ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση αρ. 1569/2024
21 Σεπτεμβρίου, 2026
[Στ. ΜΑΞΟΥΤΗ, Δ/στής Δ.Δ.]
Αναφορικά με το Άρθρο 146 του Συντάγματος
SALAM MUHANNA
Αιτητής
v.
Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω
1. Υφυπουργού Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας
2. Διευθύντριας Τμήματος Μετανάστευσης
Καθ’ ων η αίτηση
Ενδιάμεση αίτηση ημερομηνίας 25/05/2026
για έκδοση Προσωρινού Διατάγματος
Κωνσταντής Καντούνας για Κωνσταντής Καντούνας Δ.Ε.Π.Ε., για τον αιτητή
Νικολέττα Νικολάου για Γενικό Εισαγγελέα, για τους Καθ’ ων η αίτηση
Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η
Στ. ΜΑΞΟΥΤΗ, Δ.Δ.Δ.: Στις 28/11/2024 καταχωρίστηκε εκ μέρους του αιτητή η παρούσα προσφυγή, με την οποία αξιώνει ακύρωση της απόφασης των Καθ' ων η αίτηση, η οποία περιέχεται σε επιστολή τους ημερομηνίας 29/10/2024, με την οποία απέρριψαν την αίτησή του για άδεια προσωρινής διαμονής και απασχόλησης σε εταιρεία ξένων συμφερόντων, που υπέβαλε ο αιτητής στις 13/05/2021 (αιτούμενη θεραπεία υπό Α. στην αίτηση ακύρωσης), και συνεπεία της οποίας κλήθηκε όπως αναχωρήσει από τη Δημοκρατία (αιτούμενη θεραπεία υπό Β. στην αίτηση ακύρωσης).
Όπως προκύπτει από τα γεγονότα της παρούσας αίτησης και της ένστασης που καταχωρίστηκε στο πλαίσιο της παρούσας αίτησης καθώς και της ένστασης που καταχωρίστηκε στο πλαίσιο της κυρίως υπόθεσης, τα οποία εν πάση περιπτώσει δεν αμφισβητούνται, ο αιτητής είναι ισραηλινός υπήκοος και στις 24/09/2020, υπέβαλε αίτηση για ανανέωση άδειας προσωρινής διαμονής και απασχόλησης σε εταιρεία ξένων συμφερόντων. Στις 13/04/2021, η αίτηση του αιτητή για άδεια προσωρινής διαμονής και απασχόλησης σε εταιρεία ξένων συμφερόντων απορρίφθηκε.
Στις 13/05/2021 υπέβαλε εκ νέου αίτημα για την έκδοση άδειας προσωρινής διαμονής και απασχόλησης σε εταιρεία ξένων συμφερόντων, αίτηση η οποία απορρίφθηκε στις 29/10/2024 καθότι θεωρείται απειλή για τη δημόσια τάξη ή δημόσια ασφάλεια (αιτούμενη θεραπεία υπό Α. στην αίτηση ακύρωσης), και, συνεπεία της απόρριψης, κλήθηκε όπως αναχωρήσει από τη Δημοκρατία (αιτούμενη θεραπεία υπό Β. στην αίτηση ακύρωσης). Στις 28/11/2024 καταχωρίστηκε η παρούσα προσφυγή.
Στις 06/12/2024 καταχωρίστηκε εκ μέρους του αιτητή ενδιάμεση αίτηση για αναστολή της ισχύος της προσβαλλόμενης απόφασης στο μέρος που αφορά στην απόφαση για αναχώρηση του αιτητή από τη Δημοκρατία.
Στις 19/02/2025 δηλώθηκε εκ μέρους των Καθ’ ων η Αίτηση δέσμευση όπως μην απελαθεί ο αιτητής μέχρι την εκδίκαση της προσφυγής, η οποία θα εκδικαζόταν σύντομα. Συγκεκριμένα, δηλώθηκε εκ μέρους των Καθ' ων η αίτηση ότι «[...]οι Καθ' ων η αίτηση δεσμεύονται όπως μην απελαθεί ο αιτητής μέχρι την εκδίκαση και την έκδοση απόφασης επί της προσφυγής από το Σεβαστό Δικαστήριο.». Ως εκ τούτου, η ενδιάμεση αίτηση για αναστολή της ισχύος της προσβαλλόμενης απόφασης ημερομηνίας 06/12/2024 αποσύρθηκε και απορρίφθηκε.
Στις 20/03/2026 και με οδηγίες του Δικαστηρίου, ενώπιον του οποίου είχε ανατεθεί η υπόθεση, για την ολοκλήρωση της διαδικασίας καταχώρησης των γραπτών αγορεύσεων εκ μέρους των διαδίκων, ορίστηκε η κυρίως υπόθεση για Διευκρινίσεις στις 25/09/2026.
Στο μεταξύ, στις 07/06/2025, ο Αιτητής αποχώρησε οικειοθελώς από τη Δημοκρατία, για δικούς του προσωπικούς λόγους. Κατόπιν σχετικού αιτήματος του αιτητή, οι αρχές της Δημοκρατίας, κατ' εξαίρεση, με επιστολή ημερομηνίας 10/11/2025 ενέκριναν την είσοδο και παραμονή του στη Δημοκρατία για περίοδο τριάντα (30) ημερών, χωρίς αφαίρεση των στοιχείων του από το stop-list και υπό συγκεκριμένους όρους, περιλαμβανομένης της κατοχής εισιτηρίου επιστροφής στη χώρα καταγωγής του, όροι οι οποίοι έγιναν αποδεκτοί από τον αιτητή και ο αιτητής εισήλθε εκ νέου στη Δημοκρατία.
Με επιστολή εκ μέρους του αιτητή ημερομηνίας 02/12/2025, ο αιτητής ζήτησε όπως του επιτραπεί να παραμείνει στη Δημοκρατία πέραν των τριάντα (30) ημερών.
Οι Καθ’ ων η αίτηση, με επιστολή ημερομηνίας 08/12/2025, απέρριψαν το αίτημά του για παράταση της παραμονής του στη Δημοκρατία πέραν των τριάντα (30) ημερών και ο αιτητής αποχώρησε εκ νέου από τη Δημοκρατία στις 11/12/2025. Έκτοτε, ο αιτητής αδυνατεί να εισέλθει και να παραμείνει στην Δημοκρατία διότι οι αρχές τον τοποθέτησαν στον κατάλογο stop list.
Στις 21/05/2026 καταχωρίστηκε εκ μέρους του αιτητή ειδοποίηση αλλαγής δικηγόρου και στις 25/05/2026 καταχωρίστηκε η υπό εκδίκαση ενδιάμεση αίτηση, με την οποία ο αιτητής ζητεί:
«(1) την έκδοση διατάγματος με το οποίο να διατάσσεται η αναστολή της κάθε μορφής εκτέλεσης, άμεσης ή έμμεσης, της απόφασης των Καθ' ων η Αίτηση ημερ.29.10.2024, η νομιμότητα και το κύρος της οποίας προσβάλλονται με την προκείμενη Προσφυγή
(2) την έκδοση διατάγματος και/ή οδηγίας με τα οποία να διατάσσονται οι Καθ' ων η Αίτηση να σεβαστούν και να τηρήσουν την δέσμευση, την οποία οι ίδιοι ανέλαβαν ενώπιον του δικαστηρίου στο πλαίσιο της δικασίμου ημερ.19.02.2025, δηλώντας ότι "... οι Καθ' ων η αίτηση δεσμεύονται όπως μη απελαθεί ο αιτητής μέχρι την εκδίκαση και την έκδοση απόφασης επί της προσφυγής από το Σεβαστό Δικαστήριο."
(3) την έκδοση διατάγματος και/ή οδηγίας με τα οποία να διατάσσονται οι Καθ' ων η Αίτηση να επιτρέψουν στον Αιτητή να εισέλθει και να παραμείνει στην Δημοκρατία έως και την εκδίκαση της προκείμενης Προσφυγής και την έκδοση δικαστικής απόφασης, διότι αυτήν την δέσμευση ανέλαβαν, ενώπιον του δικαστηρίου στο πλαίσιο της δικασίμου ημερ.19.02.2025, δηλώντας ότι "... οι Καθ' ων η αίτηση δεσμεύονται όπως μη απελαθεί ο αιτητής μέχρι την εκδίκαση και την έκδοση απόφασης επί της προσφυγής από το Σεβαστό Δικαστήριο.",
(4) την έκδοση οιουδήποτε άλλου διατάγματος και/ή οιασδήποτε άλλης διαταγής και/ή οιωνδήποτε άλλων οδηγιών ήθελε κριθούν ορθά, κατάλληλα και αναγκαία υπό τις περιστάσεις,
(5) έξοδα, επιπλέον Φ.Π.Α.»
Σημειώνεται παρενθετικά ότι εσφαλμένα η παρούσα αίτηση αναφέρεται εκ μέρους των δικηγόρων των διαδίκων ως αίτηση ημερομηνίας 22/05/2026. Σύμφωνα με τον Κανονισμό 18.(1) του Περί Της Ηλεκτρονικής Δικαιοσύνης Διαδικαστικού Κανονισμού του 2024:
«Ηλεκτρονική καταχώριση η οποία γίνεται μετά τις 13:01, λογίζεται ότι έγινε την επόμενη ημέρα έναρξης της λειτουργίας του πρωτοκολλητείου.»
Στην προκειμένη, η υπό εξέταση ενδιάμεση αίτηση καταχωρίστηκε ηλεκτρονικά στις 22/05/2026 και ώρα 15:43, ήτοι μετά τις 13:01, και, ως εκ τούτου, λογίζεται ως καταχωρισθείσα στις 25/05/2026.
Ο αιτητής ισχυρίζεται ότι προκαλείται στον ίδιο ανεπανόρθωτη βλάβη λόγω του ότι αδυνατεί να εισέλθει και να παραμείνει στη Δημοκρατία, γεγονός που οδηγεί, κατά τους ισχυρισμούς του, σε παραβίαση του δικαιώματος προσφυγής στη Δικαιοσύνη κατά ουσιαστικό τρόπο και με τη φυσική του παρουσία ενώπιον του Δικαστηρίου, κατά παράβαση του Άρθρου 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και των άρθρων 6 και 13 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Υποστηρίζεται, επιπλέον, εκ μέρους του αιτητή ότι (μεταφέρεται αυτούσιο απόσπασμα): «η δέσμευση των Καθ' ων η Αίτηση για την μη απέλασή του "μέχρι την εκδίκαση και την έκδοση απόφασης επί της προσφυγής" δημιούργησε την ενεργό και δεσμευτική δεσμευτική υποχρέωση της διοίκησης να μην προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια, η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα είτε την απομάκρυνσή του από την Δημοκρατία είτε την παρεμπόδισή παραμονής του στην Δημοκρατία είτε την απαγόρευση εισόδου του στην Δημοκρατία.». Επίσης, γίνεται επίκληση εκ μέρους του αιτητή των σύμφυτων εξουσιών του Δικαστηρίου υποστηρίζοντας ότι επιδίωξή του είναι η διατήρηση του υφιστάμενου status quo.
Η πλευρά των Καθ’ ων η αίτηση, μεταξύ άλλων, ισχυρίζεται ότι το status quo, κατά τον χρόνο καταχώρησης της παρούσας αίτησης, ήταν ότι ο αιτητής βρισκόταν ήδη εκτός Δημοκρατίας, εγγεγραμμένος στον κατάλογο stop list, έχοντας ήδη συμμορφωθεί με απόρριψη αιτήματός του για παράταση της παραμονής του στη Δημοκρατία και ότι, σε περίπτωση επιτυχίας της παρούσας αίτησης, δεν θα διαφυλαχθεί αυτή η κατάσταση αλλά θα δημιουργηθεί μια νέα, ουσιωδώς διαφορετική και ευνοϊκότερη για τον αιτητή πραγματική και νομική κατάσταση. Υποστηρίζεται, επίσης, ότι επιδιώκεται, με την παρούσα αίτηση, η υποχρέωση της Διοίκησης να προβεί σε συγκεκριμένη θετική ενέργεια γεγονός που (μεταφέρεται αυτούσιο απόσπασμα): «υπερβαίνει τα όρια που τίθενται για την παροχή ενδιάμεσης δικαστικής προστασίας».
Οι θέσεις εκ μέρους των διαδίκων μελετήθηκαν επισταμένως, όπως και το περιεχόμενο τής υπό εκδίκαση ενδιάμεσης αίτησης και της ένορκης δήλωσης που τη συνοδεύσει, της ένστασης επί της υπό εκδίκαση αίτησης και της ένορκης δήλωσης που τη συνοδεύσει, καθώς και των γραπτών και προφορικών τους αγορεύσεων.
Κατ’ αρχάς, επισημαίνεται ότι με το αιτούμενο υπό (2) διάταγμα στην παρούσα ενδιάμεση αίτηση, επιζητείται διάταγμα ή οδηγία του Δικαστηρίου που «να διατάσσονται οι Καθ' ων η Αίτηση να σεβαστούν και να τηρήσουν την δέσμευση, την οποία οι ίδιοι ανέλαβαν ενώπιον του δικαστηρίου στο πλαίσιο της δικασίμου ημερ.19.02.2025, δηλώντας ότι "... οι Καθ' ων η αίτηση δεσμεύονται όπως μη απελαθεί ο αιτητής μέχρι την εκδίκαση και την έκδοση απόφασης επί της προσφυγής από το Σεβαστό Δικαστήριο."». Είναι, όμως, σαφές ότι η έννοια της απέλασης και το διάταγμα απέλασης ως διοικητική πράξη είναι διαφορετική από την έννοια της άδειας εισόδου στη Δημοκρατία και της άδειας διαμονής ή παραμονής και της απόρριψης τέτοιου αιτήματος ως διοικητικές πράξεις. Το ότι το αποτέλεσμα εκτέλεσης αυτών των διοικητικών πράξεων είναι το γεγονός ότι ο αλλοδαπός δεν θα βρίσκεται και δεν έχει δικαίωμα να βρίσκεται στο έδαφος της Δημοκρατίας, δεν καθιστά ταυτόσημες αυτές τις διοικητικές πράξεις ούτε τις αντίστοιχες έννοιες. Μέσα από τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα της παρούσας αίτησης, προκύπτει ότι ο αιτητής ουδέποτε απελάθηκε, ως ήταν η σχετική δέσμευση των Καθ’ ων η αίτηση ενώπιον του Δικαστηρίου. Κατά συνέπεια, το αιτούμενο διάταγμα υπό παράγραφο (2) της παρούσας ενδιάμεσης αίτησης απορρίπτεται, χωρίς να υφίσταται ανάγκη να εξεταστεί οτιδήποτε περαιτέρω εγέρθηκε σχετικά από τις δύο πλευρές.
Ακολουθεί η εξέταση της παρούσας ενδιάμεσης αίτησης σε σχέση με τα αιτούμενα διατάγματα υπό παραγράφους (1) και (3) αυτής.
Το υπό εξέταση ένδικο μέσο που επέλεξε ο αιτητής προς προώθηση των αιτημάτων του, ρυθμίζεται από τον Κανονισμό 13 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962, ο οποίος εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση δυνάμει του Κανονισμού 2 των περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικών Κανονισμών του 2015, ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα.
Οι αρχές που εφαρμόζονται κατά την εξέταση προσωρινού διατάγματος στον τομέα της αναθεωρητικής δικαιοδοσίας έχουν παγιωθεί μέσα από τη νομολογία. Σύμφωνα με αυτές, η δικαιοδοσία έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων, ασκείται με φειδώ και μόνον όταν στοιχειοθετηθεί ότι υπήρξε έκδηλη παρανομία κατά τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης ή ότι θα υπάρξει ανεπανόρθωτη βλάβη στον αιτητή από τη μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος (Δημοκρατία ν. Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου, Ε.Δ.Δ. 3/2020, ημερ. 28.1.2022, Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου ν. Marfin Popular Bank Public Co Ltd (2007) 3 Α.Α.Δ. 32, Moyo & Another v. Republic (1988) 3 Α.Α.Δ. 1203).
Στην απόφαση του Διοικητικού Εφετείου στην Έφεση κατά απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου αρ. 31/2025, Ο.Κ.ΥΠ.Υ. v. Chateau Status Hotel Limited, ημερομηνίας 07/04/2026, όσο και στην Έφεση κατά απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου αρ. 68/2019, Δημοκρατία μέσω ΕΔΥ v. Ππασά, ημερομηνίας 24/05/2022, τονίστηκε ότι η αναστολή της εκτέλεσης διοικητικής πράξης συνιστά εξαιρετική δικαιοδοσία, η οποία αναλαμβάνεται με φειδώ, ήτοι μόνο εφόσον καταδειχθεί πως η προσβαλλόμενη διοικητική πράξη είναι έκδηλα παράνομη ή επίκειται εξαιτίας της, επαπειλούμενη ανεπανόρθωτη βλάβη σε βάρος του προσφεύγοντα (Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης-Κύπρου Λτδ ν. Δημοκρατίας (2010) 3 Α.Α.Δ. 71 και Έφεση κατά απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου αρ. 3/2020, Δημοκρατία ν. Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, ημερομηνίας 28/01/2022).
Επίσης, έχει παγίως νομολογηθεί ότι δεν χωρεί αναστολή εκτέλεσης πράξης αρνητικού περιεχομένου ή παράλειψης, γιατί τούτο ισοδυναμεί με εξαναγκασμό της Διοίκησης σε έκδοση πράξης θετικού περιεχομένου. Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου κάτω από το Άρθρο 146 του Συντάγματος είναι αναθεωρητική – ακυρωτική. Η αίτηση ακυρώσεως δεν είναι καταψηφιστική αγωγή. Με βάση την παράγραφο 4 του Άρθρου 146, το Δικαστήριο δεν δύναται να απαγγέλλει υποχρέωση της διοικητικής αρχής για έκδοση ορισμένης πράξης αλλά εκδίδει δηλωτική, ακυρωτική απόφαση, ή απορρίπτει την αίτηση ακυρώσεως (απόφαση του (τότε) Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Hellenic Petroleum Cyprus Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2007) 3 ΑΑΔ 602 και στην Υπόθεση αρ. 98/2014, Πρόδρομος Α. Σέργη ν. Κυπριακή Δημοκρατία, Μέσω Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, ημερομηνίας 05/03/2014).
Όπως αναφέρθηκε και στην απόφαση του (τότε) Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Γεωργίου ν. Δημοκρατίας κ.ά (1991) 4 ΑΑΔ 3056:
«Η έννομη προστασία εναντίον της άρνησης της Διοίκησης να εκδώσει ευνοϊκή για τον ιδιώτη πράξη πραγματοποιείται με προσφυγή ακύρωσης εναντίον της αρνητικής αποφάσεως. Ο προσφεύγων δεν μπορεί να ζητήσει από το Δικαστήριο την καταδίκη της διοικητικής αρχής στην έκδοση ορισμένης πράξεως αλλά (ουσιαστικά) μόνο τη διαπίστωση ότι η Διοίκηση παράνομα αρνήθηκε την έκδοση της πράξεως.
Σχετικά με το πλαίσιο της απονομής της διοικητικής δικαιοσύνης στην Κύπρο, με βάση το Άρθρο 146, χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στην απόφαση της Ολομέλειας του Δικαστηρίου, την οποία εξέδωσε ο Πρόεδρος κ. Α. Λοΐζου, στις Αναθεωρητικές Εφέσεις Αρ. 1113 και 1201 -Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλος ν. Γρηγόρη Θαλασσινού (1991) 3 Α.Α.Δ. 203.
Στην Γαλλία, ούτε τα Διοικητικά Δικαστήρια, ούτε το Conseil d' Etat, κατά γενικό κανόνα, αναστέλλουν την εκτέλεση αρνητικών πράξεων της Διοίκησης.
Στο σύγγραμμα του Β. Σκουρή "Η δικαστική αναστολή εκτελέσεως των διοικητικών πράξεων" 2η Έκδοση, 1986, σελ. 115 διαβάζουμε:-
".... Κατά της αρνητικής διοικητικής πράξεως δεν χωρεί προσωρινή προστασία, γιατί η αναστολή εκτελέσεως της αρνήσεως της διοικήσεως έχει τότε μόνο ουσιαστικό περιεχόμενο, όταν επιβάλλει στη διοικητική αρχή την προσωρινή ικανοποίηση του αιτήματος του ιδιώτη: Τέτοιου είδους αρμοδιότητα δεν διαθέτουν ωστόσο τα δικαστήρια στο γαλλικό σύστημα της διοικητικής δικαιοσύνης, που σέβεται και τηρεί με απόλυτη συνέπεια την αρχή της διακρίσεως της δικαστικής από τη διοικητική εξουσία. Την ίδια λύση ακολουθεί, εξάλλου, και το ελληνικό ΣτΕ, θεωρώντας κατά κανόνα απαράδεκτες τις αιτήσεις αναστολής εκτελέσεως των αρνητικών πράξεων της διοικήσεως."
Τόσο στη Γαλλία το Conseil d' Etat, όσο και στην Ελλάδα, οι Επιτροπές Αναστολών του Συμβουλίου Επικρατείας, με πρόσφατη νομολογία, προχώρησαν σε ορισμένες εξαιρέσεις του πιο πάνω γενικού κανόνα. Οι εξαιρέσεις αυτές αναφέρονται σε πολεοδομικές ζώνες, σε συνέχιση της σχολικής εκπαίδευσης και σπουδών και σε αιφνιδιαστική για τον ιδιώτη αλλαγή στη στάση της Διοίκησης.
Οι εξαιρέσεις στο κανόνα, ότι τα Διοικητικά Δικαστήρια δεν δύνανται να διατάξουν την αναστολή εκτελέσεως μιας αρνητικής διοικητικής πράξης, περιορίζονται στις περιπτώσεις όπου η διατήρηση της πράξης θα οδηγούσε στη μεταβολή μιας δεδομένης νομικής ή πραγματικής κατάστασης. (Βλ., C.E. της 23-1-1970, Ministre d' Etat charge des Affaires sociales c/sieur Amoros et autres, Recueil σελ. 51: "Considerant qu'en revanche ils (les tribunaux administratifs) n' ont pas le pouvoir d' ordonner qu' il sera sursis a Γ execution d' une decision de rejet, sauf dans le cas ou le maintien decette decision entrainerait une modification dans une situation de droit ou de fait telle qu' elle existait anterieurement" (σελ. 52-53). Βλ. ακόμη C.E. της 27-1-1984, Eksir et autres, Recueil σελ. 30 επ.).
Στο ίδιο σύγγραμμα του Σκουρή στη σελ. 39 διαβάζουμε:-
"32. Πώς τότε εξηγείται η διάθεση των Ε.Α. να διατάσσουν, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, την αναστολή εκτελέσεως αρνητικών πράξεων και παραλείψεων της διοικήσεως; Εξετάζοντας τις συγκεκριμένες υποθέσεις, διαπιστώνουμε ότι η προσωρινή προστασία χορηγείται, όχι όταν η διοίκηση απορρίπτει εξαρχής (για πρώτη φορά) αίτημα του ιδιώτη, αλλά όταν με την άρνησή της θίγει πραγματικές καταστάσεις που έχουν δημιουργηθεί και αξίζουν να προστατευθούν, μέχρι να εκδικασθεί η αίτηση ακυρώσεως κατά της αρνητικής πράξεως. Τούτο συμβαίνει, όταν οι πολεοδομικές αρχές απορρίπτουν αιτήματα για εξαίρεση (αυθαίρετων) κτισμάτων από την άμεση κατεδάφιση, όταν αφαιρείται από τον μαθητή και τον φοιτητή η δυνατότητα να συνεχίσει τη σχολική του εκπαίδευση και τις σπουδές του και όταν η διοίκηση αρνείται ν' ανανεώσει στον ιδιώτη την παροχή ενός ευεργετήματος που του έχει παραχωρήσει στο παρελθόν. Το κοινό γνώρισμα σε όλες τις ανωτέρω περιπτώσεις είναι ότι η διοίκηση δεν αρνείται απλώς στον ιδιώτη την έκδοση μιας άδειας, αλλά στην ουσία του αφαιρεί ένα προνόμιο ή του ανατρέπει μια ευνοϊκή πραγματική κατάσταση, οπότε δικαιολογείται η παροχή προσωρινής προστασίας."»
Έχει, επίσης, νομολογηθεί ότι λόγοι δημόσιου συμφέροντος αποκλείουν την αναστολή εκτέλεσης διοικητικής πράξης. Σε περίπτωση που το δημόσιο συμφέρον, ή η εύρυθμη λειτουργία της Διοίκησης επιβάλλουν την άμεση εκτέλεση της διοικητικής πράξης, δεν διατάσσεται αναστολή (S. Dominion Ltd κ.ά. ν. Δημοκρατίας (Αρ. 1) (1989) 3 ΑΑΔ 189).
Στην προκειμένη, είναι σαφές ότι, με τα αιτούμενα διατάγματα, ο αιτητής επιδιώκει την έκδοση διαταγής προς εξαναγκασμό της Διοίκησης να εκδώσει θετική πράξη, ήτοι να επιτρέψει την είσοδο και την παραμονή του στη Δημοκρατία. Όμως, σύμφωνα με τις νομολογιακές αρχές που εκτέθηκαν πιο πάνω, το ακυρωτικό Δικαστήριο δεν έχει την εξουσία προς έκδοση μιας τέτοιας διαταγής, με αποτέλεσμα η παρούσα αίτηση να εκφεύγει της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου κατά την εξέταση αιτήσεων προς έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Τούτο, διότι, σε περίπτωση έκδοσης από το παρόν Δικαστήριο, είτε του αιτούμενου διατάγματος για αναστολή της προσβαλλόμενης απορριπτικής απόφασης είτε του αιτούμενου διατάγματος με το οποίο να διατάσσονται οι Καθ' ων η αίτηση να επιτρέψουν στον αιτητή να εισέλθει και να παραμείνει στη Δημοκρατία, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα ισοδυναμούσε με εξαναγκασμό της Διοίκησης σε έκδοση πράξης θετικού περιεχομένου. Υπενθυμίζεται ότι το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να απαγγέλλει ή να εκδίδει διαταγή για την υποχρέωση της διοικητικής αρχής προς έκδοση ορισμένης πράξης.
Ούτε στις εξαιρέσεις του πιο πάνω κανόνα, οι οποίες αναφέρονται στην απόφαση του (τότε) Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Γεωργίου ν. Δημοκρατίας κ.ά (1991) 4 ΑΑΔ 3056 (ανωτέρω), θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι εμπίπτει η παρούσα περίπτωση, καθότι ο αιτητής δεν είχε δικαίωμα παραμονής ή διαμονής στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης με την αίτηση ακύρωσης πράξης, αφού οι προηγούμενες άδειες διαμονής ή παραμονής που είχαν εκδοθεί προς όφελός του, είχαν συγκεκριμένο περιορισμένο χρονικό διάστημα ισχύος και είχαν ήδη λήξει. Ούτε η δήλωση εκ μέρους των Καθ’ ων η αίτηση στις 19/02/2025 ενώπιον του Δικαστηρίου απέδωσε στον αιτητή άδεια ή δικαίωμα παραμονής ή διαμονής στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Σχετική είναι και η απόφαση του (τότε) Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Αντωνοπούλου ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 754.
Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν θεωρηθεί ότι ενδεχομένως να ενέπιπτε η παρούσα περίπτωση στις εξαιρέσεις του κανόνα, και πάλι τα αιτούμενα διατάγματα δεν θα μπορούσαν να εκδοθούν, ως εκ του λόγου απόρριψης της αίτησης του αιτητή για έκδοση άδειας παραμονής. Ειδικότερα, στην προκειμένη, κρίθηκε από τη Διοίκηση ότι ο αιτητής «θεωρείται απειλή για τη δημόσια τάξη ή δημόσια ασφάλεια». Συνεπώς, η διατήρηση και η άμεση εκτέλεση της προσβαλλόμενης πράξης ερείδεται σε λόγους δημοσίου συμφέροντος. Κατ’ αποτέλεσμα, αποκλείεται η αναστολή της προσβαλλόμενης απόφασης ή η έκδοση δικαστικής διαταγής με την οποία να υποχρεώνεται η Διοίκηση να επιτρέψει την είσοδο και την παραμονή του αιτητή στη Δημοκρατία καθότι οι λόγοι δημοσίου συμφέροντος, ήτοι του συλλογικού συμφέροντος, υπερτερούν έναντι της όποιας επικαλούμενης από τον αιτητή ατομικής βλάβης, ανεπανόρθωτης ή μη, ήτοι του ατομικού συμφέροντος, χωρίς να υφίσταται ανάγκη να εξεταστεί από το Δικαστήριο αν πράγματι ο αιτητής έχει στοιχειοθετήσει ανεπανόρθωτη βλάβη.
Επισημαίνεται εδώ ότι, ως διαπιστώνεται, δεν προβλήθηκε εκ μέρους του αιτητή η έκδηλη παρανομία ως λόγος για την επιτυχία της παρούσας αίτησης και, σε ερώτηση του Δικαστηρίου κατά την ακρόαση της παρούσας αίτησης, η πλευρά του αιτητή δεν τοποθετήθηκε επί τούτου.
Σε κάθε περίπτωση, το δημόσιο συμφέρον επιβάλλει την άμεση εκτέλεση και διατήρηση της ισχύος της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση για άδεια διαμονής και ο αιτητής κλήθηκε να αποχωρήσει από τη Δημοκρατία.
Βάσει όλων των πιο πάνω, δεν παρέχεται οποιοδήποτε περιθώριο για την επιτυχία της παρούσας ενδιάμεσης αίτησης ούτε για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, χωρίς να είναι αναγκαίο να απασχολήσουν περαιτέρω το Δικαστήριο οι υπόλοιπες αιτιάσεις που προβλήθηκαν εκ μέρους των διαδίκων.
Για τους πιο πάνω λόγους, η ενδιάμεση αίτηση ημερομηνίας απορρίπτεται με €700 έξοδα πλέον Φ.Π.Α. (εάν υπάρχει), υπέρ των Καθ’ ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.
Η κυρίως υπόθεση ορίζεται για οδηγίες στις 28 Σεπτεμβρίου 2026 και ώρα 9.00 πμ.
Στ. Μαξούτη, Δ.Δ.Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο