ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση αρ. 1694/2022 (i-Justice))
16 Νοεμβρίου 2026
[ΓΑΒΡΙΗΛ, Πρόεδρος Δ.Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ AΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
TATJANA BOZALO
Αιτήτρια,
v.
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
(ΤΜΗΜΑ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ)
Καθ’ ων η αίτηση.
……………………………
Λύσανδρος Λυσάνδρου, για Λυσάνδρου, Φλώρου Δ.Ε.Π.Ε., για την αιτήτρια.
Νικολέτα Νικολάου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΓΑΒΡΙΗΛ, Π.Δ.Δ.: Αντικείμενο της υπό κρίση προσφυγής, συνιστά η απόφαση του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης ημερομηνίας 22.6.2022, με την οποία η αίτηση ημερομηνίας 2.11.2021 που υπέβαλε η αιτήτρια για ανανέωση της άδειας προσωρινής παραμονής και εργασίας, ως μέλος της οικογένειας Κύπριου πολίτη, είχε απορριπτική κατάληξη, με την διοικητική απόφαση ημερομηνίας 22.6.2022, καθότι κρίθηκε πως δεν διατηρεί δικαίωμα διαμονής από Κύπριο πολίτη.
Η αιτήτρια είναι υπήκοος Σερβίας. Αφίχθηκε στη Δημοκρατία στις 17.9.2022 με άδεια επισκέπτη, άδεια που είχε ισχύ μέχρι την 1.10.2000. Κατά την λήξη της εν λόγω άδειας, η αιτήτρια συνέχισε να διαμένει στο έδαφος της Δημοκρατίας, παράνομα, μέχρι και το έτος 2009. Περί την 1.2.2001, τα στοιχεία της καταχωρίστηκαν στον κατάλογο αναζητούμενων προσώπων, καθότι τα στοιχεία διαμονής της ήταν άγνωστα. Στις 16.11.2009 υπέβαλε αίτηση ασύλου, την οποία απέσυρε στις 21.7.2010. Τέλεσε πολιτικό γάμο στις 8.12.2009 με Κύπριο υπήκοο. Σχετική αίτηση που υπέβαλε στις 14.12.2010 για έκδοση άδειας παραμονής ως σύζυγος Κύπριου πολίτη εγκρίθηκε στις 17.6.2010 και κλήθηκε όπως υποβάλει όλα τα σχετικά, προς τούτο, έγγραφα. Στις 29.10.2010, εκδόθηκε άδεια προσωρινής παραμονής στη Δημοκρατία, ως εργαζόμενη, με ισχύ μέχρι τις 12.1.2011, υπό τον όρο ότι θα διαμένει με τον Κύπριο σύζυγό της (σελίδωση 114, Τεκμηρίου 2), άδεια που ανανεώθηκε διαδοχικά μέχρι και την 15.12.2021 (σελίδωση 314, Τεκμηρίου 2).
Σημειώνεται πως η αιτήτρια υπέβαλε στις 16.5.2013 και αίτηση για απόκτηση της κυπριακής υπηκοότητας με πολιτογράφηση, η οποία ωστόσο απερρίφθη στις 13.2.2019, λόγω του ότι δεν πληρούσε τα τυπικά προσόντα για πολιτογράφηση, ως αυτά καθορίζονται από την παράγραφο 1(β) του Τρίτου Πίνακα του άρθρου 111 του Ν. 141(Ι)/2002, αφού δεν είχε συμπληρώσει τον απαιτούμενο χρόνο νόμιμης παραμονής στη Δημοκρατία.
Αναφέρεται επίσης, πως εντός του διοικητικού φακέλου, περιέχεται η αίτηση διαζυγίου που καταχώρισε ο σύζυγος της αιτήτριας, ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, αίτηση ημερομηνίας 6.10.2021.
Λόγω λήξης της άδειας προσωρινής παραμονής και εργασίας της στις 15.12.2021, η αιτήτρια υπέβαλε αίτηση ημερομηνίας 2.11.2021 (σελιδώσεις 106 και επ. Τεκμηρίου 1), για ανανέωση, ως μέλος της οικογένειας Κύπριου πολίτη, δηλώντας πως βρίσκεται σε διάσταση με τον σύζυγό της.
Η εν λόγω αίτηση απερρίφθη με την εδώ προσβαλλόμενη διοικητική απόφαση ημερομηνίας 22.6.2022, το περιεχόμενο της οποίας παραθέτω αυτούσιο:-
«Έχω οδηγίες να αναφερθώ στην πιο πάνω αίτηση και να σας πληροφορήσω ότι, μετά από δέουσα έρευνα, αυτή έχει απορριφθεί για τους λόγους που καταγράφονται στην παράγραφο 3 πιο κάτω. Ως εκ τούτου, καλείστε όπως εντός τριάντα (30) ημερών αποταθείτε για διευθέτηση της παραμονής σας στη Δημοκρατία με άλλο τρόπο ή αναχωρήσετε. Σε διαφορετική περίπτωση θα ληφθούν μέτρα για την απομάκρυνσή σας.
[…]
3. Λόγος/Λόγοι απόρριψης:
Καθότι δεν διατηρείτε δικαίωμα διαμονής από Κύπριο πολίτη»
Θα πρέπει να αναφερθεί πως ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας, υπέβαλε ενώπιον του Υπουργού Εσωτερικών «ιεραρχική προσφυγή» ημερομηνίας 12.7.2022, με την οποία ζητούσε επανεξέταση της απορριπτικής αποφάσεως, αίτημα το οποίο ομοίως απερρίφθη στις 20.12.2022.
Κατά τις προφορικές διευκρινίσεις, η ευπαίδευτη συνήγορος της Δημοκρατίας, απέσυρε τις δύο προδικαστικές ενστάσεις που ήγειρε επί της ενστάσεώς της, σχετιζόμενες με την εκτελεστότητα της επίδικης απόφασης μετά την υποβολή «ιεραρχικής προσφυγής». Δεν προβλέπετο, όμως, εκ του Νόμου, η υποβολή ιεραρχικής προσφυγής έτσι ώστε η επίδικη να ενσωματωθεί στην απόφαση που θα εκδοθεί επ΄ αυτής. Και εξάλλου, επίδικη στην παρούσα προσφυγή, εξακολουθεί να παραμένει η νομιμότητα της απόφασης ημερομηνίας 22.6.2022. Η αιτήτρια δεν υπέβαλε ιεραρχική προσφυγή, αλλά απλώς ένα αίτημα για επανεξέταση της απορριπτικής αποφάσεως.
Επί της ουσίας, ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας, υποστηρίζει πως υπό πλάνη της διοίκησης απερρίφθη η αίτηση που υπεβλήθη στις 2.11.2021, λόγω του ότι ο γάμος της αιτήτριας με τον Κύπριο σύζυγό της, δεν είχε λυθεί κατά τον χρόνο καταχώρισης της προσφυγής της, αφού η απόφαση για λύση του γάμου τους, εκδόθηκε από το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας μεταγενέστερα και συγκεκριμένα, στις 31.10.2022. Κάνοντας αναφορά στις διατάξεις του άρθρου 26 του Ν. 7(Ι)/2007, υπέδειξε πως κατά τον χρόνο υποβολής της αίτησης για ανανέωση της άδειας προσωρινής παραμονής και εργασίας στη Δημοκρατία ήταν νόμιμη σύζυγος Κύπριου πολίτη και στη βάση αυτού, εξασφάλιζε την σχετική άδεια, όλα τα προηγούμενα έτη. Υποστηρίζει πως ουδέποτε προηγουμένως η διοίκηση έθεσε ζήτημα για απόρριψη αίτησης για έκδοση άδειας παραμονής της αιτήτριας στη Δημοκρατία, για το λόγο ότι ο γάμος της με τον Κύπριο υπήκοο υπήρξε εικονικός ή γάμος σκοπιμότητας, γάμος που κατά τις εισηγήσεις, διήρκησε πέραν των τριών ετών που προνοεί το προαναφερόμενο άρθρο 26 του Ν. 7(Ι)/2007. Προβάλλεται, παράλληλα, η θέση πως η αιτήτρια εργάζεται και λαμβάνει μηνιαίο μισθό ύψους €1680. Κατά τις εισηγήσεις, η προσβαλλόμενη απόφαση υπήρξε αναιτιολόγητη, γενική και αόριστη και ελήφθη κατά παράβαση της αρχής της νομιμότητας.
Από την άλλη, η ευπαίδευτη συνήγορος της Δημοκρατίας, απορρίπτει όλες τις θέσεις της αιτήτριας, υποστηρίζοντας τη νομιμότητα της επίδικης διοικητικής απόφασης. Κατά τις εισηγήσεις, η ουσία της υπόθεσης, δεν εξαντλείται στη χρονική ισχύ του γάμου, αλλά στη βιωσιμότητα και γνησιότητά του, παραπέμποντας στις εκθέσεις της ΥΑΜ Λεμεσού που συντάχθηκαν λαμβάνοντας υπόψη τους αιφνιδιαστικούς ελέγχους του ζεύγους στην κοινή δηλωθείσα οικία, πληροφορίες από γείτονες για απουσία της αιτήτριας για μεγάλο χρονικό διάστημα από την οικία τους, καθώς και την αρχική κατάθεση του Κύπριου συζύγου της, περί διάστασης και πρόθεσης έναρξης διαδικασίας διαζυγίου, στοιχεία που καταδείκνυαν πως δεν υπήρχε πραγματική και συνεχής συζυγική συμβίωση.
Έχοντας εξετάσει με ιδιαίτερη προσοχή, τόσο τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς, όσο και το περιεχόμενο των διοικητικών φακέλων που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 1, 2 και 3, δεν βρίσκω έρεισμα στις θέσεις της αιτήτριας.
Η αιτήτρια αντλούσε δικαίωμα παραμονής στη Δημοκρατία, ως σύζυγος Κύπριου πολίτη. Αυτό αναφερόταν ρητώς, τόσο σε κάθε έκαστη αίτηση για έκδοση άδειας παραμονής και εργασίας που υπέβαλλε, όσο και σε κάθε άδεια παραμονής που αυτή εξασφάλιζε, ομοίως και στην τελευταία άδεια παραμονής που είχε εκδοθεί προς όφελος της αιτήτριας, άδεια ημερομηνίας 20.2.2020, που είχε ισχύ μέχρι τις 15.12.2021 (“CY SPOUSE EMPL.”), στην οποία αναφέρεται: «Η άδεια διαμονής παραχωρείται για διαμονή του/της κατόχου στην Κύπρο ως μέλος οικογένειας Κύπριου πολίτη».
Συνεπώς, για την παραμονή της αιτήτριας στη Δημοκρατία, αποτελούσε όρο όπως αυτή αποτελεί μέρος της οικογένειας Κύπριου πολίτη.
Η ίδια η αιτήτρια δήλωσε στην επίδικη αίτηση ημερομηνίας 2.11.2021, πως τελεί σε διάσταση με τον Κύπριο σύζυγό της και συνεπώς, δεν διέμενε πλέον μαζί του. Στο σχετικό σημείωμα ημερομηνίας 11.4.2022, γίνεται αναφορά στις εκθέσεις της ΥΑΜ και στη διερεύνηση της γνησιότητας του γάμου της αιτήτριας με τον Κύπριο, καθώς και στο γεγονός της εγκατάλειψης της συζυγικής στέγης από την πλευρά της αιτήτριας. Εξάλλου, το γεγονός της μη ύπαρξης συμβίωσης του ζεύγους, δεν φαίνεται να το αρνείται ούτε και η ίδια, όπως αυτό προκύπτει μέσα από την γραπτή της αγόρευση. Αυτό όμως που υποστηρίζει, είναι πως ο γάμος της με τον Κύπριο σύζυγό της, διήρκησε πέραν των τριών ετών που το άρθρο 26 του Ν. 7(Ι)/2007 θέτει ως προϋπόθεση.
Στην περίπτωση, όμως, της αιτήτριας, δεν τυγχάνει εφαρμογής ο Ν. 7(Ι)/2007. Όπως ρητά αναφέρεται στις διατάξεις του άρθρου 2 του ως άνω αναφερόμενου Νόμου:-
‘‘πολίτης της ΄Ενωσης’ σημαίνει κάθε πρόσωπο που έχει την ιθαγένεια κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άλλου από τη Δημοκρατία, κατά τα διαλαμβανόμενα στο Άρθρο 17 της Συνθήκης, καθώς και κάθε πρόσωπο που έχει την ιθαγένεια κράτους συμβαλλόμενου μέρους του Ε.Ο.Χ.». [1]
Ομοίως, στις διατάξεις του άρθρου 4 «Πεδίο εφαρμογής του παρόντος Νόμου», αναφέρονται τα εξής:-
«4(1) Ο παρών Νόμος εφαρμόζεται σε κάθε πολίτη της ΄Ενωσης, ο οποίος αφίκνειται ή διαμένει στη Δημοκρατία καθώς και στα μέλη της οικογένειάς του, ανεξαρτήτως ιθαγένειας, που τον συνοδεύουν κατά τη μετάβασή του στη Δημοκρατία ή που αφίκνεινται στη Δημοκρατία για να τον συναντήσουν.».[2]
Στη βάση των πιο πάνω, προκύπτει πως οι διατάξεις του Ν. 7(Ι)/2007, επίκληση των οποίων γίνεται από τον ευπαίδευτο δικηγόρο της αιτήτριας, δεν τυγχάνουν εφαρμογής στην περίπτωσή της, αφού η τελευταία, κατά τον ουσιώδη χρόνο, υπήρξε σύζυγος πολίτη της Δημοκρατίας, ο οποίος εξαιρείται από τον ορισμό «πολίτη της Ένωσης».
Συνεπώς, είναι αδιάφορο το κατά πόσον ο γάμος της αιτήτριας με τον Κύπριο υπήκοο διήρκησε πέραν των τριών ετών. Σε κάθε περίπτωση, εν προκειμένω, δεν εξετάστηκε ζήτημα εικονικότητας του γάμου του ζεύγους. Αυτό που έτυχε εξέτασης, ήταν το κατά πόσον η αιτήτρια εξακολουθούσε να διαμένει με τον Κύπριο σύζυγό της, έτσι ώστε να συνεχίσει να αντλεί δικαίωμα παραμονής και εργασίας, βάσει και του όρου της άδειας που της είχε παραχωρηθεί. Ούτε η αιτήτρια αμφισβητεί πως δεν διέμενε με τον σύζυγό της, με τον οποίο, όπως εξάλλου η ίδια δήλωσε κατά την υποβολή της επίδικης αιτήσεως, βρισκόταν σε διάσταση.
Ομοίως, αδιάφορο είναι και το γεγονός πως η ίδια η αιτήτρια εργάζεται και λαμβάνει εισόδημα από την εργασία της, της τάξης των €1680 μηνιαίως. Δεν ετέθη ζήτημα αυτή να παραμείνει βάρος τα δημόσια οικονομικά, έτσι ώστε η διοίκηση να έπρεπε να εξετάσει την οικονομική της κατάσταση.
Δεν εντοπίζω να υπήρξε οποιαδήποτε πλάνη της διοίκησης ως προς τον τρόπο χειρισμού της υποβληθείσας αιτήσεως. Κατά τον τότε ουσιώδη χρόνο υποβολής της αιτήσεως, η αιτήτρια δεν είχε λάβει ακόμα διαζύγιο από τον Κύπριο σύζυγό της. Βρισκόταν όμως σε διάσταση με αυτόν, ως η ίδια το δήλωσε. Και μόνον βάσει του λόγου αυτού, η αιτήτρια δεν διατηρούσε δικαίωμα παραμονής στη Δημοκρατία, ούτε και εργασίας. Τούτο διότι, αφενός οι διατάξεις του Ν. 7(Ι)/2007 δεν τυγχάνουν εφαρμογής στην περίπτωση της αιτήτριας (Ganna ν. Δημοκρατίας, υπόθ. αρ. 251/2015, ημερομηνίας 20.8.2015), έτσι ώστε να της πιστωθεί ο χρόνος της έγγαμης συμβίωσης και αφετέρου, αυτή δεν διέμενε πλέον με τον σύζυγό της και συνεπώς, έπαυσε να τηρείται ο όρος της άδειας που της είχε παραχωρηθεί.
Εντός των διοικητικών φακέλων που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια στο Δικαστήριο, περιέχονται σημειώματα της ΥΑΜ Λεμεσού, σε σχέση με την γνησιότητα του γάμου της αιτήτριας με τον Κύπριο υπήκοο, ημερομηνίας 29.8.2011 (σελιδώσεις 158-157 Τεκμηρίου 2), 18.3.2013 (σελιδώσεις 168-167 Τεκμηρίου 2), 3.8.2014 (σελίδωση 188, Τεκμηρίου 2), 22.2.2015 (σελίδωση 190 Τεκμηρίου 2), στοιχεία που λήφθηκαν υπόψη προς διαπίστωση της ενδεχόμενης συμβίωσης της αιτήτριας με τον Κύπριο.
Συνεπώς, δεν διαπιστώνω ούτε ελλιπή διερεύνηση των δεδομένων της αιτήτριας, ενώ προκύπτει πως η επίδικη απόφαση καταγραφεί και τον λόγο που επίδικη αίτηση έτυχε απόρριψης, παρέχοντας, προς τούτο, νόμιμη αιτιολογία.
Για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω, καταλήγω πως η προσφυγή θα πρέπει να έχει απορριπτική κατάληξη.
Η προσφυγή απορρίπτεται με €1.900 έξοδα εναντίον της αιτήτριας. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, δυνάμει του Άρθρου 146.4(α) του Συντάγματος.
Γαβριήλ, Π.Δ.Δ.
[1] Η έμφαση προστέθηκε από το Δικαστήριο.
[2] Η έμφαση επίσης προστέθηκε από το Δικαστήριο.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο