ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση Αρ. 1005/2026 (i-Justice)
21 Οκτωβρίου, 2026
[Φ. ΚΑΜΕΝΟΣ, ΔΔΔ.]
Αναφορικά με το Άρθρο 146 του Συντάγματος
Μεταξύ:
Γεωργίου Τσιντσαράτζε
Αιτητή,
-και-
Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω 1. Υπουργείου Εσωτερικών
2. Διευθύντριας του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης
Καθ' ων η αίτηση.
.........
Αίτηση ημερομηνίας 23.09.2026
Δημήτριος Μουστούκης για Φοίβος, Χρίστος Κληρίδης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ, για τον Αιτητή
Αλέξανδρος Ελευθερίου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας με Ιωσήφ Σιάρπελ (ασκ. δικηγόρο) για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για Καθ' ων η αίτηση
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
Φ. Καμένος, ΔΔΔ.: Με την κυρίως αίτηση (Προσφυγή) ζητείται:
«Δήλωση και/ή απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση της Καθ’ ης η Αίτηση ημερ. 18/09/2026 με την οποία αποφασίστηκε όπως για λόγους δημοσίας τάξης και/ή δημοσίας ασφάλειας, η επιβολή περιορισμών στο δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής του Αιτητή στη Δημοκρατία και η απέλαση του από τη Δημοκρατία, στην Ελλάδα, είναι άκυρη, παράνομη, στερημένη νομικού αποτελέσματος και είναι παραβαίνουσα των αρχών του Διοικητικού Δικαίου και Συνταγματικών δικαιωμάτων του Αιτητή (Παράρτημα Α)».
Με μονομερή αίτηση που καταχωρήθηκε στις 23.09.2026 (καταχωρηθείσα στο ijustice στις 22.09.2026 μετά τις 13.01-εφεξής η «Αίτηση»), ο Αιτητής αιτήθηκε την ακόλουθη θεραπεία:
«Α. Διάταγμα προσωρινής αναστολής εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 18.09.2026 της Διευθύντριας του Τμήματος Μετανάστευσης για σύλληψη κράτηση και απέλαση του Αιτητή στην Ελλάδα μέχρι την τελική ολοκλήρωση της παρούσας προσφυγής του ή άλλη διαταγή ή οδηγία του Δικαστηρίου».
Δόθηκαν οδηγίες για επίδοση της εν λόγω μονομερούς αίτησης και, ακολούθως, καταχωρήθηκε η ένσταση των Καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 13.10.2026 (καταχωρηθείσα στο ijustice στις 12.10.2026 μετά τις 13.01-εφεξής η «Ενσταση») και γραπτά υπομνήματα (αγορεύσεις). Τα γεγονότα ως προκύπτουν από τις κατατεθείσες ένορκες δηλώσεις είναι τα ακόλουθα:
Ο Αιτητής, Έλληνας υπήκοος που στις 08.06.2017 του παραχωρήθηκε άδεια διαμονής ως Ευρωπαίος Πολίτης μέχρι τις 08.06.2027, στις 09.05.2025 καταδικάστηκε από το Ε.Δ Λευκωσίας στην Ποιν. Υπόθεση Αρ. 19375/19 σε ποινή φυλάκισης 18 μηνών για τη διάπραξη των αδικημάτων κατοχής και διανομής υλικού παιδικής πορνογραφίας. Με την ίδια απόφαση διατάχθηκε παραπομπή του στην Αρχή Εποπτείας και αποκλεισμού του σε απόσταση 100 μέτρων από χώρους που συχνάζουν ανήλικοι, για 5 έτη από την αποφυλάκιση του.
Στις 22.07.2026 το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης (εφεξής το «Τμήμα» ή οι «Καθ’ ων η αίτηση) εξέδωσε εναντίον του Αιτητή διατάγματα κράτησης και απέλασης δυνάμει του περί των Δικαιωμάτων των Πολίτων της Ένωσης και των Μελών των Οικογένειων τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελευθέρα στην Δημοκρατία Νόμου του 2007 (Ν. 7(Ι)/2007) (εφεξής ο «Νόμος»). Το διάταγμα απέλασης αναστάληκε μέχρι να σταλεί έκθεση απόψεων των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας (εφεξής «ΥΚΕ»). Στις 24.07.2026 ο Αιτητής προσέβαλε τα εν λόγω διατάγματα ημερ. 22.07.2026 με την Προσφυγή αρ. 798/2026. Μαζί με την εν λόγω προσφυγή καταχωρίστηκε ενδιάμεση μονομερής αίτηση για αναστολή της εκτέλεσής τους, η οποία ορίστηκε για ακρόαση.
Ως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, κατά την εκκρεμοδικία της Προσφυγής αρ. 798/2026 και της εκεί εκκρεμούσας ενδιάμεσης αίτησης, οι Καθ’ ων η Αίτηση, μέσω του δικηγόρου τους, ζήτησαν επανειλημμένα την αναβολή της ακρόασης, προβάλλοντας ως λόγο ότι η Διοίκηση προωθούσε ενέργειες σε σχέση με τα προσβαλλόμενα διατάγματα και ότι υπήρχε σοβαρό ενδεχόμενο ακύρωσής τους. Παρά τις επανειλημμένες διαβεβαιώσεις και ενώ η εν λόγω ενδιάμεση αίτηση βρισκόταν ενώπιον του Δικαστηρίου προς ακρόαση, στις 18.09.2026 και περί ώρα 12:00 το μεσημέρι οι Καθ’ ων η Αίτηση ανάρτησαν σημείωμα και/ή απόφαση ακύρωσης των προγενέστερων διαταγμάτων και, ταυτόχρονα ή αμέσως μετά, εξέδωσαν τα προσβαλλόμενα με την παρούσα (νέα) διατάγματα απέλασης και κράτησης εναντίον του Αιτητή.
Ξεκινώ σημειώνοντας εισαγωγικά ότι τόσο στην αγόρευσή του (παράγραφος 2) όσο και κατά την ακρόαση ημερ. 16.10.2026, ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή ανέφερε ότι η Αίτηση περιορίζεται μόνο στο διάταγμα κράτησης, και όχι στο διάταγμα απέλασης, το οποίο έχει ανασταλεί από τη Διοίκηση μέχρι να ληφθεί η έκθεση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας υποβάλλοντας (παράγραφος 4) ότι η κράτηση έχει αποσυνδεθεί από την εκτέλεση της απέλασης και άρα δεν υπηρετεί άλλο νόμιμο σκοπό.
Περαιτέρω, στην αγόρευση του Αιτητή, υπό το κεφάλαιο «Γ. Αναντίλεκτο Πραγματικό και Διοικητικό Υλικό & Σχολιασμός» καταγράφονται τα εκ μέρους του Αιτητή προτασσόμενα γεγονότα και ισχυρισμοί χωρίς να εντάσσονται σε συγκεκριμένο λόγο έκδηλης παρανομίας ή ανεπανόρθωτης βλάβης. Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι με τα εδώ προσβαλλόμενα διατάγματα δημιουργείται κατάχρηση διαδικασίας και ισότητας των όπλων διότι τα ακυρωθέντα διατάγματα κοινοποιήθηκαν μεσημέρι Παρασκευής 18.09.2026 και τα εδώ προσβαλλόμενα την ίδια ημέρα αφήνοντας ελάχιστο χρόνο προετοιμασίας της νέας προσφυγής και δυσχεραίνοντας τη δυνατότητα προσβολής τους. Περαιτέρω σχολιάζεται η έκθεση των ΥΚΕ θέτοντας ότι οι Καθ΄ων η αίτηση δεν την αξιολόγησαν ουσιαστικά ούτε όμως και αιτιολόγησαν για ποιον λόγο ο Αιτητής αποτελεί πραγματική, ενεστώσα και επαρκώς σοβαρή απειλή σύμφωνα με τις απαιτήσεις του άρθρου 29 του Νόμου συνδέοντας το ζήτημα και με την αρχή της αναλογικότητας του εδαφίου (3)(α) του ιδίου άρθρου 29.
Ακολούθως, στο κεφάλαιο «Δ. Το νομικό κριτήριο για προσωρινή αναστολή» της αγόρευσης του Αιτητή, τίθεται μέρος του κανονιστικού και νομολογιακού πλαισίου έκδοσης διαταγμάτων αναστολής διοικητικών πράξεων, και ακολουθούν στα κεφάλαια «Ε. Έκδηλη Παρανομία», «ΣΤ. Ανεπανόρθωτη και συνεχιζόμενη βλάβη» και «Στάθμιση και Δημόσιο Συμφέρον» παρατίθεται νομολογία. Ειδικότερα, στο κεφάλαιο Ε με παραπομπή σε αποφάσεις του ΑΔ επί των Πολιτικών Αιτήσεων Αρ.22/2004 Ahmed Bilal (2004)1AAΔ670, Αρ. 24 Hassan Muhammed (2004) 1ΑΑΔ 648 και 103/2026 Rahmatinia Leman ημερ. 18.05.2026, τίθεται ότι το διάταγμα κράτησης ορίζει ρητά και αποκλειστικά ότι ο Αιτητής θα κρατείται μέχρι να απελαθεί ενώ στην παρούσα δεν υπάρχει νόμιμος σκοπός κράτησης το δε άρθρο 29(3)(α) του Νόμου θέτει ότι κάθε μέτρο δημόσιας τάξης ή ασφάλειας πρέπει να είναι αναλογικό και περαιτέρω το άρθρο 35 του Νόμου επιβάλλει, κατά την εκτέλεση διατάγματος απέλασης, έλεγχο αν το πρόσωπο εξακολουθεί να αποτελεί πραγματική απειλή ενώ ο διοικητικός φάκελος δεν εμφανίζει τέτοια σύγχρονη αξιολόγηση. Επιπλέον τίθεται ότι ο φάκελος φανερώνει ότι ο χρόνος διαμονής του Αιτητή ικανοποιεί εκ πρώτης όψεως την πενταετία του άρθρου 14(1) του Νόμου ενώ δεν εξηγεί γιατί δεν ικανοποιείται το αυξημένο κατώφλι του άρθρου 30(2) του Νόμου.
Τέλος στο κεφάλαιο ΣΤ της αγόρευσης, ως λόγος ανεπανόρθωτης βλάβης τίθεται ότι η στέρηση της προσωπικής ελευθερίας μέσω του διατάγματος κράτησης είναι φύσεως μη αναστρέψιμης, μη αποτιμητέας οικονομικώς και επεκτείνεται και στην οικογένεια του Αιτητή.
Έχοντας αναφέρει πιο πάνω τις καταγραφές στην αγόρευση του Αιτητή και αφού εξέτασα τις θέσεις των μερών ως αυτές καταγράφονται στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την Αίτηση και στην Ένσταση καταλήγω στα ακόλουθα:
Καταρχάς, από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση δεν προκύπτει δικογράφηση παράβασης οποιασδήποτε συγκεκριμένης νομοθετικής πρόνοιας είτε του Νόμου είτε άλλης νομοθεσίας. Ονομαστική αναφορά μόνο γίνεται σε παράβαση του Νόμου (παράγραφοι 31 και 45 ένορκης δήλωσης) χωρίς όμως καταγραφή της ισχυριζόμενης παραβιασθείσας νομοθετικής πρόνοιας. Συνεπώς δε βλέπω πώς, στην απουσία τέτοιας δικογράφησης θα μπορούσα να οδηγηθώ σε εύρημα παρανομίας πόσο μάλλον έκδηλης εναντίον του προσβαλλόμενου διατάγματος κράτησης, τα δε όσα αναφέρονται στην αγόρευση του Αιτητή δε μπορούν να αναπληρώσουν μη δικογραφηθέντες ισχυρισμούς. Στην απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου (εντ. Σεραφείμ, ΔΔ, ως ήταν τότε) στην Πρ. Αρ. 1582/2011 Αριστοδήμου ν. Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας ημερ. 31.10.2019, με παραπομπή και σε σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφέρθηκε (υπογράμμιση του παρόντος):
«Στο σημείο αυτό είναι ορθό να υποδειχθεί για σκοπούς πληρότητας, ότι, εν πάση περιπτώσει και ανεξαρτήτως και χωρίς επηρεασμό της πιο πάνω κρίσης επί όλων των λόγων που επικαλείται ο αιτητής και/ή του καθενός ξεχωριστά, τα όσα ανέφερε ο αιτητής στην προφορική αγόρευση του κατά την ακρόαση της υπόθεσης, είτε για σκοπούς κατάδειξης έκδηλης παρανομίας είτε ανεπανόρθωτης ζημιάς και δεν έχουν τύχει επαρκούς δικογράφησης από τον αιτητή (βλ. ανωτέρω) δεν θα μπορούσαν καν να ληφθούν υπόψη, σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Στην Κοιν. Poseidon Grand Marina of Paphos κ.α v. Cybarco Plc κ.α. (2009) 3 Α.Α.Δ. 513, 522 αναφέρεται:
«... η νομολογία, .... κατά κανόνα δεν θεωρεί τη χρηματική ζημιά ως ανεπανόρθωτη ζημιά για σκοπούς εκδόσεως ενδιάμεσου διατάγματος σε προσφυγή. Εφ' όσον η ζημιά μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα, έστω και δύσκολα, δεν μπορεί να είναι ανεπανόρθωτη, όσο μεγάλη και αν είναι. Μόνο αν είναι αδύνατη η αποτίμηση και επανόρθωση της σε χρήμα, ή αν έχει άλλες συνέπειες που ανεπανόρθωτα πλήττουν τον αιτητή, μπορεί η ζημιά να θεωρηθεί ανεπανόρθωτη. Προς τούτο είναι σημαντικός και ο παράλληλος κανόνας της νομολογίας ότι ισχυρισμός για ανεπανόρθωτη ζημιά πρέπει να δικογραφείται δεόντως ώστε να προσδιορίζεται με σαφήνεια και να τεκμηριώνεται επαρκώς. Απλοί ισχυρισμοί για ανεπανόρθωτη ζημιά ή αναφορά σε γενικό ή θεωρητικό επίπεδο σαφώς δεν αρκούν.»
(βλ. και απόφαση ημερομηνίας 24.1.2012 στην ενδιάμεση αίτηση ημερομηνίας 28.11.2011 στην Προσφυγή 1582/2011 ΜΑΡΙΑ ΦΥΛΑΚΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ κ.α ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΦΟΡΟΥ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ, σε σχέση με την επαρκή δικογράφηση σε σχέση με ισχυρισμό για έκδηλη παρανομία)».
Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω, καταλυτικά θεωρώ, για τη βασιμότητα της Αίτησης, εν πάση περιπτώσει, σημειώνω ότι η δικαιοδοσία έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος είναι εξαιρετική και ασκείται με φειδώ. Στη Λοϊζίδης ν. Υπ. Εξωτερικών (1995) 3 Α.Α.Δ. 233, ο ορισμός της έκδηλης παρανομίας ετέθη ως εξής:
«έκδηλη παρανομία είναι εκείνη που, αν δεν αναδύεται αυτόματα ανακύπτει κατόπιν αναλογισμού ως προς τις επιπτώσεις στοιχείων ενυπαρχόντων στο διαθέσιμο υλικό εφόσον βέβαια ότι απορρέει παραμένει αντικειμενικά αναντίλεκτο και μη υποκείμενο σε στάθμιση για έκφραση κρίσης.»
Ως δε προς την πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημίας από τη μη έκδοση του διατάγματος, ο Αιτητής οφείλει να περιλάβει στην αίτηση του κατά τρόπο σαφή και λεπτομερή το σύνολο των στοιχείων που συνιστούν την ανεπανόρθωτη ζημία. (βλ. Sofocleous ν. The Republic (1971) 3 C.L.R 345).
Στην παρούσα, από όσα εκτέθηκαν στην ένορκη δήλωση αλλά ακόμα και όσα αναπτύχθηκαν, έστω και άνευ δέουσας δικογράφησης στην αγόρευση, δεν προκύπτει έκδηλη παρανομία αλλά ούτε και ανεπανόρθωτη βλάβη.
Δε γίνεται αντιληπτή υπό το φως των ενώπιόν μου δεδομένων η καταχρηστικότητα ή «ανισότητα όπλων» λόγω της ακύρωσης των προηγούμενων διαταγμάτων και της έκδοσης των εδώ προσβαλλόμενων που, κατά τον ισχυρισμό, άφησαν ελάχιστο χρόνο προετοιμασίας της νέας προσφυγής δυσχεραίνοντας τη δυνατότητα προσβολής τους. Σαφώς και ο Αιτητής, με την αρωγή των ευπαιδευτων συνηγόρων του, καταχώρισε άμεσα προσφυγή, ελάχιστες ημέρες μετά την έκδοση των προσβαλλομένων (και πολύ πριν την πάροδο των σχετικών προθεσμιών προσβολής τους) ενώ άμεσα μετά καταχωρήθηκε η παρούσα Αίτηση, στο δε μεσοδιάστημα δε συνέβη οτιδήποτε καταλυτικό για τα δικαιώματα του.
Στα όσα αναφέρονται στο ως άνω κεφάλαιο Γ, που αφορούν την αιτιολογία ή έρευνα που προηγήθηκε της έκδοσης των προσβαλλομένων, απαντά η σχετική νομολογία, η οποία με βρίσκει σύμφωνο και δη η ενδιάμεση απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου (εντ. Ευσταθίου-Νικολετοπούλου, ΔΔΔ ως ήταν τότε) στην Πρ. Αρ. 20/2021 Καρυπίδης ν. Δημοκρατίας ημερ. 22.12.2021, (η υπογράμμιση του παρόντος) όπου το ζήτημα τέθηκε ως εξής:
«Αποτελεί πάγια νομολογία ότι η αιτιολογία μπορεί να ενυπάρχει και στο φάκελο της υπόθεσης και κατά πόσο είναι ικανοποιητική θα κριθεί ανάλογα από το Δικαστήριο. Το ίδιο ισχύει και για τον ισχυρισμό περί έλλειψης έρευνας».
Σημειώνω εξάλλου ότι, σε αντίθεση με τον σχετικό ισχυρισμό του Αιτητή (περί μη επίκαιρων της έκδοσης των εδώ προσβαλλομένων πράξεων, μη λήψης υπόψη του χρόνου διαμονής του και άλλων δεδομένων του κτλ), φαίνεται ότι των επίδικων στην κυρίως αίτηση πράξεων προηγήθηκε η έκδοση υπηρεσιακού σημειώματος ημερ. 17.09.2026 και η εκτενής απόφαση των Καθ’ ων η αίτηση (Κ.209-219) όπου, μεταξύ άλλων, σχολιάζεται η έκθεση των ΥΚΕ καθώς και άλλα δεδομένα του Αιτητή όπως η περίοδος διαμονής του, οι δεσμοί του με το κράτος καταγωγής αλλά και τη Δημοκρατία, η οικογενειακή του κατάσταση και άλλα, επί των οποίων θα πρέπει να υπάρξει η κρίση του παρόντος κατά την ανάπτυξη της πλήρους επιχειρηματολογίας των μερών υπό το πρίσμα και των όποιων δικογραφημένων ισχυρισμών ήθελε ο Αιτητής αναπτύξει. Πάντως η ύπαρξη συγκρουόμενων ερμηνειών ή γεγονότων, εξουδετερώνει το αυταπόδεικτο της παρανομίας (βλ. ενδιάμεση απόφαση σε Υπ Αρ. 6296/2013 Asif Muhammad κ.α ν. Δημοκρατίας ημερομηνίας 02.12.2013) ώστε τελικά η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας στα πλαίσια της παρούσας εξαιρετικής διαδικασίας, να μην κρίνεται ενδεδειγμένη.
Δε βρίσκω μάλιστα οποιαδήποτε έκδηλη παρανομία του διατάγματος κράτησης λόγω της αναστολής του διατάγματος απέλασης άλλωστε η όποια απόφαση για τη μη απομάκρυνση (σωματική) του Αιτητή από τη Δημοκρατία δεν προκύπτει από τα ενώπιόν μου έγγραφα, ούτε και παραπέμπομαι σε τέτοιο έγγραφο, αλλά προφανώς έχει γίνει προς σεβασμό εκ μέρους της Διοίκησης στη διαδικαστική εγγύηση του άρθρου 33(2) του Νόμου. Κατά τ’ άλλα όμως η όλη στάση των Καθ΄ων η αίτηση που, προφανώς σεβόμενη την εν λόγω εγγύηση, δεν εκτέλεσε το διάταγμα απέλασης, τόσο μετά αλλά και κυριότερα πριν την καταχώριση της παρούσας Αίτησης, σε καμία περίπτωση θα μπορούσε να προσμετρήσει εις βάρος της ως στοιχείο παρανομίας αλλά τουναντίον ως ένδειξη νομιμοφροσύνης και χρηστότητας. Προφανώς άρα οι αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στα πλαίσια αιτήσεων για έκδοση προνομιακών διαταγμάτων habeas corpus, στις οποίες παραπέμπει ο Αιτητής, όπου κρίθηκε ότι λόγω αναστολής (κατά βάση επ' αόριστο) της απέλασης των εκεί αιτητών, δεν ήταν δυνατή η συνέχιση της κράτησης τους, αφορούσαν εντελώς διαφορετικά δεδομένα πραγματικά και νομικά και διαδικασία από την παρούσα και δεν προσφέρουν έδαφος συγκρίσεων ή καθοδήγησης.
Ως προς τους επικαλούμενους λόγους ανεπανόρθωτης βλάβης, βασικά ότι ο Αιτητής εξαιτίας της κράτησής του στερείται την ελευθερία του, κάτι που επεκτείνεται και στην οικογένειά του, πρέπει να σημειωθεί ότι η Νομολογία έχει απορρίψει ότι αποτελούν λόγο παροχής της ενδιάμεσης θεραπείας, ως η εδώ αιτούμενη. Στην Υπόθεση Αρ. 359/2014 Ribanov Ivanov Plamen ν. Δημοκρατίας 24.07.2014, που αφορούσε ευρωπαίο πολίτη, αναφέρθηκε:
« Σύμφωνα με τη νομολογία, η στέρηση της ελευθερίας ενός ατόμου, δυνάμει νομίμως εκδοθέντος διατάγματος, έστω και αν αυτό είναι υπό αμφισβήτηση, από μόνη της δεν αποτελεί ανεπανόρθωτη ζημιά (βλ. Haram Farahao v. Δημοκρατίας, Υπόθ. Αρ. 1024/04, ημερ. 10.12.2004 και Rozlutska v. Δημοκρατίας (2005) 4Α ΑΑΔ 174)».
Σχετικές, μεταξύ άλλων, και οι αποφάσεις Υπ. Αρ. 676/2014 FADEL HIJAZIE κ.α. ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α. ημερ. 15.07.2014 και Υπ. Αρ. 523/2013 FADEL HIJAZIE ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ημερ. 02.05.2013.
Ούτε βεβαίως ο χρόνος διεκπεραίωσης της προσφυγής είναι παράγοντας που εν προκειμένω μπορεί να ληφθεί υπόψη για την παροχή προσωρινής θεραπείας (βλ. Υπ. Αρ. 1108/11 Wang v. Δημοκρατίας ημερ. 28.9.2011) άλλωστε, λόγω της φύσης της υπόθεσης και κατά την πρακτική του παρόντος, αναμένεται να οδηγηθεί σε έκδοση τελικής απόφασης πολύ συντομότερα από τον συνήθη χρόνο εκδίκασης προσφυγών.
Για τους πιο πάνω λοιπόν λόγους θεωρώ ότι ο Αιτητής δεν στοιχειοθέτησε έκδηλη παρανομία ή ανεπανόρθωτη βλάβη, ως εκ τούτου η παρούσα Αίτηση απορρίπτεται. Παρά την απόρριψη, εντούτοις κρίνω ότι δικαιολογείται η κατά το δυνατόν ταχεία διεκπεραίωση της προσφυγής και προς τούτο θα δοθούν οι κατάλληλες οδηγίες αφού ακουστούν τα μέρη. Επιδικάζονται 600 ευρώ έξοδα υπέρ των Καθ’ ων η αίτηση.
Φ. Καμένος, ΔΔΔ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο