M. N. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ, Υπόθεση αρ. 1305/2021, 11/11/2026
print
Τίτλος:
M. N. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ, Υπόθεση αρ. 1305/2021, 11/11/2026

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Υπόθεση αρ.  1305/2021

 

11 Νοεμβρίου, 2026

 

[Στ. ΜΑΞΟΥΤΗ, Δ/στής Δ.Δ.]

 

Αναφορικά με το άρθρο / τα άρθρα (α) 146 παρ. 1 του Συντάγματος

 

M. N.

Αιτήτριας

v.

 

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ

 

Καθ’ ων η αίτηση

 

 


Έλενα Παρασκευά, για την αιτήτρια

Παύλος Βασιλείου για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Στ. ΜΑΞΟΥΤΗ, Δ.Δ.Δ.: Με την παρούσα υπόθεση, η αιτήτρια αξιώνει ακύρωση της απόφασης των Καθ’ ων η αίτηση, η οποία κοινοποιήθηκε στην αιτήτρια με επιστολή ημερομηνίας 16/08/2021, με την οποία απορρίφθηκε, μετά από επανεξέταση, η ένσταση που υπέβαλε η αιτήτρια κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Διαχείρισης Επιδομάτων Πρόνοιας, του Υπουργείου Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, σύμφωνα με την οποία η αιτήτρια είχε κηρυχθεί ως «Εκούσια Άνεργος» και έπαυσε να είναι δικαιούχος επιδόματος Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος («ΕΕΕ»), από 01/09/2018.

 

Τα ουσιώδη γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, τα οποία σημειώνεται ότι δεν αμφισβητούνται, προκύπτουν μέσα από τα γεγονότα της Ένστασης καθώς και την απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου επί της Υπόθεσης αρ. 632/2019, ημερομηνίας 18/06/2021, η οποία οδήγησε στην επίδικη επανεξέταση και στην οποία αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα γεγονότα:

 

«Αρχικά, στις 18.1.2017, η αιτήτρια και ο σύζυγός της, αμφότεροι υπήκοοι Ρουμανίας, υπέβαλαν αίτηση ως πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για παροχή Ε.Ε.Ε., στην οποία επεσύναπταν διάφορα έγγραφα και/ή παραστατικά. Η εν λόγω αίτηση, με αρ. 88831, εγκρίθηκε και η αιτήτρια με το σύζυγό της άρχισαν να λαμβάνουν Ε.Ε.Ε. από τον Ιούλιο του έτους 2017. Σύμφωνα δε με τα ενώπιον μου στοιχεία, ως περιλαμβάνονται και στην ένσταση των καθ' ων η αίτηση, μέχρι και τον Ιούλιο του 2019, η αιτήτρια και ο σύζυγός της, οι οποίοι διαμένουν μαζί με τα δύο τέκνα τους σε ενοικιαζόμενη κατοικία στη Λευκωσία, έλαβαν Ε.Ε.Ε συνολικού ύψους €26.903.

 

Στη συνέχεια, με επιστολή της προς την αιτήτρια, ημερομηνίας 24.8.2018, η Υπηρεσία Διαχείρισης Επιδομάτων Πρόνοιας («η Υπηρεσία»), αποφάσισε την κήρυξη της αιτήτριας ως «Εκούσια Ανέργου» και, συνακόλουθα, ότι αυτή, σύμφωνα με το άρθρο 22 του περί Ελάχιστου Εγγυηµένου Εισοδήµατος και Γενικότερα περί Κοινωνικών Παροχών Νόµου του 2014 (N.109(I)/2014), ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο («ο Νόμος»), έπαυε και/ή δεν θα ήταν δικαιούχος Ε.Ε.Ε., από 1.9.2018. Και τούτο, ως αναφέρεται στην εν λόγω επιστολή, καθότι η αιτήτρια παρέλειψε να εγγραφεί ως άνεργη στη Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης (ΔΥΑ), ως προβλέπεται στο άρθρο 18 του Νόµου.

 

Η αιτήτρια αντέδρασε και κατά της πιο πάνω απόφασης υπέβαλε ένσταση, ημερομηνίας 11.9.2018, σύμφωνα με το άρθρο 32 του Νόμου. […]

 

Η Υπουργός, με την απόφασή της ημερομηνίας 18.2.2019, απέρριψε την ένσταση και επικύρωσε την απόφαση της Προϊστάμενης της Υπηρεσίας, αφού προηγουμένως, ως αναφέρεται στην εν λόγω απόφαση, εξέτασε την ένσταση της αιτήτριας και όλα τα έγγραφα που είχαν επισυναφθεί σε αυτήν και αφού έλαβε υπόψη το περιεχόμενο του φακέλου της Υπηρεσίας με αρ. 88831, όπου βρίσκεται και η αρχική αίτηση που είχε υποβάλει η αιτήτρια με τον σύζυγό της.

 

Η αιτήτρια ενημερώθηκε για την πιο πάνω απόφαση απόρριψης της ένστασης της με σχετική επιστολή ημερομηνίας 19.2.2019 και στις 3.5.2019 καταχώρησε την υπό κρίση προσφυγή.»

 

Στις 18/06/2021 εκδόθηκε από το Διοικητικό Δικαστήριο απόφαση επί της Υπόθεσης αρ. 632/2019, με την οποία ακυρώθηκε η εκεί προσβαλλόμενη απόφαση ημερομηνίας 18/02/2019 για απόρριψη της ένστασης της αιτήτριας. Για σκοπούς επανεξέτασης, ετοιμάστηκε νέα Έκθεση Γεγονότων ημερομηνίας 09/08/2021, η οποία υποβλήθηκε στην αρμόδια Υπουργό προς λήψη νέας απόφασης. Στις 16/08/2021 η αρμόδια Υπουργός απέρριψε εκ νέου την ένσταση της αιτήτριας και ενημερώθηκε σχετικά η αιτήτρια, η οποία υπέβαλε την 01/11/2021 την παρούσα αίτηση ακύρωσης.

 

Κεντρικός άξονας της επιχειρηματολογίας της πλευράς της αιτήτριας, όπως προκύπτει μέσα από τις γραπτές της αγορεύσεις, είναι ο ισχυρισμός της ότι υπήρξε πλάνη εκ μέρους των Καθ’ ων η αίτηση κατά την ερμηνεία των άρθρων 18 και 22 του Περί Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος και Γενικότερα περί Κοινωνικών Παροχών Νόμου του 2014, Ν. 109(Ι)/2014 («ο Νόμος») και ότι λανθασμένα θεωρούν οι Καθ’ ων η αίτηση ότι είναι προϋπόθεση η εγγραφή ως κανονικός άνεργος, στηρίζοντας τον εν λόγω ισχυρισμό στο ότι ο Νόμος, το μόνο που απαιτεί, είναι εγγραφή ως άνεργος χωρίς να προσδιορίζει σε ποια κατηγορία πρέπει να γίνει η εγγραφή ούτε αποκλείει την κατηγορία μερικής απασχόλησης, ούτε αναφέρει στις διατάξεις του την ορολογία «κανονικός άνεργος». Ισχυρίζεται δε ότι ο εγγεγραμμένος στην κατηγορία μερικής απασχόλησης, όταν υπάρχουν ιατρικά πιστοποιητικά, ως η περίπτωσή της, δεν είναι εκούσια άνεργος.

 

Επίσης, η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι ήδη κρίθηκε, με ισχύ δεδικασμένου, ότι δικαιολογημένα βρίσκεται στην κατηγορία μερικής απασχόλησης και ότι αυθαίρετα και χωρίς να προηγηθεί οποιοδήποτε συμβάν, οι Καθ’ ων η αίτηση διαφοροποίησαν τη θέση τους σχετικά με το ότι η αιτήτρια είναι δικαιούχος επιδόματος ΕΕΕ. Επιπλέον, εγείρεται εκ μέρους της αιτήτριας η θέση ότι οι Καθ’ ων η αίτηση όφειλαν να ερευνήσουν τους λόγους απόρριψής της από τις εργασίες στις οποίες είχε παραπεμφθεί και ότι παραγνωρίστηκαν τα ιατρικά πιστοποιητικά που υπήρχαν ενώπιον των Καθ’ ων η αίτηση. Κατά την εισήγηση της αιτήτριας, η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει λόγω έλλειψης δέουσας έρευνας και αιτιολογίας καθώς και λόγω πλάνης. Επιπρόσθετα, εισηγείται ότι, ακόμα και αν η θέση των Καθ’ ων η αίτηση είναι ορθή, η προσβαλλόμενη απόφαση είναι παράνομη λόγω παραβίασης του άρθρου 20 του Νόμου, δεδομένου ότι οι Καθ’ ων η αίτηση ουδέποτε παρέπεμψαν την αιτήτρια σε πρόσωπα ή/και Υπηρεσίες ή/και Αρχές ή/και Ομάδες προσώπων για κοινωνική παρέμβαση έτσι ώστε να ληφθούν υπόψη τα αποτελέσματά της πριν από τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης.

 

Η πλευρά των Καθ’ ων η αίτηση υποστήριξε πλήρως τη νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης, ισχυριζόμενη, μεταξύ άλλων, ότι η αιτήτρια είχε εκ του Νόμου υποχρέωση να αποδέχεται οποιαδήποτε εργασία την οποία είναι ικανή να εκτελέσει και έχει τις δεξιότητες να εκτελέσει και ότι, με την εκούσια και/ή ηθελημένη εγγραφή της ως ανέργου στην κατηγορία μερικής απασχόλησης, αποκλείει η ίδια τον εαυτό της από την αποδοχή πλήρους απασχόλησης εργασίας, την οποία ήταν ικανή και είχε τις δεξιότητες να εκτελέσει, καθώς μέσα από τα ιατρικά πιστοποιητικά δεν προέκυπτε ανικανότητα της αιτήτριας για εργασία πλήρους απασχόλησης.

 

Οι θέσεις εκ μέρους των διαδίκων μελετήθηκαν επισταμένως, όπως περιλήφθηκαν στο περιεχόμενο των γραπτών τους αγορεύσεων, οι οποίες υιοθετήθηκαν στο στάδιο των Διευκρινίσεων της υπόθεσης.

 

Εξετάζοντας το κύριο επιχείρημα, που προβάλλεται εκ μέρους της αιτήτριας, περί εσφαλμένης ερμηνείας των άρθρων 18 και 22 του Νόμου και ότι ο Νόμος δεν απαιτεί την εγγραφή του δικαιούχου στην κατηγορία πλήρους απασχόλησης, κρίνεται σκόπιμο όπως παρατεθούν οι σχετικές νομοθετικές διατάξεις. Συγκεκριμένα, στα άρθρα 18 και 19 του Νόμου καθορίζονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα σχετικά:

 

«18. Οποιοσδήποτε αιτητής ή/και δικαιούχος ο οποίος είναι ικανός για εργασία οφείλει:

 

(α) Να εγγραφεί ως άνεργος στο Μητρώο της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης·

 

(β) σε περίπτωση που είναι εγγεγραμμένος στο Μητρώο της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης, να αποδεχθεί εργασία την οποία είναι ικανός να εκτελέσει και έχει τις δεξιότητες να εκτελέσει·

 

[…].

 

19. Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 18, δικαιούχος ο οποίος απασχολείται σε εργασία, σε πλήρη ή μερική απασχόληση, υποχρεούται μετά την πρώτη καταβολή του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος να εγγραφεί στο Μητρώο της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης ως εργαζόμενος που ζητά καλύτερη εργασία καθόσον αφορά την αμοιβή.»

 

Μέσα από τις πιο πάνω διατάξεις, προκύπτει με ευκρίνεια η συνεχής υποχρέωση της αιτήτριας, ως δικαιούχος επιδόματος ΕΕΕ, να είναι εγγεγραμμένη ως άνεργη και πρόθυμη να αποδεχτεί εργασία την οποία είναι ικανή και έχει τις δεξιότητες να εκτελέσει και σε περίπτωση εξασφάλισης εργασίας, να συνεχίσει να επιδιώκει, με την εγγραφή της στο αντίστοιχο μητρώο, την εξεύρεση εργασίας η οποία να αποφέρει καλύτερη αμοιβή.

 

Επίσης, είναι σαφές, μέσα από τις πιο πάνω νομοθετικές διατάξεις, ότι, πράγματι, ως ισχυρίζεται και η αιτήτρια, δεν απαιτείται από τον Νόμο να είναι εγγεγραμμένη ως «κανονικός άνεργος» και ούτε απαγορεύεται να είναι εγγεγραμμένη στην κατηγορία μερικής απασχόλησης. Εξίσου, όμως, σαφές είναι και το ότι ο Νόμος απαιτεί όπως η αιτήτρια, ως δικαιούχος επιδόματος ΕΕΕ, αποδέχεται εργασία την οποία είναι ικανή και έχει τις δεξιότητες να εκτελέσει και μάλιστα, ακόμα κι αν εξεύρει τέτοια εργασία, να επιδιώκει παράλληλα την εξεύρεση εργασίας με καλύτερη αμοιβή.

 

Κατ’ ερμηνεία, λοιπόν, των πιο πάνω νομοθετικών διατάξεων, η εγγραφή δικαιούχου επιδόματος ΕΕΕ στην κατηγορία μερικής απασχόλησης δεν απαγορεύεται αλλά προϋποθέτει διαπίστωση ότι ο δικαιούχος δεν είναι ικανός για εργασία πλήρους απασχόλησης.

 

Οι Καθ’ ων η αίτηση, προς τούτο και σε πλήρη συμμόρφωση με το δεδικασμένο που προέκυψε από την ακυρωτική δικαστική απόφαση στην Υπόθεση αρ. 632/2019, κατά την επανεξέταση διερεύνησαν το κατά πόσον η αιτήτρια αποδέχεται εργασία την οποία είναι ικανή και έχει τις δεξιότητες να εκτελέσει, έχοντας ως δεδομένο, αφενός, ότι η αιτήτρια ήταν δικαιούχος κατά την υπό αναφορά περίοδο και, αφετέρου, ότι η ίδια επιλέγει να εγγράφεται στην κατηγορία μερικής απασχόλησης, εξετάζοντας τα σχετικά ιατρικά πιστοποιητικά που υπήρχαν ενώπιόν τους κατά τον ουσιώδη χρόνο, ως εξής (Παράρτημα 9 της Ένστασης – η έμφαση είναι του κειμένου):

 

«Αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι η αναφερόμενη, καθ’ όλη την υπό αναφορά περίοδο, ήταν δικαιούχος ΕΕΕ και ταυτόχρονα ήταν εγγεγραμμένη ως άνεργος που αναζητεί εργασία με μερική απασχόληση, αντί για κανονικός άνεργος που αναζητεί εργασία χωρίς επιπρόσθετους όρους και προϋποθέσεις.

 

Σύμφωνα με τη νομοθεσία, κάθε δικαιούχος έχει υποχρέωση να είναι εγγεγραμμένος ως άνεργος και να αποδέχεται κάθε εργασία για την οποία έχει τις δεξιότητες και είναι ικανός να εκτελέσει.

Εφόσον η αναφερόμενη έχει επιλέξει να εγγραφεί ως άνεργος που αναζητεί εργασία με συγκεκριμένο και περιορισμένο ωράριο, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ήταν έτοιμη να αποδεχθεί κάθε εργασία την οποία έχει  τις δεξιότητες και είναι ικανή να εκτελέσει, καθώς δεν ήταν έτοιμη να αναλάβει μια εργασία την οποία ήταν ικανή να εκτελέσει στη βάση των δεξιοτήτων της με κανονικό ωράριο. Συνεπώς είναι σαφές ότι δεν υπάρχει συμμόρφωση με τις υποχρεώσεις της με βάση το άρθρο 18 της Νομοθεσίας.

 

Δεδομένων των πιο πάνω διαπιστώσεων, εξετάζεται κατά πόσον η αναφερόμενη ήταν ικανή προς εργασία όπως προβλέπεται από τις σχετικές διατάξεις.

Από τα έγγραφα που έχουν προσκομιστεί με την υποβολή της αίτησης δεν προκύπτει ανικανότητα προς εργασία αναφορικά με την κα  N.. Στην αίτηση έχει δηλώσει ότι είναι άνεργη εγγεγραμμένη στη ΔΥΑ η οποία αναζητά ελαφρά εργασία. Προς υποστήριξη της θέσης αυτής, είχε επισυνάψει πιστοποιητικό από το Γενικό Νοσοκομείο με ημερ. 28/12/2016 που αναφέρει ως πιθανή διάγνωση αυχενικό σύνδρομο σημειώνοντας "χωρίς άλλα αξιόλογα ευρήματα" (ερ. 97). Επισύναψε επίσης έντυπο ιατρικής συνταγής (ερ. 96) το οποίο είναι συμπληρωμένο ως φαίνεται από την Δρ. Α. Ν., γενικό παθολόγο του Κέντρου Υγείας Τσερίου, με ημερ. 4/1/2017, επί του οποίου αναφέρεται ότι η κα N. έχει πονοκέφαλο και είναι ικανή για ελαφριά εργασία.

Εξετάζοντας τα ανωτέρω στοιχεία, ακόμη κι αν γίνει δεκτός ο ισχυρισμός της ότι λόγω των πονοκεφάλων είναι ικανή για ελαφριά εργασία, διαπιστώνεται ότι η αναφερόμενη είναι ικανή προς εργασία.

Σημειώνεται ότι για σκοπούς εξέτασης της ένστασης, οι ανωτέρω ισχυρισμοί έχουν διερευνηθεί και περαιτέρω μέσω της ΔΥΑ, όπου ζητήθηκε συγκεκριμένη ενημέρωση για το κατά πόσο η αναφερόμενη είχε σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο εντός του υπό εξέταση χρονικού διαστήματος ενημερώσει για οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας που την καθιστούσε ανίκανη για εργασία ή εάν ουδέποτε επικαλέστηκε οποιοδήποτε εμπόδιο για τη μη απασχόλησή της, χωρίς να προκύπτει οποιοδήποτε τέτοιο θέμα (ερ. 30-29).»

 

Οι πιο πάνω αναφορές εκ μέρους των Καθ’ ων η αίτηση αποκαλύπτουν ότι η εκ μέρους τους εφαρμογή των σχετικών νομοθετικών διατάξεων στην προκειμένη και στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης ήταν καθόλα νόμιμη και στη βάση της ορθής ερμηνείας τους.

 

Τούτο, διότι οι Καθ’ ων η αίτηση δεν θεώρησαν ότι η απαίτηση του Νόμου είναι όπως η αιτήτρια είναι εγγεγραμμένη ως «κανονική άνεργη» ούτε ότι απαγορεύεται να είναι εγγεγραμμένη ως άνεργη στην κατηγορία μερικής απασχόλησης. Αυτό που εμφανώς αποφάσισαν οι Καθ’ ων η αίτηση είναι ότι ο Νόμος απαιτεί από την αιτήτρια να είναι διαθέσιμη για εργασία την οποία είναι ικανή να εκτελέσει στη βάση των δεξιοτήτων της και εξέτασαν κατά πόσον, με βάση τα πιστοποιητικά που προσκόμισε, δικαιολογείται η εγγραφή της στην κατηγορία μερικής απασχόλησης, κρίνοντας εν τέλει ότι δεν δικαιολογείται.

 

Συγκεκριμένα, κρίθηκε από τους Καθ’ ων η αίτηση ότι «Εφόσον η αναφερόμενη έχει επιλέξει να εγγραφεί ως άνεργος που αναζητεί εργασία με συγκεκριμένο και περιορισμένο ωράριο, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ήταν έτοιμη να αποδεχθεί κάθε εργασία την οποία έχει  τις δεξιότητες και είναι ικανή να εκτελέσει, καθώς δεν ήταν έτοιμη να αναλάβει μια εργασία την οποία ήταν ικανή να εκτελέσει στη βάση των δεξιοτήτων της με κανονικό ωράριο» καθώς και ότι «ακόμη κι αν γίνει δεκτός ο ισχυρισμός της ότι λόγω των πονοκεφάλων είναι ικανή για ελαφριά εργασία, διαπιστώνεται ότι η αναφερόμενη είναι ικανή προς εργασία.» Τα εν λόγω συμπεράσματα των Καθ’ ων η αίτηση είναι καθόλα εύλογα και σε πλήρη συμμόρφωση τόσο με τις σχετικές νομοθετικές διατάξεις όσο και με το δεδικασμένο που προέκυψε από την ακυρωτική δικαστική απόφαση στην Υπόθεση αρ. 632/2019. Διαφαίνεται δε ότι τα πιστοποιητικά που προσκόμισε η αιτήτρια δεν παραγνωρίστηκαν αλλά, τουναντίον, αποτέλεσαν τη βάση για την κατάληξή τους ότι η αιτήτρια είναι ικανή προς εργασία.

 

Ούτε είναι βάσιμος ο ισχυρισμός της αιτήτριας, ότι δεν ήταν επιθυμία της να δηλώσει πρόθυμη για μερική απασχόληση αλλά ότι ήταν αποτέλεσμα του ότι δεν μπορούσε η ίδια να εργαστεί όλες τις ώρες λόγω της κατάστασης υγείας της μπορεί να γίνει αποδεκτός, καθότι αυτό δεν υποστηρίζεται μέσα από τα πιστοποιητικά που είχε προσκομίσει ενώπιον των Καθ’ ων η αίτηση έτσι ώστε να επηρεαστεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο το εύλογο της κρίσης των Καθ’ ων η αίτηση.

 

Ως προς την εισήγηση της αιτήτριας ότι οι Καθ’ ων η αίτηση όφειλαν να ερευνήσουν τους λόγους απόρριψής της από τις εργασίες στις οποίες είχε παραπεμφθεί, αυτή είναι απορριπτέα καθότι δεν σχετίζεται με τους λόγους στους οποίους στηρίχθηκαν οι Καθ’ ων η αίτηση προς έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης, οι οποίοι αφορούσαν στην τήρηση των υποχρεώσεων που ο Νόμος επιβάλλει σε δικαιούχους επιδόματος ΕΕΕ για την αναζήτηση εργασίας και όχι σε οποιαδήποτε άρνηση ή απόρριψη προσφερθείσας εργασίας.

 

Ούτε μπορεί να γίνει αποδεκτή η θέση της αιτήτριας ότι ήδη κρίθηκε, με ισχύ δεδικασμένου, ότι δικαιολογημένα βρίσκεται στην κατηγορία μερικής απασχόλησης και ότι δεν υπήρξε οποιοδήποτε συμβάν που να  διαφοροποιεί τη στάση των Καθ’ ων η αίτηση, καθότι, αυτό που κρίθηκε με την ακυρωτική δικαστική απόφαση στην Υπόθεση αρ. 632/2019, ήταν η πλάνη και η έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας ως προς το γεγονός ότι η αιτήτρια ήταν εγγεγραμμένη στην κατηγορία μερικής απασχόλησης καθ’ όλη τη διάρκεια που είχε καταστεί δικαιούχος. Ουδέποτε κρίθηκε από το Δικαστήριο ότι δικαιολογημένα η αιτήτρια βρίσκεται στην κατηγορία μερικής απασχόλησης, ούτε ότι έπρεπε να υπάρξει συγκεκριμένο συμβάν που να διαφοροποιεί τις συνθήκες για να εκδοθεί η προσβαλλόμενη απόφαση. Εξάλλου, οποιοδήποτε δικαστικό εύρημα, περί του ότι δικαιολογημένα η αιτήτρια βρίσκεται στην κατηγορία μερικής απασχόλησης, αφενός, θα προϋπέθετε και πρωτογενούς φύσεως έλεγχο και κρίση επί των πιστοποιητικών, κάτι που προφανώς δεν προκύπτει από την εν λόγω ακυρωτική δικαστική απόφαση και, αφετέρου, θα καθιστούσε αχρείαστο και κενό περιεχομένου το εύρημα του Δικαστηρίου περί έλλειψης δέουσας έρευνας. Εν πάση περιπτώσει, η συνέχιση της λήψης επιδόματος ΕΕΕ είναι μια διαδικασία που προφανώς τυγχάνει περιοδικής επαναξιολόγησης εκ μέρους των Καθ’ ων η αίτηση σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18 του Νόμου, το οποίο δίδει εξουσίες στους Καθ’ ων η αίτηση αλλά και επιβάλλει συγκεκριμένες υποχρεώσεις σε δικαιούχους επιδόματος ΕΕΕ, ως η αιτήτρια.

 

Ο έτερος ισχυρισμός της αιτήτριας ότι, σε κάθε περίπτωση, η προσβαλλόμενη απόφαση είναι παράνομη λόγω παραβίασης του άρθρου 20 του Νόμου, δεδομένου ότι οι Καθ’ ων η αίτηση όφειλαν προτού κρίνουν το ζήτημα να παραπέμψουν την αιτήτρια σε πρόσωπα ή/και Υπηρεσίες ή/και Αρχές ή/και Ομάδες προσώπων για κοινωνική παρέμβαση έτσι ώστε να ληφθούν υπόψη τα αποτελέσματά της πριν από τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν μπορεί να τύχει εξέτασης καθότι, αφενός, δεν δικογραφείται δεόντως στο δικόγραφο της παρούσας αίτησης ακύρωσης. Αφετέρου, δεν αποτέλεσε λόγο ένστασης εκ μέρους της με την υποβολή της ένστασής της ενώπιον της Υπουργού (βλ. πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου στην Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου αρ. 105/2021, MARK KRIS PUB LTD v. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 09/11/2026), ούτε αποτέλεσε λόγο ακύρωσης κατά την προηγούμενη δικαστική διαδικασία στην Υπόθεση αρ. 632/2019. Κατά συνέπεια, καλύπτεται από το δεδικασμένο ως ζήτημα που προηγείται της τελικής κρίσης των Καθ’ ων η αίτηση και, ακόμα κι αν είχε εγερθεί στο πλαίσιο της Υπόθεσης αρ. 632/2019, ουδέποτε υποβλήθηκε εκ μέρους της αιτήτριας Έφεση για να εξεταστεί δικαστικά (Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου αρ. 49/2021, Ανδρέας Χατζηγεωργίου v. Κυπριακής Δημοκρατίας, Μέσω Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, ημερομηνίας 27/02/2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου αρ. 85/2021, Δήμητρα Ζαχαρίου v. Δήμου Λεμεσού, ημερομηνίας 03/06/2025). Στην απόφαση του (τότε) Ανωτάτου Δικαστηρίου στις Αναθεωρητικές Εφέσεις αρ. 161/2013 κ.ά. Ιακώβου v. Βραχίμης ν. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 03/11/2020, λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά:

 

«Σύμφωνα με τη νομολογία ο έλεγχος διοικητικής απόφασης, εκδοθείσας κατόπιν επανεξέτασης, διενεργείται μόνο με βάση τα όσα προκύπτουν από το ακυρωτικό αποτέλεσμα (βλ. Παπαδόπουλος v. Oργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης (1998) 3 ΑΑΔ 608 και Ναζίρης (ανωτέρω, απόφαση Πλήρους Ολομέλειας). Στη Nαζίρης, εξετάστηκε το κατά πόσο υποψήφιος που δεν προσέβαλε τη διοικητική απόφαση η οποία παρήχθη με την πρώτη εξέταση διατηρεί τη δυνατότητα, όταν προσβάλει απόφαση η οποία λήφθηκε κατόπιν επανεξέτασης, να θέσει ζητήματα σε σχέση με πλημμέλειες οι οποίες προηγούνταν των λόγων για τους οποίους ακυρώθηκε η πρώτη απόφαση.  Αποφασίστηκε ότι δεν επιτρέπεται η επανάληψη ούτε η συμπερίληψη ζητημάτων τα οποία θα μπορούσαν να είχαν τεθεί προηγουμένως και τονίστηκε ότι o έλεγχος διοικητικής απόφασης εκδοθείσας κατόπιν επανεξέτασης, διενεργείται πάντοτε μόνο με βάση τα όσα προκύπτουν από το ακυρωτικό αποτέλεσμα.

 

Ως αποτέλεσμα, ένας επιτυχών διάδικος, εφόσον προκύπτει ζήτημα δέσμευσης προς βλάβη του από την ακυρωτική απόφαση, έχει τη δυνατότητα να ασκήσει έφεση, όχι βέβαια για να αμφισβητήσει την ακύρωση της απόφασης που πέτυχε, αλλά για να προκαλέσει την εκδίκαση και των άλλων λόγων έφεσης που είχε θέσει στην προσφυγή του χωρίς να εξεταστούν.  Σύμφωνα με τη νομολογία μπορεί να τεθεί θέμα εξέτασης άλλων λόγων, εφόσον από την πρωτόδικη διαδικασία προκύπτει ζήτημα δέσμευσης επί θέματος, προς βλάβη του αιτητή-εφεσείοντα (βλ. Χατζηγεωργίου v. KΥΣΑΤΣ (2008) 3 AAΔ 82, Καντούνας v. Δημοκρατίας (2010) 3 Α.Α.Δ. 344).

 

Ο εφεσίβλητος είχε τέτοια δυνατότητα, ως επιτυχών διάδικος, είτε να ζητήσει από το δικαστήριο κατά την εκδίκαση της προσφυγής αρ. 747/08 να επιληφθεί και των υπολοίπων λόγων, είτε να ασκήσει έφεση κατά της απόφασης στην προσφυγή αρ. 747/08 υπό την παραπάνω έννοια και για τον προαναφερθέντα συγκεκριμένο σκοπό.  Εφόσον δεν το έπραξε, τα σχετικά με την κατοχή του πλεονεκτήματος σημεία τα οποία ετεροχρονισμένα προβλήθηκαν από τον εφεσίβλητο δεν θα έπρεπε να απασχολήσουν το πρωτόδικο δικαστήριο.

 

Συνεπώς δικαίως παραπονούνται οι εφεσείοντες  για την επαναφορά του θέματος  της κατοχής του πλεονεκτήματος και την εξέταση του από το πρωτόδικο δικαστήριο.  Ήταν θέμα που, υπό τις περιστάσεις, παρέμεινε αλώβητο από την ακυρωτική απόφαση και δεν διαφοροποιήθηκε κατά την επανεξέταση.

 

Εν κατακλείδι, οι κατ' ισχυρισμόν πλημμέλειες σε σχέση με το προσόν-πλεονέκτημα, αφορούσαν στάδιο της διαδικασίας προγενέστερο του συγκεκριμένου και μόνου λόγου για τον οποίον ακυρώθηκε εν τέλει η προαγωγή του εφεσείοντα - ΕΜ. Εν όψει τούτου και στην απουσία έφεσης κατά της απόφασης εκείνης από τον επιτυχόντα διάδικο, ώστε να επιδιώξει την εκδίκαση και των άλλων λόγων ακυρότητας που είχε θέσει, εφόσον προέκυπτε ζήτημα δέσμευσης προς βλάβη του, το θέμα των προσόντων των διαδίκων δεν μπορούσε να αποτελέσει εξεταστέο λόγο ακυρότητας στα πλαίσια της δεύτερης προσφυγής αρ. 369/2010. Διαφορετική προσέγγιση θα οδηγούσε σε ατέρμονες διαδικασίες.»

 

Τα πιο πάνω αποφασισθέντα από το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο τυγχάνουν ανάλογης εφαρμογής και στην παρούσα περίπτωση όπου, το κατά πόσον είχε εφαρμοστεί ή έπρεπε να είχε εφαρμοστεί η προβλεπόμενη από το άρθρο 20 του Νόμου διαδικασία από τους Καθ’ ων η αίτηση προτού προχωρήσουν να εξετάσουν κατά πόσον υπήρξε παραβίαση του άρθρου 18 του Νόμου από την αιτήτρια, ανάγεται στο αρχικό στάδιο της διοικητικής διαδικασίας και προηγείται του σταδίου της υποβολής ένστασης και εξέτασής της από την αρμόδια Υπουργό, το οποίο αποτελεί και το στάδιο το οποίο κρίθηκε και ακυρώθηκε από το Διοικητικό Δικαστήριο στην Υπόθεση αρ. 632/2019, αφήνοντας αλώβητη την προηγηθείσα διοικητική διαδικασία, χωρίς η αιτήτρια να ασκήσει σχετική Έφεση ως επιτυχούσα διάδικος για εξέταση του εν λόγω ζητήματος, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εξεταστεί από το παρόν Δικαστήριο και η αιτήτρια να κωλύεται να το εγείρει στην παρούσα δικαστική διαδικασία.

 

Τέλος, σε ότι αφορά στον ισχυρισμό της αιτήτριας ότι η επιστολή κοινοποίησης φέρει παρόμοια αιτιολογία ως η αρχική επιστολή, η οποία ακυρώθηκε και κρίθηκε ως αναιτιολόγητη, αρκεί μόνο να ειπωθεί ότι αντικείμενο του δικαστικού ελέγχου αποτελεί η ίδια η προσβαλλόμενη διοικητική απόφαση και η αιτιολογία της, όπως αυτή προκύπτει από το περιεχόμενό της και τα σχετικά έγγραφα στα οποία στηρίζεται, και όχι το περιεχόμενο της επιστολής με την οποία αυτή κοινοποιήθηκε. Η δε προσβαλλόμενη στην παρούσα υπόθεση απόφαση κρίνεται ως δεόντως αιτιολογημένη, η οποία παρέχει με επάρκεια στο Δικαστήριο τους λόγους για τους οποίους αυτή λήφθηκε, καθιστώντας πλήρως εφικτό τον ακυρωτικό δικαστικό της έλεγχο.

 

Βάσει των πιο πάνω, οι λόγοι ακύρωσης που προβλήθηκαν εκ μέρους της αιτήτριας απορρίπτονται και, ως εκ τούτου, δεν εντοπίζεται οποιοδήποτε περιθώριο για δικαστική επέμβαση.

 

  Για τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση ακύρωσης απορρίπτεται με έξοδα €1600 υπέρ των Καθ’ ων η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας.

 

  Η προσβαλλόμενη πράξη επικυρώνεται, δυνάμει του Άρθρου 146.4(α) του Συντάγματος. 

 

 

                             Στ. Μαξούτη, Δ.Δ.Δ.


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο