ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση Αρ. 1123/2026 (K) iJustice
5 Νοεμβρίου, 2026
[Φ. ΚΑΜΕΝΟΣ, ΔΔΔ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ABDOURAHAMANE BALDE
Αιτητή
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, μέσω
1. ΥΦΥΠΟΥΡΓΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
2. ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ
Καθ' ων η Αίτηση
.........
Νατάσα Χαραλαμπίδου, για Νατάσα Χαραλαμπίδου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ για Αιτήτρια
Θεοφανώ Βασιλάκη, Δικηγόρος για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για Καθ' ων η αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
Φ. Καμένος, ΔΔΔ.: Ο Αιτητής υπήκοος Γουινέας, στις 10.11.2020, υπέβαλε αίτηση για διεθνή προστασία, η οποία απορρίφθηκε στις 29.08.2024 από την Υπηρεσία Ασύλου. Στις 02.07.2025 απορρίφθηκε η προσφυγή του από το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας (ΔΔΔΠ). Ακολούθως υπέβαλε πρώτη μεταγενέστερη αίτηση η οποία απορρίφθηκε από την Υπηρεσία Ασύλου ενώ η προσφυγή του εναντίον της επίσης απερρίφθη από το ΔΔΔΠ. Ακολούθως στις 22.09.2025 υπέβαλε νέα μεταγενέστερη αίτηση, η οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη και στις 13.10.2025 υπέβαλε προσφυγή στο ΔΔΔΠ σχετικά με την εν λόγω απόρριψη, με αριθμό Τ/501/2025 η οποία εκκρεμεί (εφεξής η «τρίτη προσφυγή στο ΔΔΔΠ» ή εν συντομία η «ΤΠ»).
Στις 07.10.2026 συνελήφθη για παράνομη παραμονή στην Δημοκρατία και την ιδία κηρύχθηκε απαγορευμένος μετανάστης και εναντίον του εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης δυνάμει του άρθρου 14 του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης νόμου, πράξεις τις οποίες ο Αιτητής προσβάλλει με την παρούσα προσφυγή.
Με τους δύο πρώτους λόγους ακύρωσης, οι οποίοι αναπτύσσονται ενιαία, ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι με την καταχώριση και εκκρεμότητα της ΤΠ, διατηρούσε το καθεστώς Αιτητή διεθνούς προστασίας και ότι η απόφαση της Διευθύντριας για έκδοση των προσβαλλόμενων διαταγμάτων μετά την υποβολή της εν λόγω ΤΠ, είναι προϊόν ελλιπούς έρευνας, πλάνης περί τα πράγματα και τον Νόμο, μη χρηστής διοίκησης, κατάχρησης εξουσίας, παράνομη και καταχρηστική.
Τους συγκεκριμένους λόγους ακύρωσης, ο Αιτητής εδράζει στον ισχυρισμό του ότι η ΤΠ καταχωρήθηκε πριν του επιδοθούν οι εδώ προσβαλλόμενες πράξεις (κήρυξη του ως απαγορευμένου και διατάγματα κράτησης και απέλασης) ημερομηνίας 07.10.2026 και στις συνέπειες που θεωρεί ότι κάτι τέτοιο ενέχει για τις εδώ προσβαλλόμενες.
Δε θα συμφωνήσω με τις υποβολές της ευπαίδευτης συνηγόρου του Αιτητή στα πλαίσια των συγκεκριμένων λόγων ακύρωσης. Σε καμία περίπτωση η ΤΠ επί μιας δεύτερης μεταγενέστερης αίτησης, πόσο μάλλον μάλιστα που εδώ έχει ήδη απορριφθεί από το ΔΔΔΠ η προηγούμενη προσφυγή του εναντίον της απόρριψης της πρώτης μεταγενέστερης αίτησης του και είχε ήδη απορριφθεί ως απαράδεκτη από τη διοίκηση η δεύτερη μεταγενέστερη αίτηση, θα καθιστούσε τον Αιτητή ως αιτητή διεθνούς προστασίας.
Σχετική με τα εδώ κρινόμενα είναι η απόφαση στην Έφ. Δ.Δ Αρ. 8/2022 Madber ν. Κυπριακής Δημοκρατίας ημερομηνίας 17.11.2022 στη βάση των διαπιστώσεων της οποίας επίσης απορριπτέοι οι εν λόγω ισχυρισμοί του Αιτητή (εκεί μάλιστα επίδικη ήταν πρώτη μεταγενέστερη αίτηση όχι η ΤΠ επί της δεύτερης ως στην παρούσα). Λίαν σχετική είναι και η απόφαση του Εφετείου (τότε υπό Αναθεωρητική Δικαιοδοσία) στην Ε.Δ.Δ Αρ. 20/2024 Ruth Nsah v. Κυπριακής Δημοκρατίας ημερ. 22.10.2024.
Περαιτέρω, στα πλαίσια των πρώτων δύο λόγων ακύρωσης ο Αιτητής εγείρει σφάλμα αιτιολογίας και έρευνας ειδικότερα του διατάγματος κράτησης, η αιτιολογία του οποίου βάλλεται ως ανυπόστατη και λανθασμένη και μη συνάδουσα με τα πραγματικά γεγονότα και τα στοιχεία του Διοικητικού Φακέλου της Αιτήτριας.
Ούτε εδώ θεωρώ το παράπονο δικαιολογημένο. Το προσβαλλόμενο διάταγμα κράτησης εξεδόθη αφού είχε διαπιστωθεί (‘Έκθεση ΥΑΜ-Παράρτημα 1 σε ένσταση) η παράνομη παραμονή του στη Δημοκρατία, ότι δεν έχει σταθερό τόπο διαμονής και φιλοξενείται από φίλους του αλλάζοντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα διεύθυνση διαμονής και ότι δεν επιθυμεί να αναχωρήσει από την Κύπρο. Αυτά από μόνα αποτελούν επαρκή αιτιολόγηση για την έκδοση του διατάγματος κράτησης, αναφέρθηκε άλλωστε και στο ίδιο το διάταγμα με παραπομπή στο άρθρο 18ΠΣΤ(1)(α) το γεγονός της παράνομης παραμονής του, ότι υπήρχε κίνδυνος διαφυγής του όντας αρνητικός στον επαναπατρισμό του αλλά και στη μη συμμόρφωσή του με προηγούμενη απόφαση επιστροφής.
Σημειώνω εδώ ότι, σε αντίθεση με τη σχετική υποβολή του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση δεν ανέφεραν οπουδήποτε (ή στις παραγράφους 3-4 της έκθεσης της ΥΑΜ) ότι δε διέμενε στην δηλωθείσα του διεύθυνση. Αυτό που κατέγραψαν ήταν ότι ο ίδιος ανακρινόμενος προφορικά όσον αφορά τον τόπο διαμονής του ανάφερε ότι δεν διαμένει στην δηλωθείσα του διεύθυνση ούτε έχει σταθερό τόπο διαμονής και φιλοξενείται από φίλους του αλλάζοντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα διεύθυνση διαμονή. Ούτε βέβαια ο μη εντοπισμός του διαβατηρίου αποτέλεσε εκ των αιτιολογικών ερεισμάτων του διατάγματος κράτησης αλλά απλώς αναφέρθηκε ως πραγματικό δεδομένο τη στιγμή ελέγχου με τη διευκρίνιση ότι γίνονται προσπάθειες εντοπισμού του.
Ως εκ τούτου και οι δύο πρώτοι λόγοι ακύρωσης απορρίπτονται.
Με τον τρίτο λόγο ακύρωσης ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι τα προσβαλλόμενα διατάγματα παραβιάζουν την αρχή της μη επαναπροώθησης και εδώ βάσει των ισχυριζόμενων έννομων συνεπειών της υποβολής της ΤΠ. Για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω και, σε κάθε περίπτωση, για τους πιο κάτω λόγους, δεν μπορώ και εδώ να κάνω δεκτούς τους εν λόγω ισχυρισμούς του Αιτητή.
Ως προκύπτει από το περιεχόμενο της όλης διοικητικής ενέργειας και του ενώπιόν μου διοικητικού φακέλου, κατά την έκδοση των προσβαλλόμενων πράξεων λήφθηκε υπόψη όλο το μέχρι τότε ιστορικό του Αιτητή, μέρος του οποίου ήταν η απόρριψη δύο προσφυγών του από το ΔΔΔΠ και της απόρριψης ως απαράδεκτης της δεύτερης μεταγενέστερης αίτησής του, διαπιστώνοντας προ της έκδοσης των προσβαλλομένων τη μη παραβίαση της αρχής της μη επαναπροώθησης (Παράρτημα 1 σε ένσταση). Δεν βλέπω λοιπόν πως, στα πλαίσια της παρούσας και αφού μεσολάβησαν όλα τα ανωτέρω και κατόπιν ήδη ελέγχου και απόρριψης δύο προσφυγών του Αιτητή από το αρμόδιο ΔΔΔΠ, να μπορεί να υποστηριχθεί βασίμως παραβίαση της αρχής της μη επαναπροώθησης. Η παράθεση νομολογίας και μόνο δεν αρκεί για διαπίστωση από το παρόν παραβίασης της εν λόγω αρχής, ως εκ τούτου απορριπτέος κρίνεται και ο συγκεκριμένος λόγος ακύρωσης,
Με τον τέταρτο λόγο ακύρωσης εγείρεται ότι τα προσβαλλόμενα διατάγματα παραβιάζουν το άρθρο 18ΠΣΤ(1), (6) και (7) του ΚΕΦ.105 και το άρθρο 15 της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2008/115/ΕΚ. Έρεισμα του ισχυρισμού εδώ είναι και πάλι η υποβολή και εκκρεμότητα της ΤΠ. Το σκέλος αυτό του ισχυρισμού απορρίπτεται για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω, βασικά ότι δεν τίθεται ζήτημα ανάκτησης καθεστώτος νόμιμης παραμονής εκ της εκκρεμότητάς της ΤΠ.
Περαιτέρω, στα πλαίσια του ιδίου λόγου ακύρωσης, όχι σε σχέση με τις ως άνω πρόνοιες του Κεφ. 105 ή της οδηγίας 2008/115/ΕΚ αλλά με παραπομπή σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου ετών 2003-2009 στα πλαίσια αιτήσεων για έκδοση προνομιακών διαταγμάτων habeas corpus [Essa Murad Khlaief (Αρ. 1) (2003) 1 Α.Α.Δ. 1402, Khlaief (Αρ. 1) (2003) 1 Α.Α.Δ. 1402, Hassan (2004) 1 Α.Α.Δ. 648, Ahmed Bilal (2004) 1 ΑΑΔ 670 κ.α], η ευπαίδευτη συνήγορος της Αιτήτριας υποβάλλει ότι κρίθηκε ότι λόγω αναστολής (κατά βάση επ’ αόριστο) ή μη έκδοσης του διατάγματος απέλασης, δεν ήταν δυνατή η συνέχιση της κράτησης των εκεί αιτητών.
Είναι θεωρώ σαφές ότι οι πιο πάνω αποφάσεις αφορούσαν τελείως διαφορετικά δεδομένα και διαδικασία από την παρούσα και δεν παρέχουν έδαφος συγκρίσεων ή καθοδήγησης.
Άλλωστε εδώ η απέλαση ανεστάλη δυνάμει ρητής και μεταγενέστερης των εν λόγω αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου νομοθετικής πρόνοιας, ήτοι του άρθρου 11Α του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Νόμου του 2015 (Ν. 131(I)/2015), το οποίο εισήχθη με τον περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου (Τροποποιητικό) Νόμο του 2021 και ορίζει ότι με την καταχώριση προσφυγής κατά διατάγματος απέλασης που εκδίδεται δυνάμει των διατάξεων του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, αναστέλλεται (υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις) η ισχύς της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης έως την εκδίκαση της προσφυγής από το Διοικητικό Δικαστήριο. Ταυτόχρονα, στο ίδιο άρθρο 11Α, εδάφιο (2)(β) καθορίζεται ότι σε περίπτωση που το διάταγμα απέλασης συνοδεύεται από διάταγμα κράτησης, ο χρόνος εκδίκασης της προσφυγής εναντίον των πράξεων αυτών κάθε άλλο παρά αόριστος αλλά συντομότατος είναι.
Συνεπώς δε βλέπω πως η αναστολή του διατάγματος απέλασης υπό αυτές τις συνθήκες και χωρίς βέβαια το ίδιο καν να έχει ακυρωθεί αλλά απλώς να έχει ανασταλεί για σύντομο χρόνο, θα μπορούσε να οδηγήσει σε ακύρωση του διατάγματος κράτησης.
Ως εκ των ανωτέρω απορρίπτεται και ο συγκεκριμένος λόγος ακύρωσης.
Με τον τελευταίο λόγο ακύρωσης, ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι τα προσβαλλόμενα διατάγματα παραβιάζουν το άρθρο 18ΟΘ(1) του ΚΕΦ.105, το άρθρο 43 του Ν. 158(Ι)/1999 και τη χρηστή διοίκηση. Αυτό διότι δε δόθηκε στον Αιτητή περιθώριο οικειοθελούς αναχώρησης. Ταυτόχρονα εγείρεται ισχυρισμός περί παράβασης του άρθρου 43 του περί Γενικών αρχών Διοικητικού Δικαίου Νόμου καθότι δεν του παρασχέθηκε δικαίωμα να θέσει τις απόψεις του πριν την κήρυξη του ως απαγορευμένου μετανάστη. Ούτε οι εν λόγω ισχυρισμοί με βρίσκουν σύμφωνο, διότι:
Ο Αιτητής είχε λάβει περιθώριο για οικειοθελή αναχώρηση του με την απόφαση επιστροφής του (Παράρτημα 4 σε αίτηση ακυρώσεως). Στο διάταγμα κράτησης μάλιστα αναφέρθηκε η μη συμμόρφωσή του με την πράξη αυτή.
Ως προς την παροχή δικαιώματος ακρόασης, διαπιστώνω ότι ο Αιτητής εξέθεσε τις απόψεις του πριν την έκδοση των προσβαλλομένων αποφάσεων εφόσον έτυχε συνέντευξης από τις αρχές (παράρτημα 1 σε Ένσταση Καθ’ ων η αίτηση) και η εν λόγω διαδικασία συγκεντρώνει τα χαρακτηριστικά ακρόασης ως έχει καθοριστεί από τη νομολογία του ΔΕΕ (C166/13 Mukarubega, σκ. 73-82). Λίαν σχετική βέβαια είναι και η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Αναθ. Έφεση Αρ. 89/2015 Α.Ν. v. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπουργείου Εσωτερικών κ.α. ημερ. 03.06.2022) ως προς το δικαίωμα ακρόασης σε διαδικασίες ως η παρούσα.
Δεδομένων των πιο πάνω, ουδείς εκ των προτασσόμενων λόγων ακύρωσης ευσταθεί ως εκ τούτου η προσφυγή απορρίπτεται με έξοδα €1.500 (πλέον ΦΠΑ εάν υπάρχει) υπέρ των Καθ΄ ων η αίτηση. Οι προσβαλλόμενες πράξεις επικυρώνονται.
Φ. Καμένος, ΔΔΔ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο