ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση Αρ. 646/2026
14 Σεπτεμβρίου, 2026
[ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ATULEGWU DANIEL EDOZIEΜ, από τη Νιγηρία
Αιτητής,
και
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, μέσω
1.ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
2.ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ
Καθ' ων η Αίτηση
Ν. Στυλιανού (κα), για Natasa Stylianou &Co LLC, δικηγόροι για τον Αιτητή.
Ν. Νικολάου, Δικηγόρος, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, δικηγόρο για τους Καθ' ων η Αίτηση.
___________________
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ.: Ο αιτητής με την παρούσα προσφυγή στρέφεται κατά απόφασης ημερομηνίας 29/04/2026, των Καθ’ ων η Αίτηση, η οποία αφορούσε την κήρυξη του ως απαγορευμένου μετανάστη, δυνάμει του άρθρου 6(1) (δ) και (κ) του Περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου, Κεφ. 105, του διατάγματος απέλασης του αιτητή και του διατάγματος κράτησης του μέχρις ότου απελαθεί, με ίδια ημερομηνία, τα οποία διατάγματα εκδόθηκαν ταυτόχρονα στην βάση του περί αλλοδαπών και μετανάστευσης νόμου.
Ως καταγράφεται στην Ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση και προκύπτει από τα έγγραφα του διοικητικού φακέλου από το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, αλλά και των φακέλων της Υπηρεσίας Ασύλου που αφορούν τον αιτητή, τη συμβία του αιτητή και το τέκνο της, οι οποίοι έχουν κατατεθεί στο Δικαστήριο ως τεκμήρια, τα σχετικά με την παρούσα γεγονότα έχουν ως ακολούθως:
Ο αιτητής είναι υπήκοος Νιγηρίας και έχει γεννηθεί στις 4/11/1993. Στις 7/10/2020, ο Αιτητής υπέβαλε αίτημα ασύλου, το οποίο απορρίφθηκε Πρωτοβάθμια στις 4/10/2022, ενώ στις 3/1/2020 καταχώρησε προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας, η οποία απορρίφθηκε στις 9/9/2020. Ο Αιτητής υπέβαλε μεταγενέστερη αίτηση η οποία κρίθηκε ως «Απαράδεκτη» στις 16/02/2026 και η σχετική απόφαση επιδόθηκε στον αλλοδαπό στις 19/02/2026, χωρίς να καταχωρήσει οποιαδήποτε νέα προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας.
Στις 10/03/2023, ο Αιτητής παρουσιάστηκε ενώπιον του Μονίμου Κακουργιοδικείου Λευκωσίας οπού του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης για τα αδικήματα πρόκλησης βαριάς σωματική βλάβης, της απειλής και του εμπρησμού, με μεγαλύτερη αυτή των 6 ετών. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν κατά της πρώην συμβίας του περί τις 13/11/2022.
Εξαιτίας της καταδίκης του στα συγκεκριμένα αδικήματα, ο Αιτητής κρίθηκε από την Διευθύντρια της Υπηρεσίας Αλλοδαπών και Μετανάστευσης ως ανεπιθύμητος μετανάστης και εναντίον του εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης δυνάμει του άρθρου 14 του Περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου (Κεφ.105), στις 12/03/2026 και εκ νέου στις 29/04/2026 με την ίδια αιτιολογία, καθώς δεν είχε απελευθερωθεί ο Αιτητής με προεδρική χάρη. Η απόφαση της διοίκησης κοινοποιήθηκε στον αιτητή και ακολούθως, μέσω της δικηγόρου του καταχώρησε την παρούσα Προσφυγή.
Από τα έγγραφα στους προαναφερθέντες διοικητικούς φακέλους οι οποίοι έχουν κατατεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, πέραν από τις αναφορές στις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή και τους ισχυρισμούς του περί απειλής της ζωής του εάν απελαθεί στη χώρα καταγωγής του λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού οι οποίοι δεν θα με απασχολήσουν, εντοπίζω τα εξής ουσιαστικά στοιχεία αναφορικά με τον προβαλλόμενο από τον Αιτητή ισχυρισμό ότι αυτός είναι πατέρας ενός αγοριού που διαμένει νόμιμα στο έδαφος της Δημοκρατίας μαζί με τη μητέρα του.
Η πρώην συμβία του αιτητή, MARGARET OMOLARA LONGE (F22-10115R, ARC:581890520) υπήρξε θύμα εμπορίας προσώπων και κακοποίησης, με αποτέλεσμα να έχει αποκτήσει από τις 08/10/2024 το Καθεστώς Πρόσφυγα (Recognised) στη Κυπριακή Δημοκρατία. Με ένορκη δήλωση της ημερ.29/05/2026, την οποίαν επικαλείται η δικηγόρος του αιτητή, η εν λόγω αλλοδαπή δηλώνει ότι ο αιτητής είναι ο βιολογικός πατέρας του παιδιού της CHRISTIAN ΝAETOCHUKWU EDOZIEM (ημερ. γενν. 05/01/2020, ARC:581890523). Η θέση αυτή αμφισβητείται έντονα από τον εκπρόσωπο των Καθ’ ων η Αίτηση.
Σε έγγραφα τα οποία το Δικαστήριο εντόπισε στο φάκελο της υπηρεσίας ασύλου (F20-04994) που αφορά τον αιτητή, αυτός φαίνεται να έχει αρνηθεί ότι το τέκνο είναι δικό του δηλώνοντας πως, η μόνη γυναίκα με την η οποία είχε σχέση ήταν στη χώρα καταγωγής του και δεν ήταν η μητέρα του ανηλίκου (Ερυθρό 134). Συγκεκριμένα, Έκθεση της Αρμόδιας Λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου ημερ. 4/06/2026 επί του θέματος (Ερυθρά 135 -132), καταλήγει ότι, «η συγγενική σχέση (πατρότητα) ουδόλως τεκμηριώνεται, καθότι δεν προσκομίστηκε κανένα επίσημο έγγραφο (πιστοποιητικό γέννησης, πράξη αναγνώρισης ή εξέταση DNA) που να αποδεικνύει το δεσμό αυτό. Σε κάθε περίπτωση, ο ισχυρισμός αυτός προβάλλεται ετεροχρονισμένα και στερείται αξιοπιστίας, καθώς ο αλλοδαπός ισχυρίστηκε κατά τη συνέντευξη του ότι δεν είχε καμία σχέση με τη μητέρα και αρνήθηκε ρητά ότι το παιδί είναι δικό του. Ως εκ τούτου, η προσκόμιση του εν λόγω εγγράφου δεν αυξάνει τις πιθανότητες χορήγησης του με καθεστώς διεθνούς προστασίας, καθώς ούτε ο προσωπικός φόβος δίωξης του αλλοδαπού στη χώρα καταγωγής του θεμελιώνεται, ούτε η επικαλούμενη γονική σχέση αποδεικνύεται (Π.Β. ερυθ. 11 – 128)».
Αφού έχω παραθέσει το μαρτυρικό υλικό το οποίο θέτει το υπόβαθρο των δεδομένων της υπόθεσης, προχωρώ στο σχολιασμό των λόγων ακύρωσης τους οποίους προβάλει ο αιτητής, με τη σειρά που αυτός τους προωθεί μέσω της γραπτής αγόρευσης της δικηγόρου του.
Καταρχήν τονίζω ότι, όπως ορίζει η πάγια νομολογία των δικαστηρίων μας, τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου να επιληφθεί της προσφυγής και τα επίδικα θέματα προσδιορίζονται στη δικογραφία (Βασιλείου ν. Δήμου Παραλιμνίου, Υπόθεση Αρ. 1061/94, 30/6/95 Βαρνάβας Νικολάου και Υιοί Λτδ., ν. Δημοκρατίας, Υπόθεση Αρ. 380/94, 31/8/95 και Κυριακίδης και άλλος ν. Δημοκρατίας, Υποθέσεις Αρ. 212/95 και 259/95, 31/01/1997), ενώ η γραπτή αγόρευση ουδόλως αποτελεί μέσο προσαγωγής μαρτυρίας ή διεύρυνσης των επίδικων θεμάτων (Μισιρλής ν. Δημοκρατίας (Αρ. 1) (1995) 3 Α.Α.Δ. 379, Α.Ε. υπ' αρ. 2190 μεταξύ Κοινότης Λυσού κ.α. -ν- Κυπριακής Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ.537). Ως έχει νομολογηθεί, δεν είναι επιτρεπτή η προσαγωγή μαρτυρίας χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου (Μαρία Βασιλείου Φωτιάδου ν. Δημοκρατίας, υποθ. αρ. 1254/02, ημερομηνίας 15.11.2004, σελ. 7, Δημοκρατία ν. Kassinos Constructions (1990) 3 Α.Α.Δ. 3835, 3840, Θαλασσινός ν. Δημοκρατίας, Α.Ε. 3420 ημερομηνίας 29.9.93, Ρούσος ν. Ιωαννίδη κ.α., Α.Ε. 2064 ημερομηνίας 21.7.1999).
Ανεξαρτήτως του τι προβάλει η ευπαίδευτη δικηγόρος του αιτητή ως προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του πελάτη της, από τα έγγραφα των τριών διοικητικών φακέλων προκύπτουν συγκεκριμένα δεδομένα. Προκύπτει ειδικότερα από τα ενώπιον μου έγγραφα ότι, η επικαλούμενη γονική σχέση, η οποία αποτελεί την προμετωπίδα των ισχυρισμών του Αιτητή, ουδόλως αποδεικνύεται. Αντίθετα, φαίνεται ότι, ο ισχυρισμός αυτός προβάλλεται ετεροχρονισμένα, αντικρούεται με το περιεχόμενο των διοικητικών φακέλων και ενδεχομένως έχει αλλότριους σκοπούς. Σε κάθε περίπτωση, πηγή πληροφόρησης της διοίκησης αλλά και στη συνέχεια του Δικαστηρίου και υλικό για την οποιαδήποτε επιχειρηματολογία αποτελεί ο φάκελος και το μαρτυρικό υλικό που είχε ενώπιον του το διοικητικό όργανο κατά τον ουσιώδη χρόνο λήψης της επίδικης απόφασης (βλ. ΡΟΥΣΟΣ v. ΙΩΑΝΝΙΔΗ Κ.Α. (1999) 3 Α.Α.Δ. 549 και ΡΑΦΤΗ Κ.Α. v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (2003) 3 Α.Α.Δ. 335). Αυτούς ακριβώς τους φακέλους έχει ενώπιον του και το παρόν Δικαστήριο το περιεχόμενο των οποίων ουδόλως υποστηρίζει τη θέση του αιτητή για προσβολή της οικογενειακής ενότητας και του βέλτιστου συμφέροντος του ανήλικου τέκνου του, αφού εν προκειμένω δεν αποδεικνύεται η σχέση του με το τέκνο της πρώην συμβίας τους και κατ’ επέκταση η παρουσιαζόμενη ως «οικογενειακή ζωή» του αιτητή στο έδαφος της Δημοκρατίας.
Ως εκ τούτου, απορρίπτω ως αβάσιμο τον πρώτο λόγο ακύρωσης που προβάλλεται.
Ακολούθως, σχολιάζοντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή οι οποίοι αμφισβητούν την αναγκαιότητα της κράτησης του και ειδικότερα τη θέση περί παραβίασης της αρχής της αναλογικότητας, θα συμφωνήσω με τις αναφορές του κ.Νικολάου ότι το Διάταγμα Κράτησης εκδόθηκε νομίμως και αιτιολογείται πλήρως λόγω του υπαρκτού και τεκμηριωμένου κινδύνου διαφυγής (risk of absconding), ο οποίος καθιστά αναγκαία την κράτηση του για την εκτέλεση του Διατάγματος Απέλασης.
Προς σχολιασμό αυτής της θέσης του αιτητή, σημειώνω ότι στο άρθρο 18ΟΘ (4) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου (ΚΕΦ.105) ως προς το διάταγμα κράτησης, γίνεται ρητή αναφορά σε «κίνδυνος διαφυγής» ή «εάν το συγκεκριμένο πρόσωπο αποτελεί κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια, τη δημόσια τάξη ή την ασφάλεια της Δημοκρατία» οπότε δεν δίδεται δικαίωμα οικειοθελούς αναχώρησης το οποίο εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Αvώτερoυ Λειτουργού Μετανάστευση».
Η Δημοκρατία έχει απόλυτη διακριτική ευχέρεια, σύμφωνα με την Οδηγία 2008/115/ΕΚ, να λαμβάνει μέτρα σε περίπτωση παράνομης παραμονής υπηκόων τρίτων χωρών στη Δημοκρατία, όπως είναι η περίπτωση του Αιτητή. Οι Καθ’ ων η Αίτηση έχουν ευρύτατη, όπως έχει νομολογηθεί διακριτική ευχέρεια, να αποφασίζουν ως προς το να επιτρέπουν ή να απαγορεύουν την είσοδο και/ή την παραμονή αλλοδαπών προσώπων στην επικράτεια της Δημοκρατίας (Sydney Alfred Moyo κ.α v. Δημοκρατίας (1988) 3 ΑΑΔ 1203). Παρά ταύτα, έχει επίσης κατ’ επανάληψη νομολογηθεί ότι η ευρύτατη αυτή διακριτική ευχέρεια της Διοίκησης να αποφασίζει επί θεμάτων εισόδου και παραμονής αλλοδαπών στην επικράτεια μιας χώρας, δεν είναι απόλυτη και απεριόριστη, αλλά η Διοίκηση έχει υποχρέωση να εξετάζει την κάθε περίπτωση με καλή πίστη και σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, ενώ το τεκμήριο υπέρ της καλόπιστης άσκησης της διακριτικής ευχέρειας της Διοίκησης παραμένει ακλόνητο μέχρι απόδειξης του αντιθέτου (Maria Nicky Reyes v. Δημοκρατίας (1996) 4 ΑΑΔ 401, Amanda Marga Ltd. v. Δημοκρατίας (1985) 1 ΑΑΔ 2583, Abtul Rashim Souleiman v. Δημοκρατίας (1987) 3 ΑΑΔ 224, Usman Ibne Mushtaq v. Δημοκρατίας (1995) 4 ΑΑΔ 1479, Reza Mohammedi κ.α. v. Δημοκρατίας (2001) 4 ΑΑΔ 559).
Επαναλαμβάνοντας τα γεγονότα που συνοδεύουν τη παρούσα περίπτωση, κρίνω ότι, ο κίνδυνος διαφυγής του Αιτητή τεκμηριώνεται από την συνολική του συμπεριφορά, ήτοι το μεταναστευτικό του ιστορικό, την εξαρχής εκφρασθείσα θέση του ότι δεν επιθυμεί να επιστρέψει στη χώρα του για τους λόγους που προβάλει, όπως και την καταδίκη του από ποινικό δικαστήριο (βλ. Υπόθεση I.T. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρ. 1120/2023, ημερομηνίας 10/08/2023). Ακόμα, ο Αιτητής διαμένει παράνομα από τις 07/11/2022 όταν έτυχε απόρριψης η προσφυγή του στο ΔΔΔΠρ, έχει δηλαδή αποδείξει προηγούμενη μη συμμόρφωση με τις αποφάσειςτων αρχών και του Δικαστηρίου. Όλοι αυτοί οι παράγοντες δημιουργούν ισχυρή υπόνοια ότι θα αποφύγει τον επαναπατρισμό και δικαιολογούν την αναγκαιότητα της κράτησης του. Ο σχετικός λόγος ακύρωσης που προβάλει ο αιτητής απορρίπτεται.
Περαιτέρω ο αιτητής, ως καταγράφει στη προσφυγή του και προωθεί με την γραπτή αγόρευση της δικηγόρου του, υποστηρίζει ότι εντοπίζεται πλάνη περί τα πράγματα και ελλιπής έρευνα από την πλευρά των Καθ’ ων η αίτηση και ειδικά ότι, δεν έγινε εξατομικευμένη αξιολόγηση του αιτητή. Σχετικά παραπέμπει σε μεταγενέστερη των διαταγμάτων επιστολή του ημερ.15.06.2026 προς το Τμήμα Μετανάστευσης, με σκοπό την παραχώρηση άδειας διαμονής ή άλλης άδειας ώστε να του παρέχεται το δικαίωμα της διαμονής για λόγους φιλευσπλαχνίας ή ανθρωπιστικούς λόγους, στην οποία δεν φαίνεται να έλαβε απάντηση, στις προσωπικές περιστάσεις του αλλοδαπού, όπως και σε άλλη μεταγενέστερη επιστολή προς την Επίτροπο Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού.
Ως η πάγια νομολογία, η απαιτούμενη έρευνα είναι θέμα πραγματικό και εξαρτάται κάθε φορά από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Η δε επάρκεια της έρευνας, η έκταση και ο τρόπος διεξαγωγής της, ποικίλει ανάλογα με τα υπό διερεύνηση γεγονότα και δεν υπάρχει στερεότυπος τρόπος που καλύπτει κάθε περίπτωση (Εύα Τσιαττάλα ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Υπόθεση Αρ.1037/2011, ημερ.9/7/2013). Με την προϋπόθεση ότι η έρευνα είναι επαρκής, το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει στον τρόπο που ευλόγως επέλεξε η διοίκηση να διερευνήσει το θέμα, ούτε και υποκαθιστά τα υπ’ αυτής διαπιστωθέντα πρωτογενή ευρήματα (Καμηλάρης ν. Δημοκρατίας (1991) 4 Α.Α.Δ. 725). Ο Νόμος δεν καθορίζει τον τρόπο διεξαγωγής της έρευνας ούτε τι στοιχεία θα πρέπει να διερευνηθούν. Ο τρόπος διεξαγωγής της έρευνας από τον αρμόδιο λειτουργό επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του αρμόδιου λειτουργού.
Ανατρέχοντας στα έγγραφα των φακέλων, διαπιστώνω ότι εν προκειμένω, έχει ασκηθεί η δέουσα έρευνα εκ μέρους των Καθ’ ων η Αίτηση για τους σκοπούς της έκδοσης των επίδικων διαταγμάτων. Κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήτοι κατά την έκδοση των επίδικων διαταγμάτων, ο Αιτητής παρέμενε παράνομα στο έδαφος της Δημοκρατίας και ουδεμία ιδιότητα νόμιμου καθεστώτος κατείχε ή οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα που να καθιστά την παραμονή του στην Δημοκρατία νόμιμη. Στην προκειμένη περίπτωση οι Καθ’ ων η Αίτηση μετά από πλήρη και ορθή έρευνα εξακρίβωσαν τα ορθά γεγονότα, τα οποία ήταν και τα μόνα που έλαβαν υπόψη κατά
την έκδοση της επίδικης απόφασης. (Βλ. Γεώργιος Νικολάου v. Υπουργό των Εσωτερικών (1974) 3 ΑΑΔ 189, Avra Georghiou Knai v. Δημοκρατία (1987) 3 ΑΑΔ 1534). Ούτε οι μεταγενέστερες επιστολές ημερ.15.06.2026, τις οποίες επικαλείται η ευπαίδευτη δικηγόρος του, επηρεάζουν την νομιμότητα των προσβαλλόμενων πράξεων κατά τον ουσιώδη χρόνο. Επομένως, καταλήγω ότι, οι Καθ’ ων η Αίτηση, έκαναν την απαιτούμενη εξατομικευμένη αξιολόγηση του αιτητή και ακολούθως εξέδωσαν τα επίδικα διατάγματα. Συνεπώς, ο ισχυρισμός περί μη διεξαγωγής της δέουσας έρευνας και πλάνης της διοίκησης περί τα πράγματα, απορρίπτεται.
Ομοίως θα απορρίψω και τον επόμενο κατά σειρά προβαλλόμενο λόγο ότι, η απόφαση κήρυξης του ως απαγορευμένου μετανάστη και συνακόλουθα τα ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου διατάγματα κράτησης και απέλασης πάσχουν, αφού στερείται της απαιτούμενης αιτιολογίας.
Στην προκειμένη περίπτωση, τα διατάγματα κράτησης και απέλασης που εκδόθηκαν
περιέχουν δικαιολογία που είναι σαφής, ειδική, επαρκής κι εξατομικευμένη, ήτοι στηριζόμενη στα στοιχεία, δεδομένα κι έγγραφα που υπήρχαν ενώπιον της διοίκησης κατά την έκδοση των επίδικων διαταγμάτων και/ή αποφάσεων και αφορούσαν τη συγκεκριμένη περίπτωση του Αιτητή. Τα επίδικα διατάγματα, όπως προκύπτει τόσο από το περιεχόμενο τους όσο και από τα έγγραφα που έχουν κατατεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, εκδόθηκαν από τη Διευθύντρια του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, βάσει του Κεφ. 105, λόγω του ότι ο αιτητής, «καταδικάστηκε για τα αδικήματα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, της απειλής και του εμπρησμού και του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές με μεγαλύτερη αυτή των 6 χρόνων. ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ο προαναφερόμενος, θεωρήθηκε από εμένα ως ανεπιθύμητος μετανάστης και ως εκ τούτου απαγορευμένος μετανάστης, δυνάμει των παραγράφων (Δ), (Κ), του εδαφίου (1), του Άρθρου 6, των περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμων (1952-2025), καθότι καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 6 χρόνων».
Η σαφής αυτή αιτιολογία, δηλαδή η καταδίκη του αιτητή για τα αδικήματα αυτά εναντίον της συμβίας του, υποστηρίζεται από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου των Καθ’ ων η αίτηση και οδηγεί σε απόρριψη και αυτού του λόγου ακύρωσης.
Καταλήγοντας, αναφέρω ότι, οι Καθ΄ων η αίτηση ως η αρμόδια αρχή της Δημοκρατίας αποφασίζουν επί θεμάτων εισόδου και παραμονής αλλοδαπών στην επικράτεια της χώρας, εξετάζοντας την κάθε περίπτωση με καλή πίστη και σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ενώ το τεκμήριο υπέρ της καλόπιστης άσκησης της διακριτικής ευχέρειας της διοίκησης παραμένει ακλόνητο μέχρι απόδειξης του αντιθέτου (βλ. Maria Nicky Reyes ν. Δημοκρατίας (1996) 4 ΑΑΔ 401, Amanda Marga Ltd. ν. Δημοκρατίας (1985) 1 ΑΑΔ 2583, Abtul Rashim Souleiman ν. Δημοκρατίας (1987) 3 ΑΑΔ 224, Usman Ibne Mushtaq ν. Δημοκρατίας (1995) 4 ΑΑΔ 1479, Reza Mohammedi κ.α. ν. Δημοκρατίας (2001) 4 ΑΑΔ 559). Στη παρούσα υπόθεση τα επίδικα διατάγματα εκδόθηκαν από τη Διευθύντρια του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, ασκώντας τις εξουσίες της, βάσει του Κεφ. 105, για τους λόγους που αναφέρονται στο διάταγμα απέλασης του. Οι ενέργειες της διοίκησης υποστηρίζονται δε πλήρως από το περιεχόμενο των διοικητικών φακέλων, οι οποίοι περιλαμβάνουν έγγραφα τα οποία έχουν όλα κατατεθεί στο Δικαστήριο.
Ενόψει όλων των όσων έχω προαναφέρει, κρίνω ότι ορθώς εκδόθηκαν οι προσβαλλόμενες αποφάσεις και ουδείς εκ των λόγων ακυρώσεως που προωθήθηκαν από τον αιτητή ευσταθεί.
Η παρούσα προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται, με έξοδα ύψους 1500 Ευρώ υπέρ των Καθ’ ων η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή.
Λ. Ν. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο