΑ, η Διευθύντρια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η απασχόληση του αιτητή για την περίοδο από 01/4/2013 μέχρι 25/02/2018 εμπίπτει στη κατηγορία του αυτοτελώς εργαζόμενου προσώπου, με συνακόλουθη την υποχρέωση διευθέτησης της εξόφλησης των εισφορών του για την εν λόγω περίοδο, εφόσον προέκυψαν τα ακόλουθα δεδομένα:
«Α. Υπάρχει ενοικιαστήριο έγγραφο για το υποστατικό όπου εργαζόταν ως φωτογράφος στη οδό Ελλάδος 124Α στη Λεμεσό, υπογεγραμμένο από τον ίδιο και τον ιδιοκτήτη. Το υποστατικό ενοικιάστηκε από τον ίδιο την 01/04/2013 με το ποσό των €300 τον μήνα.
Β. Μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μέσα από φωτογραφίες που ο ίδιος έχει αναρτήσει στη σελίδα του, διαφημίζει την έναρξη των εργασιών του φωτογραφείου του με το όνομα "White Studios".
Γ. Στις γραπτές καταθέσεις των δύο συνεργατών του, κου Πανίκκου Χατζηλοΐζου και κας Μαρίας Σαββίδου και οι δύο ιδιοκτήτες καταστημάτων πώλησης ενδυμάτων, αναφέρουν ότι συνεργάστηκαν μαζί του για φωτογραφήσεις / διαφημίσεις στο στούντιο του επί πληρωμή. O πρώτος έκανε την φωτογράφιση στις 23/10/2017 και η δεύτερη στις 17/11/2016.
Δ. Δεν προσκόμισε κανένα έγγραφο που να αποδεικνύει ότι δεν είχε καμία απασχόληση από την 01/04/2013, παρά μόνο το πιστοποιητικό ασθενείας του για τρεις (3) ημέρες.»
Για το σκοπό αυτό, η εν λόγω απόφαση της Διευθύντριας κοινοποιήθηκε στον αιτητή με διπλοσυστημένη επιστολή ημερομηνίας 21/12/2020, η οποία παραλήφθηκε από τον αιτητή στις 18/3/2021.
Στις 26/03/2021 ο αιτητής, με επιστολή των δικηγόρων του προβάλλει τον ισχυρισμό ότι, η απόφαση της ΔΥΚΑ ημερομηνίας 21/12/2020 στερείται νομιμότητας αφού λήφθηκε για να καλύψει την έλλειψη νομότυπης και δεσμευτικής απόφασης εκ μέρους των ΥΚΑ, και ενώ εκκρεμούσε στο Διοικητικό Δικαστήριο προσφυγή για έκδοση ακυρωτικής απόφασης κατά της απόφασης του ΔΥΚΑ, η οποία ανακοινώθηκε στον αιτητή προφορικά στις 18/07/2018 από την αρμόδια επιθεωρήτρια ότι δηλαδή κατετάγη στην κατηγορία των αυτοτελώς εργαζομένων προσώπων από την 01/04/2013 αντί από 02/04/2018 μετά από διερεύνηση που η ίδια διεξήγαγε. O αιτητής, ζητούσε όπως αποσυρθεί «η υπό ένσταση «νέα» απόφαση της ΔΥΚΑ», καταγγέλλοντας ταυτόχρονα τρείς λειτουργούς των ΥΚΑ για κατάχρηση και υπέρβαση εξουσίας, και άνιση μεταχείριση.
Η Υπουργός Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ασκώντας τις εξουσίες που της παρέχει το άρθρο 83(1) της περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νομοθεσίας και αφού έλαβε υπόψη τα επιχειρήματα που είχαν κατατεθεί στην Ιεραρχική Προσφυγή του αιτητή, καθώς και όλα τα στοιχεία και τις μαρτυρίες που ευρίσκονται καταχωρημένα στους σχετικούς διοικητικούς φακέλους, αποφάσισε να την απορρίψει, εφόσον έκρινε, με βάση τα στοιχεία, πληροφορίες και γραπτές καταθέσεις που ευρίσκονται στους φακέλους, ότι ορθά η Διευθύντρια Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον της και ασκώντας τις εξουσίες που της παρέχει το άρθρο 81 του Νόμου, αφού έχει διεξάγει σχετική έρευνα σε σχέση με τα πραγματικά περιστατικά τα οποία διέπουν την απασχόληση του αιτητή, για την περίοδο από 01/04/2013 μέχρι 25/02/2018, υπό την καθοδήγηση της σχετικής Νομολογίας και εφαρμόζοντας το άρθρο 81 (1) (β) του περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η απασχόληση του αιτητή για την πιο πάνω περίοδο εμπίπτει στη κατηγορία του αυτοτελώς εργαζόμενου προσώπου, με την υποχρέωση διευθέτησης της εξόφλησης των εισφορών του ως αυτοτελώς εργαζόμενος οι οποίες εκκρεμούν για την συγκεκριμένη περίοδο. Η απόφαση της Υπουργού κοινοποιήθηκε τόσο στους δικηγόρους του αιτητή, όσο και στον ίδιο, με επιστολή ημερομηνίας 16 Αυγούστου 2021 και σχετικά καταχωρήθηκε η παρούσα προσφυγή με την οποίαν ο αιτητής ζητά τις υπό Α’ και Β’ θεραπείες, ως ανωτέρω.
Τούτων λεχθέντων ως προς τα γεγονότα που συνοδεύουν την υπόθεση, προχωρώ να εξετάσω το παραδεκτό της προσφυγής σε σχέση με τις εν λόγω θεραπείες, ήτοι την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου, σημειώνοντας ότι η θέση των Καθ’ ων η αίτηση όπως καταγράφεται αρχικά στην Ένσταση και προβάλλεται μέσα από την γραπτή τους αγόρευση, είναι πως ούτε η υπό Α’, αλλά ούτε η υπό Β’ θεραπεία της προσφυγής προσβάλλουν εκτελεστή διοικητική πράξη.
Εξετάζοντας εν πρώτοις την υπό Β’ θεραπεία, θα συμφωνήσω με την κα. Ιακωβίδου ότι το παρόν Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να αποδώσει την εν λόγω αιτούμενη θεραπεία, αφού η δικαιοδοσία του είναι ακυρωτική και όχι ουσίας και δεν επεκτείνεται στην έκδοση διαγνωστικών, διαταγμάτων όπως είναι το αίτημα.
Η δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου επί των (τελικών) αποφάσεων σε προσφυγή είναι ακυρωτική, ως προβλέπεται στο Άρθρο 146 (4) (α) (γ) του Συντάγματος, ενώ η παρούσα δεν εμπίπτει στις περιπτώσεις, για τις οποίες προβλέπεται, ως δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, δυνατότητα λήψης απόφασης επί της ουσίας των ευρημάτων προσβληθείσας απόφασης ή αντικατάσταση αυτής, στη βάση των προνοιών του Άρθρου 146 (4) (δ) του Συντάγματος, το οποίο αναφέρει:
«4. Eπί τοιαύτης προσφυγής το Διοικητικό Δικαστήριο δύναται, δια της αποφάσεως αυτού . (δ) να τροποποιήσει εν όλω ή εν μέρει την απόφαση ή την πράξη, ως νόμος για Διοικητικό Δικαστήριο ήθελε ορίσει, νοουμένου ότι αυτή αφορά φορολογικό ζήτημα ή είναι απόφαση αφορώσα σε διαδικασία διεθνούς προστασίας κατά το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.»
Συνεπώς, με βάση τα ανωτέρω, η αιτούμενη θεραπεία Β΄ της προσφυγής απορρίπτεται, ως απαράδεκτη.
Σε σχέση με την αιτούμενη θεραπεία Α΄ της προσφυγής, η πλευρά των Καθ' ων η αίτηση εισηγείται ότι, ούτε και για αυτήν έχει αρμοδιότητα το παρόν Δικαστήριο αλλά άπτεται των αρμοδιοτήτων του Δικαστηρίου Επίλυσης Εργατικών Διαφορών, υποστηρίζοντας ότι εμπίπτει στη σφαίρα όχι του δημόσιου δικαίου αλλά του ιδιωτικού.
Αυτή η θέση της κας Ιακωβίδου δεν με βρίσκει σύμφωνο. Αντιλαμβάνομαι ότι, ο αιτητής μέσω της συγκεκριμένης θεραπείας, παρά το ίσως υπέρμετρο λεκτικό που χρησιμοποιεί, ζητά την ακύρωση της απόφασης του Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Εργασίας με ημερ. 16/08/2021 επί της Ιεραρχικής του Προσφυγής ημερ. 26/03/2021, με την οποία επιβεβαιώνεται η απόφαση της Διευθύντριας των ΥΚΑ ημερ.21/12/2020 ότι ο αιτητής εμπίπτει στην κατηγορία του αυτοτελώς εργαζόμενου προσωπικού για την περίοδο 1/04/2013 – 25/02/2018 και ότι έχει υποχρέωση διευθέτησης της εξόφλησης των εισφορών του οι οποίες εκκρεμούν για την συγκεκριμένη περίοδο. Μάλιστα η επιστολή ημερ. 16/08/2021 (προσβαλλόμενη πράξη) καταλήγει με την ενημέρωση προς τον αιτητή ότι δύναται να προσβάλει την απόφαση επί της Ιεραρχικής του Προσφυγής στο παρόν Δικαστήριο. Εξετάζοντας δε και τα περιστατικά της υπόθεσης, κρίνω ότι η εξέταση της προσβαλλόμενης απόφασης των Καθ’ ων η αίτηση εμπίπτει στην έννομη σχέση του διοικούμενου που ρυθμίζεται από τους κανόνες του διοικητικού δικαίου και συνεπώς το παρόν Δικαστήριο έχει την αρμοδιότητα να της επιληφθεί. Η προδικαστική ένσταση των Καθ' ων η αίτηση η οποία αφορά την θεραπεία Α΄ της προσφυγής, απορρίπτεται.
Λέγοντας τούτα, προχωρώ στην εξέταση της ουσίας της υπόθεσης, όπου μελετώντας το δικόγραφο της Αίτησης Ακυρώσεως και ακολούθως την γραπτή αγόρευση του Αιτητή, διαπιστώνω πως βασικός λόγος ο οποίος φαίνεται να προωθείται είναι αυτός της μη δέουσας έρευνας εκ μέρους της διοίκησης και ότι οι Καθ’ ων η αίτηση οδηγήθηκαν στην προσβαλλόμενη απόφαση ενεργώντας υπό καθεστώς πλάνης για τα πραγματικά γεγονότα που την αφορούν.
Αντίθετα, είναι η θέση της πλευράς των Καθ’ ών η αίτηση ότι, η απόφαση ότι η απασχόληση του αιτητή για την περίοδο από 1/4/2013 μέχρι 25/2/2018 εμπίπτει στην κατηγορία του αυτοτελώς εργαζομένου προσώπου με την συνακόλουθη υποχρέωση διευθέτησης της εξόφλησης των εισφορών που αφορούν την εν λόγω περίοδο, λήφθηκε μετά από δέουσα έρευνα και αφού αξιολογήθηκαν όλα τα σχετικά γεγονότα και στοιχεία της υπόθεσης, είναι δε επαρκώς αιτιολογημένη.
Ακόμα, είναι η θέση των Καθ’ ων η αίτηση ότι οι οποιοιδήποτε ισχυρισμοί του αιτητή στην παρούσα υπόθεση είναι γενικοί, αόριστοι, ατεκμηρίωτοι και συνεπώς απορριπτέοι, ενώ μέσω της αγόρευσης του αιτητή ουδείς λόγος ακυρότητας τεκμηριώθηκε.
Εξετάζοντας τα όσα γεγονότα προβάλει ο δικηγόρος του αιτητή στην γραπτή του αγόρευση, οφείλω να σημειώσω ότι, η πάγια νομολογία καθορίζει πως τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να επιληφθεί της προσφυγής και τα επίδικα θέματα, προσδιορίζονται στη δικογραφία (Βασιλείου ν. Δήμου Παραλιμνίου, Υπόθεση Αρ. 1061/94, 30/6/95 Βαρνάβας Νικολάου και Υιοί Λτδ., ν. Δημοκρατίας, Υπόθεση Αρ. 380/94, 31/8/95 και Κυριακίδης και άλλος ν. Δημοκρατίας, Υποθέσεις Αρ. 212/95 και 259/95, 31/01/1997), ενώ η γραπτή αγόρευση ουδόλως αποτελεί μέσο προσαγωγής μαρτυρίας ή διεύρυνσης των επίδικων θεμάτων (Μισιρλής ν. Δημοκρατίας (Αρ. 1) (1995) 3 Α.Α.Δ. 379, Α.Ε. υπ' αρ. 2190 μεταξύ Κοινότης Λυσού κ.α. -ν- Κυπριακής Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ.537). Ως έχει νομολογηθεί, δεν είναι επιτρεπτή η προσαγωγή μαρτυρίας χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου (Μαρία Βασιλείου Φωτιάδου ν. Δημοκρατίας, υποθ. αρ. 1254/02, ημερομηνίας 15.11.2004, σελ. 7, Δημοκρατία ν. Kassinos Constructions (1990) 3 Α.Α.Δ. 3835, 3840, Θαλασσινός ν. Δημοκρατίας, Α.Ε. 3420 ημερομηνίας 29.9.93, Ρούσος ν. Ιωαννίδη κ.α., Α.Ε. 2064 ημερομηνίας 21.7.1999). Συνεπώς, οι αναφορές στην αγόρευση του αιτητή σε περιστατικά και μαρτυρία η οποία δεν αποτελεί μέρος του διοικητικού φακέλου, δεν μπορούν να ληφθούν υπόψιν από το Δικαστήριο.
Εξετάζοντας τον ισχυρισμό περί μη διεξαγωγής της δέουσας έρευνας, επαναλαμβάνω ότι, το Δικαστήριο δεν υποκαθιστά την Διοίκηση στην αναζήτηση και στάθμιση των στοιχείων που οδήγησαν στη λήψη της σχετικής απόφασης (Lord Sheratons Reproductions Ltd ν. Δημοκρατίας, Α.Ε. 187/12, ημερ. 28.3.2019, ECLI:CY:AD:2019:C112, ECLI:CY:AD:2019:C112). Περαιτέρω, σημειώνω ότι, η μορφή της έρευνας είναι συνυφασμένη με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Είναι δε παγίως νομολογημένο ότι η έκταση, ο τρόπος και η διαδικασία που θα ακολουθηθεί, στην διενέργεια της διοικητικής έρευνας, ποικίλλει ανάλογα με το υπό εξέταση ζήτημα, ανάγεται δε στη διακριτική ευχέρεια της διοίκησης. Παραπέμπω μεταξύ άλλων στις Α.Ε υπ' αρ. 1518 μεταξύ Δημοκρατία v. Κοινότητας Πυργών, απόφαση ημερ. 01/11/1996, Α Ε. 1575, μεταξύ Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας ν. Ζάμπογλου, απόφαση ημερ. 14/07/1997 και Nicolaou ν. Minister of lnterior and Another (1974) 3 CLR 189. Η έρευνα θεωρείται επαρκής εφόσον επεκτείνεται στη διερεύνηση κάθε σχετικού και ουσιώδους γεγονότος, που παρέχει τη βάση για εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων (LORD SHERATONS REPRODUCTIONS, ανωτέρω, Motorways Ltd ν. Δημοκρατίας (1999) 3 Α.Α.Δ. 447, Χαράλαμπος Κύπρου Χωματένος ν. Δημοκρατίας, Α.Ε. Αρ. 102/09, 14.3.2013 και Logicom Public Ltd v. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφορών κ.α., Α.Ε. Αρ. 153/09, 14.1.2014).
Το κατά πόσο μια έρευνα ήταν επαρκής κρίνεται από τα συγκεκριμένα γεγονότα και εναπόκειται στην διοίκηση να καθορίσει τον ενδεδειγμένο τρόπο για να εκπληρώσει την υποχρέωση της σε κάθε υπό εξέταση περίπτωση, ωστόσο παράλειψη της διεξαγωγής δέουσας έρευνας συνιστά λόγο ακυρότητας. Συγκεκριμένα, παράλειψη δέουσας έρευνας η οποία προξενεί έλλειψη γνώσης των ουσιωδών γεγονότων όπως ορίζεται σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οδηγεί σε ακύρωση της διοικητικής πράξης, αφού σημασία έχει η συλλογή και η αξιολόγηση όλων των ουσιωδών στοιχείων να έχουν δημιουργήσει τη βάση για ασφαλή συμπεράσματα (Ράφτης ν Δημοκρατίας (2002) 3 Α.Α.Δ. 345).
Όπως καταγράφεται στο σώμα της απόφασης, η Διευθύντρια των ΥΚΑ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η απασχόληση του αιτητή για την περίοδο από 01/4/2013 μέχρι 25/02/2018 εμπίπτει στη κατηγορία του αυτοτελώς εργαζόμενου προσώπου, με συνακόλουθη την υποχρέωση διευθέτησης της εξόφλησης των εισφορών του για την εν λόγω περίοδο, εφόσον διακρίβωσε ότι προέκυψαν τα ακόλουθα δεδομένα:
«Α. Υπάρχει ενοικιαστήριο έγγραφο για το υποστατικό όπου εργαζόταν ως φωτογράφος στη οδό Ελλάδος 124Α στη Λεμεσό, υπογεγραμμένο από τον ίδιο και τον ιδιοκτήτη. Το υποστατικό ενοικιάστηκε από τον ίδιο την 01/04/2013 με το ποσό των €300 τον μήνα.
Β. Μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μέσα από φωτογραφίες που ο ίδιος έχει αναρτήσει στη σελίδα του, διαφημίζει την έναρξη των εργασιών του φωτογραφείου του με το όνομα "White Studios".
Γ. Στις γραπτές καταθέσεις των δύο συνεργατών του, κου Πανίκκου Χατζηλοΐζου και κας Μαρίας Σαββίδου και οι δύο ιδιοκτήτες καταστημάτων πώλησης ενδυμάτων, αναφέρουν ότι συνεργάστηκαν μαζί του για φωτογραφήσεις / διαφημίσεις στο στούντιο του επί πληρωμή. O πρώτος έκανε την φωτογράφιση στις 23/10/2017 και η δεύτερη στις 17/11/2016.
Δ. Δεν προσκόμισε κανένα έγγραφο που να αποδεικνύει ότι δεν είχε καμία απασχόληση από την 01/04/2013, παρά μόνο το πιστοποιητικό ασθενείας του για τρεις (3) ημέρες.»
Στη παρούσα περίπτωση, διαπιστώνω ότι η διοίκηση προέβη στη δέουσα έρευνα εξετάζοντας την επαγγελματική κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο Αιτητής και εξασφαλίζοντας μαρτυρία από τρίτα πρόσωπα, όπως αυτή η έρευνα προκύπτει από τον φάκελο της υπόθεσης, κατέληξε στην προσβαλλόμενη απόφαση με τρόπο που καθίσταται εφικτός ο δικαστικός έλεγχος της διοικητικής διεργασίας των Καθ' ων η αίτηση.
Συνεπώς, ο ισχυρισμός του αιτητή περί μη διεξαγωγής της δέουσας έρευνας εκ μέρους των Καθ' ων η αίτηση απορρίπτεται ως αβάσιμος, ενώ ούτε ο ισχυρισμός του περί πραγματικής πλάνης του αποφασίζοντος διοικητικού οργάνου φαίνεται να ευσταθεί.
Ουδείς εκ των προβαλλόμενων λόγων ακύρωσης επιτυγχάνει. Η προσφυγή του αιτητή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη πράξη επικυρώνεται.
Επιδικάζονται €1800 έξοδα υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και εναντίον του Αιτητή.
Λ. Ν. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο