ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.2027/24

 

20 Φεβρουαρίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Ο. Β.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κα Γ. Καρατσιόλη για Ν. Λοΐζου & Χρ. Χριστούδιας, Δικηγόροι για Αιτητή

Κα Θ. Βασιλάκη, για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή ο αιτητής αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημ.24/05/24, η οποία επιδόθηκε δια χειρός αυθημερόν, και δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτησή διεθνούς προστασίας που υπέβαλε, ως άκυρης, παράνομης, και στερούμενης νομικού αποτελέσματος.

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, ο αιτητής κατάγεται από τη Λιβερία, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 12/10/22 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας στις 25/10/22 (ερ.1-3, 39).  

Στις 08/05/24 διεξήχθη συνέντευξη με τον αιτητή από την Υπηρεσία όπου και του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.33-39). Μετά τη συνέντευξη ετοιμάστηκε Έκθεση και στις 12/12/23 η επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας απορρίφθηκε (ερ.47-54).

Ακολούθως ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας, η οποία του επιδόθηκε στις 08/01/24 στην μητρική του γλώσσα (ερ.56, 3).

Επί της αιτήσεως ασύλου ο αιτητής καταγράφει ότι έφυγε από τη χώρα καταγωγής του διότι η μητέρα του εγκατέλειψε αυτόν με τον πατέρα του όταν ο ίδιος ήταν 15 ετών. Ως αναφέρει, ο αιτητής ταξίδεψε σε άλλη χώρα και ο πατέρας του τον ενίσχυσε οικονομικά, ωστόσο (ο πατέρας του) αρρώστησε το 2020 και δεν είχαν χρήματα να τον περιθάλψουν, ενώ ο θείος του τον έδιωξε από το σπίτι και απείλησε ότι θα τον σκοτώσει.

Στη συνέντευξη ο αιτητής ανέφερε ότι γεννήθηκε και διέμενε στην Monrovia της Λιβερίας όλη του τη ζωή, μέχρι να εγκαταλείψει τη χώρα (πλην 6 μηνών, περί το 2017-2018, όταν μετοίκησε στην Ακτή Ελεφαντοστού). Είναι άγαμος, άτεκνος, η μητέρα του εγκατέλειψε την οικογένεια όταν ο ίδιος ήταν 14 ετών, έκτοτε διέμενε με τον πατέρα του μέχρι το 2018, όταν αυτός απεβίωσε, είναι απόφοιτος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και εργαζόταν ως οδηγός.

Ερωτώμενος αναφορικά με τους λόγους που τον ώθησαν να εγκαταλείψει τη Λιβερία ο αιτητής ισχυρίστηκε ότι αναγκάστηκε να διαφύγει διότι εκεί δεν είχε οικογένεια.

Σε σχετικές διευκρινιστικές ερωτήσεις ο αιτητής ανέφερε ότι η μητέρα του τον εγκατέλειψε όταν εκείνος ήταν σε ηλικία 15 – 16 ετών, χωρίς να γνωρίζει τον λόγο. Μετά τον θάνατο του πατέρα του διέμεινε στο θείο του και όχι στο πατρικό του σπίτι, όμως όταν ο θείος του επέστρεψε από τη Γουινέα τον έδιωξε από σπίτι. Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής ανέφερε ότι δεν απευθύνθηκε στις Αρχές διότι δεν λαμβάνουν κανένα μέτρο. Περαιτέρω ο αιτητής ανέφερε ότι ο θείος του τον απειλούσε, λέγοντάς του να μην επιστρέψει στο σπίτι διότι του ανήκει. Ερωτώμενος αν δέχθηκε κάποια σωματική επίθεση, απάντησε αρνητικά αλλά θα μπορούσε. Ο αιτητής ανέφερε ότι από το 2018 μέχρι το 2022, που εγκατέλειψε την Λιβερία, διέμενε σε σπίτι φίλου του. Ερωτηθείς εάν ο θείος του τον ενόχλησε κατά το εν λόγω διάστημα, δήλωσε ότι κάποια άτομα τον πλησίασαν, για τα οποία ενημερώθηκε από τρίτους ότι είχαν σταλεί από τον θείο του. Τέλος, ερωτηθείς ως προς το ποιες πιστεύει ότι θα είναι οι συνέπειες σε περίπτωση επιστροφής του στη Λιβερία, ο αιτητής δήλωσε ότι θα είναι δύσκολο, εξαιτίας του θείου του.  

Οι καθ’ ων η αίτηση, εξετάζοντας τα όσα ανέφερε ο αιτητής εντόπισαν και αξιολόγησαν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς, ως ακολούθως.

1.    Ταυτότητα, προφίλ, χώρα καταγωγής και τόπο διαμονής του αιτητή

2.    Επειδή δεν έχει οικογένεια

Οι καθ’ ων η αίτηση αποδέχθηκαν αμφότερους τους ως άνω ισχυρισμούς.

Κατά την αξιολόγηση κινδύνου στη βάση των ως άνω αποδεκτών ισχυρισμών, κατόπιν έρευνας για την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Monrovia) και με δεδομένο το προφίλ του ως έγινε αποδεκτό, οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι ο αιτητής δεν διατρέχει κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης κατά την επιστροφή του.

Συνεπεία των ανωτέρω η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε κατά του αιτητή απόφαση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του.

Κατά τις διευκρινήσεις ο συνήγορος του αιτητή απέσυρε ρητώς άπαντες τους ισχυρισμούς που αναγράφονται στις αγορεύσεις του, πλην των ισχυρισμών που αφορούν μη δέουσα έρευνα. Δεδομένου ότι ο μοναδικός εν τέλει προωθούμενος από τον αιτητή ισχυρισμός συμπλέκεται άρρηκτα με την επί της ουσίας ορθότητα της επίδικης απόφασης, προχωρώ λοιπών με επί της ουσίας εξέταση, εξ υπαρχής, η οποία τελείται σε κάθε περίπτωση (βλ. και Ε.Δ.Δ.Δ.Π. Αρ.107/2023, Q. B. T. v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημ.11/02/25).

Οι καθ' ων η αίτηση αντέταξαν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη και κατ’ ουσία ορθή και ζήτησαν απόρριψη της προσφυγής.

Προχωρώ λοιπόν με αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων και ισχυρισμών.

Διερχόμενος των στοιχείων του φακέλου θα συμφωνήσω με όλα τα επιμέρους ευρήματα καθώς και την τελική κατάληξη των καθ’ ων η αίτηση ότι εν προκειμένω ουδείς ισχυρισμός αναφέρθηκε από τον αιτητή που θα μπορούσε να αποτελέσει βάση για παροχή διεθνούς προστασίας, δεδομένου ότι τα όσα ανέφερε περί εκδίωξης του από τον χώρο διαμονής του από τον θείο του (το 2018), δεδομένου και του ότι – ως και ο ίδιος ανέφερε – ο αιτητής διέμενε με τον φίλο του (στην ίδια πόλη) για 4 έτη, και λαμβανομένου υπόψη ότι αυτός ήταν ενήλικος (20 ετών) όταν – σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ιδίου – ο θείος του τον έδιωξε από το σπίτι του, ουδέν εντοπίζεται που θα διαφοροποιούσε τα όσα σχετικώς αναφέρουν οι καθ’ ων η αίτηση στην επίδικη έκθεση (ερ.47-51). Ουδεμία πράξη διώξεως ή και σοβαρής βλάβης αποκαλύπτεται εκ του αφηγήματος του αιτητή, αφού ουδέν έχει συμβεί στον ίδιο για 4 έτη από το περιστατικό της ισχυριζόμενης εκδίωξης από τον θείο του από το σπίτι, μέχρι που ο αιτητής έφυγε από τη χώρα. Ακόμα και το περιστατικό αυτό, δεδομένου ότι ο αιτητής, ως αναφέρω και πιο πάνω, ήταν ενήλικας, ουδεμία παραβίαση δικαιώματος του αιτητή αποκαλύπτει.

Ενόψει της ως άνω απομένει λοιπόν μια επικαιροποιημένη αποτίμηση της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Monrovia, επαρχία Monteserrado).

Στη βάση δεδομένων ACLED για την περίοδο από 13/02/25 μέχρι 13/02/26, στην επαρχία Montserrado, όπου υπάγεται η Monrovia, καταγράφηκαν 47 περιστατικά ασφαλείας, εκ των οποίων προέκυψαν 5 θάνατοι, στην δε πόλη Monrovia, για την ίδια χρονική περίοδο, καταγράφηκαν συνολικά 27 περιστατικά ασφαλείας, χωρίς απώλειες. [1] O πληθυσμός της Monrovia ανέρχεται περί τα 1.8 εκατομμύρια κατοίκων.[2]

Είναι εκ των ως άνω κατάληξη μου ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στην Monrovia, στην οποία εύλογα αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του στην περιοχή. Δεν μπορώ δε να εντοπίσω ιδιαίτερες περιστάσεις που να επιτείνουν τον κίνδυνο γι’ αυτόν, σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας» [3] (βλ. και απόφαση ΔΕΕ, C-901/19 CF and DN). Συνυπολογίζω προς τούτο ότι ο αιτητής είναι ενήλικας (περί των 28 ετών σήμερα), έχει ολοκληρώσει το λύκειο, διαθέτει εργασιακή εμπειρία (ως οδηγός), χωρίς άλλα στοιχεία ευαλωτότητας, εκ των οποίων και θεωρώ ότι συνάγεται ότι, ακόμα και στην απουσία υποστηρικτικού δικτύου, θα είναι σε θέση να εξασφαλίσει βιοπορισμό κατά την επιστροφή του.

Έπεται λοιπόν ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα αρ.3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου.

Η διαδικασία εξέτασης της αίτησης αλλά και όσα περιλαμβάνονται στην επίδικη απόφαση είναι δεόντως και επαρκώς τεκμηριωμένα, προϊόντα επαρκούς έρευνας του συνόλου των υποβληθέντων στοιχείων, υπαγωγής τους στο σχετικό νομικό πλαίσιο και είναι πλήρως αιτιολογημένα αλλά και ορθά επί της ουσίας. Δεδομένων δε των ως άνω διαπιστώσεων μου δεν θεωρώ ότι η επιστροφή του αιτητή θα ήταν σε παράβαση του κατοχυρωμένου εκ του αρ.3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου δικαιώματος του στην μη επαναπροώθηση.  

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.