ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση αρ.1049/2026(Κ)
(i-Justice)
17 Νοεμβρίου 2026
[ΚΕΛΕΠΕΣΙΗ, Δ.Δ.Δ.]
ΚRZYSZTOF DYGDAŁOWICZ
Αιτητής,
και
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
1.ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
2.ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ
Καθ’ ων η αίτηση
––––––––––––––––––––––––––––––––
Α. Τσαγγαρίδης, δικηγόρος για τον αιτητή.
Φ. Χριστοφίδης, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, δικηγόρος για τους καθ’ ων η αίτηση.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΚΕΛΕΠΕΣΙΗ, Δ.Δ.Δ.: Τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση προκύπτουν από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου καθώς και από τα γεγονότα και παραρτήματα της ένστασης και έχουν ως ακολούθως:
Ο αιτητής είναι υπήκοος Πολωνίας, στον οποίο παραχωρήθηκε στις 3.6.2008 από το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης βεβαίωση εγγραφής πολίτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στις 5.3.2010, σύμφωνα με απόρρητα έγγραφα της Αστυνομίας που κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, λήφθηκε από την Interpol πληροφόρηση ότι εναντίον του αιτητή εκκρεμούσε ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης από τις Πολωνικές Αρχές αναφορικά με υποθέσεις κλοπών και διαρρήξεων, στις οποίες ο αιτητής φερόταν να εμπλέκεται και οι οποίες είχαν διαπραχθεί περί το 2005.
Στις 5.10.2010 ο αιτητής με απόφαση του Κακουργιοδικείου Πάφου καταδικάστηκε στην ποινική υπόθεση αρ.2585/2010 για τη διάπραξη των ποινικών αδικημάτων της παράνομης εισαγωγής, κατοχής και προμήθειας ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β με μεγαλύτερη εκ των συντρεχουσών ποινών, τη ποινή φυλάκισης των 7 ετών.
Ακολούθησε η δεύτερη ποινική καταδίκη του αιτητή. Συγκεκριμένα στις 22.5.2018 το Κακουργιοδικείο Πάφου με απόφαση του στην ποινική υπόθεση αρ.7017/17 έκρινε ένοχο τον αιτητή για τα αδικήματα της κατοχής πυροβόλου όπλου κατηγορίας Β, διάρρηξης καταστήματος, κατοχής πυρομαχικών κατηγορίας Β, διάρρηξης καταστήματος με σκοπό την κλοπή, κλοπής από κατάστημα, κλοπής, κατοχής διαρρηκτικών οργάνων κατά τη διάρκεια της νύκτας, απόπειρα διάρρηξης καταστήματος, κατοχής μη πυροβόλου όπλου χωρίς άδεια και παράνομης κατοχής περιουσίας επιβάλλοντας του ποινή φυλάκισης 4 ετών.
Στις 11.1.2019-και ενόσω ο αιτητής εξέτιε ποινή φυλάκισης στις κεντρικές φύλακες-εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης του αιτητή στην Πολωνία δυνάμει των άρθρων 29(1),30 και 35 του περί του Δικαιώματος των Πολιτών της Ένωσης και των Μελών των Οικογενειών τους να Κυκλοφορούν και να Διαμένουν Ελεύθερα στη Δημοκρατία Νόμου του 2007 Ν. 7(Ι)/2007. Με απόφαση του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας ημερομηνίας 15.3.2019, η οποία λήφθηκε δυνάμει του άρθρου 53(4) του Συντάγματος, η ποινή φυλάκισης του αιτητή αναστάληκε και ο αιτητής αποφυλακίστηκε με σκοπό την μεταφορά του εκτός Δημοκρατίας, εκτός εάν, ως καταγράφετο, συνέτρεχαν λόγοι για την παραμονή του σύμφωνα με τις οδηγίες του Λειτουργού Μετανάστευσης. Ωστόσο τα εν λόγω διατάγματα, ως προκύπτει και από τα ερυθρά 76 και 97 του Τεκμηρίου 1, ακυρώθηκαν λόγω, της κατ΄ εκείνο το χρόνο, κατάστασης της υγείας του αιτητή.
Ακολούθησε η τρίτη στη σειρά ποινική καταδίκη του αιτητή. Ειδικότερα στις 20.1.2021 ο αιτητής, μαζί με άλλα πρόσωπα, καταδικάστηκε από το Κακουργιοδικείο Λεμεσού στην ποινική υπόθεση αρ.11193/20 για τα αδικήματα της συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος κατά παράβαση των άρθρων 282, 283, 20 και 21 του Κεφ.154 της ληστείας, της απαγωγής προσώπου με σκοπό τον κρυφό και άδικο περιορισμό του και σε πράξεις που σκοπεύουν την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης της κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου και της πλαστοπροσωπίας. Η μεγαλύτερη εκ των συντρεχουσών ποινών που του επιβλήθηκε ήταν η ποινή φυλάκισης των 8 ετών.
Παρεμβάλλεται ότι με απόφαση του ημερομηνίας 5.5.2023 στα πλαίσια της αιτήσεως αρ.4/23 για εκτέλεση του Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης το οποίο είχε εκδοθεί εναντίον του αιτητή αναφορικά με έκτιση ποινής που του επιβλήθηκε από Δικαστήριο της Πολωνίας, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας αποφάσισε κατόπιν αιτήματος του αιτητή και της σύμφωνης γνώμης της κεντρικής αρχής όπως ο αιτητής εκτίσει την ποινή που του επιβλήθηκε από Δικαστήριο της Πολωνίας στη Δημοκρατία και όπως αυτή συντρέχει με την ποινή που του επιβλήθηκε από το Κακουργιοδικείου Λεμεσού στην υπόθεση 11193/20. Περαιτέρω το Δικαστήριο με απόφαση του ημερομηνίας 26.5.2023 διέταξε την αναγνώριση και εκτέλεση της καταδικαστικής απόφασης από το Επαρχιακό Δικαστήριο Gliwice στη Δημοκρατία.
Με επιστολή της ημερομηνίας 23.9.2026 η ΥΑΜ προς τη Διευθύντρια του Τμήματος Μετανάστευσης, εισηγείτο και για τους λόγους που καταγράφοντο, την έκδοση των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης του αιτητή.
Ακολούθησε στις 24.9.2026 η ετοιμασία σχετικού υπηρεσιακού σημειώματος το οποίο τέθηκε ενώπιον της Διευθυντρίας του Τμήματος και το οποίο απέληγε με την εισήγηση όπως εκδοθούν διατάγματα κράτησης και απέλασης του αιτητή στη βάση των άρθρων 29(1), 29(3)(α), 30 και 35 του Ν.7(Ι)/2007.
Στις 25.9.2026, ήτοι μια ημέρα πριν την αποφυλάκιση του αιτητή εκδόθηκαν από τη Διευθύντρια του Τμήματος για λόγους δημοσίας τάξης και δημόσιας ασφάλειας, διατάγματα κράτησης και απέλασης εναντίον του αιτητή, δυνάμει των άρθρων 29(1), 30 και 35 του περί Δικαιώματος των Πολιτών της Ένωσης και Ορισμένων Υπηκόων του Ηνωμένου Βασιλείου και των Μελών των Οικογενειών τους να Κυκλοφορούν και να Διαμένουν Ελεύθερα στη Δημοκρατία Νόμου, Ν. 7(Ι)/2007 αφού κρίθηκε πως ο αιτητής αποτελεί πραγματική ενεστώσα και επαρκώς σοβαρή απειλή στρεφόμενη κατά θεμελιώδους συμφέροντος της κοινωνίας δυνάμει του άρθρου 29(3)(α) του Ν. 7(Ι)/2007(εφεξής «ο Νόμος»).
Στην επίδικη διοικητική απόφαση που γνωστοποιήθηκε στον αιτητή, επισυνάφθηκε το ακόλουθο έγγραφο:
«ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΑΠΕΛΑΣΗΣ»
« Οι αρμόδιες αρχές, αφού έλαβαν υπόψη όλα τα δεδομένα της περίπτωσης σας, έκριναν ότι η προσωπική σας συμπεριφορά αποτελεί ενεστώσα και σοβαρή απειλή για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια.
Συγκεκριμένα:
(α) Επειδή έχετε καταδικαστεί για ποινικά αδικήματα στη Δημοκρατία και κριθήκατε επικίνδυνος για την δημόσια τάξη και ασφάλεια.
-Ληστεία
- Πράξεις που σκοπεύουν την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης
- Κυκλοφορία πλαστού εγγράφου
- Συνομωσία προς διάπραξη κακουργήματος
The competent authorities, having considered all the facts of your case, decided that your personal conduct constitutes a real, present and sufficiently serious threat to the public.»
Η νομιμότητα των πιο πάνω εκδοθέντων διαταγμάτων και η περιλαμβανόμενη σ΄αυτά συναφής απαγόρευση επανεισόδου του αιτητή αποτελεί και το αντικείμενο της παρούσας Προσφυγής.
Έχω εξετάσει με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων σε συνάρτηση με το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου της υπόθεσης και των απόρρητων εγγράφων της Αστυνομίας τα οποία κατατέθηκαν στο Δικαστήριο.
Παρεμβάλλεται ότι η πλευρά του αιτητή κατά το στάδιο των διευκρινήσεων της υπόθεσης απέσυρε τον εγειρόμενο λόγο ακύρωσης σε σχέση με το ότι δεν γνωστοποιήθηκε στον αιτητή το δικαίωμα να ασκήσει ιεραρχική προσφυγή δυνάμει του άρθρου 32Α του Ν. 7(Ι)/2007 και περί συναφούς παραβίασης του άρθρου 5 του Ν.158 (Ι)/99.
Με δεδομένο ότι οι πλείστοι εκ των λόγων ακύρωσης που προωθεί ο αιτητής και οι οποίοι αφορούν σε ελλιπή έρευνα, πλάνη και ελλιπή αιτιολογία βάλλουν κατά των όσων καταγράφονται στο σχετικό υπηρεσιακό σημείωμα της λειτουργού του τμήματος Μετανάστευσης ημερομηνίας 24.9.2026 το οποίο τέθηκε ενώπιον της Διευθυντρίας προς λήψη απόφασης, κρίνεται ότι είναι αναγκαίο, αν και εκτενές, να παρατεθεί, το ακόλουθο απόσπασμα:
«2.Ιστορικό
2.1Ο αναφερόμενος κατέχει Βεβαίωση Εγγραφής από το 2008. Από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Τμήματος προκύπτει ότι έχει εκτίσει τρεις ποινές φυλάκισης στη Δημοκρατία και εκτίει σήμερα τέταρτη ποινή. Προηγήθηκε καταδίκη του σε ποινή φυλάκισης στην Πολωνία το 1999. Οι ποινές φυλάκισης συνοψίζονται στον ακόλουθο πίνακα:
|
Περίοδος |
Αδικήματα |
Τόπος |
|
1999 |
Κλοπές αυτοκινήτων |
Πολωνία |
|
02/2010 – 08/2014 |
Υπόθεση ναρκωτικών |
Κεντρικές Φυλακές |
|
12/2017 – 03/2019 |
Οπλοκατοχή, διάρρηξη, κλοπή κ.ά. |
Κεντρικές Φυλακές |
|
02/07/2020 – σήμερα
|
Ληστεία, απαγωγή προσώπου με σκοπό τον κρυφό και άδικο περιορισμό του, πράξεις με σκοπό την πρόκληση βαριάς σωματικής ββλάβης, κυκλοφορία πλαστού εγγράφουάφου, ππλαστοπροσωπία.
|
Κεντρικές Φυλακές |
2.2.Για την τρέχουσα υπόθεση, το Κακουργιοδικείο επέβαλε τις ακόλουθες ποινές φυλάκισης: στην 1η κατηγορία τρία έτη, στη 2η κατηγορία οκτώ έτη, στην 6η κατηγορία οκτώ έτη, στην 9η και 10η κατηγορία δώδεκα μήνες και στην 11η κατηγορία πέντε μήνες. Στην 4η κατηγορία δεν επιβλήθηκε ποινή, αφού τα γεγονότα της εμπεριέχονται στη 2η κατηγορία, για την οποία είχε ήδη επιβληθεί ποινή.
2.3.Σύμφωνα με την έκθεση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας (ΥΚΕ), ο αναφερόμενος έχει συμβία και γιο ηλικίας 16 ετών, οι οποίοι τον επισκέπτονταν αραιά στη φυλακή. Κατά τις άδειες εξόδου του μετέβη δύο φορές στην οικία του κουμπάρου του και μία φορά στην οικία της συμβίας και του γιου του. Περιέγραψε τις σχέσεις του μαζί τους ως καλές. Μετά την αποφυλάκιση δεν θα εγκατασταθεί μαζί τους, αφού η συμβία και ο γιος του μοιράζονται το ενοίκιο με άλλους συγκατοίκους, αλλά θα φιλοξενηθεί από τον κουμπάρο του. Σημειώνεται ότι οι ΥΚΕ πήραν συνέντευξη μόνο από τον ίδιο και όχι από τη συμβία ή τον γιο του. Ο αναφερόμενος έχει επίσης ενήλικο γιο, ηλικίας 34 ετών, που διαμένει στην Πολωνία.
3. Νομικό πλαίσιο και ανάλυση
3.1.Νομική βάση. Σύμφωνα με το άρθρο 29(1) του Ν.7(Ι)/2007, η αρμόδια αρχή, δηλαδή η Διευθύντρια του Τμήματος, μπορεί να περιορίσει το δικαίωμα εισόδου και διαμονής πολίτη της Ένωσης για λόγους δημόσιας τάξης ή δημόσιας ασφάλειας. Κατά το άρθρο 29(3)(α), κάθε τέτοιο μέτρο πρέπει να τηρεί την αρχή της αναλογικότητας. Πρέπει επίσης να θεμελιώνεται αποκλειστικά στην προσωπική συμπεριφορά του προσώπου, η οποία πρέπει να συνιστά πραγματική, ενεστώσα και επαρκώς σοβαρή απειλή κατά θεμελιώδους συμφέροντος της κοινωνίας. Προηγούμενες ποινικές καταδίκες δεν αποτελούν από μόνες τους λόγο λήψης τέτοιου μέτρου. Επειδή ο αναφερόμενος εκτίει ποινή φυλάκισης, εφαρμόζεται επίσης το άρθρο 35 του Νόμου. Κατά το άρθρο αυτό, διάταγμα απέλασης ως παρεπόμενο μέτρο της ποινής εκδίδεται μόνο εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 29, 30 και 31. Σύμφωνα με την απόφαση στην υπόθεση Αρ. 187/2024, IDO FISHMAN, ο αναφερόμενος δεν μπορεί να κηρυχθεί «απαγορευμένος μετανάστης». Μπορεί μόνο να περιοριστεί το δικαίωμα εισόδου και διαμονής του.
3.2. Επίπεδο προστασίας. Ο αναφερόμενος δεν έχει αποκτήσει δικαίωμα διαμονής. Κατά τη νομολογία του ΔΕΕ, οι περίοδοι φυλάκισης δεν λαμβάνονται υπόψη για την απόκτηση του δικαιώματος αυτού και διακόπτουν τη συνέχεια της διαμονής (Onuekwere, C-378/12). Από το 2008 η μεγαλύτερη συνεχής περίοδος διαμονής του εκτός φυλακής ήταν περίπου τρία έτη και τέσσερις μήνες (08/2014 – 12/2017), οπότε δεν συμπλήρωσε ποτέ πενταετία. Συνεπώς δεν τυγχάνει της προστασίας των «σοβαρών λόγων» που ισχύει για τους μόνιμους κατοίκους. Ούτε εφαρμόζεται το άρθρο 30(3)(α), που προϋποθέτει δεκαετή διαμονή και απαιτεί «επιτακτικούς λόγους δημόσιας ασφάλειας» για δύο λόγους. Πρώτον η προστασία αυτή προϋποθέτει δικαίωμα μόνιμης διαμονής (Β και Vomero, C-316/16 και C-424/16). Δεύτερον, από τα τελευταία δέκα έτη ο αναφερόμενος έχει περάσει περίπου επτά έτη και τέσσερις μήνες στη φυλακή, γεγονός που καταδεικνύει ρήξη των δεσμών ένταξης (MG, C-400/12). Εφαρμόζεται επομένως το βασικό όριο του άρθρου 29.
3.3. Ενεστώσα απειλή. Το ποινικό ιστορικό του αναφερόμενου δεν αποτελεί μεμονωμένη καταδίκη αλλά σταθερό μοτίβο συμπεριφοράς επί σχεδόν τρεις δεκαετίες. Η εγκληματική του δραστηριότητα κλιμακώνεται συνεχώς: από κλοπές αυτοκινήτων και ναρκωτικά, σε οπλοκατοχή και διαρρήξεις και τελικά σε ληστεία, απαγωγή προσώπου και πράξεις με σκοπό την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης. Επιπλέον, υποτροπίασε σε σύντομο χρόνο μετά από κάθε αποφυλάκιση: περίπου τρία έτη μετά την πρώτη και περίπου ένα έτος και τέσσερις μήνες μετά τη δεύτερη. Οι προηγούμενες ποινές δεν τον απέτρεψαν από την τέλεση νέων και σοβαρότερων αδικημάτων. Η βαρύτητα των τελευταίων αδικημάτων αποτυπώνεται και στις ποινές που επέβαλε το Κακουργιοδικείο, οι οποίες φτάνουν τα οκτώ έτη φυλάκισης σε δύο κατηγορίες. Κατά τη νομολογία του ΔΕΕ, η προηγούμενη συμπεριφορά μπορεί να αποτελεί ένδειξη ενεστώσας απειλής (Bouchereau, 30/77). Τα αδικήματα αυτά εμπίπτουν επίσης σε εκείνα που συμφωνήθηκαν στη συνάντηση με το Υπουργείο Δικαιοσύνης στις 24 Ιουλίου 2020 ως αδικήματα που καθιστούν πολίτης της Ένωσης απειλή για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια. Περαιτέρω, με επιστολή της ημερ. 22/09/2026 η Αστυνομία βεβαιώνει ότι ο αναφερόμενος συνιστά πραγματική, ενεστώσα και επαρκώς σοβαρή απειλή για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια. Η εκτίμηση αυτή συνάδει πλήρως με το ποινικό του ιστορικό. Κατά συνέπεια, η προϋπόθεση του άρθρου 29(3)(α) στοιχειοθετείται.
3.4. Οικογενειακή ζωή και βέλτιστο συμφέρον του παιδιού. Η οικογενειακή ζωή του αναφερόμενου πρέπει να σταθμιστεί βάσει του άρθρου 30 του Νόμου και του άρθρου 8 της ΕΣΔΑ. Σύμφωνα με το άρθρο 24(2) του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού πρέπει να λαμβάνεται υπόψη πρωτίστως. Κατά τη νομολογία του ΕΔΔΑ, τα κριτήρια της οποία εφαρμόζονται ανεξαρτήτως υπηκοότητας και αντιστοιχούν στο άρθρο 7 του Χάρτη (άρθρο 52(3) του Χάρτη), κρίσιμα στοιχεία της στάθμισης είναι η σοβαρότητα των αδικημάτων και η πραγματική σταθερότητα των οικογενειακών δεσμών (Üner κατά Ολλανδίας, 2006). Το ΔΕΕ έχει επίσης κρίνει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να σταθμίζεται το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού (Redom Marin, C-165-14, CS, C-304/14). Από το σύνολο των διαθέσιμων στοιχείων προκύπτει ότι ο αναφερόμενος δεν φαίνεται να διατηρεί ουσιαστική οικογενειακή σχέση με τη συμβία και τον γιο του, για τους ακόλουθους λόγους:
1. Απουσία στοιχείων στα αρχεία του Τμήματος. Κατόπιν ελέγχου στο σύστημα του Τμήματος, δεν εντοπίστηκε οποιοδήποτε στοιχείο για τη συμβία ή τον γιο του, ούτε Βεβαίωση Εγγραφής, ούτε άλλη καταχώρηση. Ούτε προκύπτει από τα αρχεία ότι ο αναφερόμενος επιδίωξε ποτέ την εγγραφή τους ως μελών της οικογένειάς του, παρότι ο ίδιος κατέχει Βεβαίωση Εγγραφής από το 2008. Δεν υπάρχει επομένως καμία επίσημη τεκμηρίωση της οικογενειακής σχέσης, της συγκατοίκησης ή της εξάρτησης.
2. Ελάχιστη παρουσία στη ζωή του παιδιού. Το παιδί σήμερα είναι 16 ετών. Από το 2010 ο αναφερόμενος βρισκόταν εκτός φυλακής συνολικά μόνο περίπου τέσσερα έτη και επτά μήνες, σε δύο σύντομες περιόδους. Από τον Ιούλιο του 2020 βρίσκεται συνεχώς στη φυλακή, δηλαδή σε όλη την εφηβεία του παιδιού. Ο αναφερόμενος δεν είχε ποτέ ουσιαστικό ρόλο στην καθημερινή φροντίδα και ανατροφή του.
3. Αραιή επικοινωνία κατά τη φυλάκιση. Σύμφωνα με την έκθεση των ΥΚΕ, η συμβία και ο γιος του τον επισκέπτονταν αραιά στη φυλακή.
4. Επιλογές του ίδιου κατά τις άδειες εξόδου. Από τις τρεις άδειες εξόδου που του χορηγήθηκαν, οι δύο πραγματοποιήθηκαν στην οικία του κουμπάρου του και μόνο μία στην οικία της συμβίας και του γιου του.
5. Καμία προοπτική συμβίωσης. Μετά την αποφυλάκιση δεν θα συγκατοικήσει με τη συμβία και τον γιο του, αλλά θα φιλοξενηθεί από τον κουμπάρο του. Δεν υπάρχει κανένα σχέδιο επανένωσης της οικογένειας.
6. Απουσία οικονομικής στήριξης. Δεν έχει τεθεί ενώπιον του Τμήματος οποιοδήποτε στοιχείο ότι ο αναφερόμενος στήριξε ή στηρίζει οικονομικά τη συμβία ή τον γιο του. Αντίθετα, η οικογένεια μοιράζεται το ενοίκιο με συγκατοίκους για να καλύψει τις ανάγκες της.
7. Ανεπιβεβαίωτοι ισχυρισμοί. Ο χαρακτηρισμός των σχέσεων ως «καλών» προέρχεται αποκλειστικά από τον ίδιο τον αναφερόμενο. Δεν υπάρχει δήλωση της συμβίας ή του γιου που να τον επιβεβαιώνει, ούτε έχει εκφραστεί από αυτούς αντίθεση στην απομάκρυνσή του.
8. Η δική του συμπεριφορά. Ο αναφερόμενος υποτροπίασε επανειλημμένα, παρότι γνώριζε ότι κάθε νέα καταδίκη θα τον απομάκρυνε από την οικογένειά του. Η επιλογή αυτή μειώνει το βάρος που μπορεί να αποδοθεί σήμερα στην οικογενειακή του ζωή.
3.5. Επιπλέον, το παιδί πλησιάζει την ενηλικίωση και δεν εξαρτάται από τον πατέρα του για την καθημερινή του φροντίδα, την οποία ουδέποτε ουσιαστικά παρείχε. Σε περίπτωση απομάκρυνσης, η επαφή μπορεί να διατηρηθεί με επισκέψεις και σύγχρονα μέσα επικοινωνίας, ιδίως αφού η Πολωνία είναι κράτος μέλος της ΕΕ, με ελεύθερη και εύκολη πρόσβαση.
Παράλληλα, η απομάκρυνσή του στην Πολωνία θα του επιτρέψει να βρίσκεται στον ενήλικο γιο του, που διαμένει εκεί, ώστε η οικογενειακή του ζωή δεν περιορίζεται μόνο στη Δημοκρατία. Δεν μπορεί επίσης να θεωρηθεί ότι η παρουσία στη ζωή του παιδιού ενός γονέα με σταθερό ιστορικό βίαιης εγκληματικής δράσης εξυπηρετεί κατ΄ ανάγκη το συμφέρον του. Με βάση τα πιο πάνω, εκτιμώ ότι η απομάκρυνση του αναφερόμενου δεν αντιβαίνει στο βέλτιστο συμφέρον του παιδιού και ότι η επέμβαση στην οικογενειακή του ζωή είναι περιορισμένη και δικαιολογημένη.
3.6. Λοιποί παράγοντες του άρθρου 30. Πρέπει επίσης να σταθμιστούν η ηλικία και η κατάσταση της υγείας του αναφερόμενου, η οικονομική του κατάσταση, η κοινωνική και πολιτιστική ένταξή του στη Δημοκρατία, και το εύρος των δεσμών του με την Πολωνία. Ο αναφερόμενος έζησε στην Πολωνία τουλάχιστον μέχρι την ενηλικίωσή του, όπως προκύπτει από την καταδίκη του εκεί το 1999. Διατηρεί επίσης οικογενειακό δεσμό με τη χώρα καταγωγής του, αφού εκεί διαμένει ο ενήλικος γιος του, ηλικίας 34 ετών. Συνεπώς η επανεγκατάστασή του στην Πολωνία δεν τον αποκόπτει από κάθε οικογενειακό περιβάλλον, αλλά τον φέρνει κοντά σε μέλος της οικογένειάς του, το οποίο δυνητικά μπορεί να αποτελέσει στήριγμα κατά την επανένταξή του. Η ένταξή του στην κυπριακή κοινωνία είναι περιορισμένη, αφού το μεγαλύτερο μέρος της παραμονής του στη Δημοκρατία το πέρασε στη φυλακή. Δεν θα έχει δική του κατοικία μετά την αποφυλάκιση. Δεν αναφέρθηκε από τις ΥΚΕ οποιοδήποτε ιατρικό πρόβλημα.
3.7. Αναλογικότητα. Λαμβάνοντας υπόψη τη σοβαρότητα και την κλιμάκωση των αδικημάτων την επανειλημμένη υποτροπή, το χαμηλό επίπεδο προστασίας που του παρέχει ο Νόμος και την απουσία ουσιαστικών οικογενειακών δεσμών, θεωρώ ότι η απέλαση είναι μέτρο αναλογικό και αναγκαίο για την προστασία της δημόσιας τάξης και ασφάλειας.
4. Εισήγηση Με βάση τα πιο πάνω, εισηγούμαι όπως εγκρίνετε την προώθηση της διαδικασίας για έκδοση Διατάγματος Κράτησης και Απέλασης του αναφερόμενου, βάσει των άρθρων 29(1), 29(3)(α), 30 και 35 του Ν.7(Ι)/2007 και τα στοιχεία του να τοποθετηθούν στο Alert List, δηλαδή να του επιβληθεί περιορισμός στο δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης και διαμονής για λόγους δημόσιας Τάξης και Ασφάλειας.»
Εν πρώτοις θα πρέπει να εξεταστεί η προβαλλόμενη θέση της πλευράς του αιτητή περί πλάνης των καθ΄ων η αίτηση αναφορικά με τη διάρκεια διαμονής του αιτητή στη Δημοκρατία και την ενεργοποίηση της κατ΄ ισχυρισμό προστασίας που του παρέχει το άρθρο 30 του Ν.7(Ι)/2007. Τούτο διότι σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στο άρθρο 30 του Νόμου όσο μεγαλύτερη είναι η διαμονή των πολιτών της Ένωσης στο κράτος μέλος υποδοχή τόσο μεγαλύτερη προστασία τους παρέχεται από το ενδεχόμενο απέλασης. Στην περίπτωση που πολίτης της Ένωσης ή μέλος της οικογένειας του έχει αποκτήσει δικαίωμα μόνιμης διαμονής στη ∆ηµοκρατία η αρμόδια αρχή δε δύναται να λαµβάνει απόφαση απέλασης του παρά µόνο, για σοβαρούς λόγους δηµόσιας τάξης ή δηµόσιας ασφάλειας. Προκειμένου όμως για άτομα που έχουν διαμείνει κατά τα προηγούμενα τουλάχιστον δέκα έτη στη ∆ηµοκρατία ή είναι ανήλικοι τέτοια απόφαση είναι επιτρεπτή, μόνο για επιτακτικούς λόγους δημόσιας ασφάλειας (βλ. απόφαση ΔΕΕ στην Wurttemberg κατά Τσακουρίδη C-145/09 ημερ. 23.11.2010). Σύμφωνα δε με το άρθρο 14(1) του Νόμου δικαίωμα µόνιµης διαµονής έχουν οι πολίτες της Ένωσης οι οποίοι έχουν διαμείνει νόμιμα στη Δημοκρατία για συνεχή περίοδο 5 ετών.
Εισηγείται, λοιπόν η πλευρά του αιτητή ότι «οι περίοδοι διαμονής του αιτητή στην Κύπρο είναι πολύ μεγαλύτεροι απ' αυτούς που παρουσιάζουν οι καθ' ων η αίτηση αφού, λόγω του ότι τους συμφέρει, θεωρούν κάθε περίοδο αποφυλάκισης του αιτητή ότι αποτελεί νέα είσοδο στη Δημοκρατία.» Υποβάλλεται δε ότι σε αντίθεση με όσα αναφέρονται στο εν λόγω σημείωμα περί του ότι ο αιτητής κατέχει βεβαίωση εγγραφής από το 2008, ο αιτητής βρίσκεται στη Δημοκρατία, ως καταγράφεται και στη σχετική έκθεση των ΥΚΕ, από το 2006 ήτοι για διάστημα 20 ετών από το οποίο διέμενε εκτός φυλακών για διάστημα που ανέρχεται συνολικά στα 8 έτη. Συνεπώς, κατά την εισήγηση ο αιτητής τυγχάνει «της προστασίας των «σοβαρών λόγων» που ισχύει για τους μόνιμους κατοίκους».
Η πλευρά των καθ΄ων η αίτηση με ενδελεχή παραπομπή σε νομολογία του ΔΕΕ αντέτεινε ότι οι περίοδοι έκτισης ποινής φυλάκισης δεν δύνανται να συνυπολογιστούν για σκοπούς συμπλήρωσης της απαιτούμενης πενταετούς περιόδου συνεχούς νόμιμης διαμονής και κατ' επέκταση απόκτησης δικαιώματος μόνιμης διαμονής στη Δημοκρατία. Τούτο δε, ως υποβάλλεται, αποκλείει, τη δυνατότητα αθροιστικού συνυπολογισμού των περιόδων νόμιμης διαμονής που προηγήθηκαν της φυλάκισης με εκείνες που έπονται της αποφυλάκισης. Ο αιτητής, συνεχίζει ο κ. Χριστοφίδης με αναφορά στα χρονικά διαστήματα φυλάκισης και παραμονής του στη Δημοκρατία σε καμία περίπτωση δεν έχει συμπληρώσει πέντε συνεχή έτη νόμιμης διαμονής και ως εκ τούτου ουδέποτε απέκτησε δικαίωμα μόνιμης διαμονής αλλά ούτε και έχει συμπληρώσει δέκα έτη εκτός φυλακής στη Δημοκρατία.
Στην C-378/2012 Onuekwere, το ΔΕΕ στα πλαίσια προδικαστικού ερωτήματος, έκρινε ότι το χρονικό διάστημα φυλάκισης δεν μπορούσε να συνυπολογιστεί ως νόμιμη διαμονή στο κράτος μέλος υποδοχής για σκοπούς απόκτησης δικαιώματος μόνιμης διαμονής βάσει του άρθρου 16 της Οδηγίας 2004/38ΕΚ και πως η περίοδος φυλάκισης διακόπτει το αδιάλειπτο της διαμονής του και συνεπώς δεν είναι δυνατή η άθροιση των χρονικών διαστημάτων διαμονής του πριν και μετά τη φυλάκισή του, προκειμένου να υπολογιστεί η απαιτούμενη περίοδος των πέντε ετών. Λέχθηκαν δε τα ακόλουθα:
«26. Η επιβολή εκ μέρους του εθνικού δικαστή στερητικής της ελευθερίας ποινής χωρίς αναστολή μπορεί να αποδείξει την εκ μέρους του ενδιαφερομένου έλλειψη σεβασμού προς τις αξίες που εκφράζει η κοινωνία του κράτους μέλους υποδοχής με το ποινικό δίκαιο του κράτους αυτού, με αποτέλεσμα ο συνυπολογισμός των περιόδων φυλακίσεως για την κτήση, εκ μέρους μελών της οικογένειας πολίτη της Ένωσης που δεν είναι υπήκοοι κράτους μέλους, δικαιώματος μόνιμης διαμονής κατά την έννοια του άρθρου 16, παράγραφος 2, της οδηγίας 2004/38 να αντιβαίνει προδήλως στον σκοπό που επιδιώκει η οδηγία αυτή με τη θέσπιση του ως άνω δικαιώματος.
27. Κατόπιν των προεκτεθέντων, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 16, παράγραφος 2, της οδηγίας 2004/38 έχει την έννοια ότι οι περίοδοι φυλακίσεως που εκτίει στο κράτος μέλος υποδοχής υπήκοος τρίτης χώρας, μέλος της οικογένειας πολίτη της Ένωσης που έχει αποκτήσει δικαίωμα μόνιμης διαμονής στο κράτος μέλος αυτό κατά τη διάρκεια των ως άνω περιόδων, δεν μπορούν να συνυπολογιστούν για την απόκτηση εκ μέρους του υπηκόου αυτού δικαιώματος μόνιμης διαμονής κατά την έννοια της διατάξεως αυτής.[...]
Επί του δεύτερου ερωτήματος
28. Με το δεύτερο ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί κατ’ ουσίαν να διευκρινιστεί αν το άρθρο 16, παράγραφοι 2 και 3, της οδηγίας 2004/38 έχει την έννοια ότι διακόπτουν το αδιάλειπτο της διαμονής περίοδοι φυλακίσεως που εκτίει στο κράτος μέλος υποδοχής υπήκοος τρίτης χώρας, μέλος της οικογένειας πολίτη της Ένωσης που έχει αποκτήσει δικαίωμα μόνιμης διαμονής στο κράτος μέλος αυτό κατά τη διάρκεια των περιόδων αυτών.
29. Διαπιστώνεται συναφώς ότι, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 18 της παρούσας αποφάσεως, κατά το άρθρο 16, παράγραφος 2, της οδηγίας 2004/38 η απόκτηση δικαιώματος μόνιμης διαμονής από τα μέλη της οικογένειας πολίτη της Ένωσης που δεν είναι υπήκοοι κράτους μέλους εξαρτάται, μεταξύ άλλων προϋποθέσεων, από το αν τα εν λόγω μέλη έχουν διαμείνει νομίμως με τον εν λόγω πολίτη για συνεχές χρονικό διάστημα πέντε ετών.
30. Η προϋπόθεση αυτή του αδιαλείπτου της νόμιμης διαμονής διασφαλίζει ότι συντρέχει η αναγκαία ένταξη, στην οποία στηρίζεται η κτήση του δικαιώματος μόνιμης διαμονής, όπως υπομνήσθηκε στις σκέψεις 24 και 25 της παρούσας αποφάσεως, και συνάδει προς το συνολικό πλαίσιο της οδηγίας 2004/38, η οποία προβλέπει σύστημα με πλείονες βαθμίδες όσον αφορά το δικαίωμα διαμονής στο κράτος μέλος υποδοχής, το οποίο, επαναλαμβάνοντας, κατ’ ουσίαν, τα στάδια και τις προϋποθέσεις που προέβλεπαν οι διάφορες νομοθετικές πράξεις της Ένωσης και η νομολογία που προηγήθηκαν της οδηγίας αυτής, καταλήγει στο δικαίωμα μόνιμης διαμονής (βλ. απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2011, C-424/10 και C-425/10, Ziolkowski και Szeja, Συλλογή 2011, σ. I-14051, σκέψη 38, καθώς και προπαρατεθείσα απόφαση Alarape και Tijani, σκέψη 46).
31. Όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 26 της παρούσας αποφάσεως, η επιβολή εκ μέρους του εθνικού δικαστή στερητικής της ελευθερίας ποινής χωρίς αναστολή μπορεί να αποδείξει την εκ μέρους του ενδιαφερομένου έλλειψη σεβασμού προς τις αξίες που εκφράζει η κοινωνία του κράτους μέλους υποδοχής με το ποινικό δίκαιο του κράτους αυτού, με αποτέλεσμα ο συνυπολογισμός των περιόδων φυλακίσεως για την κτήση, εκ μέρους μελών οικογένειας πολίτη της Ένωσης που δεν είναι υπήκοοι κράτους μέλους, δικαιώματος μόνιμης διαμονής κατά την έννοια του άρθρου 16, παράγραφος 2, της οδηγίας 2004/38 να αντιβαίνει προδήλως στον σκοπό που επιδιώκει η οδηγία αυτή με τη θέσπιση του ως άνω δικαιώματος.
32. Κατά συνέπεια, στο δεύτερο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 16, παράγραφοι 2 και 3, της οδηγίας 2004/38 έχει την έννοια ότι διακόπτουν το αδιάλειπτο της διαμονής περίοδοι φυλακίσεως που εκτίει στο κράτος μέλος υποδοχής υπήκοος τρίτης χώρας, μέλος της οικογένειας πολίτη της Ένωσης που έχει αποκτήσει δικαίωμα μόνιμης διαμονής στο κράτος μέλος αυτό κατά τη διάρκεια των ως άνω περιόδων.»
Στην C-400/12 Secretary for the Home Department ν. M.G., ημερομηνίας 16.1.2014 στην οποία επίσης με έχει παραπέμψει ο ευπαίδευτος συνήγορος της Δημοκρατίας και η οποία αφορούσε σε απέλαση πολίτη της Ένωσης, το ΔΕΕ έκρινε πως η περίοδος διαμονής του εν λόγω προσώπου πρέπει να είναι κατ’ αρχήν συνεχής, ότι οι περίοδοι φυλάκισης δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη για τον υπολογισμό της δεκαετούς περιόδου διαμονής και πως οι περίοδοι φυλάκισης, διακόπτουν, κατ’ αρχήν, το αδιάλειπτο της διαμονής που είναι αναγκαία για να ισχύσει ο υψηλός βαθμός προστασίας. Παραθέτω τις ακόλουθες σκέψεις:
«28 Κατόπιν των προεκτεθέντων, στο δεύτερο και το τρίτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 28, παράγραφος 3, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2004/38 έχει την έννοια ότι η δεκαετής περίοδος διαμονής την οποία ορίζει η διάταξη αυτή πρέπει, κατ’ αρχήν, να είναι συνεχής και να υπολογίζεται ανατρέχοντας από τον χρόνο εκδόσεως της αποφάσεως απελάσεως του ενδιαφερόμενου στο παρελθόν.[…]
32 Καθόσον τόσο το δικαίωμα μόνιμης διαμονής όσο και το καθεστώς προστασίας από τα μέτρα απελάσεως που προβλέπει η οδηγία 2004/38 στηρίζονται κατ’ ουσίαν στον βαθμό εντάξεως των ενδιαφερομένων, οι λόγοι οι οποίοι δικαιολογούν τον μη συνυπολογισμό των περιόδων φυλακίσεως για την κτήση του δικαιώματος μόνιμης διαμονής ή το ότι οι περίοδοι αυτές διακόπτουν το αδιάλειπτο της διαμονής που απαιτείται για την κτήση του δικαιώματος αυτού ισχύουν επίσης και στο πλαίσιο της ερμηνείας του άρθρου 28, παράγραφος 3, στοιχείο αʹ, της ίδιας οδηγίας. ECLI:EU:C:2014:9 9 ΑΠΟΦΑΣΗ της 16.1.2014 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-400/12 G.
33 Κατά συνέπεια, οι περίοδοι φυλακίσεως δεν μπορούν να συνυπολογιστούν για να ισχύσει ο υψηλός βαθμός προστασίας που προβλέπει το άρθρο 28, παράγραφος 3, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2004/38 και διακόπτουν, κατ’ αρχήν, το αδιάλειπτο της διαμονής κατά την έννοια της διατάξεως αυτής.[…]
38 Κατόπιν των προεκτεθέντων, στο πρώτο και το τέταρτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 28, παράγραφος 3, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2004/38 έχει την έννοια ότι περίοδος φυλακίσεως του ενδιαφερομένου μπορεί, κατ’ αρχήν, να διακόπτει το αδιάλειπτο της διαμονής κατά την έννοια της διατάξεως αυτής και να επηρεάζει τη χορήγηση του υψηλού βαθμού προστασίας που αυτή προβλέπει, ακόμη και στην περίπτωση που το πρόσωπο αυτό έχει διαμείνει στο κράτος μέλος υποδοχής κατά τα δέκα έτη πριν από τη φυλάκισή του. Η περίσταση αυτή μπορεί όμως να ληφθεί υπόψη στο πλαίσιο της συνολικής εκτιμήσεως που απαιτείται για να εξακριβωθεί αν έχουν διαρραγεί οι δεσμοί εντάξεως που είχαν δημιουργηθεί προηγουμένως με το κράτος μέλος υποδοχής.»
Στην προκειμένη περίπτωση, ως ορθά υποδεικνύει ο κ. Χριστοφίδης, αποτελεί γεγονός ότι ο αιτητής ουδέποτε συμπλήρωσε συνεχή πενταετία νόμιμης διαμονής στη Δημοκρατία και συνεπώς ουδέποτε απέκτησε μόνιμη διαμονή. Αυτό δε που επιβεβαιώνεται από τα ενώπιον μου στοιχεία είναι ότι ο αιτητής κατόπιν έκδοσης τριών καταδικαστικών αποφάσεων εξέτισε ποινή φυλάκισης από το Φεβρουάριο 2010 μέχρι τον Αύγουστο 2014, ακολούθως από τις 6 Δεκεμβρίου 2017 μέχρι τις 15 Μαρτίου 2019 και τελικώς από τις 2 Ιουλίου 2020 μέχρι τις 25 Σεπτεμβρίου 2026.
Συνεπώς καθόλα ορθά οι καθ΄ων η αίτηση, στη βάση των όσων καταγράφονται και στο σχετικό σημείωμα της λειτουργού, διαπίστωσαν ότι τα πιο πάνω χρονικά διαστήματα, κατά τα οποία ο αιτητής εξέτιε ποινής φυλάκισης, δεν μπορούσαν να προσμετρήσουν και να συνυπολογιστούν στην περίοδο διαμονής του στη Δημοκρατία.
Ούτε όμως και η θέση της πλευράς του αιτητή ότι ο αιτητής εισήλθε στη Δημοκρατία από το 2006 δύναται να διαφοροποιήσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο την κατάσταση. Αν και στην έκθεση των ΥΚΕ καταγράφεται πράγματι ότι ο αιτητής μετέβηκε στη Δημοκρατία το 2006, εντούτοις καθοριστικό παραμένει ότι και εάν ακόμη εθεωρείτο ότι ο αιτητής είχε συνεχής νόμιμη διαμονή στη Δημοκρατία από το 2006 μέχρι το Φεβρουάριο του 2010 που καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης για πρώτη φορά ο αιτητής και πάλι δεν θα συμπλήρωνε την πενταετή περίοδο συνεχούς νόμιμης διαμονής που απαιτείται για την απόκτηση δικαιώματος μόνιμης διαμονής.
Με δεδομένο ότι ο αιτητής δεν απέκτησε δικαίωμα μόνιμης διαμονής, δεν τίθεται, ως ορθά διαπιστώθηκε από τους καθ΄ων η αίτηση, ούτε ζήτημα για εφαρμογή στην περίπτωση του, των όσων προνοούνται περί αυξημένης προστασίας, η οποία προϋποθέτει δεκαετή διαμονή στο άρθρο 30(3)(α) του Ν.7(Ι)/2007. Επί τούτου σχετικά είναι τα όσα λέχθηκαν από το ΔΕΕ στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C-316/16 και C-424/16 B and Vomero. Τα παραθέτω:
«60 Όμως, ο πολίτης της Ένωσης που δεν έχει αποκτήσει δικαίωμα μόνιμης διαμονής στο κράτος μέλος υποδοχής λόγω μη πλήρωσης των προϋποθέσεων αυτών και ο οποίος, ως εκ τούτου, δεν δύναται να επικαλεστεί το επίπεδο προστασίας κατά της απέλασης το οποίο διασφαλίζεται από το άρθρο 28, παράγραφος 2, της οδηγίας 2004/38 δεν μπορεί, κατά μείζονα λόγο, να τύχει της σημαντικά ενισχυμένης προστασίας κατά της απέλασης που προβλέπει το άρθρο 28, παράγραφος 3, στοιχείο α΄, της οδηγίας αυτής.
61 Βάσει των προεκτεθέντων, στο πρώτο ερώτημα στην υπόθεση C-424/16 πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 28, παράγραφος 3, στοιχείο α΄, της οδηγίας 2004/38 έχει την έννοια ότι η αναγνώριση της προστασίας κατά της απέλασης που προβλέπει η εν λόγω διάταξη προϋποθέτει ότι ο ενδιαφερόμενος έχει δικαίωμα μόνιμης διαμονής κατά την έννοια του άρθρου 16 και του άρθρου 28, παράγραφος 2, της οδηγίας αυτής.»
Συνεπώς, ο σχετικός ισχυρισμός απορρίπτεται.
Περαιτέρω χρήζει εξέτασης ο ισχυρισμός του αιτητή ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι προϊόν ελλιπούς έρευνας, μη ουσιαστικής αξιολόγησης και ανεπαρκούς αιτιολογίας καθότι, κατά την εισήγηση, η διοίκηση όφειλε να αποδείξει βάσει εξατομικευμένης αξιολόγησης ότι η προσωπική συμπεριφορά του αιτητή κατά το χρόνο έκδοσης της απόφασης συνιστούσε γνήσια, ενεστώσα και επαρκώς σοβαρή απειλή που θίγει θεμελιώδες συμφέρον της κοινωνίας. Η δε απλή παράθεση προηγούμενων αδικημάτων και καταδικών στην οποία η διοίκηση προέβη δεν ικανοποιεί, συνεχίζει η πλευρά του αιτητή, από μόνη της το αυστηρό αυτό κριτήριο.
Δεν θα συμφωνήσω με την εισήγηση. Στην Αίτηση 3/2024 Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Α.Π., ημερομηνίας 15.1.2025, το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο προβαίνοντας σε ανασκόπηση της νομολογίας σημείωσε με αναφορά στην Bekefi ν. Δημοκρατίας (2016) 3 Α.Α.Δ. 258) πως το δικαίωμα διαμονής ευρωπαίου πολίτη στο κράτος μέλος υποδοχής δεν είναι απόλυτο, αλλά υπόκειται σε περιορισμούς και προϋποθέσεις, αφού επιτρέπεται στα κράτη μέλη να λαμβάνουν μέτρα για απομάκρυνσή του για λόγους δημόσιας τάξης, δημόσιας ασφάλειας ή δημόσιας υγείας, τηρουμένης της αρχή της αναλογικότητας (C-331/16 και C-366/16, K. and H.F., ημερομηνίας 2.5.2018). Παράλληλα, επαναλήφθηκε πως κάθε μέτρο που λαμβάνεται γι΄αυτό το σκοπό, πρέπει να θεμελιώνεται αποκλειστικά στην προσωπική συμπεριφορά του ατόμου, η οποία πρέπει να συνιστά πραγματική, ενεστώσα και επαρκώς σοβαρή απειλή, στρεφόμενη κατά θεμελιώδους συμφέροντος της κοινωνίας κατά τα αναφερόμενα στις διατάξεις του άρθρου 29(3)(α) του Νόμου. Με αναφορά στην απόφαση ΔΕΕ στις C-331/16 και C-366/16, το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο επεσήμανε ότι παρότι η διαπίστωση πραγματικής, ενεστώσας και επαρκώς σοβαρής απειλής, στρεφόμενης κατά θεμελιώδους συμφέροντος της κοινωνίας κατά την έννοια του άρθρου 27(2) της Οδηγίας 2004/38/ΕΚ προϋποθέτει, κατά κανόνα, τάση του συγκεκριμένου ατόμου να συνεχίσει μελλοντικά να συμπεριφέρεται κατά τρόπο που να συνιστά τέτοια απειλή, είναι επίσης ενδεχόμενο η συμπεριφορά και μόνον κατά το παρελθόν να πληρεί τις προϋποθέσεις παρόμοιας απειλής. Κρίθηκε δε υπό το φως των προνοιών του άρθρου 29(3)(β) του Νόμου πως «η ύπαρξη ποινικής καταδίκης μπορεί να δικαιολογήσει την λήψη τέτοιου μέτρου αν από τις περιστάσεις που οδήγησαν σε αυτή προκύπτει τέτοια συμπεριφορά η οποία να συνιστά πραγματική, εν δυνάμει ενεστώσα, και αρκούντως σοβαρή απειλή σε βάρος θεμελιώδους συμφέροντος της κοινωνίας. Η αρμόδια αρχή θα πρέπει να συνεκτιμά σωρευτικά, όλα τα σχετικά δεδομένα, για να καταλήξει στο ζητούμενο και δη μεταξύ άλλων, τη φύση και τη σοβαρότητα του αδικήματος αλλά και τις συνθήκες τέλεσής του».
Στην υπόθεση Bouchereau, Υπόθεση 30/77, ημερ. 27.10.1977, το ΔΕΕ επισήμανε ότι η ύπαρξη ποινικής καταδίκης δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη «παρά μόνον κατά το μέτρον που από τις περιστάσεις που προκάλεσαν την καταδίκη αυτή προκύπτει η ύπαρξη προσωπικής συμπεριφορά συνιστώσας ενεστώσα απειλή κατά της δημόσιας τάξης. Καίτοι, γενικά, η διαπίστωση τέτοιας απειλής σημαίνει ότι το εν λόγω άτομο έχει την τάση να συνεχίσει να συμπεριφέρεται κατά τον ίδιο τρόπο και στο μέλλον, είναι επίσης δυνατό η συμπεριφορά και μόνο κατά το παρελθόν να συνιστά παρόμοια απειλή για τη δημόσια τάξη».
Εν προκειμένω από την ίδια την αιτιολογία που συνοδεύει τα επίδικα διατάγματα προκύπτει με βεβαιότητα ότι οι αρμόδιες αρχές έκριναν ότι η προσωπική συμπεριφορά του αιτητή συνιστά πραγματική, ενεστώσα και αρκούντως σοβαρή απειλή για τη δημόσια τάξη «αφού έλαβαν υπόψη όλα τα δεδομένα της περίπτωσης» κάτι που επιβεβαιώνεται ευθέως και από τα όσα παρατέθηκαν στο σημείωμα της λειτουργού και στην επιστολή της ΥΑΜ, τα οποία μαζί με το υπόλοιπο υλικό αποτέλεσαν έρεισμα για την έκδοση των επίδικων διαταγμάτων. Ειδικότερα και ως ορθά επισημαίνει ο κ. Χριστοφίδης με αναφορά στα όσα καταγράφονται στο σημείωμα της λειτουργού, οι καθ΄ων η αίτηση έχοντας ενώπιον τους όλα τα στοιχεία που συνέθεταν το ποινικό ιστορικό του αιτητή, έλαβαν υπόψη τους ότι δεν επρόκειτο για μια μεμονωμένη καταδίκη αλλά τουναντίον ενυπήρχε ένα σταθερό μοτίβο επανειλημμένης συμπεριφοράς του αιτητή επί σχεδόν τρεις δεκαετίες με κλιμακούμενη εγκληματική δραστηριότητα η οποία αφορούσε σε σωρεία ποινικών αδικημάτων διαφορετικής φύσεως. Οι καθ΄ων η αίτηση έχοντας ενώπιον τους, ως επιβεβαιώνεται και από το διοικητικό φάκελο της υπόθεσης, τα κατηγορητήρια και τις λεπτομέρειες των αδικημάτων για τα οποία είχε καταδικαστεί ο αιτητής διαπίστωσαν ως επισημάνθηκε και από την ίδια τη λειτουργό, ότι η βαρύτητα των αδικημάτων αποτυπωνόταν στις επιβληθείσες ποινές με τις τελευταίες να ανέρχοντο σε 8 έτη φυλάκισης ενώ επεσήμαναν και το ευθέως εκ των ενώπιον τους στοιχείων αναδυόμενο γεγονός ότι οι προηγούμενες ποινές φυλάκισης ουδόλως λειτούργησαν αποτρεπτικά για τον αιτητή, αφού ο αιτητής μετά και την εκάστοτε αποφυλάκιση του προέβαινε σε σύντομο χρονικό διάστημα στη διάπραξη νέων σοβαρών ποινικών αδικημάτων. Λήφθηκε δε υπόψη και το γεγονός ότι η ίδια η Αστυνομία βεβαίωνε ότι ο αιτητής συνιστά πραγματική, ενεστώσα και επαρκώς σοβαρή απειλή για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια.
Δεν εντοπίζω οτιδήποτε μεμπτό. Τουναντίον λαμβανομένων υπόψη όλων των γεγονότων τα οποία ήταν ενώπιον της διοίκησης κατά το χρόνο έκδοσης των επίδικων διοικητικών αποφάσεων και των στοιχείων που συνυπολογίστηκαν, συνοδευόμενα μάλιστα και από το στοιχείο της προηγούμενης καταδίκης σε σοβαρά ποινικά αδικήματα, διαπιστώνω πως ήταν εύλογη η επίδικη κατάληξη πως η προσωπική συμπεριφορά του αιτητή συνιστά πραγματική, ενεστώσα και αρκούντως σοβαρή απειλή και κίνδυνο για την δημόσια τάξη και ασφάλεια της Δημοκρατίας. Με άλλα λόγια καθίσταται σαφές ότι για την έκδοση των διαταγμάτων δεν λήφθηκε μόνο υπόψη, ως ο αιτητής εσφαλμένα εισηγείται, η καταδίκη του αιτητή για τα συγκεκριμένα ποινικά αδικήματα αλλά ότι οι καθ’ ων η αίτηση έχουν προβεί, λαμβανομένης υπόψη της φύσης, της σοβαρότητας και των συνθηκών τέλεσης των αδικημάτων σε σωρευτική συνεκτίμηση όλων των σχετικών δεδομένων και περιστάσεων της περίπτωσης του. Υπενθυμίζεται δε ότι η κατά το άρθρο 29 του Ν.7(Ι)/2007 «πραγματική, ενεστώσα και επαρκής σοβαρή απειλή», συναρτάται κατά τεκμήριο με υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων, η οποία, εφόσον συνοδεύεται και με προηγούμενες καταδίκες, ενισχύει την ανεπιθύμητη συμπεριφορά και καθιστά πιο δικαιολογημένη την απέλαση(Viorel ν. Δημοκρατία, Υπόθεση Αρ. 1064/12, ημ. 2.8.12 (Α.Ν. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, ΑΕ Αρ. 89/2015, ημερομηνίας 3/6/2022, ECLI:CY:AD:2022:C233).
Ούτε και βεβαίως μπορώ να συμφωνήσω με την επαναλαμβανόμενη θέση του αιτητή ότι οι καθ΄ων η αίτηση είχαν υποχρέωση μέσω των κεντρικών φυλακών να ερευνήσουν το επίπεδο αναμόρφωσης και αποκατάστασης του αιτητή καθώς και ότι δεν αξιολόγησαν «την κατάσταση του σήμερα» ώστε να καταλήξουν σε ασφαλή συμπεράσματα ως προς το κατά πόσο ο αιτητής αποτελεί πραγματική, ενεστώσα και επαρκώς σοβαρή απειλή για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια. Τούτο διότι κατά πρώτον πουθενά δεν προβλέπεται αλλά ούτε και η πλευρά του αιτητή έχει υποδείξει που προβλέπεται μια τέτοια νομοθετική υποχρέωση λήψης απόψεων από τις κεντρικές φυλακές αλλά ούτε και πώς η έρευνα καθίσταται ελλιπής εκ του γεγονότος ότι δεν διενεργήθηκε έρευνα προς αυτή την κατεύθυνση. Κατά δεύτερον διότι στην προκειμένη περίπτωση, το διάταγμα απέλασης εκδόθηκε στις 25.9.2026 ήτοι μία ημέρα πριν από την αποφυλάκιση του αιτητή ως παρεπόμενο μέτρο δυνάμει του άρθρου 35 του Ν.7(Ι)/2007 ενώ η έκθεση της ΥΑΜ και το αναλυτικό σημείωμα της λειτουργού ετοιμάστηκαν χρονικά αμέσως προ της έκδοσης των διαταγμάτων ήτοι μια και δυο ημέρες αντίστοιχα (23.9.2026 και 24.9.2026) ώστε να μην μπορεί να εγείρεται βάσιμα ζήτημα περί μη επικαιροποιημένης έρευνας εκ μέρους των καθ΄ων η αίτηση.
Περαιτέρω ο αιτητής αμφισβητεί τις διαπιστώσεις της λειτουργού που υπέβαλε το σχετικό σημείωμα, παραθέτοντας εν πολλοίς τη δική του εκδοχή σε σχέση με τα όσα λήφθηκαν υπόψη προκειμένου να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι «ο αιτητής δεν φαίνεται να διατηρεί ουσιαστική οικογενειακή σχέση με τη συμβία και τον γιο του ».
Η πλευρά των καθ΄ων αίτηση, υπεραμυνόμενη την κρίση της διοίκησης επεσήμανε, μεταξύ άλλων και με αναφορά στο ιστορικό του αιτητή ότι το παιδί του αιτητή γεννήθηκε το 2010 και κατά τα πρώτα τέσσερα χρόνια ζωής του, ο αιτητής εξέτιε ποινή φυλάκισης. Όταν το παιδί συμπλήρωσε το έβδομο έτος της ηλικίας του, ο αιτητής διέπραξε και πάλι ποινικό αδίκημα και άρχισε να εκτίει για δεύτερη φορά ποινή φυλάκισης. Αν και ο αιτητής αποφυλακίστηκε στις 15.3.2019 και τα διατάγματα απέλασης και κράτησης που είχαν εκδοθεί εναντίον του αναστάλθηκαν αντί να αξιοποιήσει τη δυνατότητα που του παρασχέθηκε να επανενωθεί με τη συμβία του και το τέκνο του και να αποκαταστήσει την οικογενειακή τους ζωή, προέβη σε νέα τέλεση σοβαρών ποινικών αδικημάτων και καταδικάστηκε εκ νέου σε ποινή φυλάκισης στις 2.7.2020. Συνεπώς, υποβάλλει η πλευρά των καθ΄ων η αίτηση, δεν δύναται ο αιτητής να επικαλείται το θεσμό της οικογένειας ως μέσο προάσπισης των δικαιωμάτων του και ως έρεισμα για την παραμονή του στη Δημοκρατία, παραγνωρίζοντας ότι ο ίδιος με τις επανειλημμένες ενέργειες και παραβατική του συμπεριφορά, υπονόμευσε στην πράξη τη διατήρηση και την ουσιαστική ανάπτυξη της οικογενειακής ζωής.
Καταρχάς οφείλει να υπομνησθεί ότι το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου της υπόθεσης και δη το αναλυτικό σημείωμα της λειτουργού ημερομηνίας 24.9.2026 το οποίο τέθηκε ενώπιον της Διευθυντρίας προς λήψη απόφασης επιβεβαιώνουν με τρόπο αναντίλεκτο ότι λήφθηκαν υπόψη και συνεκτιμήθηκαν–και σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του αιτητή- όλα τα ουσιώδη δεδομένα περιλαμβανομένου των προσωπικών και οικογενειακών περιστάσεων του αιτητή καθώς και ότι διενεργήθηκε η απαιτούμενη υπό τις περιστάσεις έρευνα αναφορικά με την περίπτωση του αιτητή και ότι ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε. Ειδικότερα λήφθηκαν υπόψη όλα όσα επιτάσσει το άρθρο 30 του Νόμου και δη η ηλικία, η κατάσταση της υγείας του αιτητή, η οικονομική του κατάσταση, η κοινωνική και πολιτιστική ένταξη του στη Δημοκρατία, η οικογενειακή ζωή του αιτητή και το βέλτιστο συμφέρον του τέκνου του καθώς και το εύρος των δεσμών του με τη χώρα καταγωγής του. Συνυπολογίστηκε δε και συσταθμίστηκε, μεταξύ άλλων στοιχείων, ότι ο αιτητής είναι πατέρας ενός ανήλικου τέκνου 16 ετών το οποίο πλησιάζει την ενηλικίωση και το οποίο δεν εξαρτάται από τον πατέρα του για την καθημερινή του φροντίδα, την οποία ουδέποτε ουσιαστικά, ως καταγράφεται, του παρείχε αφού συνολικά από τη ημέρα της γεννήσεως του παιδιού ο αιτητής βρισκόταν εκτός φυλακής συνολικά μόνο περίπου τέσσερα και επτά μήνες, ότι ο αιτητής διατηρεί οικογενειακό δεσμό με τη χώρα καταγωγής του αφού εκεί διαμένει ο ενήλικος υιός του, ότι ο αιτητής δεν έχει οποιοδήποτε ιατρικό πρόβλημα, ότι μετά την αποφυλάκιση του δεν θα εγκατασταθεί με τη συμβία και τον υιό του αλλά θα φιλοξενηθεί από τον κουμπάρο του καθώς και ότι η ένταξη του στην κυπριακή κοινωνία είναι περιορισμένη, αφού το μεγαλύτερο μέρος της παραμονής του στη Δημοκρατία το πέρασε στη φυλακή.
Εν προκειμένω και ειδικότερα σε σχέση με τα όσα παρατίθενται από τη λειτουργό προς αιτιολόγηση της κατάληξης ότι ο αιτητής δεν φαίνεται να διατηρεί ουσιαστική οικογενειακή σχέση με τη συμβία και τον υιό του, διαπιστώνω ότι οι εν λόγω καταγραφές καθιστούν την επίμαχη κατάληξη εύλογα επιτρεπτή και επαρκώς αιτιολογημένη ώστε να μην παρέχονται περιθώρια για επέμβαση του Δικαστηρίου.
Η δε απλή αναφορά του αιτητή ότι είναι η εσφαλμένη η διαπίστωση της λειτουργού ότι δεν έχει εντοπιστεί οποιοδήποτε στοιχείο για τη συμβία και το παιδί του αιτητή στο σύστημα του Τμήματος, ουδόλως μπορεί να επηρεάσει τη νομιμότητα των προσβαλλόμενων αποφάσεων, αφού ως ορθά υποδεικνύει ο κ. Χριστοφίδης, το γεγονός της ύπαρξης της συμβίας του αιτητή και του τεκνού του, όχι μόνο δεν αμφισβητήθηκε από τους καθ΄ων η αίτηση αλλά τουναντίον ήταν εις γνώση των καθ΄ων η αίτηση και σαφώς λήφθηκε υπόψη.
Αναφορικά δε με τις έτερες αναφορές του αιτητή ήτοι ότι: 1) η συμβία και το τέκνου του αιτητή τον επισκέπτονταν αραιά στη φυλακή λόγω, ως ισχυρίζεται, της απόστασης και της οικονομικής τους κατάστασης δεδομένου ότι η οικογένεια ζούσε σε άλλη πόλη, 2) ότι η επιλογή να μεταβεί κατά την άδεια εξόδου του από τις φυλακές στο σπίτι του κουμπάρου του όπως και το γεγονός ότι μετά την αποφυλάκιση του αναμενόταν να συγκατοικήσει με αυτόν οφειλόταν στο ότι η συμβία και ο υιός του διέμεναν με άλλους ώστε να μοιράζονται το ενοίκιο, 3) αν και ως ο ίδιος παραδέχεται απουσίαζε από την καθημερινή ζωή του υιού του λόγω του εγκλεισμού του στις φυλακές εντούτοις αυτό δεν σημαίνει ότι δύναται να απωλέσει το δικαίωμα για μια φυσιολογική ζωή μαζί του, δεν μπορώ να δεχθώ ότι οι εν λόγω αναφορές μπορούν να καταδείξουν ελλιπή έρευνα και να κλονίσουν τη νομιμότητα των επίδικων αποφάσεων. Τούτο διότι πρώτον τα όσα ο αιτητής εκ των υστέρων και δια μέσου της γραπτής του αγόρευσης αναφέρει προς επεξήγηση των λόγων που η οικογένεια του αιτητή δεν τον επισκεπτόταν συχνά στη φυλακή δεν αποτελούν μαρτυρία (Χατζηγεωργίου v Δήμου Πόλεως Χρυσοχούς (Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 33/2015, ημερομηνίας 1/2/22), ECLI:CY:AD:2022:C40 ΕΖΕ v Δημοκρατίας (Ε.Δ.Δ Αρ. 36/16, ημερομηνίας 19/5/22). Δεύτερον διότι στην έκθεση των ΥΚΕ, κάτι που επισημαίνεται και στο σημείωμα της λειτουργού, καταγράφεται ρητώς ότι ο αιτητής μετά την αποφυλάκιση δεν θα εγκατασταθεί μαζί με τη συμβία και το τεκνό του αιτητή αφού οι τελευταίοι μοιράζονται το ενοίκιο με τρίτους και συνεπώς το δεδομένο αυτό δεν παραγνωρίστηκε. Τρίτον και καθοριστικότερο διότι τα όσα ο αιτητής διατείνεται δεν μπορούν να αναιρέσουν την ουσία των διαπιστώσεων της λειτουργού, περιλαμβανομένου και της διαπίστωσης ότι ο αιτητής είχε ελάχιστη παρουσία στη ζωή του παιδιού του ένεκα βεβαίως των διαρκών και συνέχων ποινών φυλάκισης του.
Αυτό που εν τέλει παραγνωρίζει η πλευρά του αιτητή είναι ότι οι καθ΄ων η αίτηση έλαβαν πληθώρα δεδομένων και στοιχείων, τα οποία αποτίμησαν συνολικά προς αιτιολόγηση της απόφασης τους, ώστε το όλο ζήτημα να μην μπορεί να ιδωθεί αποσπασματικά, ως πράττει ο αιτητής.
Ως λέχθηκε στην απόφαση του Εφετείου Κ.Ι v Δημοκρατίας (Ε.Δ.Δ αρ. 128/19, ημερομηνίας 22/1/24), ο δικαστικός λόγος της οποίας τυγχάνει εφαρμογής και στα δεδομένα της παρούσας περίπτωσης: «Εν προκειμένω, ο Εφεσείων δεν απέδειξε, ως όφειλε, στη βάση συγκεκριμένων γεγονότων τη σταθερότητα της σχέσης του που απαιτείται σε τέτοιες περιπτώσεις» (βλ. απόφαση ΕΔΑΔ ημερ. 20.6.2022 επί της Αίτησης Αρ. 50963/99 Al Nashit v. Bulgaria, παράγραφος 112).’’ Η δε απλή αναφορά του είτε περί της ύπαρξης της είτε περί των επιθυμιών του αιτητή για τέτοια οικογενειακή ζωή υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις της περίπτωσης, δεν αρκεί.
Συναφώς δεν υπέχουν οποιασδήποτε σημασίας και ουδόλως διαφοροποιούν την κατάσταση τα όσα η πλευρά του αιτητή αναφέρει περί του ότι «έχασε κάθε επαφή με τη Πολωνία» και περί του ότι αν απελαθεί δεν θα έχει κάποιον να τον φιλοξενήσει αφού ο ενήλικος υιός του που διαβιεί εκεί έχει δική του οικογένεια και υποχρεώσεις. Αυτό που εν προκειμένω, διαπιστώνεται είναι, ότι κατά την εξέταση του εύρους των δεσμών του αιτητή με τη χώρα καταγωγής του λήφθηκε, μεταξύ άλλων, υπόψη ότι η οικογενειακή του ζωή δεν περιορίζεται μόνο στη Δημοκρατία. Ειδικότερα δε και πέραν του ότι ο αιτητής, γεννήθηκε, μεγάλωσε και έζησε στην Πολωνία- αφού ως καταγράφεται στην έκθεση των ΥΚΕ παρέμεινε στη χώρα καταγωγής του τουλάχιστον μέχρι το 2001-συνυπολογίστηκε και το γεγονός ότι ο αιτητής, διατηρούσε επίσης οικογενειακό δεσμό με τη χώρα καταγωγής του καθότι εκεί διαμένει ο ενήλικος υιός του, ηλικίας 34 ετών από τον πρώτο γάμο του αιτητή. Δεν εντοπίζεται οτιδήποτε μεμπτό. Άλλωστε είναι ο ίδιος ο αιτητής που ως αποτυπώνεται στην έκθεση των ΥΚΕ ανέφερε ότι με τον μεγαλύτερο υιό του διατηρούσε πάντα επαφές.
Ούτε και όμως θα συμφωνήσω με την επαναλαμβανόμενη θέση του αιτητή ότι η «παρούσα περίπτωση του αιτητή είναι τέτοια ώστε η διεξαγωγή προσωπικής συνέντευξης του αιτητή και των μελών της οικογένειας του επιβαλλόταν προτού εκδοθούν οι προσβαλλόμενες αποφάσεις και διατάγματα» καθώς και ότι δεν δόθηκε στον αιτητή το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης κατά παράβαση του άρθρου 43 του Ν.158(Ι)/99.
Αρκεί να επισημάνω ότι η διοίκηση δεν είχε τη νομική υποχρέωση να παρέχει στον αιτητή, πόσο δε μάλλον στα μέλη της οικογένειας του, δικαίωμα να ακουστούν ή να ειδοποιηθούν για σκοπούς συνέντευξης πριν από την έκδοση των επίδικων διαταγμάτων (Kedoum v. Δημοκρατίας (2005) 3 Α.Α.Δ.505).Εξάλλου ο αιτητής, ο οποίος ουδόλως υπέδειξε οποιαδήποτε νομοθετική πρόνοια που να επιβάλλει στη διοίκηση μια τέτοια υποχρέωση, ουδέν εισηγήθηκε και ουδέν ανέφερε κατά την ανάπτυξη του συγκεκριμένου λόγου ακύρωσης σε σχέση με τους ισχυρισμούς που θα προέβαλε ενώπιον της διοίκησης με αποτέλεσμα ο ισχυρισμός να απολήγει ούτως ή άλλως αλυσιτελής (PAPOUIS DAIRIES LTD v Δημοκρατίας (Έφεση Κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 79/2018, ημερομηνίας 15/3/24).
Στην απόφαση Α.Ν v Δημοκρατίας (Α.Ε αρ. 89/2015, ημερομηνίας 3/6/22), ECLI:CY:AD:2022:C233 η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου υπόμνησε σχετικώς τα ακόλουθα:
«Αναφορικώς προς τον λόγο έφεσης 1, ο Εφεσείων λέγει ότι η Διοίκηση όφειλε να του παράσχει δικαίωμα ακρόασης και πως, τελικώς, όπως και να έχουν τα πράγματα, το πρωτόδικο συμπέρασμα ότι οι ισχυρισμοί της πρώην συζύγου του Εφεσείοντα δεν επίδρασαν στην κρίση του Υπουργού Εσωτερικών, είναι αυθαίρετο.
Δεν συμφωνούμε με τον Εφεσείοντα.
Κατ’ αρχάς, η Διοίκηση δεν είχε υποχρέωση, υπό τις περιστάσεις, να ειδοποιήσει τον Εφεσείοντα για σκοπούς συνέντευξης, ακρόασης ή άλλα τέτοια τινά, πριν από την έκδοση του διατάγματος απέλασης (Salona Agency Ltd v. Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Α.Ε. 138/13, ημ. 4.12.19, ECLI:CY:AD:2019:C508, Joudine και Άλλου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2006) 3 Α.Α.Δ. 500, 512-513, Kedoum v. Κυπριακής Δημοκρατίας (2005) 3 Α.Α.Δ. 505, 512)[..]
Παρεμβάλλουμε - με όποια αξία μπορεί να έχει - ότι δεν φαίνεται από τα γεγονότα να είχε ζητήσει ο Εφεσείων από την αρμόδια αρχή να ακουστεί και πως αυτή αρνήθηκε το αίτημα.
Ο λόγος έφεσης 1 απορρίπτεται.»
Επομένως ούτε ζήτημα περί ανεπαρκούς έρευνας μπορεί να τίθεται αφού αφενός τέτοια συνέντευξη δεν ήτο αναγκαία, αφετέρου δε ενώπιον της διοίκησης είχαν τεθεί όλα τα απαιτούμενα στοιχεία και δεδομένα για να μπορεί η ίδια να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα.
Απορριπτέα δε κρίνεται και η έτερη γενική αναφορά του αιτητή ότι υπάρχει ελλιπής έρευνα εκ μέρους των καθ΄ων η αίτηση καθότι η έκθεση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας στην οποία στηρίχθηκε το σημείωμα της λειτουργού φέρεται και παρόλο που δεν φέρει ημερομηνία σύνταξης να είναι τουλάχιστον 2 ετών αφού αναφέρει την ηλικία του αιτητή ως 53 ετών και την ηλικία του υιού του αιτητή ως 14 ετών. Καθίσταται δε φανερό ότι το γεγονός ότι η έκθεση των ΥΚΕ είχε συνταχθεί σε προηγούμενο χρόνο ήτοι το 2024, δεν μπορεί να οδηγήσει αφ΄ εαυτής σε πλάνη και δη ουσιώδη και να καταστήσει πάσχουσα τη διενεργηθείσα έρευνα. Τούτο δε αφού αφενός της πιο πάνω έκθεσης ακολούθησε η ετοιμασία τόσο της επιστολής της ΥΑΜ όσο και του σημειώματος της λειτουργού τα οποία συντάχθηκαν λίγες ημέρες πριν από την έκδοση των διαταγμάτων παρέχοντας επίκαιρη πληροφόρηση. Αφετέρου δε διότι ο αιτητής δεν υπέδειξε οτιδήποτε, πόσο δε μάλλον καθοριστικό, το οποίο πράγματι να έλαβε χώρα κατά το διαρρεύσαν διάστημα και το οποίο να μην λήφθηκε υπόψη, ώστε ως τέτοιας σημασίας να δύναται να κλονίσει τη νομιμότητα των επίδικων αποφάσεων.
Περαιτέρω ο αιτητής και με σκοπό να καταδείξει ότι «αναγνωρίστηκαν οι ουσιαστικοί οικογενειακοί και κοινωνικοί δεσμοί του αιτητή» και συνεπώς οι ληφθείσες αποφάσεις είναι προϊόν ελλιπούς έρευνας επικαλείται την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου ημερομηνίας 5.5.2023 που λήφθηκε στα πλαίσια αιτήσεως για εκτέλεση του Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης το οποίο είχε εκδοθεί εναντίον του αιτητή καθώς και την απόφαση ημερομηνίας 26.5.2023 δια της οποίας διατάχθηκε η αναγνώριση και εκτέλεση της καταδικαστικής απόφασης από το Επαρχιακό Δικαστήριο της Πολωνίας στη Δημοκρατία.
Δεν θα συμφωνήσω με την εισήγηση. Καταρχάς είναι ορθή η παρατήρηση των καθ΄ων η αίτηση ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο άσκησε τη διακριτική του ευχέρεια και αρνήθηκε την εκτέλεση του Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης διατάσσοντας όπως οι ποινές που επιβλήθηκαν από Πολωνικό Δικαστήριο εκτιθούν στη Δημοκρατία, έχοντας ενώπιον του τη σύμφωνη θέση της δικηγόρου της κεντρικής αρχής (Δημοκρατίας). Εν προκειμένω το γεγονός ότι λήφθηκαν υπόψη οι οικογενειακές περιστάσεις του αιτητή για σκοπούς έκδοσης των εν λόγω αποφάσεων ήτοι στα πλαίσια άλλης δικαστικής διαδικασίας, παντελώς διαφορετικής φύσεως, σε διαφορετικό χρόνο και με τη σύμφωνη γνώμη της Δημοκρατίας, ουδόλως δημιουργούσε οποιαδήποτε δέσμευση για σκοπούς έκδοσης των επίδικων διαταγμάτων.
Από τα όσα παρατέθηκαν ανωτέρω καθίσταται σαφές ότι οι αιτιάσεις του αιτητή περί του ότι η προσβαλλόμενη απόφαση φέρει ελλιπή αιτιολογία καθώς και ότι λήφθηκε υπό πλάνη και χωρίς δέουσα έρευνα είναι ολωσδιόλου αβάσιμες. Το ίδιο δε αβάσιμες είναι και οι γενικές αναφορές του αιτητή περί παραβίασης της αρχής της χρηστής διοίκησης, της καλής πίστης και της αρχής της αναλογικότητας. Ούτε και όμως τίθεται βάσιμα ζήτημα παραβίασης της αρχής της αμεροληψίας εφόσον τίποτα δεν εξειδικεύεται από τον αιτητή προς αυτή την κατεύθυνση. Υπενθυμίζεται δε ότι κατά πάγια νομολογία οι ισχυρισμοί περί έλλειψης μεροληψίας πρέπει να αποδεικνύονται αυστηρά και το βάρος απόδειξης το φέρει ο αιτητής, κάτι που εν προκειμένω ο αιτητής απέτυχε να πράξει (Φιλιππίδου και Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου (Αναθεωρητική Έφεση αρ. 7/2016, ημερομηνίας 10/5/23), ECLI:CY:AD:2023:C163 (Χάρης Νεοφύτου v Δημοκρατίας (2007) 3.Α.Α.Δ 8).
Αυτό που εν τέλει διαπιστώνεται είναι ότι εξετάστηκαν και λήφθηκαν υπόψη όλα τα ουσιώδη δεδομένα και ότι διενεργήθηκε η απαιτούμενη υπό τις περιστάσεις έρευνα αναφορικά με την περίπτωση του αιτητή, σύμφωνα με τα νομοθετικώς προβλεπόμενα. Όλα τα στοιχεία που αφορούσαν το πρόσωπο του αιτητή και τη συμπεριφορά του, ήταν ενώπιον των καθ΄ων η αίτηση, τα οποία συνολικά αποτιμώμενα καταδείκνυαν, ως εύλογη την κρίση της διοίκησης, ότι ο αιτητής συνιστούσε κίνδυνο για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια και ότι η απέλαση του καθίστατο δικαιολογημένη. Εν προκειμένω, είναι προφανές πως η Διοίκηση έκρινε κατόπιν επαρκούς διερεύνησης των προσωπικών και οικογενειακών του δεδομένων πως οι λόγοι δημοσίου συμφέροντος υπερτερούν της προστασίας των όποιων δικαιωμάτων του αιτητή στην οικογενειακή ζωή, ώστε να μην υπέχει οποιουδήποτε ερείσματος ούτε ο ισχυρισμός του αιτητή περί παραβίασης της οικογενειακής του ζωής και περί μη αντιστάθμισης αυτής έναντι του προστατευόμενου συμφέροντος της δημόσιας τάξης και ασφάλειας. Καθοριστικό εν τέλει παραμένει ότι ο αιτητής απέτυχε να αποδείξει ότι υπήρχαν εκείνες οι εξαιρετικές περιστάσεις που να ανατρέπουν τις διαπιστώσεις της διοίκησης, οι οποίες περιβάλλονται από το τεκμήριο νομιμότητας, το οποίο ο αιτητής ουδόλως κατόρθωσε να κλονίσει. Τα όσα δε ο αιτητής παραθέτει ουδόλως αντικρούουν τα όσα αδιαμφισβήτητα νομίμως καταγράφονται στην επιστολή της ΥΑΜ και στο σημείωμα της λειτουργού, τα οποία μεταξύ άλλων αποτέλεσαν, το έρεισμα για τη λήψη των επίδικων αποφάσεων και το περιεχόμενο των οποίων σαφώς και αρρήκτως συνδεδεμένο με τη ληφθείσα απόφαση έκδοσης των διαταγμάτων και τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου συμπληρώνουν την αιτιολογία αφού καταδεικνύουν αναμφίβολα και αναντίλεκτα τους λόγους που οδήγησαν στη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης (Vassiliou v. Republic (1982)3 C.L.R.220, Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας 1929-1959 σελ. 185) Ηλιόπουλος ν. ΑΗΚ (2000) 3 Α.Α.Δ. 438).
Απόλυτα σχετικά είναι τα όσα λέχθηκαν στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Ιωάννη Καρωμένου και Δημοκρατίας, Υπόθεση Αρ. 483/2015, ημερομηνίας 9/7/2015, ECLI:CY:AD:2015:D494, η οποία αφορούσε περίπτωση Έλληνα υπήκοου, ο οποίος καταδικάστηκε για αδικήματα ναρκωτικών σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης και ο γάμος του οποίου με Ελληνοκύπρια, με την οποία είχε αποκτήσει παιδί, λύθηκε όταν ήταν στη φυλακή και αρραβωνιάστηκε με άλλη Ελληνοκύπρια. Τα παραθέτω:
«Το κατηγορητήριο και οι λεπτομέρειες των αδικημάτων, για τα οποία είχε καταδικαστεί ο αιτητής, ήταν ενώπιον των καθ' ων η αίτηση κατά την έκδοση της εν λόγω πράξης, όπως και όλα τα σχετικά με τα κριτήρια του άρθρου 30 γεγονότα (η σύντομη σχετικά διάρκεια διαμονής του αιτητή στην Κύπρο, ο προηγούμενος γάμος του, τα διατάγματα ανάθεσης της γονικής μέριμνας και διατροφής του παιδιού, η προηγούμενη εργασία του αιτητή, ο αρραβώνας του με Ελληνοκύπρια και η επιθυμία του να επιστρέψει στην Ελλάδα μετά την αποφυλάκιση του (ερυθρό 40)). Αποτελούσαν στοιχεία του φακέλου που, κατά τεκμήριο, λήφθηκαν υπόψη, ενώ στην αιτιολόγηση της απόφασης ρητά αναφέρεται ότι «οι αρμόδιες αρχές έλαβαν υπόψη όλα τα δεδομένα της περίπτωσης σας». Αναφορά στα δεδομένα της προσωπικής και οικογενειακής κατάστασης του αιτητή γίνεται τόσο στο διοικητικό φάκελο, όσο και στη ίδια την εισήγηση του Αν. Διευθυντή του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης. Στην εισήγηση του Αναπληρωτή Διευθυντή προς τον Υπουργό γίνεται και απλή μνεία, χωρίς οτιδήποτε άλλο, σε φόβους της πρώην συζύγου του αιτητή ότι κινδυνεύει τόσο η ίδια όσο και το παιδί τους σε περίπτωση που ο αιτητής αποφυλακιστεί. Αυτό όμως δεν πλήττει το θεμέλιο της έρευνας, διότι οι ισχυρισμοί της πρώην συζύγου, όπως έχει ήδη σημειωθεί, δεν επενέργησαν στην αιτιολογία των επίδικων διαταγμάτων.
Η κατά το άρθρο 29 του Ν.7(Ι)/2007 «πραγματική, ενεστώσα και επαρκής σοβαρή απειλή», συναρτάται κατά τεκμήριο με υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων, η οποία, εφόσον συνοδεύεται και με προηγούμενες καταδίκες, ενισχύει την ανεπιθύμητη συμπεριφορά και καθιστά πιο δικαιολογημένη την απέλαση(βλ. Anghel Viorel, Υπ.αρ.1064/2012, ημερομηνίας 20.5.2014). [….]
Ούτε το άρθρο 30 του Νόμου παραβιάστηκε εδώ, αφού από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου προέκυπταν όλα τα συναφή στοιχεία της προσωπικής και οικογενειακής κατάστασης του αιτητή που θα έπρεπε να ληφθούν υπόψη - ότι ήταν πατέρας Κύπριας υπηκόου, ο αρραβώνας του με Ελληνοκύπρια, η ανάθεση της αποκλειστικής γονικής μέριμνας του παιδιού του στην πρώην συζύγου του, η υποχρέωση του για την καταβολή μηνιαίου ποσού για τη διατροφή του παιδιού, αλλά και οι παράγοντες εντάξεώς του στη χώρα υποδοχής. Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι η περίοδος φυλάκισης μπορεί να ληφθεί υπόψη στο πλαίσιο της συνολικής εκτίμησης που απαιτείται για να εξακριβωθεί αν έχουν διαρραγεί οι δεσμοί εντάξεως που είχαν δημιουργηθεί προηγουμένως με το κράτος - μέλος υποδοχής (βλ. C-400/2012, Secretary of State for the Home Department v. Μ. G., 16.1.2014). [….]
O αιτητής επικαλείται επίσης δυσανάλογη παραβίαση του δικαιώματος της ιδιωτικής και οικογενειακής του ζωής, αφού δεν λήφθηκε δεόντως υπόψη ότι έχει ανήλικο τέκνο το οποίο έχει αυτοτελές δικαίωμα παραμονής στην Κύπρο το οποίο και συντηρούσε.
Η συνήγορος των καθ' ων η αίτηση ορθά αναφέρει ότι όλα τα συναφή στοιχεία ήταν ενώπιον της διοίκησης, όπως η ηλικία της θυγατέρας του αιτητή, η έκδοση διαζυγίου, η εκ συμφώνου έκδοση διαταγμάτων ανάθεσης της αποκλειστικής γονικής μέριμνας του παιδιού στη μητέρα, πρώην σύζυγο του αιτητή, και απαγόρευσης της εξόδου του παιδιού χωρίς την γραπτή συγκατάθεση της μητέρας, καθώς και ο αρραβώνας του αιτητή με Ελληνοκύπρια.
Ο αιτητής, με τα όσα ισχυρίσθηκε, δεν απέδειξε τις εξαιρετικές εκείνες οικογενειακές περιστάσεις που θα μπορούσαν να αντισταθμίσουν τον καλά τεκμηριωμένο από τη Διοίκηση λόγο περιφρούρησης της δημόσιας τάξης. Θεωρώ ότι χρήσιμη αναφορά για το ζήτημα που εδώ απασχολεί μπορεί να γίνει στο σύγγραμμα των Harris O' Boyle and Warbrick, Law of the European Convention on Human Rights, σελ. 351 και 352, όπου αναφέρεται. [….]
Ωστόσο, οι πιο πάνω αποφάσεις δεν υποδηλώνουν υποχρέωση της Διοίκησης να αντιπαραβάλει ρητά τις οικογενειακές περιστάσεις του προς απέλαση πολίτη με τους επιτακτικούς λόγους δημοσίου συμφέροντος. Αρκεί να προκύπτει ότι διερευνήθηκαν και λήφθηκαν υπόψη όλοι οι σχετικοί παράγοντες (βλ. Υπόθεση αρ. 5944/13, Χρίστος Τσαλικίδης ν. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 26.9.2013).
Όταν εκδίδονταν τα διατάγματα κράτησης και απέλασης του αιτητή, ο Υπουργός είχε πλήρη εικόνα των προσωπικών και οικογενειακών δεδομένων του, για την οριστική διάρρηξη της έγγαμης σχέσης, καθώς και το γεγονός του αρραβώνα του αιτητή με Ελληνοκύπρια. Εν προκειμένω, είναι προφανές ότι πως η Διοίκηση έκρινε πως οι λόγοι δημοσίου συμφέροντος υπερτερούν της προστασίας των όποιων δικαιωμάτων του αιτητή στην οικογενειακή ζωή, κατόπιν επαρκούς διερεύνησης των προσωπικών και οικογενειακών του δεδομένων. Εξάλλου, η αιτιολογία της απόφασης μπορεί να συμπληρωθεί από τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου.».
Η πιο πάνω απόφαση επικυρώθηκε από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Α.Ν. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, ΑΕ Αρ. 89/2015, ημερομηνίας 3/6/2022. Κρίνεται σκόπιμο να παραθέσω το ακόλουθο απόσπασμα, αν και εκτενές, καθότι τα όσα λέχθηκαν τυγχάνουν πλήρους εφαρμογής και στην παρούσα υπόθεση και απαντούν στην όλη επιχειρηματολογία του αιτητή:
«Το Πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε πως το κατηγορητήριο και οι λεπτομέρειες των αδικημάτων για τα οποία είχε καταδικαστεί ο Εφεσείων, βρίσκονταν ενώπιον των Εφεσίβλητων κατά τους κρίσιμους χρόνους και ότι τα στοιχεία που συνυπολογίστηκαν συνιστούσαν, όντως, πραγματική, ενεστώσα και επαρκή σοβαρή απειλή, συνοδευόμενη μάλιστα και από το στοιχείο της προηγούμενης καταδίκης σε σοβαρό ποινικό αδίκημα ναρκωτικών, ενισχύοντας με αυτό τον τρόπο και τα περί ανεπιθύμητης συμπεριφοράς του Εφεσείοντα και το δικαιολογημένο της απέλασης (Viorel ν. Κυπριακή Δημοκρατία, Υπόθεση Αρ. 1064/12, ημ. 2.8.12). Δεν βλέπουμε πώς έσφαλε το Πρωτόδικο Δικαστήριο κρίνοντας επί της πτυχής αυτής την προσβαλλόμενη απόφαση, και αυτό γιατί ενήργησε καλώς κατά τις ισχύουσες αρχές με κατά νουν τα γεγονότα της υπόθεσης.
Δεν υπήρξε παραβίαση του Άρθρου 29, Ν.7(Ι)/07.
Παρομοίως, σε σχέση προς τα περί του Άρθρου 35, ήταν και πάλι εύστοχη η επισήμανση από το Πρωτόδικο Δικαστήριο ότι, ως εκ της χρονικής στιγμής έκδοσης του διατάγματος απέλασης - συναρτώμενου τού τελευταίου προς τον χρόνο αποφυλάκισης του Εφεσείοντα μια μέρα προηγουμένως - δεν μπορούσε να τεθεί, εκ των πραγμάτων, ζήτημα αξιολόγησης (κατά τον χρόνο εκτέλεσης του διατάγματος απέλασης), της όποιας ουσιαστικής μεταβολής των περιστάσεων αφότου εκδόθηκε το διάταγμα απέλασης, κατά τα διαλαμβανόμενα στο Άρθρο 35(2), Ν.7(Ι)/07.
Δεν καταδείχθηκε παραβίαση του Άρθρου 35, Ν.7(Ι)/07.
Ήταν εύλογο για τους Εφεσίβλητους να εκτιμήσουν, με βάση και την καταδίκη του Εφεσείοντα (και ό,τι τούτη αφορούσε), πως ο Εφεσείων συνιστούσε κίνδυνο για τη δημόσια τάξη, με την κρίση τους ότι λόγοι δημοσίου συμφέροντος καλούσαν λελογισμένως σε απέλαση του να αιτιολογείται πλήρως και επαρκώς με βάση και τις αρχές της νομολογίας. […..]
Το Πρωτόδικο Δικαστήριο, έκρινε, καταλλήλως, πως από τον Διοικητικό Φάκελο αναδύονταν, όλα τα αφορώντα και αποτιμήσιμα στοιχεία της προσωπικής και οικογενειακής κατάστασης του Εφεσείοντα.
Πιο συγκεκριμένα, συνυπολογίστηκε δεόντως πως ο Εφεσείων ήταν πατέρας Κύπριας υπηκόου, ο αρραβώνας του με Ελληνοκύπρια, η ανάθεση της αποκλειστικής γονικής μέριμνας του παιδιού στην πρώην σύζυγο, η υποχρέωση του για την καταβολή μηνιαίου ποσού διατροφής του παιδιού, αλλά και οι παράγοντες ένταξης του στη χώρα υποδοχής (Ελλάδα).[…..]
Το Πρωτόδικο Δικαστήριο σημείωσε ότι η περίοδος φυλάκισης του Εφεσείοντα απάρτιζε μεταβλητή που μπορούσε να συνεκτιμηθεί στο πλαίσιο της συνολικής αποτίμησης που απαιτούνταν προκειμένου να εξακριβωθεί αν είχαν «… διαρραγεί οι δεσμοί εντάξεως που είχαν δημιουργηθεί προηγουμένως με το κράτος-μέλος υποδοχής (βλ. C-400/2012, Secretary of State for the Home Department v. Μ. G., 16.1.2014) ». Δεν υπάρχει κάτι από όσα παραπεμφθήκαμε από τον κ. Πολυχρόνη που να πλήττει, έστω και κατά το ελάχιστο, την πρωτόδικη αυτή κρίση.
Δεν παραβιάστηκε το Άρθρο 30, Ν.7(Ι)/07.
Ο λόγος έφεσης 3 απορρίπτεται.[..]
Με τον λόγο έφεσης 5, ο Εφεσείων προτάσσει ότι από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου αναφύεται πως «είναι δεδομένο ότι είχε ανήλικο τέκνο στη Κύπρο με την πρώην σύζυγο του η οποία προφανώς υπό τις περιστάσεις δεν ήταν διατεθειμένη να το μεταφέρει στο εξωτερικό, ενώ ο ίδιος ήταν αρραβωνιασμένος με Κύπρια Πολίτη ενώ με την απομάκρυνση του από το έδαφος της Δημοκρατίας θα το αποστερείτο για μεγάλο χρονικό διάστημα ήτοι 3 χρόνια .».
Τούτη η κατάσταση και μόνο, υποβάλλει ο Εφεσείων, σε συνδυασμό με τους λόγους απέλασης και τους ισχυρότατους δεσμούς του « με το έδαφος της Δημοκρατίας» συνιστά υπέρμετρα δυσανάλογο περιορισμό του δικαιώματος ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής κατά τις προβλέψεις του Άρθρου 15 του Συντάγματος, του Άρθρου 8, ΕΣΔΑ αλλά και παραβίαση των Άρθρων 2, 3, 9 και 16 του Περί της Συμβάσεως των Δικαιωμάτων του Παιδιού Κυρωτικό Νόμου 243/90.
Δεν ομογνωμούμε με τον Εφεσείοντα.
Η ολότητα των γεγονότων που είχε να ζυγίσει η Διοίκηση έχοντας στο μυαλό τη νομοθεσία δικαιολογούσαν την διατύπωση από το Πρωτόδικο Δικαστήριο πως οι Εφεσίβλητοι-με συγκεκριμενοποιημένη αναφορά και στο Άρθρο 29(3), Ν.7(Ι)/07 - λαμβάνοντας τα επίδικα μέτρα κατά του Εφεσείοντα για λόγους δημόσιας τάξης ή δημόσιας ασφάλειας τήρησαν την αρχή της αναλογικότητας με αποκλειστική θεμελίωση στην προσωπική του συμπεριφορά η οποία, ως ορθώς κρίθηκε, αποτελούσε πραγματική, ενεστώσα και επαρκώς σοβαρή απειλή στρεφόμενη κατά θεμελιώδους συμφέροντος της κοινωνίας.
Ο λόγος έφεσης 5 απορρίπτεται.».
Το ίδιο και ο λόγος έφεσης 6.
Εξηγούμε
Το Πρωτόδικο Δικαστήριο - με όσα είπε να τα θεωρούμε και αυτά ορθά κατά νόμο και ουσία - κατέγραψε και τα εξής για το παράπονο του Εφεσείοντα πως σφαλερώς είναι που έκρινε ότι δεν υπήρξε παραβίαση του Άρθρου 5, ΕΣΔΑ:
[..]Εδώ φαίνεται ότι τηρήθηκαν οι πρόνοιες και ικανοποιήθηκαν οι προϋποθέσεις του Ν.7(Ι)/2007 σε σχέση με την απέλαση του αιτητή. Η δε κράτηση αλλοδαπού εναντίον του οποίου έχει εκδοθεί διάταγμα απέλασης, συνιστά διοικητικό μέτρο παρεπόμενο του διατάγματος απέλασης που ήδη επέφερε το έννομο αποτέλεσμα και αποβλέπει στην εκτέλεση του..».
Δεν έχουμε τίποτα να προσθέσουμε στο ως άνω σκεπτικό.
Μας βρίσκει συγκλίνοντες. »
Καταληκτικά επισημαίνω ότι η απόφαση έκδοσης των επίδικων διαταγμάτων υπήρξε σύννομη και σε κάθε περίπτωση εύλογα επιτρεπτή. Ο αιτητής δεν έχει θέσει οτιδήποτε ικανό που να ανατρέπει το τεκμήριο της κανονικότητας έτσι ώστε να ικανοποιήσει το Δικαστήριο για την αναγκαιότητα παρέμβασης του (Καττιμέρη v Δημοκρατία (Έφεση Κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ. 65/2019, ημερομηνίας 22 Νοεμβρίου 2023).
Στη βάση των ανωτέρω, ουδείς εκ των λόγων ακύρωσης ευσταθεί. Κατά συνέπεια, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται και οι επίδικες αποφάσεις επικυρώνονται με έξοδα €1800 εναντίον του αιτητή και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.
Κελεπέσιη, Δ.Δ.Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο