BRIAN NGUAFA? ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ, Υπόθεση Αρ. 981/2026, 21/10/2026
print
Τίτλος:
BRIAN NGUAFA? ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ, Υπόθεση Αρ. 981/2026, 21/10/2026

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ                                          

                                                 Υπόθεση Αρ. 981/2026 (K) iJustice

                                             

      21 Οκτωβρίου, 2026

 

[Φ. ΚΑΜΕΝΟΣ, ΔΔΔ.]

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

 

 

BRIAN NGUAFAС,

Αιτητής

 

και

 

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ

ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

Καθ' ων η Αίτηση

......... 

 

Αίτηση ημερομηνίας 14.10.2026 για προσαγωγή μαρτυρίας

 

Αγγελική Λαζάρου Δικηγόρος για Αιτητή

Ανδρέας Φιλίππου Φιλίππου, Δικηγόρος για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για Καθ' ων η αίτηση.

                                               

 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

(Δοθείσα Αυθημερόν)

 

Φ. Καμένος, ΔΔΔ.: Ο Αιτητής είναι υπήκοος Καμερουν και στις 07.10.2022 υπέβαλε αίτηση ασύλου η οποία στις 09.02.2024 απορρίφθηκε. Στην συνέχεια, καταχώρησε προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας η οποία απορρίφθηκε στις 15.06.2026. Στις 06.09.2026 συνελήφθη στην Λευκωσία για παράνομη παραμονή στη Δημοκρατία και κηρύχθηκε απαγορευμένος μετανάστης. Την ιδία (06.09.2026) εκδόθηκαν εναντίον του διατάγματα κράτησης και απέλασης δυνάμει του άρθρου 14 του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου, τα οποία προσβάλλει, υπό διάφορα αιτητικά, της κυρίως αίτησής του (προσφυγής).

 

Αφού ολοκληρώθηκαν οι αγορεύσεις και η προσφυγή ήταν ορισμένη για διευκρινίσεις, η ευπαίδευτη συνήγορος του Αιτητή ζήτησε αναβολή τους προκειμένου να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση προσαγωγής μαρτυρίας (εφεξής η «Αίτηση»), όπερ και εγένετο. Παρά την αρχική τοποθέτηση ότι η πλευρά των Καθ΄ων η αίτηση θα έφερε ένσταση στην Αίτηση, τελικώς με ηλεκτρονική επικοινωνία, ο ευπαίδευτος συνήγορός τους, δήλωσε ότι δε θα το πράξει. Παρ’ όλα αυτά, ενόψει της εξουσίας και χρέους του παρόντος όπως ελέγχει την μαρτυρία που επιχειρείται να κατατεθεί έχοντας άλλωστε και πρωτοβουλία επί του ζητήματος τούτου [Δημοκρατία ν. C Kassinos Construction Ltd (1990) 3 ΑΑΔ 3835[1]], η απόφαση επί της Αίτησης επιφυλάχθηκε.

 

Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση αναφέρονται τα ακόλουθα:

 

«2. Ο Αιτητής κατάγεται από το Καμερούν και εισήλθε στο έδαφος της

Κυπριακής Δημοκρατίας, κατά το έτος 2022 και στην συνέχεια υπέβαλε αίτηση για παροχή διεθνούς προστασίας.

3. Ο Αιτητής μετα την εξέταση της Αίτησης του από την υπηρεσία ασύλου απορρίφτηκε και καταχώρησε την προσφυγή 977/2024 η οποία στην συνέχεια απορρίφθηκε χωρίς ο Αιτητής να λάβει γνώση.

4. Στις 23/05/2024 τέλεσε παραδοσιακό γάμο με την Rosita Bessem Bate ARC 0581911612 της οποίας η Αίτηση δεν έχει ακόμα εξεταστεί.

5. Ο Αιτητής προχώρησε σε καταχώρηση μεταγενέστερης αίτησης ασύλου στις 28/09/2026 η οποία ακόμα δεν έχει εξεταστεί, αντίγραφο της Αίτησης επισυνάπτεται ως Δέσμη Τεκμήριων 1.

6. Η σύζυγος του Αιτητή γέννησε στις 07/10/2026 και αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα αφού δεν μπορεί να εργαστεί. Σχετικά έγγραφα που αποδεικνύουν την γέννηση του ανήλικου τέκνου του Αιτητή επισυνάπτονται ως δέσμη Τεκμήριων 2.

7. Ειλικρινά πιστεύω ότι η ακύρωση του Διατάγματός Κράτησης είναι

αναγκαία και σκόπιμη, έτσι ώστε να δύναται δικονομικά η διαδικασία να προχωρήσει ορθά αλλά και να δοθεί στο Αιτητή η δυνατότητα να επανασυνδεθεί με την οικογένεια του.

8. Επίσης ειλικρινά πιστεύω ότι η ακύρωση του Διατάγματός Κράτησης και απέλασης είναι αναγκαία και σκόπιμη μέχρι την εξέταση της Αίτησης Ασύλου της συζύγου του Αιτητή.

9. Είμαι της άποψης ότι η αίτηση ακύρωσης του Διατάγματός Κράτησης γίνεται σε στάδιο που δεν επηρεάζει σε οποιοδήποτε βαθμό τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των διαδίκων.

10. Επίσης, ταπεινά πιστεύω ότι αφού ο Αιτητής έχει καταχωρήσει μεταγενέστερη αίτηση ασύλου θεωρείται Αιτητής Ασύλου και όχι παράνομος μετανάστης.

11. Για όλους τους πιο πάνω λόγους εισηγούμαι ότι είναι ορθό και δίκαιο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως ακυρωθεί το Διάταγμα Κράτησης, του Αιτητή και να αφεθεί ελεύθερος».

 

 

Οι αρχές που διέπουν ζητήματα προσαγωγής μαρτυρίας στην ακυρωτική δίκη είναι καλώς γνωστές. Η νομολογία  αντιμετωπίζει τις αιτήσεις αυτές με φειδώ, δεδομένου ότι το παρόν Δικαστήριο, το οποίο είναι ακυρωτικό, ελέγχει τη νομιμότητα της προσβαλλόμενης πράξης και ουδέποτε υπεισέρχεται σε διαπίστωση πρωτογενών γεγονότων ή στην αξιολόγηση των δεδομένων από πλευράς πραγματικών στοιχείων, ούτε προβαίνει σε κρίση επί αντικρουόμενων θέσεων.

 

Η έγκριση του αιτήματος για προσαγωγή μαρτυρίας θα πρέπει να είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης (Υπ. Αρ. 862/2005 Tasni Enviro Ltd και Telmen Ltd ν. Δημοκρατίας ημερ. 26.06.2008) και πρωταρχικός παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη, είναι η σχετικότητα της μαρτυρίας, δηλαδή κατά πόσο η μαρτυρία είναι εύλογα σχετική και αποδεικτική οποιουδήποτε επίδικου θέματος [βλ. μεταξύ άλλων Petrolina Ltd και Άλλοι ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (2002) 4 ΑΑΔ 320].

 

Περαιτέρω, έχει καθοριστεί ότι το τι επιδιώκεται πρέπει να είναι σαφές χωρίς γενικότητα και πρέπει να προσδιορίζονται με επάρκεια και λεπτομέρεια τα γεγονότα να οποία επιδιώκονται να αποδειχθούν.  Η λεπτομέρεια και σαφήνεια της επιδιωκόμενης μαρτυρίας είναι αναγκαίες για να μπορέσει το Δικαστήριο να ελέγξει και τη σχετικότητα της σε σχέση με τα επίδικα θέματα (Υπ. Αρ. 300/03 Χρίστος Ιωσηφίδης ν. Ρ.Ι.Κ. ημερ. 20.11.03, Υπ. Αρ. 529/2009 Κωνσταντίνος Νικολάου ν. Δημοκρατίας ημερ. 25.02.11, Υπ. Αρ. 52/2009 Φώτης Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας ημερ. 30.12.10).

 

Έχει ασφαλώς παγίως νομολογηθεί ότι μαρτυρία που διαφοροποιεί, αλλοιώνει ή μεταβάλλει το περιεχόμενο των στοιχείων που λήφθηκαν υπόψη από τη διοίκηση, δεν γίνεται αποδεκτή [Ρούσος ν. Π.Σ. Ιωαννίδη κ.α (1999)3 Α.Α.Α.Δ. 549], αυτό άλλωστε συνάδει και με την εξουσία ελέγχου νομιμότητας και όχι ουσίας του παρόντος ακυρωτικού Δικαστηρίου, το οποίο επεμβαίνει μόνο όταν διαπιστωθεί ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν είναι εύλογα επιτρεπτή με βάση τα στοιχεία που είχε ενώπιόν της η διοίκηση [Ιωσηφίδης ν. Ρ.Ι.Κ (2006) 3 Α.Α.Δ. 677]. Περαιτέρω έχει νομολογηθεί ότι εφόσον τα στοιχεία που ζητείται να προσαχθούν δεν είχαν τεθεί ενώπιον της διοίκησης, θα ισοδυναμούσε με ανεπίτρεπτη πρωτογενή αξιολόγηση στοιχειών [βλ. Κολοκοτρώνης ν. Δημοκρατίας (1997) 4 Α.Α.Δ 1426].

 

Στην παρούσα περίπτωση, από όσα καταγράφονται στην ένορκη δήλωση (βλ. πιο πάνω) δεν αναφέρεται επί ποίου επίδικου ζητήματος η προτιθέμενη μαρτυρία είναι εύλογα σχετική και αποδεικτική πάρα μόνο (καταγράφεται) η αναγκαιότητα ακύρωσης του διατάγματος κράτησης ενώ πλείστα όσα αδρά και χωρίς σύνδεση με τα επίδικα, αναφέρονται εκεί αφορούν γεγονότα μεταγενέστερα της έκδοσης των προσβαλλομένων (πχ. μεταγενέστερη αίτηση, γέννηση τέκνου) και της καταχώρισης της παρούσας προσφυγής, ουδέν δε εξ αυτών είχε τεθεί ενώπιον της διοίκησης.

 

Τυχούσα λοιπόν κατάθεσή τους, θα προσκρούει στην πάγια νομολογία αφενός ότι η μαρτυρία πρέπει να είναι σχετική με επίδικα ζητήματα αφετέρου ότι δεν πρέπει να διαφοροποιεί, αλλοιώνει ή μεταβάλλει το περιεχόμενο των στοιχείων που λήφθηκαν υπόψη από τη διοίκηση. Σχετική ασφαλώς ως προς την εξουσία του παρόντος, εξέτασης μεταγενέστερων των προσβαλλομένων, στοιχείων είναι η απόφαση στην Έφεση ΔΔ Αρ. 126/2021 M. S. A. Limon v. Δημοκρατίας ημερ. 20.04.2022 ενώ παράλληλα, η αποδοχή της κατάθεσης τους θα ισοδυναμούσε με ανεπίτρεπτη πρωτογενή αξιολόγηση στοιχείων που δεν είχαν τεθεί ενώπιον της Διοίκησης.

 

Δεδομένων των πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται. Ενόψει της μη ένστασης των Καθ΄ων η αίτηση δεν κρίνω εύλογο να επιδικάσω έξοδα. Η προσφυγή ορίζεται για διευκρινίσεις και κατάθεση διοικητικού φακέλου στις 03.11.2026.

 

Φ. Καμένος, ΔΔΔ

 



[1] Εκεί αναφέρθηκε:

 

«Ο ρυθμιστικός ρόλος του δικαστηρίου σε θέματα διαδικασίας και απόδειξης στη διοικητική δίκη είναι διάφορος και ευρύτερος από αυτόν που επιτρέπει το δικονομικό σύστημα που επικρατεί στην πολιτική δίκη. Η διαφορά εκπηγάζει από την ύπαρξη και εφαρμογή της αρχής της νομιμότητας σε συνδυασμό με τη φύση του ανακριτικού συστήματος. Σε αντίθεση με το σύστημα της αντιδικίας, που διέπει την πολιτική δίκη και που η ευθύνη για την εισαγωγή μαρτυρίας βαρύνει τους διαδίκους, στο ανακριτικό σύστημα η πρωτοβουλία ανήκει και στο δικαστή. Οι αρχές αυτές είναι διάχυτες στο διαδικαστικό κανονισμό του 1962.  Στο Γ. Παπαχατζή "Μελέται επί του Δικαίου των Διοικητικών Διαφορών" στη σελ. 136 συναντούμε την ακόλουθη εύστοχη παρατήρηση επί του θέματος:

 

"Ο δικαστής, ουχί δ' οι διάδικοι, διευθύνει την έρευναν του πραγματικού μέρους της υποθέσεως."

 

Η απόφαση Κυριακίδης, ανωτέρω, διακήρυξε:

 

"With regard to the law and rules of evidence, in particular, this court, of course, will first look for guidance to the law and rules of evidence applicable in Cyprus in respect of other courts but whenever it deems it necessary for the proper fulfilment of its mission under the constitution it will not hesitate to relax or even depart from such law and rules of evidence."

 

Απηχώντας την αρχή που εγκαινίασε η παραπάνω υπόθεση, η κατοπινή υπόθεση Μalais and Others v. Republic (1965) 3 C.L.R. 572, 574 αναφέρει:

 

"For the purposes of this Ruling it would be useful to remember that in this kind of proceedings the Court has both the power and responsibility to regulate the production of evidence in accordance with the requirements of the due discharge of its competence under Article 146. This is so because of the nature of such competence."


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο