ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 480/25

8 Ιανουαρίου 2026

[Β.ΚΟΥΡΟΥΖΙΔΟΥ ΚΑΡΛΕΤΤΙΔΟΥ, ΔΔΔΔΠ.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:                               

                M.M.L.F ( ARC 581….) από το Καμερούν και τώρα Λευκωσία

Αιτήτρια

-και-

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η Αίτηση 

Ραφαέλλα Μαλεκκίδου (κα), Δικηγόρος για την Αιτήτρια

Χαραλάμπους (κος)  Δικηγόρος για τους Καθ' ων η αίτηση.

[Ζ. Αγαπίου (κα), για πιστή μετάφραση από Γαλλικά σε Ελληνικά και αντίστροφα]

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

Με την παρούσα προσφυγή η  Αιτήτρια προσβάλλει  την απόφαση των Καθ' ων η Αίτηση ημερ. 14/01/2025, η οποία της κοινοποιήθηκε στις 04/02/2025 και με την οποία την πληροφορούν ότι το αίτημα της για διεθνή προστασία ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου απορρίπτεται. Η αίτηση της απορρίφθηκε καθότι δεν πληρούνται, οι απαιτούμενες προϋποθέσεις του άρθρου 3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμο. . Περαιτέρω αιτείται δήλωσης του Δικαστηρίου με την οποία να αναγνωρίζεται  στην Αιτήτρια  καθεστώς προστασίας.

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Σύμφωνα με τα στοιχεία του φακέλου, η αιτήτρια, υπήκοος της Δημοκρατίας του Καμερούν (εφεξής «Καμερούν»), εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής της και εισήλθε παράνομα στην Κυπριακή Δημοκρατία μέσω των μη ελεγχόμενων από την Κυβέρνηση περιοχών, όπου στις 19/04/2019 υπέβαλε αίτηση για παροχή Διεθνούς Προστασίας. Στις 19/04/2019, η Αιτήτρια  παρέλαβε την βεβαίωση υποβολής αιτήματος διεθνούς προστασίας. Στις 01/12/2023 και 12/03/2024, παραγματοποιήθηκε συνέντευξη της Αιτήτριας  από λειτουργό της E.U.A.A.

Στις 08/01/2025, λειτουργός της E.U.A.A. ετοίμασε έκθεση-εισήγηση σχετικά με την συνέντευξη της Αιτήτριας. Στη συνέχεια, ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου, ενέκρινε την εισήγηση για απόρριψη της αίτησης της , στις 14/01/2025 ωστόσο δεν προχώρησε  σε  έκδοση απόφασης επιστροφής στο Καμερούν λόγω της οικογενειακής κατάστασης της .

Στις 04/02/2025 η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική επιστολή μαζί με την αιτιολόγηση της απόφασης, η οποία παρελήφθη ιδιοχείρως και υπεγράφη από την ίδια αυθημερόν. Ακολούθως, στις 28/02/2025, καταχωρήθηκε η ως άνω υπ' αριθμόν προσφυγή ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας.

ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

Δια της αίτησης ακυρώσεως της η αιτήτρια, μέσω της συνηγόρου της, προβάλλει ως λόγους ακυρώσεως την έλλειψη δέουσας έρευνας και την έλλειψη αιτιολογίας, ωστόσο κατά τις διευκρινίσεις προωθείτε μόνο ο νομικός ισχυρισμός περί έλλειψης δέουσας έρευνας. Ωστόσο κατά τις διευκρινίσεις προώθησε μόνο τον ισχυρισμό περί έλλειψης δέουσας έρευνας

Είναι η θέση της αιτήτριας πως η προσβαλλόμενη πράξη ελήφθη χωρίς να διεξαχθεί η δέουσα έρευνα και/ή δεν λήφθηκαν υπ' όψιν όλα τα στοιχεία του φακέλου της υπόθεσης. Προωθείται επίσης ότι στη προφορική της συνέντευξη που διεξήχθη στις 12/03/2024, ο λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου δεν επικεντρώθηκε στην απάντηση της αιτήτριας ότι αντιμετωπίζει σοβαρό κίνδυνο ζωής, λόγω βάσιμων φοβιών δίωξης και θανάσιμων απειλών εναντίον της από τον άνδρα επιχειρηματία. Περαιτέρω, ο αρμόδιος λειτουργός που διεξήγαγε τη συνέντευξη παρέλειψε να θέσει στην αιτήτρια οποιαδήποτε άλλη διευκρινιστική ερώτηση σε σχέση με τους αρχικούς της ισχυρισμούς.  Προωθείται επίσης ότι η λειτουργός της Υπηρεσίας Pournara Examination Centre, δεν προέβηκε σε οποιαδήποτε έρευνα εν σχέση με τους ισχυρισμούς της αιτήτριας για τον κίνδυνο που αντιμετωπίζει στην πατρίδα της, ενώ δεν προέβη σε οποιαδήποτε έρευνα για πραγματικά στοιχεία που περιβάλλουν το αίτημα της αιτήτριας.

Αναφορικά με τον ισχυρισμό ότι δεν έγινε επαρκής ή δέουσα έρευνα κρίνω ότι δεν ευσταθεί και απορρίπτεται για τους λόγους που αναφέρονται πιο κάτω.

Όπως έχει πλειστάκις νομολογηθεί  η έκταση, ο τρόπος και η διαδικασία που ακολουθείται κατά τη διενέργεια της έρευνας, ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια της διοίκησης.

Περαιτέρω, η έρευνα είναι επαρκής εφόσον εκτείνεται στη διερεύνηση κάθε γεγονότος που σχετίζεται με το θέμα που εξετάζεται. Το κριτήριο για την πληρότητα της έρευνας έγκειται στη συλλογή και τη διερεύνηση των ουσιωδών στοιχείων τα οποία παρέχουν ασφαλή συμπεράσματα (Βλ. Δημοκρατία ν. Κοινότητας Πυργών κ.α., Α.Ε. 1518/1.11.96, Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας ν. Ζάμπογλου, Α.Ε. 1575/14.7.97, A.Ε.2371, Motorways Ltd ν Δημοκρατίας ημερ. 25/6/99).

Το Δικαστήριο στα πλαίσια ελέγχου της επίδικης προσβαλλόμενης απόφασης εξετάζει κατά πόσο το αρμόδιο όργανο ερεύνησε όλα εκείνα τα στοιχεία που όφειλε να ερευνήσει και να συνεκτιμήσει για να καταλήξει στην απόφασή του σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου. Η έρευνα θεωρείται πλήρης όταν το διοικητικό όργανο συλλέξει και εξετάσει όλα τα ουσιώδη στοιχεία μιας υπόθεσης ώστε να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα. Το είδος και η έκταση της έρευνας εναπόκεινται στη διακριτική ευχέρεια του εν λόγω αποφασίζοντος διοικητικού οργάνου και διαφέρουν κατά περίπτωση (Βλ. απόφαση αρ. 128/2008 JAMAL KAROU v Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 1 Φεβρουάριου 2010).

Περαιτέρω, όπως εξηγήθηκε στην υπόθεση Πολυξένη Γεωργίου ν. Δημοκρατίας, Υπόθεση αρ. 606/91, ημερομηνίας 22.9.92, στις σελ. 2-3: «Το τι αποτελεί επαρκή έρευνα, εξαρτάται από τα γεγονότα και περιστατικά της κάθε υπόθεσης (KNAI ν. THE REPUBLIC OF CYPRUS (1987) 3 CLR 1534). Η έκταση της έρευνας  που ένα διοικητικό όργανο διεξάγει για τη λήψη απόφασης εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης (Κυπριακή Δημοκρατία ν. Ανδρέα Γιαλλουρίδη κ.α., Αναθεωρητικές Εφέσεις 868 και 869, ημερομηνίας 13.12.90).».

Όπως καταδεικνύεται από τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου, οι Καθ' ων η αίτηση ενήργησαν σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Προσφύγων Νόμου και εξέτασαν όλα τα ουσιώδη στοιχεία που είχαν ενώπιον τους. Ειδικότερα, στην αρχή της συνέντευξης της, η αιτήτρια, αφού ενημερώθηκε για τη διαδικασία και τα δικαιώματά της, επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται σε καλή κατάσταση και ότι μπορεί να απαντήσει, ως επίσης ότι δεν έχει οποιεσδήποτε απορίες σχετικά με τη διαδικασία.

Όπως διαφαίνεται από τα στοιχεία τα οποία εμπεριέχονται στον διοικητικό φάκελο, ο αρμόδιος λειτουργός προέβη σε ενδελεχή εξέταση του αιτήματος της αιτήτριας για παροχή διεθνούς προστασίας, καθώς και όλων των στοιχείων που είχε ενώπιον του, ενώ εξάντλησε κατά τη συνέντευξη με την αιτήτρια όλες τις πτυχές των ισχυρισμών της και εν τέλει εκεί όπου θεώρησε σκόπιμο προέβη σε περαιτέρω ανάλυση των δεδομένων μέσω έρευνας σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης.

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, κυρίως των όσων η αιτήτρια δήλωσε τόσο με την υποβολή της αίτησης διεθνούς προστασίας, όσο και κατά τη διάρκεια της προφορικής της συνέντευξης ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, αλλά και όσων προβάλλει με την παρούσα προσφυγή.

Σύμφωνα με τα στοιχεία στον φάκελο της αιτήτριας, αυτή είναι ενήλικη από το Καμερούν. Υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας στην οποία  προέβαλε σχετικά με την εγκατάλειψη  της χώρας καταγωγής της ότι αναγκάστηκε να φύγει από τους γονείς της και να ζήσει με έναν άνδρα, ο οποίος την απειλούσε σοβαρά. Εξαιτίας αυτής της κατάστασης αποφάσισε να διαφύγει, καθώς υπέφερε πολύ. Ξεκίνησε το ταξίδι της ενώ ήταν έγκυος, ζητώντας πληροφορίες μέσω των IBS (διακινητών). Αναχώρησε από τη χώρα της δια θαλάσσης και η διαδρομή που ακολούθησε ήταν: Καμερούν, Νιγηρία, Αίγυπτος.

Κατά τη συνέντευξή της, η αιτήτρια δήλωσε ότι είναι υπήκοος Καμερούν, γεννηθείσα στις 17/11/1991, και μητέρα τεσσάρων ανήλικων τέκνων. Εξ αυτών, το ένα διαμένει στο Καμερούν μαζί με τη μητέρα της, ενώ τα υπόλοιπα τρία διαμένουν στην Κύπρο. Περαιτέρω, η αιτήτρια ανέφερε ότι ο σύντροφός της και πατέρας δύο εκ των τεσσάρων τέκνων της είναι δικαιούχος συμπληρωματικής προστασίας, χωρίς ωστόσο να προσκομίσει οποιοδήποτε σχετικό αποδεικτικό έγγραφο. Ως προς το θρήσκευμά της, η αιτήτρια δήλωσε ότι είναι Χριστιανή Καθολική, ενώ ως προς την εθνοτική της καταγωγή ανέφερε ότι ανήκει στην εθνοτική ομάδα Bamileke. Επιπλέον, δήλωσε ότι πάσχει από αρτηριακή υπέρταση και σακχαρώδη διαβήτη.

Ως προς τον τόπο καταγωγής της, η αιτήτρια δήλωσε ότι κατάγεται από τη Douala, όπου και έζησε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της, με εξαίρεση την περίοδο 2010–2014, κατά την οποία διέμενε στην Bafoussam, στη Δυτική Περιφέρεια του Καμερούν. Ακολούθως επέστρεψε στη Douala, όπου και διέμεινε μέχρι την τελική αναχώρησή της από τη χώρα (ερυθρό 64). Επιπλέον, ανέφερε ότι δεν έχει δηλώσει το τρίτο της τέκνο στην Υπηρεσία Ασύλου λόγω άρνησης του πατέρα του, ο οποίος διαμένει στο Βέλγιο και κατέχει βελγική υπηκοότητα.

Ως προς την πατρική της οικογένεια, δήλωσε ότι ο πατέρας της έχει αποβιώσει, ενώ η μητέρα της και η μεγαλύτερη αδελφή της διαμένουν στο Καμερούν. Επιπλέον, ένα εκ των τέκνων της διαμένει επίσης με τη μητέρα της.

Ως προς το εκπαιδευτικό της υπόβαθρο, η αιτήτρια δήλωσε ότι έχει ολοκληρώσει τη φοίτησή της στο δημοτικό σχολείο, χωρίς ωστόσο να συνεχίσει στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση λόγω οικονομικών δυσκολιών (ερυθρό 60 δ.φ.). Αναφορικά με το επαγγελματικό της υπόβαθρο, ανέφερε ότι εργαζόταν στην αγορά ως πωλήτρια γυαλιών.

Ως προς το ταξίδι της, η αιτήτρια δήλωσε ότι εγκατέλειψε το Καμερούν στις 09/03/2019, αρχικά οδικώς και εν συνεχεία διά θαλάσσης, κατευθυνόμενη προς τη Νιγηρία. Ακολούθως, μετέβη στην Τουρκία, όπου παρέμεινε για χρονικό διάστημα τριών ημερών, και στη συνέχεια ταξίδεψε εκ νέου διά θαλάσσης σε περιοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας μη τελούσα υπό τον αποτελεσματικό έλεγχο της κυβέρνησης. Μετά την πάροδο μίας ημέρας, εισήλθε στις ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές.

Ως προς τον λόγο εγκατάλειψης του Καμερούν, η αιτήτρια δήλωσε ότι ο πατέρας της έλαβε το έτος 2017 δάνειο ύψους 10.000.000 CFA από πρόσωπο ονόματι κ. Foku, το οποίο αδυνατούσε να αποπληρώσει μέχρι τον Ιανουάριο του 2019. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, ο εν λόγω δανειστής εξέφρασε την πρόθεση να την παντρευτεί ως τρόπο αποπληρωμής του χρέους, πρόταση την οποία υποστήριξε και η οικογένειά της. Περαιτέρω, ανέφερε ότι ο φίλος της εξαδέλφης της μερίμνησε για την οργάνωση του ταξιδιού της προς την Ευρώπη. Τέλος, δήλωσε ότι ο πατέρας της δεχόταν απειλές ότι είτε θα θανατωθεί είτε θα φυλακιστεί.

Ερωτηθείσα ως προς το τι φοβάται ότι θα της συμβεί σε περίπτωση επιστροφής της στο Καμερούν, η αιτήτρια απάντησε ότι φοβάται για τη ζωή της, καθότι, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, ο κ. Foku είναι ισχυρός επιχειρηματίας με εκτεταμένο δίκτυο επαφών, γεγονός που, κατά την άποψή της, καθιστά πιθανή τη θανάτωσή της σε περίπτωση επιστροφής.

Αναφορικά με τις απειλές, η αιτήτρια ανέφερε ότι ο κ. Foku προέβη σε επανειλημμένες λεκτικές απειλές εις βάρος του πατέρα της, δηλώνοντας ότι θα τον θανατώσει λόγω της μη αποπληρωμής του χρηματικού ποσού που του είχε δανείσει. Περαιτέρω, ισχυρίστηκε ότι τον απείλησε πως θα μεριμνήσει για τη φυλάκισή του, επικαλούμενος ακόμη και τη χρήση «μαγείας» (βλ. ερ. 54 του δ.φ.)

Η μητέρα της αιτήτριας την ενημέρωσε ότι ο πατέρας της είχε οργανώσει συνάντηση με θείους και θείες και από τις δύο πλευρές της οικογένειας, με σκοπό την άσκηση πίεσης προς την αιτήτρια προκειμένου να αποδεχθεί τον γάμο με τον κ. Foku. Στο ίδιο πλαίσιο οικογενειακής παρέμβασης, η αιτήτρια ανέφερε ότι επισκέφθηκε τη γιαγιά της, η οποία της δήλωσε ότι ο εν λόγω γάμος ήταν «καλός», γεγονός που, κατά τους ισχυρισμούς της, ενίσχυσε περαιτέρω την ψυχολογική πίεση που δεχόταν να αποδεχθεί τον γάμο. (βλ. ερ. 54 του δ.φ.)

Στη συνέχεια, η αιτήτρια ανέφερε ότι ο σύντροφος της ξαδέλφης της μερίμνησε για την οργάνωση του ταξιδιού της, προκειμένου να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής της και να διαφύγει από τις πιέσεις που δεχόταν για τη σύναψη του εν λόγω γάμου.

Αναφορικά με την προγραμματισμένη συνάντηση, η αιτήτρια ανέφερε ότι δεν παρευρέθηκε η ίδια, πλην όμως γνώριζε ότι το αντικείμενο της συζήτησης αφορούσε τον τρόπο επιστροφής των χρημάτων που όφειλε ο πατέρας της στον κ. Foku.

Ειδικότερα, λόγω του υψηλού ύψους της οφειλής, η οικογένεια φέρεται να κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή πέραν της αποδοχής του γάμου της αιτήτριας με τον κ. Foku. Στο πλαίσιο αυτό, η αιτήτρια δήλωσε ότι αντιμετωπίστηκε ως μέσο ανταλλαγής μεταξύ του πατέρα της και του κ. Foku (βλ. ερ. 52 του δ.φ.)

Η αιτήτρια ανέφερε ότι μετά την εγκατάλειψη της χώρας της το 2019, δεν είχε οποιαδήποτε επαφή με την οικογένειά της για τα επόμενα δύο έτη, μέχρι που ενημερώθηκε για τον θάνατο του πατέρα της, ο οποίος επήλθε λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας, όπως υπέρταση, διαβήτη και άλλες αδιευκρίνιστες παθήσεις. Όταν ερωτήθηκε σχετικά με πιθανή εμπλοκή του κ. Foku στον θάνατο του πατέρα της, η αιτήτρια ανέφερε ότι ο κ. Foku τον απειλούσε, ενώ ο πατέρας της έπασχε από μία πληγή που δεν επουλωνόταν, η οποία, κατά τους ισχυρισμούς της, οφειλόταν σε χρήση «μαγείας».

Όταν ερωτήθηκε κατά πόσο ο κ. Foku επιχείρησε να την εντοπίσει μετά την αναχώρησή της από τη χώρα, η αιτήτρια απάντησε ότι δεν υπήρξε καμία προσπάθεια από μέρους του. Αντιθέτως, σε ερώτηση σχετικά με την οικογένειά της, ανέφερε ότι όποτε ο κ. Foku βρισκόταν στην πόλη Douala προέβαινε σε απειλές φυλάκισης προς τη μητέρα της. (βλ. ερ. 52 του δ.φ.)

Ανέφερε επίσης ότι ο κ. Foku φέρεται να προσπάθησε να βλάψει τη μητέρα της μέσω μέσων που εκείνη περιέγραψε ως «μυστικιστικά» και ότι η μητέρα της βρέθηκε σε καταστάσεις ή μέρη τα οποία περιέγραψε ως «μυστικιστικά», όπου της ζητήθηκε να συμμετάσχει σε πράξεις όπως η κατανάλωση ανθρώπινου κρέατος. (βλ. ερ. 52 του δ.φ.) Τέλος αναφέρει πως αν και διατηρεί επικοινωνία με τα μέλη της οικογένειάς της, εξακολουθεί να υφίσταται κατηγορίες εκ μέρους τους για τον θάνατο του πατέρα της.

Ο αρμόδιος λειτουργός διέκρινε 2 ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός αφορά τα στοιχεία ταυτότητας, το εν γένει προφίλ, τη χώρα καταγωγής και τον τόπο συνήθους διαμονής της αιτήτριας (Douala) και έγινε αποδεκτός, καθώς στοιχειοθετήθηκε τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού.

Ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός αφορά το ότι η αιτήτρια δέχτηκε πιέσεις από την οικογένεια της, για να παντρευτεί τον κ. Foku, ο οποίος έγινε επίσης αποδεκτός.

Η αιτήτρια ήταν συγκεκριμένη στις δηλώσεις της, αναφέροντας ότι το 2017, η επιχείρηση του πατέρα της κατέρρευσε λόγω πανώλης, γεγονός που τον οδήγησε στη λήψη δανείου από τον κ. Foku, με υποχρέωση αποπληρωμής εντός δύο ετών. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, τον Ιανουάριο του 2019 ο πατέρας της δεν ήταν σε θέση να αποπληρώσει το εν λόγω δάνειο.

Η αιτήτρια ήταν αρκετά συγκεκριμένη στις δηλώσεις της, αναφέροντας ότι η μητέρα της έπασχε από υψηλή αρτηριακή πίεση, διαβήτη και μία ακόμη ασθένεια, την οποία οι γιατροί δεν μπορούσαν να διαγνώσουν. Συνέχισε δηλώνοντας ότι μέρος των χρημάτων χρησιμοποιήθηκε για την κάλυψη των εξόδων της θεραπείας της. Πρόσθεσε ότι η θεραπεία δεν είχε αποτέλεσμα και ότι, για τον λόγο αυτό, χρειάστηκε να ταξιδέψει στο Ανατολικό Καμερούν προκειμένου να λάβει παραδοσιακή θεραπεία από πυγμαίους.

Η αιτήτρια κλήθηκε να παράσχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον κ. Foku, πλην όμως παρέμεινε αρκετά ασαφής. Επιπλέον, δεν μπόρεσε να παράσχει λεπτομέρειες σχετικά με το δάνειο του πατέρα της. Επανέλαβε ότι τα χρήματα χρησιμοποιήθηκαν για την επανεκκίνηση της επιχείρησης και για την κάλυψη των εξόδων της θεραπείας της μητέρας της.

Η αιτήτρια κληθείς να εξηγήσει για ποιο λόγο ο κ. Foku επιθυμούσε να παντρευτεί την ίδια, παρότι είχε ήδη τέκνο, και όχι την αδελφή της η οποία δεν είχε, απάντησε ότι δεν γνώριζε. Δήλωσε επίσης ότι ο πατέρας της συγκάλεσε οικογενειακή συνάντηση, κατά τη διάρκεια της οποίας της ασκήθηκαν πιέσεις να παντρευτεί τον κ. Foku, πλην όμως η ίδια δεν προέβη στον εν λόγω γάμο.

Η αιτήτρια κληθείς να περιγράψει τις απειλές που φέρεται να προέβη ο κ. Foku, δήλωσε ότι ο κ. Foku απειλούσε τον πατέρα της σε καθημερινή βάση, αναφέροντάς του ότι, εάν δεν του επέστρεφε τα χρήματα, θα έπρεπε να του δώσει την κόρη του σε γάμο, αλλιώς θα τον έστελνε στη φυλακή ή θα τον σκότωνε.

Ακολούθως, ο αρμόδιος λειτουργός προέβη σε αξιολόγηση κινδύνου στη βάση των δύο αποδεκτών ουσιωδών ισχυρισμών. Εξετάζοντας τα ουσιώδη περιστατικά τα οποία έγιναν δεκτά και αναλύοντας την κατάσταση ασφαλείας τόσο στη χώρα όσο και στον τελευταίο τόπο διαμονής της, o λειτουργός διαπίστωσε ότι δεν υπάρχουν εύλογοι/βάσιμοι λόγοι να γίνει αποδεκτό ότι σε περίπτωση που η αιτήτρια επιστρέψει στη χώρα καταγωγής της, και ειδικότερα στη Douala, θα αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

Η αιτήτρια είναι 33 ετών, υπήκοος Καμερούν, σε σχέση και μητέρα τεσσάρων παιδιών, εκ των οποίων το ένα διαμένει με τη μητέρα της στο Καμερούν. Διατηρεί υποστηρικτικό δίκτυο στη χώρα καταγωγής της, με το οποίο διατηρεί επαφή. Παρά το γεγονός ότι πάσχει από σακχαρώδη διαβήτη, δεν λαμβάνει καμία ιατρική φροντίδα από δική της πρωτοβουλία.

Όσον αφορά τη γενική κατάσταση ασφαλείας στη χώρα και τον τόπο καταγωγής της, έγινε δεκτό ότι η κατάσταση ασφαλείας παραμένει εξαιρετικά ασταθής στις αγγλόφωνες βορειοδυτικές και νοτιοδυτικές περιοχές. Παρόλα αυτά, ο λειτουργός κατέγραψε τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας που έλαβαν χώρα στην πόλη Douala το πρώτο τέταρτο του 2024, με καταγεγραμμένα 2 περιστατικά χωρίς ανθρώπινες απώλειες.

Ο αρμόδιος λειτουργός διαπίστωσε ότι δεν υπάρχει εύλογη πιθανότητα ότι σε περίπτωση επιστροφής της αιτήτριας στο Καμερούν και συγκεκριμένα στην Douala, θα αντιμετωπίσει μεταχείριση που θα μπορούσε να ισοδυναμεί με δίωξη ή σοβαρή βλάβη λόγω της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο συνήθους διαμονής της.

Όσον αφορά την απειλή που αποδίδεται στον κ. Foku, από τις δηλώσεις της αιτήτριας προκύπτει ότι οι λεκτικές απειλές κατευθύνθηκαν αποκλειστικά προς τον πατέρα της. Ο ισχυρισμός της αιτήτριας περί χρήσης μυστικισμού από τον κ. Foku για βλάβη του πατέρα της δεν επιβεβαιώνεται από επιπλέον στοιχεία και, ως εκ τούτου, δεν δύναται να ληφθεί υπόψη.

Πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο πατέρας της αιτήτριας ήταν περίπου 80 ετών και έπασχε από αρτηριακή υπέρταση και σακχαρώδη διαβήτη. Απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 2019. Μετά τον θάνατό του, ο κ. Foku δεν επιχείρησε να εντοπίσει την αιτήτρια, περιοριζόμενος σε λεκτικές απειλές προς τη μητέρα της. Η μόνη απειλή που σχετίζεται άμεσα με την αιτήτρια προκύπτει έμμεσα από δήλωση της μητέρας της, σύμφωνα με την οποία ο κ. Foku ενδεχομένως θα επιδίωκε να τη βλάψει σε περίπτωση επιστροφής της στο Καμερούν. Παρά το γεγονός ότι η οικογένεια της αιτήτριας δεν απέδωσε τα χρήματα στον κ. Foku, δεν προέκυψε βλάβη κανενός μέλους της οικογένειας από μέρους του. Επιπλέον, ο ισχυρισμός ότι ο κ. Foku έβλαψε τη μητέρα της αιτήτριας με μυστηριώδη τρόπο δεν επιβεβαιώνεται από την ίδια την αιτήτρια και, ως εκ τούτου, δεν λαμβάνεται υπόψη.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, διαπιστώνεται ότι δεν υπάρχει εύλογος βαθμός πιθανότητας ότι σε περίπτωση επιστροφής της αιτήτριας στο Καμερούν και συγκεκριμένα στην Douala, θα αντιμετωπίσει μεταχείριση που θα μπορούσε να ισοδυναμεί με δίωξη ή σοβαρή βλάβη από τον κ. Foku.

Αναφορικά με την απειλή από την οικογένεια της, ο αρμόδιος λειτουργός παρέθεσε πληροφορίες από την έκθεση “Καναδική Επιτροπή Μετανάστευσης και Προσφύγων” από τις οποίες διαπιστώθηκε πως σύμφωνα με τον πρόεδρο της φροντίδας παιδιών του Καμερούν, τα κορίτσια και οι γυναίκες που προσπαθούν να ξεφύγουν από τους αναγκαστικούς γάμους υφίστανται πολύ ισχυρές κοινωνικές πιέσεις, που χαρακτηρίζονται από απειλές, εκφοβισμό, προσβολές και απόρριψη από άλλα μέλη της κοινότητας, συμπεριλαμβανομένων των ίδιων των γονέων τους.

Ο αρμόδιος λειτουργός κατέγραψε πως ο πρόεδρος δήλωσε επίσης ότι τα κορίτσια που αντιστέκονται σε έναν αναγκαστικό γάμο ενδέχεται να ξυλοκοπηθούν. Ωστόσο, δεν βρέθηκαν επιβεβαιωτικές πληροφορίες μεταξύ των πηγών που συμβουλεύτηκε η Διεύθυνση Έρευνας. Επίσης παρέθεσε πληροφορίες σχετικά με τους πρόωρους γάμους στο βόρειο Καμερούν. Στην περίπτωση της αιτήτριας, οι αναφερόμενες πηγές αναφέρονται κυρίως σε νεαρά κορίτσια που εξαναγκάζονται σε γάμο. Η αιτήτρια είναι σήμερα 33 ετών, διατηρεί σχέση και έχει τέσσερα παιδιά. Η σχέση της με την αδελφή και τη μητέρα της είναι καλή, ενώ ο πρώτος γιος της εξακολουθεί να διαμένει με τη μητέρα της. Επιπλέον, η αιτήτρια δεν δήλωσε ότι υπέστη ποτέ απειλές από μέλη της οικογένειάς της. Συγκεκριμένα, η αιτήτρια δήλωσε ότι, ενώ ο πατέρας της ήταν εν ζωή, μέλη της οικογένειάς της την πίεζαν να παντρευτεί τον κ. Foku. Επιπλέον, ανέφερε ότι η οικογένειά της την κατηγορεί για τον θάνατο του πατέρα της, χωρίς ωστόσο να έχει αναφέρει οποιαδήποτε άμεση απειλή προς το πρόσωπό της.

Καταληκτικά, ο λειτουργός έκρινε ότι δεν υπάρχει εύλογος βαθμός πιθανότητας ότι σε περίπτωση επιστροφής της αιτήτριας στην Douala της επαρχίας Littoral του  Καμερούν θα αντιμετωπίσει μεταχείριση που θα μπορούσε να ισοδυναμεί με δίωξη για σοβαρή βλάβη από τον κ. Foku ή/και αντίστοιχα από τα μέλη της οικογένειας της.

Όσον αφορά τα τέκνα της αιτήτριας, θεωρείται ότι η γενική κατάσταση ασφαλείας ισχύει και για αυτά. Επιπλέον, ο μεγαλύτερος γιος της αιτήτριας διαμένει με τη μητέρα της στη Douala. Συνεπώς, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η αιτήτρια με τον κ. Foku και την οικογένειά της δεν φαίνεται να επηρεάζουν άμεσα τα παιδιά της.

Συνεπώς, δεν υπάρχει εύλογος βαθμός πιθανότητας τα παιδιά της αιτήτριας να αντιμετωπίσουν μεταχείριση που θα μπορούσε να ισοδυναμεί με δίωξη ή σοβαρή βλάβη κατά την επιστροφή τους στην Douala της επαρχίας Littoral του Καμερούν.

Προχωρώντας στη νομική ανάλυση, ο λειτουργός έκρινε ότι από τους προβαλλόμενους και αποδεκτούς ισχυρισμούς της αιτήτριας διαφαίνεται ότι στο πρόσωπό της δεν συντρέχουν εκείνα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχειά τα οποία θα μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, συμμετοχής σε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα ή πολιτικών πεποιθήσεων  σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής της και ως εκ τούτου η αιτήτρια δεν πληροί τις προϋποθέσεις για υπαγωγή στο καθεστώς του πρόσφυγα.

Ο λειτουργός, στη συνέχεια, προέβη σε εξέταση του κατά πόσο η αιτήτρια δικαιούται παραχώρηση καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 19 (1) και έκρινε ότι δεν αποδείχθηκε ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 19 (2), (α), (β) και (γ) του περί Προσφύγων Νόμου του 2000. Συγκεκριμένα, ο λειτουργός έκρινε ότι σε περίπτωση επιστροφής της Αιτήτριας στο Καμερούν δεν υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι από τους οποίους να προκύπτει ότι θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί θανατική ποινή ή εκτέλεση, όπως προβλέπει το άρθρο 19 (2)(α) ή βασανιστήρια, απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία όπως προβλέπει το άρθρο 19 (2)(β) ή πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας του λόγω αδιάκριτης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης ως το άρθρο 19 (2)(γ) προνοεί, καθώς στη Douala, περιοχή στην οποία η αιτήτρια αναμένεται να επιστρέψει, δεν παρατηρούνται συνθήκες ένοπλων συγκρούσεων. Ως εκ τούτου ο λειτουργός έκρινε ότι η αιτήτρια δεν πληροί τις προϋποθέσεις για υπαγωγή στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας.

Με βάση τις δηλώσεις της αιτήτριας, το προσωπικό της προφίλ και τη νομική ανάλυση, συνάγεται το συμπέρασμα ότι η Αιτήτρια δεν πληροί τις προϋποθέσεις για καθεστώς πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε κανένας βάσιμος φόβος δίωξης για λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, πολιτικών πεποιθήσεων ή συμμετοχής σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα, όπως ορίζεται στο άρθρο 1(Α)2 της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 και στο άρθρο 3(1) του Νόμου περί Προσφύγων του 2000. Επιπλέον, συνάγεται ότι οι αιτητές δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για επικουρική προστασία σύμφωνα με το άρθρο 19(1), καθώς δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 19(2) του Νόμου περί Προσφύγων του 2000 σχετικά με τον πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

Ωστόσο, δεδομένου ότι δύο από τους αιτούντες, ο Elohim Katcho Nguenang και η Esther Sidjeu, αποτελούν παιδιά του αιτητή (V.N.S), σύμφωνα με τα υποβληθέντα πιστοποιητικά γέννησης, ο πατέρας απολαμβάνει επικουρικής προστασίας και, λαμβάνοντας υπόψη το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ, είναι προς το συμφέρον των παιδιών να μην μπορούν να επιστραφούν στο Καμερούν. Επιπλέον, οι δύο αιτητές δικαιούνται επικουρικής προστασίας. Ομοίως, οι Monthe Laurette Ferlande και Emmanuel Freud Mapout δεν μπορούν να επιστραφούν στο Καμερούν λόγω οικογενειακής ενότητας. Συνεπώς, καμία επιστροφή των αιτητών δεν θεωρείται εφικτή.

Έπειτα από ενδελεχή εξέταση του διοικητικού φακέλου και όπως προκύπτει από τα στοιχεία που βρίσκονται σε αυτόν, κρίνω δέον να αναφερθούν τα ακόλουθα:

Καταρχάς, κρίνεται ορθή η αποδοχή από τους καθ’ ων η αίτηση του πρώτου και του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού της αιτήτριας, οι οποίοι αφορούν την ταυτότητα και το προφίλ της, τη χώρα καταγωγής και τον τόπο συνήθους διαμονής της, καθώς και τις ισχυριζόμενες πιέσεις που δέχθηκε από την οικογένειά της προκειμένου να τελέσει γάμο με τον κ. Foku. Συντάσσομαι με τις επισημάνσεις του αρμόδιου λειτουργού ως προς την αξιολόγηση της εσωτερικής και εξωτερικής αξιοπιστίας των ισχυρισμών της αιτήτριας.

Αναφορικά με την εξωτερική αξιοπιστία του δεύτερου ουσιώδης ισχυρισμού, πληροφορίες από την χώρα καταγωγής στις οποίες ανέτρεξε και το ίδιο το Δικαστήριο για την πληρότητα της έρευνας καταγράφουν τα εξής:

Σύμφωνα με πηγές πληροφόρησης, καταγράφεται (γενικότερα) ότι «ο καταναγκαστικός γάμος είναι μια 'κοινή μορφή βίας κατά γυναικών και κοριτσιών τόσο στις βόρειες όσο και στις νότιες περιοχές του Καμερούν'», ενώ εντοπίστηκαν «'αρκετές περιπτώσεις' αναγκαστικού γάμου στα νότια του Καμερούν» και επίσης, καταδεικνύεται ότι «ο καταναγκαστικός γάμος είναι διαδεδομένος σε 'ορισμένα μέρη του Καμερούν' και είναι 'αρκετά κοινός' στις αγροτικές περιοχές της Βορειοδυτικής Περιφέρειας και της Νοτιοδυτικής Περιφέρειας.[1] Στην ίδια πηγή καταγράφεται επίσης αναφορά στο ότι «οι αναγκαστικοί γάμοι είναι πιο συνηθισμένοι μεταξύ λιγότερο μορφωμένων και φτωχότερων οικογενειών» και επίσης ότι «ο καταναγκαστικός γάμος είναι συχνότερος μεταξύ ατόμων με χαμηλή κοινωνικοοικονομική κατάσταση».[2]

Σε έγκυρη πηγή αναφορικά με την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Καμερούν κατά το έτος 2023 καταγράφεται σχετικά με τον παιδικό, πρόωρο και αναγκαστικό γάμο ότι «Η ελάχιστη νόμιμη ηλικία γάμου ήταν τα 18, αλλά ο νόμος δεν εφαρμόστηκε αποτελεσματικά. [..] Οι πρόωροι και καταναγκαστικοί γάμοι, καθώς και οι καταχρηστικοί 'προσωρινοί γάμοι', ήταν πιο διαδεδομένοι στο βόρειο τμήμα της χώρας και σε ορισμένες περιοχές του West Region, ειδικά στο Noun Division.».[3] Οι πιο πάνω πληροφορίες, επιβεβαιώνουν την ύπαρξη της εν λόγω παράδοσης, ωστόσο σημειώνεται ότι ο τόπος συνήθους διαμονής της αιτήτριας στη χώρα καταγωγής της, η πόλη Douala, βρίσκεται γεωγραφικά στο νότιο τμήμα της χώρας, όπου η πρακτική αυτή είναι σαφώς λιγότερο διαδεδομένη.

Αναφορικά δε με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων παροχής συμπληρωματικής προστασίας προς το πρόσωπο της αιτήτριας και των ανήλικων τέκνων της υπό την έννοια του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου ή άλλως του άρθρου 15 (γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, κρίνω σκόπιμο να παρατεθούν αρχικά τα κάτωθι:

Το άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου προϋποθέτει ουσιώδεις λόγους να πιστεύεται ότι η Αιτήτρια και τα ανήλικα τέκνα της θα υποστούν σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής τους ακεραιότητας, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της, υπάρχει ευρεία νομολογία τόσο του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερομηνίας 22/9/2015) όσο και του ΔΕΕ (βλ. C-285/12, A. Diakit? v. Commissaire g?n?ral aux r?fugi?s et aux apatrides, 30/01/2014, C-465/07, Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretaris van Justitie, 17/02/2009), καθώς επίσης και του ΕΔΔΑ (βλ. K.A.B. v. Sweden, 886/11, 05/09/2013 (final 17/02/2014), Sufi and Elmi v. the United Kingdom, 8319/07 and 11449/07, 28/11/2011) στις οποίες ερμηνεύεται η έννοια της «αδιακρίτως ασκούμενης βίας» και της «ένοπλης σύρραξης» και τίθενται κριτήρια ως προς τη σοβαρότητα του κινδύνου που προϋποτίθεται για την αξιολόγηση των περιπτώσεων στις οποίες εξετάζεται η πιθανότητα παραχώρησης συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου.

Στην υπόθεση Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretaris van Justitie παρ. 35, το ΔΕΕ αναφέρει ότι «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας[4]» ενώ στην παρ. 37 αναφέρει ότι «η απλή αντικειμενική διαπίστωση κινδύνου απορρέοντος από τη γενική κατάσταση μιας χώρας δεν αρκεί, καταρχήν, για να γίνει δεκτό ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας, συντρέχουν ως προς συγκεκριμένο πρόσωπο, εντούτοις, καθόσον η αιτιολογική αυτή σκέψη χρησιμοποιεί τον όρο «συνήθως», αναγνωρίζει το ενδεχόμενο υπάρξεως μιας εξαιρετικής καταστάσεως, χαρακτηριζομένης από έναν τόσο υψηλό βαθμό κινδύνου, ώστε να υπάρχουν σοβαροί λόγοι να εκτιμάται ότι το πρόσωπο αυτό θα εκτεθεί ατομικώς στον επίμαχο κίνδυνο.» (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου). Περαιτέρω το ΔΕΕ στην εν λόγω υπόθεση αποφάσισε ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών την καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας» (παρ. 39).

Επιπλέον, σύμφωνα με το Εγχειρίδιο της ΕΥΥΑ σχετικά με τη δικαστική ανάλυση του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, ακόμη και αν ο/η αιτητής/τρια μπορεί να αποδείξει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης στην περιοχή καταγωγής του/της (ή καθ' οδόν προς τη συγκεκριμένη περιοχή καταγωγής), το δικαίωμα συμπληρωματικής προστασίας μπορεί να κατοχυρωθεί μόνο εάν ο/η αιτητής/τρια δεν μπορεί να επιτύχει εγχώρια προστασία σε άλλο τμήμα της χώρας, καθώς επίσης, όταν αποφασίζεται η τοποθεσία της περιοχής καταγωγής ενός αιτητή ως προορισμός επιστροφής, απαιτείται η εφαρμογή προσέγγισης βασισμένης στα πραγματικά περιστατικά όσον αφορά την περιοχή του τελευταίου τόπου διαμονής και την περιοχή συνήθους διαμονής.[5]

Εν προκειμένω, κρίνω πως σύμφωνα με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης που χρησιμοποίησε ο αρμόδιος λειτουργός, στις οποίες ανέτρεξε και το παρόν Δικαστήριο, ορθά η Υπηρεσία Ασύλου αποφάσισε ότι σε περίπτωση επιστροφής της Αιτήτριας και των ανήλικων τέκνων της στον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής τους, δηλαδή στην Douala, δεν υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι αυτοί θα έλθουν αντιμέτωποι με σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής τους ακεραιότητας, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, υπό την έννοια του άρθρου 19 (2) (γ) του περί Προσφύγων Νόμου.

Συνεπώς, υπό το φως των ανωτέρω, τάσσομαι υπέρ της κρίσης της Υπηρεσίας Ασύλου ότι δεν θεμελιώνεται βάσιμος φόβος δίωξης, ώστε να υπαχθεί αυτή και τα τέκνα της στο προσφυγικό καθεστώς βάσει του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου.

Αναλύοντας δε, τα προσωπικά στοιχεία της αιτήτριας, σημειώνεται ότι πρόκειται για νεαρή ενήλικη 33 ετών , με υποστηρικτικό δίκτυο στην χώρα καταγωγής και με προηγούμενη επαγγελματική εμπειρία και επομένως θα είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις συνθήκες διαβίωσης στο Καμερούν. Περαιτέρω, αναφορικά με τα ανήλικα τέκνα της αιτήτριας, δεν διαπιστώνεται ότι η επιστροφή τους στο Καμερούν θα δημιουργούσε οποιοδήποτε ζήτημα σχετικά με το βέλτιστο συμφέρον τους. Ειδικότερα, λαμβάνοντας υπόψη ότι τα παιδιά θα βρίσκονται κοντά στη μητέρα τους, καθώς και στα αδέλφια τους και στη γιαγιά τους, που διαμένουν επίσης στο Καμερούν (ο μεγαλύτερος αδελφός με τη γιαγιά του).

Περαιτέρω, θα εξετάσω ενδεχόμενη υπαγωγή της Αιτήτριας στο άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου (αντίστοιχο άρθρο 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ), παραθέτοντας επικαιροποιημένες πληροφορίες από τη χώρα καταγωγής.

Αναφορικά με την γενικότερη κατάσταση ασφαλείας στο Καμερούν, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ σε έκθεση αναφορικά με τις εξελίξεις στην κατάσταση ασφαλείας στην Κεντρική Αφρική, η οποία δημοσιεύτηκε στις 31 Μαΐου 2023 σημειώνει ότι στις Βορειοδυτικές και Νοτιοδυτικές Περιφέρειες του Καμερούν, συνέχισαν οι αναφορές και καταγγελίες για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράχτηκαν από δυνάμεις ασφαλείας και άμυνας και ένοπλες αυτονομιστικές ομάδες εναντίον αμάχων, συμπεριλαμβανομένων των δολοφονιών και της καταστροφής περιουσίας. Επιπλέον, η αναγκαστική απαγόρευση κυκλοφορίας, η χρήση αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών και η απαγωγή αμάχων από ένοπλες ομάδες περιόρισαν την διανομή της απαραίτητης ανθρωπιστικής βοήθειας.[6]

Σύμφωνα με το Human Rights Watch σε έκθεση για την χώρα η οποία καλύπτει το έτος 2023, αναφέρεται πως το 2023, ένοπλες ομάδες και κυβερνητικές δυνάμεις συνέχισαν τη διάπραξη παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων παράνομων δολοφονιών, στις αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν και στην περιοχή του Άπω Βορρά. Η βία στις δύο αγγλόφωνες βορειοδυτικές και νοτιοδυτικές περιοχές συνεχίστηκε για έκτη χρονιά, παρά το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Paul Biya  δήλωσε τον Ιανουάριο ότι πολλές ένοπλες αυτονομιστικές ομάδες είχαν παραδοθεί και ότι η απειλή που αποτελούσαν είχε μειωθεί σημαντικά. Μέχρι τα μέσα του έτους, υπήρχαν πάνω από 638.000 εσωτερικά εκτοπισμένοι στις αγγλόφωνες περιοχές και τουλάχιστον 1,7 εκατομμύρια άνθρωποι χρειάστηκαν ανθρωπιστική βοήθεια. Άμαχοι αντιμετώπισαν δολοφονίες και απαγωγές από ένοπλες ισλαμιστικές ομάδες στην περιοχή του Άπω Βορρά, συμπεριλαμβανομένης της Μπόκο Χαράμ και του Ισλαμικού Κράτους στην επαρχία της Δυτικής Αφρικής (ISWAP). Οι αυτονομιστές μαχητές συνέχισαν να στοχεύουν αμάχους, αναγκάζοντας τους να μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους και εξαπολύοντας επιθέσεις γύρω από μεγάλα γεγονότα, όπως των εκλογών καθώς και του ανοίγματος των σχολείων την περίοδο του Σεπτεμβρίου. Οι δυνάμεις ασφαλείας απάντησαν στις αυτονομιστικές επιθέσεις, αποτυχαίνοντας συχνά να προστατεύσουν τους αμάχους σε όλες τις αγγλόφωνες περιοχές»[7].

Σύμφωνα με πρόσφατη ανάλυση για την χώρα στην ιστοσελίδα του ACAPS της χώρας αναφέρεται πως το Καμερούν βιώνει διάφορες κρίσεις στην χώρα. Οι μακροχρόνιες δυσαρέσκειες της αγγλόφωνης κοινότητας στις βορειοδυτικές και νοτιοδυτικές περιοχές, μετά από δεκαετίες περιθωριοποίησης των μειονοτικών αγγλόφωνων περιοχών από τη Γαλλόφωνη Κυβέρνηση, κλιμακώθηκαν σε εκτεταμένες διαμαρτυρίες και απεργίες στα τέλη του 2016. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση διαφορετικών αυτονομιστικών να φωνάζουν/διαδηλώνουν υπέρ της αυτοαποκαλούμενης Δημοκρατίας της Ambazonias στα βορειοδυτικά και νοτιοδυτικά. Οι συγκρούσεις μεταξύ του στρατού και των αυτονομιστικών δυνάμεων έχουν εντείνει την ανασφάλεια στις ανωτέρω περιοχές, οδηγώντας 638.400 ανθρώπους σε εκτοπισμό  στο εσωτερικό της χώρας και 64.000 σε αναζήτηση καταφυγίου στη γειτονική Νιγηρία μέχρι τις 9 Φεβρουαρίου 2024. Επίσης, η εξέγερση της Boko Haram  στα βορειοανατολικά της Νιγηρίας έχει επίσης εξαπλωθεί στην περιοχή του Άπω Βορρά (extreme Nord), όπου 120.869 Νιγηριανοί πρόσφυγες έχουν καταφύγει στον Άπω Βορρά του Καμερούν, ενώ η βία από την Μπόκο Χαράμ και το Ισλαμικό Κράτος έχει εκτοπίσει εσωτερικά περισσότερους από 453.600 ανθρώπους.[8]

Από τις ως άνω πληροφορίες συνάγεται πως οι ένοπλες συγκρούσεις εντοπίζονται κυρίως στις Αγγλόφωνες περιοχές (Νοτιοδυτική Περιφέρεια και Βορειοδυτική Περιφέρεια) μεταξύ των αγγλόφωνων αποσχιστών και των κρατικών δυνάμεων ασφαλείας, καθώς επίσης καταγράφονται εξεγέρσεις και εχθροπραξίες από την παρουσία της Boko Haram στην περιφέρεια Far North της χώρας.

Σύμφωνα με τα πρόσφατα δεδομένα της βάσης δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project), ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού με έργο τη συλλογή, ανάλυση και χαρτογράφηση δεδομένων σχετικά με τις ημερομηνίες, τους δρώντες, τις τοποθεσίες, τους θανάτους και τους τύπους όλων των καταγεγραμμένων γεγονότων πολιτικής βίας και διαμαρτυρίας σε παγκόσμια κλίμακα, στη διάρκεια ενός έτους (Past year of ACLED Data) στην Περιφέρεια Littoral του Καμερούν, 27 περιστατικά τα οποία οδήγησαν σε 31 απώλειες ανθρώπινων ζωών.[9] Εξ' αυτών, τα 4 περιστατικά αναταραχών και τα 3 περιστατικά βίας κατά αμάχων έλαβαν χώρα στη Douala.[10]

Επισημαίνεται πως ο πληθυσμός της Περιφέρειας Littoral εκτιμάται στους 3.355.000 κατοίκους[11] και ο πληθυσμός της Douala εκτιμάται στους 2.768.400 σύμφωνα με εκτίμηση του 2015[12]. Από τα ανωτέρω συμπεραίνεται πως η κατάσταση ασφαλείας στην περιφέρεια Littoral είναι σταθερή με ένα χαμηλό αριθμό περιστατικών ασφαλείας να καταγράφεται στην ανωτέρω περιφέρεια και ως εκ τούτου τα περιστατικά βίας σε συνάρτηση με τον πληθυσμό της εν λόγω περιφέρειας είναι πολύ χαμηλά.

Τα εν λόγω στοιχεία καταδεικνύουν ότι δεν υπάρχουν συνθήκες αδιάκριτης βίας και γενικά δεν υφίσταται πραγματικός κίνδυνος για έναν πολίτη να επηρεαστεί προσωπικά μόνο από την παρουσία του στην εν λόγω περιοχή, υπό την έννοια του άρθρου 15 (γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ.

Από τα πιο πάνω, δεν προκύπτει οτιδήποτε που να δημιουργεί τέτοιες προϋποθέσεις ώστε, σε περίπτωση επιστροφής της αιτήτριας στην περιοχή συνήθους διαμονής της, να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι αυτή θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή λόγω της παρουσίας της και μόνο στην εν λόγω περιοχή, αφού πρόκειται για άμαχο πολίτη, αλλά ούτε και πραγματικός κίνδυνος να υποστεί θανατική ποινή ή εκτέλεση, ή βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία στη χώρα καταγωγής της.

Εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις της αιτήτριας, παρατηρώ ότι αυτή πρόκειται για νεαρή ενήλικη, με υποστηρικτικό δίκτυο στην χώρα καταγωγής και με προηγούμενη επαγγελματική εμπειρία και επομένως θα είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις συνθήκες διαβίωσης στο Καμερούν. Επομένως, λαμβάνοντας υπόψιν επίσης και τις ιδιαίτερες περιστάσεις της αιτήτριας, θεωρώ ότι δεν εγείρονται ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι αυτή θα διατρέξει κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της.

Τέλος σημειώνω ότι στα πλαίσια αξιολόγησης του βέλτιστου συμφέροντος των ανήλικων τέκνων της αιτήτριας λαμβάνω υπόψη τον πρακτικό Οδηγό της EASO[13] αναφορικά με το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού στις διαδικασίες ασύλου.

Στην εν λόγω προσέγγιση γίνεται στάθμιση των παραγόντων που αφορούν τη σωματική, ψυχολογική, και πνευματική ακεραιότητα του/ων ανήλικου/ων. Ως διαπιστώνω από τα πιστοποιητικά γέννησης που βρίσκονται στον Διοικητικό Φάκελο (ερυθρά 48-46), τα ανήλικα είναι σε νηπιακή ηλικία, συνεπώς κύριος γνώμονας και πρωταρχικό μέλημα είναι η διασφάλιση της φροντίδας, προστασίας και ασφάλειας του παιδιού μέσα από την οικογενειακή ενότητα. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχω ενώπιον μου, οι γονείς είναι ομοεθνείς, αιτητές διεθνούς προστασίας, εκ των οποίων ο ένας εκ των γονέων των δύο εκ των τεσσάρων τέκνων αποτελεί δικαιούχο συμπληρωματικής προστασίας.

Κρίνω ότι σε περίπτωση επιστροφής τους στη χώρα καταγωγής τους, λόγω της ηλικίας των ανηλίκων, δεν υπάρχουν ενδείξεις οιονδήποτε δυσκολιών προσαρμογής που να επηρεάζουν αρνητικά την ανάπτυξη, εξέλιξη και ευημερία των παιδιών. Επισημαίνω ότι λόγω του νεαρού της ηλικίας των παιδιών, δεν έχουν δημιουργηθεί δεσμοί με τη χώρα στην οποία γεννήθηκαν που να δυσκολεύουν την μετακίνηση και εγκατάσταση τους στη χώρα καταγωγής των γονέων. Συνεπώς, δεν αναμένεται να αντιμετωπίσουν δυσκολίες σχετικά με την κοινωνική και πολιτισμική τους ένταξη και προσαρμογή στην οποία περιλαμβάνονται το σχολείο, η κοινότητα και κοινωνία, οι θεσμοί και τα θρησκευτικά και πολιτιστικά συστήματα.

Παρ’ όλα αυτά και για την πληρότητα της διαδικασίας, το Δικαστήριο προέβη σε έρευνα σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, αναφορικά με την πρόσβαση των παιδιών στην εκπαίδευση στο
Καμερούν, σημειώνοντας τα εξής.

Η εκπαίδευση στο Καμερούν παραμένει ένας τομέας σε κρίση, καθώς τα σχολεία συνεχίζουν να δέχονται επιθέσεις σε πολλές περιοχές της χώρας, κυρίως  στη βορειοδυτική και η νοτιοδυτική περιοχή ενώ πάνω από 1,4 εκατομμύρια παιδιά συνωστίζονται σε κακοσυντηρημένες και υπερπλήρεις αίθουσες διδασκαλίας.[14] Παρόλο που το Καμερούν συνεχίζει να βιώνει πολλαπλές μοναδικές κρίσεις, υπάρχουν αρκετές γενικότερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα παιδιά κατά την πρόσβαση στην εκπαίδευση. Αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό σε περιοχές όπως η βορειοδυτική και η νοτιοδυτική περιοχή, όπου το 68% και το 39% των σχολείων δεν λειτουργούν. Συνολικά 2.245 σχολεία εξακολουθούν να μην λειτουργούν μόνο σε αυτές τις δύο περιοχές.

Η ανασφάλεια και οι βίαιες επιθέσεις έχουν επίσης οδηγήσει σε μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών, με πάνω από 900.000 ανθρώπους να έχουν εκτοπιστεί στη χώρα το 2023.[15] Καθώς οι άνθρωποι αναζητούν καταφύγιο σε αστικά κέντρα τα οποία θεωρούν ασφαλέστερα, αυτή η συνεχής εισροή παιδιών σχολικής ηλικίας, επιβαρύνει σοβαρά τις εκπαιδευτικές υποδομές. Ενώ η υψηλότερη αναλογία δασκάλων/μαθητών που επιτρέπεται από τους κυβερνητικούς κανονισμούς είναι 1/60, η μέση αναλογία είναι 1/149 στον Άπω Βορρά και στο Βορρά, με πολλά σχολεία να αντιμετωπίζουν πάνω από 200 παιδιά σε μία μόνο αίθουσα διδασκαλίας.[16]

Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της Unicef[17]  του 2024, στις Βορειοδυτικές (ΒΔ) και Νοτιοδυτικές (ΝΔ) περιοχές, η κατάσταση ασφαλείας παρέμεινε ασταθής το 2024. Οι επιθέσεις στην εκπαίδευση συνεχίστηκαν, με τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές να πέφτουν θύματα απαγωγών και να διεγείρονται πυρπολήσεις σχολικών κτιρίων.^[19]

Για τη βελτίωση του προστατευτικού περιβάλλοντος μάθησης για τα παιδιά, η UNICEF εξόπλισε 148 (55 γυναίκες) εργαζόμενους στην εκπαίδευση και τις κοινωνικές υπηρεσίες πρώτης γραμμής με δεξιότητες για την πρόληψη, τον εντοπισμό και την παραπομπή περιπτώσεων παιδιών που αντιμετωπίζουν βία και κακοποίηση στο σχολικό περιβάλλον. Συνεδρίες ευαισθητοποίησης  προσέγγισαν 154.389 παιδιά (79.542 κορίτσια). Στο πλαίσιο της ανθρωπιστικής ανταπόκρισης, η UNICEF εφάρμοσε μια δέσμη παρεμβάσεων, συμπεριλαμβανομένης της ψυχικής υποστήριξη της υγείας, διαχείριση υποθέσεων, μηχανισμούς καταγγελιών και ανατροφοδότησης με βάση την κοινότητα, εναλλακτικές φροντίδας, καθώς και επανένωση και επανένταξη οικογενειών παιδιών που φέρονται να συνδέονται με ένοπλες ομάδες.

Περαιτέρω, στην ετήσια έκθεση της Unicef του 2023[18], καταγράφεται ότι για να διασφαλιστεί ότι κάθε παιδί έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση, η UNICEF έδωσε προτεραιότητα στην εφαρμογή των δεσμεύσεων που ανέλαβε η κυβέρνηση κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής για τον Μετασχηματισμό της Εκπαίδευσης που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη το 2022. Σε συνεργασία με άλλους σημαντικούς ενδιαφερόμενους φορείς, ιδίως την UNESCO, την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, το WFP και την Παγκόσμια Τράπεζα, η UNICEF παρείχε πολυδύναμη υποστήριξη για την προετοιμασία των μεταρρυθμίσεων διαρθρωτικής πολιτικής. Η στρατηγική του τομέα εκπαίδευσης και κατάρτισης του Καμερούν αναθεωρήθηκε και ευθυγραμμίστηκε με το μακροπρόθεσμο όραμα για το εκπαιδευτικό σύστημα του Καμερούν. Η UNICEF υποστήριξε τη σύνταξη του εθνικού σχεδίου για την εκπαίδευση χωρίς αποκλεισμούς στρατηγικής. Σε ανταπόκριση στην υψηλού επιπέδου συνηγορία των μελών της τοπικής ομάδας για την εκπαίδευση υπό την ηγεσία της UNICEF, η κυβέρνηση αποφάσισε να προσλάβει 3.000 εκπαιδευτικούς πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στο πλαίσιο του δημόσιου προϋπολογισμού του 2024 (με αναλογία 1:60 μαθητές). Αυτό θα ωφελήσει άμεσα 180.000 παιδιά της ηλικίας δημοτικού σχολείου.

Περαιτέρω, σύμφωνα με δημοσίευμα του International Plan, το πρόγραμμα επιτάχυνσης της εκπαίδευσης έχει αποδειχθεί ανεκτίμητο στο να παρέχει σε παιδιά και νέους μια δεύτερη ευκαιρία στην εκπαίδευση.[19] Προκειμένου να προωθηθεί η ασφαλής πρόσβαση των παιδιών σε ποιοτική εκπαίδευση, στο πλαίσιο του έργου αναλήφθηκε μια σειρά δραστηριοτήτων σε κοινοπραξία με το Νορβηγικό Συμβούλιο Προσφύγων. Αυτές περιλαμβάνουν εκστρατείες ευαισθητοποίησης για τη δέσμευση της κοινότητας στο πρόγραμμα, την κατασκευή ενός χώρου προσωρινής μάθησης και τη διοργάνωση εκστρατειών "Επιστροφή στο σχολείο" και "Μείνετε στο σχολείο". Έχει επίσης συμμετάσχει στη διανομή σχολικών και διδακτικών πακέτων, στην πρόσληψη, κατάρτιση και παρακίνηση κοινοτικών ηγετών και παρατηρητών. Έχει επίσης αναληφθεί η ανάπτυξη ικανοτήτων για τους εκπαιδευτικούς του επίσημου τομέα, ώστε να διασφαλιστεί ότι οι μαθητές λαμβάνουν ποιοτική εκπαίδευση.

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι στο Καμερούν, πολλά παιδιά στερούνται την πρόσβαση στην εκπαίδευση λόγω μιας σειράς παραγόντων. Η έλλειψη σχολικών υποδομών, καθιστά δύσκολή τη φοίτηση για πολλούς μαθητές. Επιπλέον, η πολιτική αστάθεια και οι συγκρούσεις στην περιοχή, επίσης συμβάλλουν στη διακοπή της εκπαίδευσης, με αποτέλεσμα χιλιάδες παιδιά να μην έχουν την ευκαιρία να μορφωθούν. Ωστόσο, παρατηρείται ότι γίνονται προσπάθειες αναβάθμισης του συστήματος εκπαίδευσης, σύμφωνα με τις ανωτέρω εξωτερικές πηγές, ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες διδασκαλίας και να έχουν περισσότερα παιδιά πρόσβαση στην εκπαίδευση. Περαιτέρω, παρατηρείται ότι τα ανωτέρω λαμβάνουν χώρα στις Βορειοδυτικές και Νοτιοδυτικές περιοχές και στις αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν, όπου η πολιτική αστάθεια και η κρίση κυριαρχεί.

Να σημειωθεί ότι η αιτήτρια, γεννήθηκε στην πόλη Douala και έχει την Douala ως τόπο συνήθους και τελευταίας διαμονής της. Η εν λόγω περιοχή δεν ανήκει στις προαναφερθείσες περιοχές και η κατάσταση ασφαλείας εκεί θεωρείται σταθερή, όπως θα αναλυθεί στη συνέχεια.

Γενικότερα, κατόπιν έρευνας που πραγματοποίησε το παρόν Δικαστήριο, οι σοβαρές προκλήσεις για τα παιδιά (εκπαίδευση, υγεία και πρόσβαση σε τροφή) εστιάζονται στις Βορειοδυτικές και Νοτιοδυτικές περιοχές της χώρας και όχι στα αστικά κέντρα όπως εν προκειμένω η Douala ή στις γαλλόφωνες περιοχές της χώρας, εξου και οι αντίστοιχες εκθέσεις από διάφορους φορείς κυβερνητικούς ή μη, εστιάζονται στις εν λόγω περιοχές.[20] Σε κάθε περίπτωση, δεν εντοπίζω οποιοδήποτε άλλο ζήτημα σε σχέση με το βέλτιστο συμφέρον των ανήλικων τέκνων της Αιτήτριας σε περίπτωση που επιστρέψουν με τη μητέρα τους στη χώρα καταγωγής και δη στον προηγούμενο τόπο διαμονής τους. Το δε αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσής του αναμένεται ευλόγως να εξασφαλιστεί αφού ο αδελφός τους, η θεία τους και η γιαγιά τους διαμένουν στη Douala, η δε μητέρα τους συνιστά γυναίκα μέτριου μεν μορφωτικού επιπέδου αλλά προηγούμενης επιχειρηματικής εμπειρίας και ως εκ τούτου αναμένεται να είναι σε θέση να εξασφαλίσουν σε αυτά κατάλληλη διατροφή, κοινωνική ασφάλιση, μόρφωση, ένα ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης σε ένα υγιές και ασφαλές περιβάλλον και ψυχαγωγία.

Επιπλέον, αναφορικά με το γεγονός ότι η αιτήτρια είναι διαβητική και δεν λαμβάνει ιατρική περίθαλψη με δική της πρωτοβουλία, το Δικαστήριο διενήργησε έρευνα σχετικά με τις δυνατότητες περίθαλψης ατόμων με διαβήτη στην πόλη Douala.

Πιο συγκεκριμένα, το άρθρο από το The Guardian Post, με τίτλο: “To foster diabetes-free communities: Global Diabetes Initiatives offers free screening, medication to population”, αναφέρει ότι στην Douala, στην περιοχή Littoral του Καμερούν, πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις όπου εκατοντάδες άτομα με διαβήτη υποβλήθηκαν σε δωρεάν σάρωση για διαβήτη και τους χορηγήθηκαν δωρεάν φάρμακα στο πλαίσιο εκστρατειών που οργάνωσε η μη κυβερνητική οργάνωση «Global Diabetes Initiatives» σε συνεργασία με το Υπουργείο Δημόσιας Υγείας.

Στη πόλη Douala του Καμερούν, λειτουργούν πρωτοβουλίες για τη φροντίδα ατόμων με διαβήτη, παρά τους γενικούς περιορισμούς του συστήματος υγείας. Συγκεκριμένα, η μη κυβερνητική οργάνωση Global Diabetes Initiatives (GDI), σε συνεργασία με το Υπουργείο Δημόσιας Υγείας του Καμερούν και το St. Jean de Dieu Catholic Hospital στο Yassa, διοργάνωσε εκδηλώσεις όπου εκατοντάδες άτομα υποβλήθηκαν σε δωρεάν σάρωση για διαβήτη και έλαβαν δωρεάν φαρμακευτική αγωγή. Οι δράσεις αυτές περιλάμβαναν επίσης ευαισθητοποίηση της κοινότητας, συμβουλευτική και παραπομπές σε όσους διαγνώστηκαν πρόσφατα, ενισχύοντας έτσι την πρόσβαση σε βασική ιατρική περίθαλψη για διαβητικούς στη Douala. Παράλληλα, η GDI παρέχει εκπαίδευση και υποστήριξη για τη βελτίωση της γνώσης και της φροντίδας των ασθενών με διαβήτη στην περιοχή.[21]

Επιπλέον, στη Douala λειτουργούν αρκετές νοσηλευτικές δομές και κέντρα όπου ασθενείς με διαβήτη μπορούν να έχουν πρόσβαση σε περίθαλψη, παρακολούθηση και ιατρικές συμβουλές. Πιο συγκεκριμένα, το άρθρο “Healthcare Scenario in Douala, Cameroon” από το Hospaccx Consulting παρουσιάζει μια συγκεκριμένη λίστα δημόσιων και ιδιωτικών νοσοκομείων με αριθμό κλινών, καθώς και διαγνωστικά κέντρα που λειτουργούν στην πόλη Douala, η οποία περιλαμβάνει μεταξύ άλλων δημόσια νοσοκομεία όπως το Laquintinie Hospital και το Douala General Hospital, καθώς και πλήθος ιδιωτικών κλινικών και διαγνωστικών κέντρων.[22] Η παρουσία αυτών των ιατρικών δομών τεκμηριώνει ότι στην πόλη της Douala υπάρχει οργανωμένο σύστημα παροχής υγειονομικών υπηρεσιών για τον γενικό πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένων υπηρεσιών που μπορούν να εξυπηρετήσουν ασθενείς με χρόνιες παθήσεις, όπως ο διαβήτης.[23]

Επί τη βάσει όλων όσων παρατέθηκαν στην παρούσα απόφαση, το Δικαστήριο κρίνει ότι το αίτημα της αιτήτριας για διεθνή προστασία εξετάστηκε επιμελώς σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και η απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου ήταν το αποτέλεσμα δέουσας έρευνας και ορθής αξιολόγησης όλων των στοιχείων και δεδομένων, είναι επαρκώς αιτιολογημένη και λήφθηκε σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Προσφύγων Νόμου, το Σύνταγμα και τις Γενικές Αρχές του Διοικητικού Δικαίου.

Συνεπώς, η προσφυγή απορρίπτεται με 1.500€ έξοδα εναντίον της αιτήτριας και υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση.

 

 

 

                                         Βούλα Κουρουζίδου – Καρλεττίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.