ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ  

   (Υπόθεση αρ. 172/2021)

16 Οκτωβρίου 2026

[ΓΑΒΡΙΗΛ, Πρόεδρος Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ AΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

 

SUMAN MIA

Αιτητής,

v.

 

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

Καθ’ ων η αίτηση.

……………………………

Νικολέττα Χαραλαμπίδου, για Νικολέττα Χαραλαμπίδου Δ.Ε.Π.Ε., για τον αιτητή.

Κάτια Χατζηδημητρίου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α΄, για τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

ΓΑΒΡΙΗΛ, Π.Δ.Δ.: Με την υπό κρίση προσφυγή, ο αιτητής ζητά από το Δικαστήριο τις ακόλουθες δύο θεραπείες:-

«Α. Δήλωση ή/και απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου, ότι η απόφαση του Καθ’ ου η Αίτηση ημερομηνίας 1/12/2020 (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1) της οποίας ο Αιτητής έλαβε γνώση στις 5/2/2012 δια επιστολής που παραλήφθηκε την εν λόγω μέρα από τον δικηγόρο του, με την οποία το αίτημα του Αιτητή για να του δοθεί έγκριση να συνεχίσει τις σπουδές του στη Δημοκρατία, μετά από επανεξέταση της υπόθεσής του λόγω επιτυχούσας έφεσης εναντίον προηγούμενης απόφασης ανάκλησης της άδειας του ως φοιτητή είναι άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος.

Β. Δήλωση ή/και απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου, ότι η απόφαση επιστροφής της καθ’ ης η Αίτηση ημερομηνίας 1/12/2021 (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1) της οποίας ο Αιτητής έλαβε γνώση στις 5/2/2012 δια επιστολής που παραλήφθηκε την εν λόγω μέρα από τον δικηγόρο του είναι άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος».

 

 

 

  Τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπό κρίση προσφυγή, ανατρέχουν στο έτος 2012 και στην προσωρινή άδεια παραμονής που είχε ο αιτητής στη Δημοκρατία, υπό το καθεστώς φοιτητή, αναφορά στα οποία θα ακολουθήσει.

 

  Ο αιτητής κατάγεται από το Μπαγκλαντές. Αφίχθηκε στη Δημοκρατία στις 28.1.2010 και στις 18.2.2010 υπέβαλε αίτηση για έκδοση προσωρινής άδειας παραμονής προκειμένου να φοιτήσει στο Global College. Στις 12.3.2010 εκδόθηκε άδεια προσωρινής παραμονής με ισχύ μέχρι την 31.1.2011, προκειμένου να φοιτήσει στο πιο πάνω εκπαιδευτικό ίδρυμα στον κλάδο Business Administration[1].

 

  Μετά την λήξη της εν λόγω άδειας και συγκεκριμένα στις 21.2.2011,  υπέβαλε εκ νέου αίτηση για ανανέωση της άδειας παραμονής του ως φοιτητής, άδεια που του παραχωρήθηκε στις 8.4.2011, με ισχύ μέχρι την 31.1.2012 στον ίδιο κλάδο, στο ίδιο Κολλέγιο και υπό τους ίδιους όρους, όπως κι η αρχική του άδεια.

 

  Στις 5.12.2011, Λειτουργός του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, ενημέρωσε την Διευθύντρια του Τμήματος, πως ο αιτητής εντοπίστηκε να εργάζεται παράνομα. Ενόψει τούτου, στις 27.12.2011 η Διευθύντρια του Τμήματος, αποφάσισε την ακύρωση της άδειας παραμονής του αιτητή και τον κάλεσε να αναχωρήσει από τη Δημοκρατία.

 

  Προς το σκοπό αυτό, κοινοποιήθηκε προς τον αιτητή η επιστολή ημερομηνίας 3.1.2012, με το εξής περιεχόμενο:-

“I am directed to refer to your Temporary Residence Permit in Cyprus, as a student at Global College which is valid until 31/01/2012 and I wish to inform you that is hereby cancelled because we have been informed that you have violated the terms and conditions of your Residence Permit be working illegally.

In view of the above you are hereby requested to make the necessary arrangements to leave Cyprus at once”.

 

  Κατά της νομιμότητας της απόφασης της Διευθύντριας ημερομηνίας 3.1.2012, ο αιτητής καταχώρισε στις 16.3.2012 την προσφυγή με αρ. 482/2012. Μαζί με την προσφυγή, καταχωρίστηκε και μονομερής αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος αναστολής εκτέλεσης.

 

 Κατά τη δικάσιμο ημερομηνίας 9.11.2012 και στα πλαίσια εξέτασης της ενδιάμεσης αίτησης που καταχωρίστηκε στην ανωτέρω αναφερόμενη προσφυγή, έγιναν οι ακόλουθες δηλώσεις:-

«κα Χαραλαμπίδου: […] Εγώ είμαι έτοιμη να αποσύρω την παρούσα αίτηση, εάν δοθούν οδηγίες για εκδίκαση της ουσίας της προσφυγής μου αρχές του νέου χρόνου. Νοουμένου βέβαια πάντοτε ότι ο αιτητής θα συνεχίσει τις σπουδές του στην Κύπρο χωρίς να εκδοθούν εναντίον του τα δύο διατάγματα.

κα Ιακωβίδου: Κύριε Πρόεδρε, ενόψει της εξέλιξης αυτής εγώ δεν θα είχα ένσταση να αποσυρθεί η ενδιάμεση αίτηση και να οριστεί η κυρίως αίτηση για ακρόαση αρχές του νέου έτους […]. Επίσης, επαναλαμβάνω τη δέσμευση της διοίκησης να μην προχωρήσει στην έκδοση των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης ενώ εκκρεμεί η παρούσα προσφυγή.

Δικαστήριο: Ενόψει των όσων έχουν τεθεί ενώπιον μου, η ενδιάμεση αίτηση ημερομηνίας 16/3/2012 αποσύρεται και απορρίπτεται, χωρίς οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα».

 

 Ακολούθως και ενώ εκκρεμούσε η προσφυγή 482/2012, ο Αναπληρωτής Διευθυντής του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, εξέδωσε εναντίον του αιτητή, διατάγματα κράτησης και απέλασης ημερομηνίας 12.1.2014, λόγω παράνομης παραμονής, βάσει των άρθρων 6(1)(κ) και (λ) του Κεφ. 105, τα οποία όμως δεν εκτελέστηκαν.

 

  Ένα μήνα αργότερα εκδόθηκε απορριπτική απόφαση στην ως άνω αναφερόμενη προσφυγή (Υπόθ. αρ. 482/2012 Suman Mia ν. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 21.2.2014) κι οι εκεί προσβαλλόμενες διοικητικές αποφάσεις επικυρώθηκαν. Κατά της απορριπτικής αυτής αποφάσεως, ο αιτητής άσκησε την Αναθεωρητική Έφεση με αρ. 42/2014. Εκκρεμούσης της Έφεσης, ο αιτητής συνελήφθη στις 11.1.2015, αφού εντοπίστηκε να διαμένει παράνομα στο έδαφος της Δημοκρατίας. Με επιστολή ημερομηνίας 12.1.2015, η δικηγόρος του υπέβαλε αίτημα αναβολής της απέλασής του από τη Δημοκρατία και απελευθέρωση του με όρους, για περίοδο τριών μηνών, προκειμένου να μπορέσει να ολοκληρώσει τις σπουδές του.

 

  Στις 15.1.2015 ο Αναπληρωτής Διευθυντής του Τμήματος, αποφάσισε την ακύρωση των διαταγμάτων ημερομηνίας 12.1.2014 και απελευθέρωση του αιτητή, προκειμένου αυτός να τελειώσει τις σπουδές του, μέχρι τις 31.1.2015 και να διευθετήσει την παραμονή του.

 

  Έκτοτε, εκκρεμούσης της Έφεσης, ο αιτητής δεν υπέβαλε κάποιο άλλο αίτημα, ούτε έλαβε άλλο διάβημα για διευθέτηση της παραμονής του.  

 

  Πέντε χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα στις 10.1.2020, εκδόθηκε απόφαση στην Έφεση, με την οποία πέτυχε ένας εκ των Λόγων Έφεσης που αφορούσε τη μη τήρηση της αρχής της αναλογικότητας (Α.Ε. 42/2014 Suman Mia ν. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 10.1.2020). Όπως αναφέρθηκε:-

«Έχοντας προσεκτικά θεωρήσει τις επιμέρους περιστάσεις της υπόθεσης, ειδικά λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι ουδέποτε καταγράφηκε διακοπή της φοίτησης του εφεσείοντα, από το εν λόγω κολλέγιο, στο οποίο φοιτούσε κανονικά, κρίνουμε ότι δεν τηρήθηκε από τη Διοίκηση η αρχή της αναλογικότητας και πως το πρωτόδικο Δικαστήριο έσφαλε στην αντίθετη θεώρηση του. Θα προσθέταμε πως η αρχή της αναλογικότητας εν προκειμένω ήταν επιβεβλημένο να έχει ξεχωριστή βαρύτητα. Επρόκειτο για μια υπόθεση στην οποία από όλες τις απόψεις θα έπρεπε να αναζητηθεί και να επιτευχθεί εύλογη σχέση του διοικητικού μέτρου με τον επιδιωκόμενο σκοπό. Σαφώς και οι δυσμενείς για τον εφεσείοντα συνέπειες της διοικητικής πράξης ήταν δυσανάλογες (διακοπή σπουδών και αθέλητη αναχώρηση από τη χώρα των σπουδών του) με τον επιδιωκόμενο με την πράξη σκοπό, (Κανονισμοί Ελέγχου της Εργασίας Αλλοδαπών Φοιτητών στην Κύπρο). Ο εφεσείων εργάστηκε για πρώτη και μοναδική φορά χωρίς θεωρημένο συμβόλαιο από το Υπουργείο Εργασίας σε εργασία που εκ πρώτης όψεως δεν είχε άδεια να το πράξει, ενώ όπως αναφέρθηκε, όχι μόνον ουδέποτε διέκοψε τις σπουδές του, αλλά κατά πάντα ουσιώδη χρόνο φοιτούσε κανονικά. Η άμεση ακύρωση της άδειας παραμονής και έκδοση απόφασης επιστροφής, σαφώς και ήταν η επαχθέστερη επιλογή, αφού άνευ ετέρου οδηγούσε στη διακοπή των σπουδών και την απώλεια του χρόνου και των εξόδων που είχε ο εφεσείων καταβάλει, οδηγώντας τον μάλιστα αναγκαστικά εκτός της επικράτειας[2]. Αυτό δε, κατά την κρίση μας, είναι άσχετο από τη σύνδεση στην οποία το πρωτόδικο Δικαστήριο προβαίνει, ότι δηλαδή η ανάκληση της αδείας δεν είναι τιμωρητικό μέτρο.

Όπως και αν χαρακτηριστεί, παραμένει μια άκρως δυσμενής πράξη σε μια παράβαση που δεν ήταν ουσιαστικής φύσεως ώστε να πλήξει το σκοπό του Νόμου δηλαδή τον έλεγχο των αλλοδαπών που εισέρχονται στην Κύπρο ως φοιτητές και γενικά τη ρύθμιση των εργασιακών σχέσεων ώστε να μην παρατηρείται χρησιμοποίηση των σπουδών για εργασιακούς σκοπούς. Κάτι που εδώ δεν υφίσταται».

 

  Η δικηγόρος του αιτητή, με επιστολή ημερομηνίας 28.1.2020 προς τον Αναπληρωτή Διευθυντή του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, ενημερώνει πως ο αιτητής ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Global College και πως είχε γίνει δεκτός από το European University Cyprus για μεταπτυχιακές σπουδές, χωρίς όμως να μπορέσει να γίνει η μεταφορά του, λόγω της ακύρωσης της άδειας παραμονής του και της εκκρεμοδικίας της Έφεσης. Υπέβαλε αίτημα για μεταγραφή του αιτητή από το Global College στο European University Cyprus για να παρακολουθήσει διετείς μεταπτυχιακές σπουδές MBA Business Administration. Λόγω του ότι δεν έλαβε οποιαδήποτε απάντηση, απέστειλε εκ νέου επιστολές ημερομηνίας 30.6.2020, 14.8.2020 και ηλεκτρονικό μήνυμα ημερομηνίας 31.8.2020.

 

  Προς εξέταση του υποβληθέντος αιτήματος, ετοιμάστηκε σημείωμα ημερομηνίας 10.11.2020 με απορριπτική εισήγηση, εισήγηση η οποία εγκρίθηκε από τον Αναπληρωτή Διευθυντή του Τμήματος στις 24.11.2020.

 

  Την 1.12.2020 γνωστοποιήθηκε στους δικηγόρους του αιτητή η εδώ επίδικη διοικητική απόφαση, το περιεχόμενο της οποίας παραθέτω αυτούσιο:-

«Θέμα: Αίτημα για παραχώρηση άδειας διαμονής με σκοπό τη συνέχιση των σπουδών του φοιτητή Md Suman Mia από το Μπαγκλαντές μετά την επιτυχή έκβαση της Έφεσης 42/14.

Έχω οδηγίες να αναφερθώ στην επιστολή σας ημερομηνίας 14/08/2020, σχετικά με το πιο πάνω θέμα και να σας πληροφορήσω ότι το αίτημα σας απορρίπτεται, λόγω παράνομης παραμονής του αλλοδαπού στη Δημοκρατία τα τελευταία 5 χρόνια. Σημειώνεται ότι η καταχώριση Προσφυγής και Έφεσης δεν του παραχωρούσε δικαίωμα διαμονής στη Δημοκρατία.

Τονίζεται ότι ο αναφερόμενος αλλοδαπός θα έπρεπε είτε να αναχωρήσει εν αναμονή της Απόφασης του Δικαστηρίου, είτε να υποβάλει αίτημα για να του επιτραπεί να διευθετήσει την διαμονή του από το 2015, πράγμα το οποίο δεν έπραξε.

Ενόψει των πιο πάνω παρακαλείστε όπως συμβουλεύσετε τον αλλοδαπό όπως αναχωρήσει άμεσα από την Κύπρο, διαφορετικά θα ληφθούν μέτρα για την απομάκρυνσή του».

 

  Σημειώνεται πως προδικαστική ένσταση εκπρόθεσμης καταχώρισης της προσφυγής, απεσύρθη από την Δημοκρατία, κατά το στάδιο των προφορικών διευκρινίσεων.

 

  Ως πρώτος λόγος ακύρωσης, προβάλλεται η παράβαση του δεδικασμένου και η αποτυχία της διοίκησης για συμμόρφωση με το ακυρωτικό αποτέλεσμα. Αποτελεί θέση του αιτητή πως μετά την επιτυχία της Έφεσης, η διοίκηση όφειλε να αναγνωρίσει το νόμιμο της παραμονής του στη Δημοκρατία, υπό την ιδιότητα του φοιτητή αναδρομικά και να του επιτρέψει να συνεχίσει τις σπουδές του, αφού είχε δικαίωμα, μετά την ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου σπουδών στο Global College να συνεχίσει μεταπτυχιακές σπουδές για απόκτηση του MBA και επομένως, το αίτημά του, κατά τη διαδικασία της επανεξέτασης, θα έπρεπε να γίνει αποδεκτό. Κατά τις εισηγήσεις, τα όσα έλαβε υπόψη της η διοίκηση, για την παράνομη παραμονή του αιτητή κατά τα τελευταία πέντε χρόνια και τη μη λήψη άδειας, συνιστούν μεταγενέστερα γεγονότα, εκτός του ουσιώδους χρόνου που δεν θα έπρεπε να απασχολήσουν τους καθ’ ων η αίτηση.

 

  Η ευπαίδευτη δικηγόρος του αιτητή, υποστηρίζει πως για σκοπούς επανεξέτασης, έπρεπε να αποκατασταθεί ο αιτητής στο καθεστώς του φοιτητή και η διοίκηση να εξετάσει κατά πόσον - εάν ολοκλήρωνε κατά τον ουσιώδη χρόνο τις σπουδές του και δεν μεσολαβούσε η ακύρωση της άδειας παραμονής του - θα του επιτρεπόταν να συνεχίσει για μεταπτυχιακό, κατ’ εφαρμογή του νομικού πλαισίου που ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, άρθρα 18Μ και 18Ν του Κεφ. 105, το οποίο επιτρέπει την παραχώρηση άδειας για μεταπτυχιακές σπουδές, εφόσον ο Διευθυντής χορηγήσει τέτοια άδεια.

 

  Με άλλα λόγια, προβάλλεται η θέση πως κατά τη διαδικασία επανεξέτασης, απασχόλησαν τη διοίκηση στοιχεία μεταγενέστερα του ουσιώδους χρόνου κι όχι η εξέταση του κατά πόσον ο αιτητής θα είχε δικαίωμα να αιτηθεί τη συνέχιση των σπουδών του σε άλλο πανεπιστήμιο, εάν δεν ακυρωνόταν η φοιτητική του άδεια. Μάλιστα, ο αιτητής διατείνεται πως λανθασμένα η διοίκηση θεωρεί πως είχε παράνομη παραμονή στη Δημοκρατία, καθόσον χρόνο εκκρεμούσε η προσφυγή και η έφεση, αφού με την ακύρωση της ακύρωσης της άδειας παραμονής του, ο αιτητής επανήλθε στο καθεστώς στο οποίο βρισκόταν πριν την ακυρωθείσα απόφαση.

 

  Προβάλλεται και πρόσθετος ισχυρισμός περί ύπαρξης πλάνης της διοίκησης, αφού ο αιτητής με δύο επιστολές του, ημερομηνίας 18.3.2015 και 17.6.2015 ζητούσε από τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών την παραχώρηση έγκρισης για συνέχιση των σπουδών για μεταπτυχιακό πρόγραμμα, απάντηση που δεν έλαβε ποτέ, ισχυριζόμενος πως παγιδεύτηκε στην Κύπρο, αφού αποτελούσε τη μόνη χώρα στην οποία θα μπορούσε να συνεχίσει τις σπουδές του.

 

  Η τρίτη θέση που εγείρεται, περιστρέφεται γύρω από ισχυρισμό περί κακής άσκησης της διακριτικής ευχέρειας της διοίκησης κατά την επανεξέταση, αφού το μόνο που ζητούσε ήταν να του δοθεί άδεια να ολοκληρώσει τις σπουδές του, οι οποίες διακόπηκαν χωρίς υπαιτιότητα του ιδίου, ενώ υποβάλλεται και η θέση ότι δεν δόθηκε η δέουσα αιτιολογία στην επίδικη απόφαση.

 

  Ως προς το δεύτερο αιτητικό, σε σχέση με το δεύτερο σκέλος της επίδικης διοικητικής απόφασης, ο αιτητής διατείνεται πως αποτελεί απόφαση επιστροφής, χωρίς να αναφέρονται οι νομικοί και οι πραγματικοί λόγοι για τους οποίους αυτή έχει εκδοθεί, δεν του παρέχεται προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης, ενώ δεν αναφέρει ούτε και τα ένδικα μέσα που έχει στη διάθεσή του ο αιτητής για να την προσβάλει.

 

  Αντίθετη υπήρξε η προσέγγιση της ευπαιδεύτου συνηγόρου της Δημοκρατίας, η οποία υποστηρίζει πως η απόφαση επί της Αναθεωρητικής Έφεσης, αφορούσε γεγονότα και νομικά ζητήματα που σχετίζονταν με την ακύρωση της άδειας που είχε ισχύ μέχρι τις 31.1.2012, χωρίς να δημιουργεί δεδικασμένο σε σχέση με οποιαδήποτε άλλα μεταγενέστερα αιτήματα ή περιστάσεις. Σύμφωνα με τις θέσεις της, ο αιτητής παρέμεινε παράνομα στη Δημοκρατία για πέντε έτη, χωρίς να διευθετήσει την παραμονή του. Σε σχέση με τα αιτήματα που είχε υποβάλει το έτος 2015 για αλλαγή του Κολλεγίου μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, τα οποία δεν απαντήθηκαν, προβάλλεται η θέση πως ούτε ο ίδιος αναζήτησε οποιαδήποτε απάντηση, παρά μόνον το έτος 2020 που εκδόθηκε η απόφαση επί της Αναθεωρητικής Έφεσης.

 

  Έχοντας παραθέσει το ιστορικό σε σχέση με το καθεστώς του αιτητή, έχω καταλήξει στις εξής διαπιστώσεις.

  Ο αιτητής, από την άφιξή του στη Δημοκρατία, είχε υποβάλει δύο αιτήσεις για παραχώρηση προσωρινής άδειας παραμονής με σκοπό την φοίτησή του στο κολλέγιο Global College, δηλώνοντας στις αιτήσεις του, ως περίοδο που είναι απαραίτητη, τον ένα χρόνο.

 

  Στη βάση των υποβληθέντων αιτήσεων, εκδόθηκαν δύο άδειες προσωρινής παραμονής. Η πρώτη εκδοθείσα την 12.3.2010, με ισχύ μέχρι την 31.1.2011 για να φοιτήσει στο πιο πάνω κολλέγιο στον κλάδο Business Administration. Η δεύτερη - και επίδικη στις 482/2012 και Α.Ε. 42/2014  - εκδοθείσα στις 8.4.2011, είχε ισχύ μέχρι την 31.1.2012, για φοίτηση στο ίδιο κολλέγιο, στον ίδιο κλάδο.

 

  Μετά την έκδοση της δεύτερης άδειας προσωρινής παραμονής, δεν υπεβλήθη εκ μέρους του άλλη αίτηση για έκδοση άδειας παραμονής.

 

  Αναφορά γίνεται από την ευπαίδευτη δικηγόρο του σε δύο επιστολές ημερομηνίας 18.3.2015 και 17.6.2015, απευθυνόμενες προς τον Αναπληρωτή Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών, με τις οποίες υποβάλλεται εκ μέρους του αιτητή, αίτημα για παραχώρηση έγκρισης συνέχισης των σπουδών του, σε μεταπτυχιακό επίπεδο σε άλλο πανεπιστήμιο. Θα πρέπει να αναφερθεί πως οι δύο αυτές επιστολές, δεν εντοπίζονται εντός των δύο διοικητικών φακέλων του Τμήματος Μετανάστευσης οι οποίοι προσκομίστηκαν στο Δικαστήριο και σημειώθηκαν ως Τεκμήρια 1 και 2 αντίστοιχα. Αναφορά στις εν λόγω επιστολές, θα γίνει στη συνέχεια.

 

  Επανέρχομαι στην δεύτερη και τελευταία άδεια προσωρινής παραμονής του αιτητή στη Δημοκρατία, η οποία, επαναλαμβάνεται, είχε ισχύ μέχρι την 31.1.2012. Προτού λήξει η εν λόγω άδεια, ο αιτητής εντοπίστηκε να εργάζεται παράνομα σε οικοδομή, κατά παράβαση των όρων της άδειας του. Ενόψει τούτου, στις 3.1.2012, η άδεια παραμονής του, η οποία έληγε λίγες μέρες αργότερα, ακυρώθηκε και ο αιτητής κλήθηκε να αναχωρήσει από τη Δημοκρατία.

 

  Στα πλαίσια της προσφυγής 482/2012, υπήρξε δέσμευση της Δημοκρατίας για μη έκδοση διαταγμάτων κράτησης και απέλασης ενόσω αυτή εκκρεμούσε. Στις 21.2.2024 η προσφυγή απερρίφθη κι η νομιμότητα της απόφασης ημερομηνίας 3.1.2012 επικυρώθηκε. Παρόλη την κατάληξη, η διοίκηση δεν προχώρησε στην έκδοση διαταγμάτων εναντίον του αιτητή, ο οποίος, σημειώνεται, πως δεν είχε υποβάλει οποιαδήποτε άλλη αίτηση για διευθέτηση της παραμονής του στη Δημοκρατία.

 

  Όπως λέχθηκε, η τελευταία άδεια που είχε εις πίστη του, έληγε την 31.1.2012 και ακυρώθηκε λίγες μέρες πριν την λήξη της. Από τις 21.2.2011 που υπέβαλε την αίτηση για ανανέωση σε σχέση με την προαναφερόμενη άδεια, ο αιτητής δεν υπέβαλε άλλη αίτηση.

  Με την Α.Ε. 42/2014, εκδοθείσα την 10.1.2020, ECLI:CY:AD:2020:D7, ακυρώθηκε η ακύρωση της άδειας παραμονής του. Μίας άδειας που είχε, όμως, περιορισμένη χρονική ισχύ κι η οποία έληγε στις 31.1.2012.

 

  Σύμφωνα με τις αρχές της επανεξέτασης (μεταξύ άλλων Δημοκρατία ν. Κοντογιώργη (2001) 3 Α.Α.Δ. 1037, Ηλία κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2016) 3 Α.Α.Δ 786), η ακυρωτική αυτή απόφαση, δημιουργεί υποχρέωση προς τη διοίκηση για επανεξέταση, υπό το φως του δεσμευτικού δεδικασμένου, εν προκειμένω, υπό το φως της αρχής της αναλογικότητας, αρχή που κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο πως δεν εφαρμόστηκε από τη διοίκηση.

 

  Το ακυρωτικό, όμως, δεδικασμένο, δεν επεκτεινόταν σε χρονικό διάστημα που δεν κάλυπτε η διοικητική απόφαση, δηλαδή, δεν αφορούσε, ούτε και νομιμοποιούσε παραμονή του αιτητή στη Δημοκρατία μετά την 31.1.2012 που είχε ισχύ η διοικητική απόφαση που ακυρώθηκε.

  Συνεπώς, η επιτυχία της Αναθεωρητικής Έφεσης και η ακύρωση της διοικητικής απόφασης ημερομηνίας 3.1.2012, δεν νομιμοποιούσε την παραμονή του στη Δημοκρατία μετά την 31.1.2012, αλλά νομιμοποιούυσε την παραμονή του μέχρι και την 31.1.2012.

 

  Δεν συμφωνώ με τις θέσεις που διατυπώνονται από τον αιτητή πως η διοίκηση όφειλε να αναγνωρίσει το νόμιμο της παραμονής του στη Δημοκρατία, υπό την ιδιότητα του φοιτητή αναδρομικά και να του επιτρέψει να συνεχίσει τις σπουδές του, αφού είχε δικαίωμα, μετά την ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου σπουδών στο Global College να συνεχίσει μεταπτυχιακές σπουδές για απόκτηση του MBA.

 

  Ο αιτητής, δεν είχε, ούτε και έχει δικαίωμα να συνεχίσει τις σπουδές του για λήψη μεταπτυχιακού διπλώματος, παρά μόνον προσδοκία και εφόσον του επιτραπεί, αφού του παραχωρηθεί τέτοια άδεια από τον Διευθυντή του Τμήματος για αλλαγή του κλάδου σπουδών ή και ιδρύματος, στη βάση των διατάξεων του άρθρου 18Ν(4) του Κεφ. 105. Η επαναφορά της ύπαρξης άδειας φοιτητή που έληγε στις 31.1.2012, δεν δημιουργούσε υποχρέωση στη διοίκηση να εγκρίνει αίτημα για συνέχιση μεταπτυχιακών σπουδών.

 

  Υποβάλλεται η θέση πως τέτοια αιτήματα είχαν υποβληθεί από τον αιτητή στις 18.3.2015 και 17.6.2015, προ της έκδοσης της απόφασης επί της Αναθεωρητικής Έφεσης, όταν του είχε ήδη επιτραπεί η περάτωση των σπουδών του, αφού μετά τη σύλληψή του στις 11.1.2015 αφέθηκε ελεύθερος μέχρι και τις 31.3.2015.

 

  Όπως έχω προαναφέρει, τα εν λόγω αιτήματα, υποβλήθηκαν από την δικηγόρο του αιτητή, απευθυνόμενα προς τον Αναπληρωτή Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών και δεν ανευρίσκονται στα Τεκμήρια 1 και 2. Σε κάθε όμως περίπτωση, η υποβολή και μόνον τέτοιων αιτημάτων, δεν νομιμοποιεί το καθεστώς του αιτητή για παραμονή του μετά τις 31.1.2012, ημερομηνία από την οποία ο αιτητής διέμενε παράνομα στο έδαφος της Δημοκρατίας. Σε κάθε περίπτωση, η μη ανταπόκριση της διοίκησης στα δύο αιτήματα, θα μπορούσε να προσβληθεί με προσφυγή στο Δικαστήριο, προς έκδοση των απαραίτητων διαταγμάτων για παράλειψη απάντησης, κάτι όμως που δεν έλαβε χώρα.

 

  Η ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δεν σχετίζεται με το υποβληθέν αίτημα του αιτητή για συνέχιση των μεταπτυχιακών του σπουδών, που αυτό είναι το ζητούμενο για τον ίδιο, ισχυριζόμενος πως έμεινε παγιδευμένος στη Δημοκρατία, αναμένοντας το αποτέλεσμα των δικαστικών διαδικασιών.

 

  Δεν θεωρώ πως ο αιτητής υπήρξε παγιδευμένος στη Δημοκρατία. Κανένας δεν τον εμπόδιζε να αναχωρήσει για την χώρα του, αναμένοντας το αποτέλεσμα της προσφυγής και της Αναθεωρητικής Έφεσης. Η παραμονή του στη Δημοκρατία από την 1.2.2012 ήταν παράνομη, αφού ουδεμία αίτηση για εξασφάλιση άδειας παραμονής υπεβλήθη εκ μέρους του. Ακόμα και όταν αυτός αφέθηκε ελεύθερος στις 15.1.2015, προκειμένου να τελειώσει τις σπουδές του, δεν μερίμνησε να διευθετήσει την παραμονή του.

 

  Επομένως, νομίμως η διοίκηση, κατά την εξέταση του υποβληθέντος αιτήματος με τις επιστολές 28.1.2020, 30.6.2020 και 14.8.2020, για παραχώρηση άδειας διαμονής με σκοπό τη συνέχιση των σπουδών του, έκανε λόγο στην παράνομη παραμονή του στη Δημοκρατία κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, αιτιολογία με την οποία και απερρίφθη το αίτημα.

 

  Το αίτημα, δεν ήταν εντός του πλαισίου της ακυρωτικής απόφασης, έτσι ώστε να ευσταθεί η θέση του αιτητή πως οι καθ’ ων η αίτηση έλαβαν υπόψη μεταγενέστερα γεγονότα εκτός του ουσιώδους χρόνου. Αποτελούσε νέο αίτημα που δεν προϋπήρχε κατά τον χρόνο έκδοσης της διοικητικής απόφασης ημερομηνίας 3.1.2012 που ακυρώθηκε.

 

  Υπό το φως των πιο πάνω, καταλήγω πως η προσβαλλόμενη διοικητική απόφαση ημερομηνίας 1.12.2020, με την οποία έτυχε απόρριψης το αίτημα του αιτητή για παραχώρηση άδειας φοιτητή για απόκτηση μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών, λόγω παράνομης παραμονής του για πέντε έτη στη Δημοκρατία, υπήρξε νομίμως εκδοθείσα, εύλογη και πλήρως αιτιολογημένη, ενώ αποτελούσε και ανεξάρτητη διοικητική απόφαση σε σχέση με την προηγηθείσα δικαστική διαδικασία που σχετιζόταν με άδεια περιορισμένης χρονικής ισχύος.

 

  Σε σχέση με τη θεραπεία υπό παράγραφο (Β) της αίτησης ακυρώσεως, θα πρέπει να λεχθεί πως η αναφορά που γίνεται στην επίδικη απόφαση ημερομηνίας 1.12.2020 «παρακαλείστε να συμβουλεύσετε τον αλλοδαπό όπως αναχωρήσει άμεσα από την Κύπρο, διαφορετικά θα ληφθούν μέτρα για την απομάκρυνση του», δεν συνιστά απόφαση επιστροφής, όπως αναφέρεται από την ευπαίδευτη δικηγόρο του. Σε αυτήν περιέχεται απλώς μία προτροπή προς την δικηγόρο του, η οποία δεν περιέχει όμως έννομες συνέπειες προς τον αιτητή, παρά μόνον περιορίζεται σε πληροφόρηση ως προς τις συνέπειες που μπορεί να έχει τυχόν συνεχιζόμενη παράνομη παραμονή του στο έδαφος της Δημοκρατίας (Gamage ν. Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ 463).

 

  Συνεπώς, δεν εφαρμόζονται οι διαδικαστικές εγγυήσεις στις οποίες γίνεται αναφορά από τον αιτητή.

 

  Καταληκτικά, κρίνεται πως, το υποβληθέν αίτημα για παραχώρηση άδειας προσωρινής παραμονής του αιτητή ως φοιτητή, για σκοπούς μεταπτυχιακών σπουδών, αποτελεί ανεξάρτητο και αυτοτελές αίτημα, μη συσχετιζόμενο με την ακυρωτική απόφαση επί της Αναθεωρητικής Έφεσης, το αντικείμενο της οποίας ήταν η περιορισμένης χρονικής διάρκειας προσωρινή άδεια παραμονής με ισχύ μέχρι την 31.1.2012. Ο αιτητής παρέμενε παράνομα στη Δημοκρατία από την 1.2.2012, αφού δεν είχε εξασφαλίσει άδεια παραμονής από το αρμόδιο Τμήμα. Η αιτιολογία που δόθηκε, κρίνεται νόμιμη και επαρκής. Οι περί του αντιθέτου ισχυρισμοί του αιτητή, απορρίπτονται στην ολότητά τους.

  Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η προσφυγή απορρίπτεται με €2.000 έξοδα εναντίον του αιτητή.

 

  Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, δυνάμει του Άρθρου 146.4(α) του Συντάγματος.                 

 

                       

 

         Γαβριήλ, Π.Δ.Δ.