ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 4316/24

11 Φεβρουαρίου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

D. B. P.

Αιτήτριας,

και

            Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊστάμενου της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

Η Αιτήτρια είναι παρούσα.

Κ. Δ. Ανδρεάκος (κος), Δικηγόρος για την Αιτήτρια

Λ. Γιάγκου (κα), για τους Καθ' ων η αίτηση

Ρ. Ευαγγέλου (κος) για πιστή διερμηνεία από την γαλλική στην ελληνική και αντίστροφα

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Η Αιτήτρια με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποία να κηρύσσεται άκυρη, παράνομη και στερούμενη οποιουδήποτε νομικού αποτελέσματος, η απόφαση των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 30.9.2024, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση της Αιτήτριας για διεθνή προστασία, καθότι κρίθηκε ότι δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023.

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Η Αιτήτρια κατάγεται από τη Δημοκρατία της Γουινέας (στο εξής: η Γουινέα). Εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία από τις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση περιοχές και περί της 4.4.2019 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 13.9.2024, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη της Αιτήτριας από λειτουργό, ο οποίος στις 15.9.2024 υπέβαλε Έκθεση-Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης ασύλου της Αιτήτριας και επιστροφή της στη χώρα καταγωγής της. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 30.9.2024. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση, η οποία κοινοποιήθηκε στην Αιτήτρια στις 10.10.2024, αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

Νομικοί Ισχυρισμοί

2. Η Αιτήτρια, δια του συνηγόρου της, προβάλλει ότι η επίδικη απόφαση αποτελεί προϊόν πλημμελούς αξιολόγησης εκ μέρους των Καθ’ ων η αίτηση, καθόσον δεν προηγήθηκε δέουσα έρευνα, ενώ εμφιλοχώρησε πλάνη στην κρίση της Διοίκησης. Ως προς την ουσία της αίτησής της, υποστηρίζει ότι υπέστη ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών της οργάνων (στο εξής: ΑΓΓΟ), για λόγους εκδίκησης εκ μέρους της οικογένειάς της, επειδή η ίδια διατηρούσε σχέση με τρίτο πρόσωπο, χριστιανικού θρησκεύματος. Περαιτέρω, η Αιτήτρια, δια του συνηγόρου της, ισχυρίζεται ότι προέβη σε καταγγελία στις αρχές της χώρας καταγωγής της, οι οποίες δεν επέδειξαν ενδιαφέρον διερεύνησης του παραπόνου της, αλλά, αντιθέτως, κατά τους ισχυρισμούς της, επικρότησαν τη στάση των οικείων της. Υπό τα ανωτέρω, εισηγείται την υπαγωγή της σε καθεστώς διεθνούς προστασίας.

3. Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η αίτηση, στους οποίους δόθηκαν οδηγίες να αγορεύσουν προφορικώς, υπεραμύνονται της νομιμότητας και ορθότητας της επίδικης απόφασης, την οποία υποστηρίζουν ότι εξέδωσαν κατόπιν δέουσας και ενδελεχούς έρευνας. Παραπέμπουν δε στα επιμέρους ευρήματά τους κατά τη διοικητική διαδικασία. Επισημαίνουν, εξάλλου, ότι κατά την ανάλυση του μέλλοντος κινδύνου θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι, κατά τους ίδιους τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας, ο τέως χριστιανός σύντροφός της έχει αποβιώσει και δεν βρίσκεται πλέον εν ζωή, ενώ η ζωή της έχει έκτοτε μεταβληθεί ουσιωδώς, καθόσον διατηρεί πλέον σχέση με άτομο της ίδιας χώρας καταγωγής και θρησκείας.

Το νομικό πλαίσιο

2.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des trait?s des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

 

3.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έως 2023 έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας  από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ΄ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

4.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2025 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

 

5.             Το άρθρο 3 του των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (στο εξής: ο περί Προσφύγων Νόμος) καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.

 

6.             Το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα εξής:

«Υποχρεώσεις Αιτητή κατά την εξέταση της αίτησης και συναφής υποχρέωση αρμόδιων αρχών

16.-(1) Κατά την εξέταση της αίτησής του, ο Αιτητής οφείλει να συνεργάζεται με την Υπηρεσία Ασύλου με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς του και των υπόλοιπων στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) του εδαφίου (2).

(2) Ιδίως, ο Αιτητής οφείλει-

(α) να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την τεκμηρίωση της αίτησης, τα οποία στοιχεία συνίστανται σε δηλώσεις του Αιτητή και σε όλα τα έγγραφα που έχει ο Αιτητής στη διάθεσή του σχετικά με την ηλικία του, το προσωπικό του ιστορικό, καθώς και το ιστορικό των οικείων συγγενών του, την ταυτότητα, την ιθαγένεια, τη χώρα και το μέρος προηγούμενης διαμονής του, τις προηγούμενες αιτήσεις ασύλου, το δρομολόγιο που ακολούθησε, το δελτίο ταυτότητας και τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και τους λόγους για τους οποίους ζητεί διεθνή προστασία∙ [...]».

 

7.             Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

 

Κατάληξη

8.             Ως προς τους προωθούμενους λόγους προσφυγής επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι η δικαιοδοσία του παρόντος δικαστηρίου διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο στο λυσιτελές της προβολής των λόγων προσφυγής. Ειδικότερα, το παρόν Δικαστήριο ως δικαστήριο ουσίας δικάζει την υπόθεση που άγεται ενώπιον του εξ υπαρχής, κατά το νόμο και κατά την ουσία, δεν περιορίζεται μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά προχωρεί και εξετάζει και την ουσιαστική ορθότητα της de novo και ex nunc (Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024). Ο εκάστοτε Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, η Αιτήτρια εκπροσωπούμενη και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς της και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

 

9.              Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου και ειδικότερα τα εδάφια (2) και (3) αυτού. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320) αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου (Βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010). Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του (Βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

 

10.          Προχωρώντας στην επί της ουσίας εξέταση των ισχυρισμών της Αιτήτριας, σημειώνεται ότι κατά την καταγραφή του αιτήματός της και, ειδικότερα, στο πεδίο καταγραφής των λόγων εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής της, η Αιτήτρια δήλωσε ότι είναι μουσουλμάνα και ότι ανέπτυξε ερωτική σχέση με χριστιανό άνδρα, με τον οποίο αποφάσισαν να παντρευτούν. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, οι γονείς της αντέδρασαν έντονα στην απόφασή της, δηλώνοντάς της ότι δεν θα της επιτρέψουν ποτέ να παντρευτεί άνδρα που δεν είναι μουσουλμάνος. Εξαιτίας της στάσης αυτής, η Αιτήτρια ανέφερε ότι αποξενώθηκε από την οικογένειά της και ότι δέχθηκε απειλές κατά της ζωής της, κυρίως από άτομα της τοπικής της κοινότητας. Περαιτέρω, δήλωσε ότι διέμενε στο σπίτι του συντρόφου της, ο οποίος αρρώστησε σοβαρά, ενώ υπήρχαν φήμες ότι τρίτα πρόσωπα του είχαν κάνει μάγια, και απεβίωσε το προηγούμενο έτος. Μετά τον θάνατό του, η Αιτήτρια δήλωσε πως έμεινε μόνη και βίωσε έντονα αισθήματα απομόνωσης. Με τη βοήθεια ορισμένων φίλων προσπάθησε να ξαναφτιάξει τη ζωή της, πλην όμως, λόγω των συνεχών απειλών κατά της ζωής της, αποφάσισε τελικώς να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής της.

 

11.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της συνέντευξης, η Αιτήτρια αναφορικά με τα προσωπικά της στοιχεία, δήλωσε πως είναι υπήκοος Γουινέας, καταγόμενη από την κοινότητα Conakry, όπου και διέμενε μέχρι την αναχώρησή της από τη χώρα. Δήλωσε ότι είναι άγαμη, μουσουλμάνα και ότι ομιλεί Γαλλικά, λίγα Αγγλικά, καθώς και τις γλώσσες Sousou και Poular. Σε σχέση με το εκπαιδευτικό της υπόβαθρο, ανέφερε ότι ολοκλήρωσε τόσο τη δευτεροβάθμια όσο και την τριτοβάθμια εκπαίδευση, αποκτώντας πτυχίο στα Οικονομικά. Όσον αφορά στην επαγγελματική της εμπειρία, η Αιτήτρια δήλωσε ότι εργάστηκε για περίοδο τριών ετών, από το 2013 έως το 2016, στο πλαίσιο εκπαιδευτικής απασχόλησης στην Islam Bank of Guinea, και ότι κατά το διάστημα αυτό στηριζόταν οικονομικά στον εαυτό της. Αναφορικά με την οικογενειακή της κατάσταση, ανέφερε ότι η μητέρα της, οι τρεις αδελφές της και ο αδελφός της διαμένουν στη Γουινέα, στην περιοχή Conakry, ενώ ο πατέρας της απεβίωσε το 2009 λόγω ασθένειας. Η Αιτήτρια δήλωσε επίσης ότι από την αναχώρησή της από τη Γουινέα δεν έχει καμία επικοινωνία με τη μητέρα και τα αδέλφια της. Τέλος, η Αιτήτρια ανέφερε ότι έχει υποστεί κλειτοριδεκτομή σε ηλικία 23 ετών και, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, προσκόμισε σχετική ιατρική βεβαίωση από το Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού.

 

12.          Ερωτηθείσα για τους λόγους εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής της η Αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι διατηρούσε πολυετή ερωτική σχέση με έναν χριστιανό άνδρα, ο οποίος διέμενε κοντά στο σπίτι της. Όπως προέβαλε, η σχέση αυτή δεν έγινε αποδεκτή από την οικογένειά της λόγω θρησκευτικών διαφορών, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος επιθυμούσε να την παντρευτεί. Εν συνεχεία, ανέφερε ότι η οικογένειά της, όταν πληροφορήθηκε τη σχέση, αντέδρασε έντονα, επιδιώκοντας να τους χωρίσει. Δήλωσε ότι της ασκούσαν σωματική και ψυχολογική βία, δεν της παρείχαν τροφή και της δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα στην καθημερινότητά της. Κατά τους ισχυρισμούς της, μέλη της οικογένειάς της επιτέθηκαν επίσης στον σύντροφό της, τον χτύπησαν με ξύλα και πέτρες, γεγονός που, όπως ανέφερε, επηρέασε σοβαρά την υγεία του.

 

13.          Ως προς τον σύντροφό της, δήλωσε ότι ονομαζόταν «J», εργαζόταν ως καθηγητής σε ιδιωτικό σχολείο και ότι γνωρίστηκαν το 2012 στο σπίτι φίλης της. Η σχέση τους διήρκεσε, σύμφωνα με τα λεγόμενά της, περισσότερα από πέντε έτη (2012-2017).  Ανέφερε ότι η οικογένεια του «J»γνώριζε για τη σχέση τους και την αποδεχόταν, ενώ αντίθετα η δική της οικογένεια αντέδρασε έντονα, ιδίως όταν εκείνος ζήτησε να την παντρευτεί και η αδελφή του επισκέφθηκε την οικογένειά της για να ζητήσει επίσημα την άδειά τους. Κατόπιν δήλωσε ότι, μετά την πρόταση γάμου, ο σύντροφός της αρρώστησε. Περιέγραψε ότι παρουσίαζε έντονους πονοκεφάλους και παράλυση, χωρίς οι γιατροί να μπορούν να διαγνώσουν συγκεκριμένη ασθένεια. Υποστήριξε ότι άρχισε να ασθενεί τον Ιούλιο του 2018 και απεβίωσε περίπου δύο μήνες αργότερα. Μετά την επιδείνωση της υγείας του, μετακόμισε στο σπίτι των γονέων του, όπου η ίδια τον επισκεπτόταν συχνά.

 

14.          Αναφορικά με το περιστατικό βίας εις βάρος του συντρόφου της, η Αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι έλαβε χώρα το 2017, πιθανόν τον Μάρτιο, όταν ο αδελφός της τους είδε μαζί και ενημέρωσε την οικογένεια. Όπως ανέφερε, τότε συγκεντρώθηκαν μέλη της οικογένειάς της και τον ξυλοκόπησαν. Μετά το περιστατικό, μεταφέρθηκε σε κοντινή κλινική και στη συνέχεια επέστρεψε στο σπίτι του. Διευκρίνισε ότι το περιστατικό αυτό συνέβη μία φορά.

 

15.          Ως προς τη δική της μεταχείριση, δήλωσε ότι η μητέρα και ο αδελφός της την χτυπούσαν, (περισσότερα από πέντε περιστατικά), λόγω της σχέσης της με τον χριστιανό. Ισχυρίστηκε ότι της απαγόρευαν να βγαίνει από το σπίτι και της ασκούσαν λεκτική και σωματική βία. Μετά τον θάνατο του συντρόφου της, ανέφερε ότι δεν μπορούσε πλέον να παραμείνει στο οικογενειακό σπίτι και μετακόμισε σε φίλη της. Δήλωσε ότι εκείνη την περίοδο δεν της συνέβη κάτι προσωπικά και ότι ζούσε ήρεμα, ωστόσο υποστήριξε ότι η μητέρα της επικοινώνησε με τη φίλη της και την απείλησε, γεγονός που την οδήγησε στην απόφαση να εγκαταλείψει τη χώρα περίπου τέσσερις μήνες αργότερα. Τόνισε ότι οργάνωσε μόνη της το ταξίδι της και ότι δεν απευθύνθηκε στην αστυνομία, καθώς πίστευε ότι οι αρχές δεν θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν.

 

16.          Επιπρόσθετα, η Αιτήτρια ανέφερε ότι έχει υποβληθεί σε κλειτοριδεκτομή (FGM) το έτος 2016, σε ηλικία 23 ετών. Δήλωσε ότι η πράξη πραγματοποιήθηκε στο σπίτι από φίλη της μητέρας της, με τη χρήση αναισθησίας, και ότι αφαιρέθηκε μόνο η κλειτορίδα. Ανέφερε ότι μετά την επέμβαση δεν συνέβη κάτι περαιτέρω. Ισχυρίστηκε ότι οι τρεις αδελφές της δεν υποβλήθηκαν σε κλειτοριδεκτομή και ότι η μητέρα της προέβη σε αυτή την πράξη ως εκδίκηση προς την ίδια.  

 

17.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας, οι Καθ’ ων η αίτηση διέκριναν δυο ουσιώδεις ισχυρισμούς: (α) ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/ προφίλ της Αιτήτριας (β) θρησκευτικά – οικογενειακά προβλήματα της Αιτήτριας. Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε αποδεκτός, καθόσον κρίθηκε ότι η Αιτήτρια απάντησε σε όλα τα ερωτήματα που της τέθηκαν με ακρίβεια και κατέβαλε πραγματική προσπάθεια να παρέχει όσες το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες και καθόσον οι πληροφορίες που παρείχε, βρίσκονταν σε συμφωνία με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης και με το πρωτότυπο διαβατήριο, το οποίο παρέδωσε στη διοίκηση.

 

18.          Αντιθέτως, ο δεύτερος ισχυρισμός απορρίφθηκε, καθότι κατά τους Καθ΄ ων το αφήγημα της χαρακτηρίζεται από έλλειψη συνοχής, αντιφάσεις, γενικόλογες αναφορές και σημαντικές χρονικές ασυνέπειες, στοιχεία που πλήττουν την αξιοπιστία της.

 

19.          Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με τη θέση των Καθ’ ων, η Αιτήτρια δεν ήταν σε θέση να παραθέσει συγκεκριμένες λεπτομέρειες σχετικά με το πότε και πώς η οικογένειά της πληροφορήθηκε για τη σχέση, ούτε να περιγράψει με σαφήνεια τον τρόπο και την ένταση της αντίδρασής τους. Ειδικότερα, οι Καθ’ ων υποστηρίζουν ότι η Αιτήτρια υπέπεσε σε ουσιώδεις αντιφάσεις ως προς τους περιορισμούς που της επέβαλε η οικογένειά της. Από τη μία πλευρά ισχυρίστηκε ότι της απαγορευόταν να εξέρχεται από το σπίτι, ενώ από την άλλη ανέφερε ότι συνέχιζε να κυκλοφορεί δημόσια με τον σύντροφό της, γεγονός που, κατά την κρίση τους, αποδυναμώνει τη βασιμότητα των ισχυρισμών της. Περαιτέρω, αναφορικά με τον χρόνο κατά τον οποίο η οικογένεια έλαβε γνώση της σχέσης, οι Καθ’ ων διαπιστώνουν διαρκώς μεταβαλλόμενους ισχυρισμούς. Η Αιτήτρια άλλοτε ανέφερε ότι οι οικείοι της γνώριζαν εξαρχής, άλλοτε ότι απλώς το είχαν αντιληφθεί χωρίς να τους το δηλώσει η ίδια, ενώ σε μεταγενέστερο στάδιο ανέφερε το έτος 2017. Παράλληλα, η αναφορά της στην κλειτοριδεκτομή το 2016 ως πράξη εκδίκησης δημιουργεί, σύμφωνα με τους Καθ’ ων, πρόσθετες χρονικές ασυνέπειες ως προς το πότε ακριβώς προέκυψε το ζήτημα της σχέσης. Οι Καθ’ ων επισημαίνουν επίσης ότι η Αιτήτρια δεν ανέπτυξε με επάρκεια τα γεγονότα που ακολούθησαν τον θάνατο του συντρόφου της. Κατά την εκτίμησή τους, ο ισχυρισμός ότι η οικογένειά της την προέτρεψε να ζήσει μόνη της, με αποτέλεσμα να μετακομίσει σε φίλη της για μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν συνοδεύτηκε από πειστικές εξηγήσεις, ιδίως δεδομένου ότι η ίδια υποστήριξε πως το επίμαχο ζήτημα της σχέσης είχε ήδη εκλείψει (εξαιτίας τους θανάτου). Ομοίως, η αναφορά της σε απειλές προς τη φίλη της από τη μητέρα της παρέμεινε αόριστη. Κατά την αξιολόγηση της αξιοπιστίας, οι Καθ’ ων έλαβαν υπόψη και τις αποκλίσεις μεταξύ της αρχικής αίτησης και των μεταγενέστερων δηλώσεων της Αιτήτριας, ιδιαίτερα ως προς την εκ των υστέρων επίκληση της κλειτοριδεκτομής, η οποία δεν είχε αναφερθεί αρχικά, με την αιτιολογία ότι «ξεχάστηκε», εξήγηση που οι Καθ’ ων η αίτηση θεωρούν μη πειστική. Επιπλέον, η ίδια η Αιτήτρια δήλωσε ότι δεν υφίσταται κίνδυνος επανάληψης της πρακτικής σε περίπτωση επιστροφής της, γεγονός που, σύμφωνα με τη θέση των Καθ’ ων, αναιρεί τον ισχυρισμό περί μελλοντικού φόβου δίωξης. Οι Καθ’ ων σημειώνουν ακόμη ασυνέπειες ως προς τους ισχυρισμούς περί «μαγείας» σε βάρος του συντρόφου της, καθώς στην πορεία διευκρινίστηκε ότι επρόκειτο για λεκτική επίθεση και όχι για τελετουργική ενέργεια. Επιπλέον, οι απαντήσεις της Αιτήτριας σχετικά με την ασθένεια και τον θάνατο του συντρόφου της κρίθηκαν ως ασαφείς. 

 

20.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού, παρατέθηκαν εξωτερικές πηγές πληροφόρησης οι οποίες επιβεβαιώνουν την πρακτική της κλειτοριδεκτομής στο Conakry της Γουινέα.

 

21.          Βάσει του μόνου αποδεκτού ισχυρισμού, ήτοι της ταυτότητας, της χώρας καταγωγής και των προσωπικών στοιχείων της Αιτήτριας, και λαμβανομένων υπόψη των πληροφοριών από τη χώρα καταγωγής της, κρίθηκε ότι μετά από εξατομικευμένη εξέταση του αιτήματός, το προσωπικό προφίλ της ότι δεν υπάρχουν εύλογοι/βάσιμοι λόγοι σε περίπτωση που επιστρέψει στη χώρα καταγωγής της, στην κοινότητα Conakry της Γουινέας να αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

 

22.          Ειδικότερα, αναφορικά με το προσωπικό προφίλ της, διαπιστώθηκε πως πρόκειται για άτομο αυτόνομο, δεν παρουσιάζει θέματα υγείας ή θέματα ευαλωτότητας, εργαζόταν από το 2016 (ούσα ιδιοκτήτρια περιπτέρου) και έχει συγγενείς πρώτου βαθμού στην χώρα καταγωγής της.

 

23.          Προχωρώντας στη νομική ανάλυση, οι Καθ' ων η αίτηση διαπίστωσαν ότι δεν στοιχειοθετείται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος διώξεως της Αιτήτριας, κατά την έννοια του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου, ούτε πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης λόγω αδιάκριτης βίας, δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) του αυτού Νόμου. Και τούτο, διότι, η μη ύπαρξη διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης στη Γουινέα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν προκύπτει προσωπική απειλή εναντίον της.

 

24.          Κατά την ακροαματική διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου o συνήγορος της Αιτήτριας ανέφερε ότι η Αιτήτρια κατάγεται από τη Γουινέα και προέρχεται από μουσουλμανικό οικογενειακό περιβάλλον με έντονα συντηρητικά χαρακτηριστικά. Κατά τους ισχυρισμούς της, διατηρούσε επί σειρά ετών ερωτική σχέση με άνδρα χριστιανικού θρησκεύματος, γεγονός το οποίο, όταν έγινε γνωστό στην οικογένειά της, προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις, οι οποίες εκδηλώθηκαν με ψυχολογική και σωματική βία εις βάρος της. Ειδικότερα, υποστηρίχθηκε ότι, λόγω της σχέσης αυτής και της άρνησής της να συμμορφωθεί με τις οικογενειακές και θρησκευτικές επιταγές, η Αιτήτρια υπεβλήθη σε ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων, πράξη η οποία έλαβε χώρα κατόπιν πρωτοβουλίας της οικογένειάς της. Περαιτέρω, αναφέρθηκε ότι ο τότε σύντροφός της υπέστη επανειλημμένες επιθέσεις, τόσο σωματικές όσο και άλλες, και τελικώς απεβίωσε, γεγονός το οποίο η Αιτήτρια αποδίδει στις απειλές και στις ενέργειες του οικογενειακού της περιβάλλοντος. Υποστηρίχθηκε επίσης ότι η Αιτήτρια προσέφυγε στις αστυνομικές αρχές, οι οποίες, αντί να της παράσχουν προστασία, την αποθάρρυναν, επιβεβαιώνοντας, κατά τους ισχυρισμούς της, την έλλειψη αποτελεσματικής κρατικής προστασίας στη χώρα καταγωγής της. Κατά την εξέτασή της, η Αιτήτρια ανέφερε ότι γνώρισε τον σύντροφό της, Joseph Seavogui, σε ένα πάρτι και ότι μετά τη γνωριμία αυτή η σχέση τους εξελίχθηκε γρήγορα, διαρκώντας τρία έως τέσσερα χρόνια. Δήλωσε ότι γνώριζε από την αρχή ότι ο σύντροφός της ήταν χριστιανός, ωστόσο δεν σκέφτηκε τις πιθανές αντιδράσεις του οικογενειακού της περιβάλλοντος, καθώς, όπως ανέφερε, επρόκειτο για κεραυνοβόλο έρωτα. Τον περιέγραψε ως άνδρα μέτριου αναστήματος, ελαφρώς εύσωμο, με παρόμοιο χρώμα δέρματος με το δικό της, και ανέφερε ότι περνούσαν τον χρόνο τους σε εστιατόρια, πικ νικ και παραλίες. Ως χαρακτηριστική ανάμνηση της σχέσης τους ανέφερε επίσκεψή τους στην παραλία Bel Air στο Conakry την οποία περιέγραψε ως ιδιαίτερα ευχάριστη εμπειρία. Ανέφερε ότι ο σύντροφός της εργαζόταν ως καθηγητής βιολογίας σε λύκειο και ότι η οικογένειά του διέμενε στην Kindia. Ως προς την οικογένειά της, δήλωσε ότι κατά τους πρώτους πέντε έως έξι μήνες της σχέσης της κατάφερε να την αποκρύψει, επικαλούμενη την εργασία της, πλην όμως, καθώς διέμεναν στην ίδια γειτονιά, η σχέση έγινε γνωστή, ιδίως όταν ο μικρός της αδελφός άρχισε να υποψιάζεται τη σχέση τους. Η Αιτήτρια ανέφερε ότι η οικογένειά της αντέδρασε έντονα, επικαλούμενη θρησκευτικούς λόγους και ζητήματα ενδυμασίας και ευπρέπειας, και ότι οι αντιδράσεις αυτές κλιμακώθηκαν σε λεκτική και σωματική βία. Δήλωσε ότι της απαγόρευαν ακόμη και το φαγητό και ότι υπέστη επανειλημμένους ξυλοδαρμούς. Στο πλαίσιο αυτό, ανέφερε ότι, σε ηλικία περίπου 17-18 ετών, υπεβλήθη σε ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων εντός της οικίας της, από φίλη της μητέρας της, χωρίς αναισθησία, γεγονός που της προκάλεσε έντονο πόνο και σοβαρό ψυχικό τραύμα.

 

25.          Διευκρίνισε ότι ο ακρωτηριασμός έλαβε χώρα ενώ ήδη διατηρούσε τη σχέση της και ότι οι αδελφές της δεν υπεβλήθησαν σε αντίστοιχη πρακτική, διότι, κατά την οικογένεια, «ήταν το σωστό». Περαιτέρω, ανέφερε ότι, επειδή η οικογένειά της διαπίστωσε ότι δεν θα άλλαζε στάση, στράφηκε και κατά του συντρόφου της, ο οποίος υπέστη επανειλημμένες σωματικές επιθέσεις από άτομα του περιβάλλοντος του αδελφού της. Δήλωσε ότι οι επιθέσεις αυτές επαναλήφθηκαν δύο έως τρεις φορές και ότι, πέραν των σωματικών επιθέσεων, υπήρξαν και ενέργειες που η ίδια περιέγραψε ως «μυστηριακές». Ο σύντροφός της ασθένησε σοβαρά και, παρά τις ιατρικές εξετάσεις σε διάφορα νοσοκομεία, τα αποτελέσματα ήταν αρνητικά, και τελικώς απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 2018. Η Αιτήτρια συνέδεσε τον θάνατό του με τις απειλές που, όπως ανέφερε, είχε δεχθεί από την οικογένειά της. Η Αιτήτρια δήλωσε ότι απευθύνθηκε στις αστυνομικές αρχές, προκειμένου να καταγγείλει τόσο τις επιθέσεις κατά του συντρόφου της όσο και τον ακρωτηριασμό της, πλην όμως οι αρχές δεν της παρείχαν προστασία και, αντιθέτως, την προειδοποίησαν ότι «δεν βρισκόταν στον σωστό δρόμο», επιβεβαιώνοντας, κατά την άποψή της, ότι στη χώρα καταγωγής της επικρατεί η αντίληψη πως μια μουσουλμάνα γυναίκα δεν μπορεί να διατηρεί σχέση με χριστιανό άνδρα. Μετά τον θάνατο του συντρόφου της, η Αιτήτρια ανέφερε ότι, φοβούμενη για την ασφάλειά της, διέμεινε προσωρινά σε φίλη της στο Conakry, χωρίς να έχει επικοινωνία με την οικογένειά της, η οποία, όπως ανέφερε, την αναζητούσε. Κατά τους ισχυρισμούς της, η οικογένειά της διέδωσε ότι ήταν «νεκρή» για αυτούς. Τον Μάρτιο του 2019 αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα.

 

26.          Αναφορικά με τη σημερινή της κατάσταση, η Αιτήτρια δήλωσε ότι, από το 2023, έχει τελέσει θρησκευτικό γάμο στην Κυπριακή Δημοκρατία με άτομο από τη Γουινέα, μουσουλμανικού θρησκεύματος, με το οποίο διαμένει και το οποίο επίσης έχει υποβάλει αίτηση διεθνούς προστασίας. Ανέφερε ότι αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας και ότι, μετά τον γάμο της, υπέστη τρεις αποβολές, με την τελευταία να λαμβάνει χώρα στις 3 Δεκεμβρίου 2025. Υποστήριξε ότι η επιστροφή της στη Γουινέα θα της προκαλούσε σοβαρή ψυχολογική επιβάρυνση, καθώς συνδέει τη χώρα με τραυματικές εμπειρίες και εξακολουθεί να βιώνει εφιάλτες λόγω του ακρωτηριασμού που υπέστη.

 

27.          Σημειώνεται ότι εντός του διοικητικού φακέλου (ερ. 21) εντοπίζεται ιατρικό πιστοποιητικό που βεβαιώνει ότι η Αιτήτρια έχει υποβληθεί σε ΑΓΓΟ τύπου Ι.

 

28.          Προχωρώντας στη de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, επισημαίνονται τα κάτωθι:

 

29.          Ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό της Αιτήτριας, καταρχάς συντάσσομαι με τους Καθ’ ων η αίτηση ως προς την αποδοχή του, καθόσον η ίδια υπήρξε συνεκτική και ακριβής στις συναφείς δηλώσεις της. Περαιτέρω, τόσο από το διαβατήριο που προσκόμισε η Αιτήτρια όσο και από εξωτερικές πηγές στις οποίες παραπέμπουν οι Καθ’ ων η αίτηση, επιβεβαιώνονται οι σχετικές αναφορές της. Ως προς, όμως, τις λοιπές δηλώσεις της περί της υποβολής της σε ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών της οργάνων (ΑΓΓΟ), περί της κακοποίησης που φέρεται να υπέστη από την οικογένειά της, καθώς και του θανάτου του τέως συντρόφου της, κρίνεται ότι τα ανωτέρω αποτελούν διακριτά ουσιώδη πραγματικά στοιχεία, τα οποία οφείλεται να εξεταστούν αυτοτελώς και όχι υπό έναν ενιαίο ισχυρισμό. Τυχόν συνεξέτασή τους θα μπορούσε να οδηγήσει σε εσφαλμένη αξιολόγηση του ενδεχόμενου κινδύνου που διατρέχει η Αιτήτρια. Όπως, άλλωστε, υποδεικνύεται και στον Πρακτικό Οδηγό της European Union Agency for Asylum (πρώην EASO), «η προσήκουσα ταυτοποίηση των ουσιωδών ισχυρισμών είναι κρίσιμη τόσο για την αξιολόγηση της αξιοπιστίας όσο και για την αξιολόγηση του κινδύνου».».^[1]

 

30.          Ως προς την υποβολή της σε ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών της οργάνων (ΑΓΓΟ), η Αιτήτρια δήλωσε κατά τη διοικητική διαδικασία ότι γεννήθηκε το 1992 και ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της τον Μάρτιο του 2019. Υποστήριξε ότι υποβλήθηκε στην εν λόγω πρακτική σε ηλικία 23 ετών (βλ. ερ. 29 δ.φ.). Ως αφορμή για την υποβολή της στο ΑΓΓΟ ανέφερε τη σχέση που διατηρούσε με πρόσωπο χριστιανικού θρησκεύματος, στην οποία η οικογένειά της αντιτίθετο έντονα.

 

31.          Κατά τους ισχυρισμούς της, η εν λόγω σχέση διήρκεσε από το έτος 2012 έως το 2017, ήτοι από την ηλικία των 20 έως περίπου 27 ετών, και τερματίστηκε όταν ο σύντροφός της δέχθηκε επίθεση τον Μάρτιο του 2017 από μέλη της οικογένειάς της. Από το έτος 2017 και έως την αναχώρησή της από τη χώρα καταγωγής της το 2019, η Αιτήτρια δήλωσε ότι δεν συνέβη οποιοδήποτε επιβλαβές περιστατικό σε βάρος της.

 

32.          Ερωτηθείσα ειδικώς για την πρακτική του ΑΓΓΟ, ανέφερε ότι αυτή έλαβε χώρα το έτος 2016 και ότι η ίδια θεωρεί πως δεν υφίσταται κίνδυνος επανάληψής της, καθόσον, κατά την αντίληψή της, η πρακτική αυτή λαμβάνει χώρα μία μόνο φορά. Δήλωσε ότι το ΑΓΓΟ εκτελέστηκε από φίλη της μητέρας της, η οποία προηγουμένως χρησιμοποίησε αναισθησία (βλ. ερ. 25). Τέλος, η Αιτήτρια ανέφερε ότι οι αδελφές της δεν είχαν υποβληθεί στην ίδια πρακτική, γεγονός το οποίο η ίδια εξέλαβε ως πράξη εκδίκησης εκ μέρους της μητέρας της.

 

33.           Για το ίδιο ζήτημα, η Αιτήτρια δήλωσε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι υποβλήθηκε στην πρακτική του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών της οργάνων (ΑΓΓΟ) όταν ήταν περίπου 17–18 ετών, ενώ είχε ήδη σχέση, και ότι η πράξη έλαβε χώρα στην οικία της από φίλη της μητέρας της. Ερωτηθείσα σχετικώς, ανέφερε ότι πρόκειται για πρακτική η οποία δεν επαναλαμβάνεται και ότι λαμβάνει χώρα μία μόνο φορά. Περαιτέρω, επανέλαβε ότι διατηρούσε ήδη σχέση με τον σύντροφό της και ότι οι αδελφές της δεν είχαν υποβληθεί στην εν λόγω πρακτική.

 

34.          Εντός του διοικητικού φακέλου περιλαμβάνεται ιατρική βεβαίωση, από την οποία προκύπτει ότι η Αιτήτρια έχει υποβληθεί σε ΑΓΓΟ τύπου Ι. Αξιολογώντας τις δηλώσεις της Αιτήτριας σε συνάρτηση με τα ενώπιον του Δικαστηρίου προσκομισθέντα στοιχεία, δεν δύναται να αμφισβητηθεί ότι η Αιτήτρια έχει πράγματι υποβληθεί σε ΑΓΓΟ, δεδομένου του κρίσιμου αποδεικτικού βάρους της ιατρικής εξέτασης.

 

35.          Ως προς, όμως, τις ειδικότερες περιστάσεις που περιβάλλουν το εν λόγω συμβάν, και δη την αιτία και το χρονικό πλαίσιο τέλεσής του, επισημαίνεται κρίσιμη χρονική αντίφαση. Ειδικότερα, κατά τη διοικητική διαδικασία η Αιτήτρια ανέφερε ότι υποβλήθηκε στην εν λόγω πρακτική σε ηλικία 23 ετών (ερ. 29), ενώ ενώπιον του Δικαστηρίου δήλωσε ότι ήταν 17–18 ετών (ακροαματική διαδικασία 12.1.2026). Το στοιχείο αυτό αποδυναμώνει ουσιωδώς το αφήγημά της, καθόσον η ίδια δήλωσε ότι η σχέση της με τον χριστιανό σύντροφό της άρχισε το έτος 2012, ήτοι όταν ήταν περίπου 20 ετών. Συνεπώς, δεν καθίσταται χρονικώς δυνατή η σύνδεση της υποβολής της σε ΑΓΓΟ με τη συγκεκριμένη σχέση, ως μέσου «σωφρονισμού» εκ μέρους της μητέρας της.

 

36.          Υπό τα ανωτέρω, μολονότι γίνεται δεκτό ότι η Αιτήτρια έχει υποβληθεί στην πρακτική του ΑΓΓΟ, δεν γίνεται δεκτό ότι η εν λόγω πρακτική συνδέεται αιτιωδώς με τη σχέση της με πρόσωπο χριστιανικού θρησκεύματος ή ότι έλαβε χώρα ως μέσο σωφρονισμού εξαιτίας αυτής.

 

37.          Ως προς την εξωτερική πτυχή του υπό εξέταση ισχυρισμού πηγές επιβεβαιώνουν την ύπαρξη του εν λόγω φαινομένου στη χώρα καταγωγής της Αιτήτριας και μάλιστα σε αξιοσημείωτη έκταση.  Σύμφωνα με την έκθεση Guinea: Social Perception of Women, Prevalence of Gender-Based Abuse, and Attitude of the Authorities της Division de l’information, de la documentation et des recherches (DIDR) του Office Fran?ais de Protection des R?fugi?s et des Apatrides (OFPRA), η Γουινέα, μαζί με τη Σομαλία, παραμένει η χώρα με τα υψηλότερα ποσοστά επικράτησης του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων (FSM) στην Αφρική. Η Mich?le Sona Koundouno, πρόεδρος της τοπικής ΜΚΟ με την ονομασία Centre for Women, Citizenship and Peace, δηλώνει ότι το ποσοστό επικράτησης της γυναικείας περιτομής στη χώρα ανέρχεται στο 97%.[2] Η πιο πρόσφατη δημογραφική και υγειονομική έρευνα, που διεξήχθη το 2018 από το Υπουργείο Σχεδιασμού και Οικονομικής Ανάπτυξης, δείχνει ότι, με εξαίρεση τη Δασική Γουινέα (περιοχή N'z?r?kor?), όπου η επικράτηση είναι 84%, τα ποσοστά υπερβαίνουν το 95% σε όλη τη χώρα. Οι περιοχές Lab? και Kindia, στη δυτική Γουινέα, φτάνουν στο 98%.[3] Η Παγκόσμια Τράπεζα υποστηρίζει επίσης ότι η Γουινέα έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά μητρικής θνησιμότητας στον κόσμο, πιθανότατα λόγω του υψηλού ποσοστού επικράτησης του FSM.[4]

 

38.          Ο FSM (ελλ. Α.Γ.Γ.Ο. – Ακρωτηριασμός Γυναικείων Γεννητικών Οργάνων) αποτελεί κοινωνικό κανόνα στη Γουινέα. Η οικογένεια, οι φίλοι και η κοινωνία ασκούν σημαντική πίεση στις γυναίκες ώστε να συνεχιστεί η πρακτική. Συχνά είναι οι ίδιες οι γυναίκες που, προκειμένου να ανταποκριθούν στα κοινωνικά πρότυπα αγνότητας και αισθητικής, γίνονται οι φορείς της διαιώνισής της.[5]

 

39.          Αντιμέτωπες με την κοινωνική πίεση, πολλές γυναίκες που αρχικά δεν ήθελαν να υποστούν περιτομή καταλήγουν να υποκύπτουν από απογοήτευση και εξάντληση. Η κοινωνική κατάσταση που προκαλείται από το γεγονός ότι δεν είναι περιτετμημένες δημιουργεί μια κατάσταση περιθωριοποίησης που είναι πολύ δύσκολο να αντέξουν. Οι γυναίκες αυτές πράγματι κρίνονται από την κοινωνία ως «ακάθαρτες». Είναι πολύ δύσκολο γι’ αυτές να βρουν σύζυγο ή να ενταχθούν επαγγελματικά.[6]

 

40.          Παρότι τα θύματα μπορούν πράγματι να απευθυνθούν στο Εθνικό Γραφείο Προστασίας του Φύλου, των Παιδιών και των Ηθών (Office national de protection du genre de l'enfance et des mœurs – OPROGEM) για υποστήριξη, η περιορισμένη πρόσβαση σε δομές υγείας και οι σχετικά χαμηλές πιθανότητες δικαστικής δίωξης δεν ενθαρρύνουν τις γυναίκες να χρησιμοποιήσουν τα διαθέσιμα μέσα. Το 2017, κατά τη διάρκεια της αποστολής συλλογής πληροφοριών, η OFPRA είχε εντοπίσει διαρθρωτικά προβλήματα στο OPROGEM που σχετίζονται με έλλειψη πόρων και επικοινωνίας· αυτά το καθιστούν ένα αμβλύ εργαλείο, δυσλειτουργικό και αναποτελεσματικό. Ο ίδιος ο πληθυσμός είναι σχετικά ανενημέρωτος για την ύπαρξή του.[7]

 

41.          Από την πλευρά τους, οι περιτέμνουσες έχουν οικονομικό συμφέρον στη διαιώνιση αυτής της πρακτικής. Σε ορισμένες περιοχές, όπως η Δασική Γουινέα (περιοχή Nz?rikor?), οι περιτέμνουσες θεωρούνται παραδοσιακές ιέρειες, γεγονός που τους προσδίδει υψηλό κοινωνικό κύρος, γόητρο και εξουσία.[8]

 

42.          Ως προς τους το είδος των πρακτικών FGM που εφαρμόζονται στη Γουινέα,  έκθεση του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Υπουργείου Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (BMZ) το Μάρτιο του 2024 αναφέρει ότι στην εν λόγω χώρα εφαρμόζονται η εκτομή, ήτοι η αφαίρεση της κλειτορίδας και μερικές φορές των ευαίσθητων εσωτερικών χειλέων, η οποία στοχεύει στην καταστροφή της ικανότητας της γυναίκας να απολαμβάνει το σεξ. Αυτή η επέμβαση έχει πραγματοποιηθεί σε τουλάχιστον 58% των γυναικών της Γουινέας. Παράλληλα, ένα άλλο 10%  έχει υποβληθεί ακόμη σε αγκυροβόληση, Σαν μια ζώνη αγνότητας από σάρκα, αυτό το φράγμα διασφαλίζει αποτελεσματικά την παρθενία μέχρι την πρώτη νύχτα του γάμου, όταν απαιτείται μερική αποαγκιστρίωση για να μπορέσει ο νέος σύζυγος να ολοκληρώσει τον γάμο. Για να γεννήσει, θα χρειαστεί περαιτέρω αποαγκιστρίωση, μετά την οποία ο κόλπος ράβεται ξανά (επανααγκιστρώνεται), μια βασανιστική διαδικασία που επαναλαμβάνεται σε κάθε τοκετό[9].

 

43.          Τα τελευταία χρόνια, οι αρχές της Γουινέας έχουν υιοθετήσει εθνικές στρατηγικές, σχέδια δράσης και νόμους για τη μείωση την ανισότητα των φύλων και την αντιμετώπιση των νομοθετικών, κοινωνικών και πολιτισμικών κανόνων που οδηγούν σε διακρίσεις ή και βία κατά των γυναικών. Η κυβέρνηση εκπόνησε μια εθνική στρατηγική για την καταπολέμηση της βίας με βάση το φύλο το 2010 και ξανά το 2017, μαζί με ένα σχέδιο δράσης, σε εφαρμογή της εθνικής πολιτικής για το φύλο για τον «σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την εξάλειψη της βίας». Η τρέχουσα στρατηγική, που σχεδιάστηκε το 2017, καλύπτει την περίοδο 2018-2022[10] και περιλαμβάνει πέντε πυλώνες: πρόληψη, φροντίδα, έρευνα, συντονισμό και καταπολέμηση της συγκεκριμένης βίας. Στην αξιολόγησή του, τονίζει τη «συγκέντρωση στο Conakry» ενός συστήματος που «θεωρείται ελάχιστα λειτουργικό και κακώς δομημένο». Υπάρχει ένα άλλο εθνικό σχέδιο δράσης που σχετίζεται με το ψήφισμα 1325 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για τις γυναίκες, την ειρήνη και την ασφάλεια, καθώς και ένα στρατηγικό σχέδιο για την επιτάχυνση του τερματισμού της πρακτικής της κλειτοριδεκτομής/FGM. Το σχέδιο δράσης που αναπτύχθηκε για την περίοδο 2019-2023[11] χαρακτήρισε το σχέδιο της προηγούμενης περιόδου (2012-2016) ως «πολύ φιλόδοξο και στερούμενο ρεαλισμού», με στόχο τη μείωση του επιπολασμού του FGM στην ηλικιακή ομάδα 0-15 ετών κατά 40% έως το τέλος του 2016 σε κάθε περιοχή της χώρας.[12]

 

44.          Σύμφωνα με την Έκθεση του USDOS που δημοσιεύτηκε στις 20 Μαρτίου 2023 για το έτος 2022, «το Εθνικό Συμβούλιο για την Επανένωση και την Ανάπτυξη κυκλοφόρησε την Χάρτα Μετάβασης για να οδηγήσει τη χώρα πίσω στην ορθοπολιτική διακυβέρνηση και τον Οκτώβριο του 2021, ο συνταγματάρχης Doumbouya ορκίστηκε προσωρινός πρόεδρος. […] Αν και ο Χάρτης Μετάβασης δεν απαγορεύει ρητά το FGM/πρακτική της κλειτοριδεκτομής, παρέχει στα άτομα το δικαίωμα στη σωματική τους ακεραιότητα. Πριν από τον Σεπτέμβριο του 2021, το σύνταγμα και οι νόμοι απαγόρευαν το FGM/πρακτική της κλειτοριδεκτομής.[…] Ο νόμος ορίζει φυλάκιση από 5 έως 20 έτη και πρόστιμο εάν το θύμα τραυματιστεί σοβαρά ή πεθάνει. Εάν το θύμα πεθάνει εντός 40 ημερών από τη διαδικασία, αυτό επισύρει ποινή ισόβιας κάθειρξης ή θανατική ποινή. Ο νόμος προβλέπει φυλάκιση από τρεις μήνες έως δύο χρόνια και χρηματική ποινή για τους δράστες που δεν προκαλούν σοβαρό τραυματισμό ή θάνατο. Αυτοί οι νόμοι δεν εφαρμόζονταν αποτελεσματικά ούτε τακτικά».[13]

 

45.          Νεότερη μάλιστα έκθεση του Plan International, ενός ανεξάρτητου αναπτυξιακού και ανθρωπιστικού οργανισμού που προωθεί τα δικαιώματα των παιδιών καιτην ισότητα των κοριτσιών, το Φεβρουάριο του 2025, αναφέρει ότι τα άτομα που κόβουν γυναικεία γεννητικά όργανα εγκαταλείπουν την πρακτική στη Γουινέα, αν και επιβεβαιώνει ότι, παρά το γεγονός ότι ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων αποτελεί παραβίαση των δικαιωμάτων των κοριτσιών και απαγορεύεται από το νόμο στη Γουινέα, η πρακτική εξακολουθεί να ασκείται σε ολόκληρη τη χώρα λόγω κοινωνικών, πολιτιστικών και θρησκευτικών κανόνων που υποστηρίζουν την ιδέα ότι ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων διαφυλάσσει την αγνότητα, την καθαριότητα και την οικογενειακή τιμή[14].

 

46.          Από τις διαθέσιμες δημόσιες πηγές πληροφόρησης προκύπτει ότι τα νεαρά κορίτσια και οι γυναίκες από τη Γουινέα που έχουν ήδη υποστεί κλειτοριδεκτομή δεν εκτίθενται σε αποδεδειγμένο κίνδυνο να υποστούν εκ νέου μια τέτοια ακρωτηριαστική επέμβαση στα γεννητικά όργανα. Η «Έκθεση αποστολής στη Γουινέα» του OFPRA, με τη συμμετοχή του Εθνικού Δικαστηρίου Δικαίου Ασύλου, που δημοσιεύθηκε το 2018, αναφέρει σχετικά ότι: σύμφωνα με τους γιατρούς και τις ακτιβίστριες των συλλόγων που ερωτήθηκαν, η επανεκτομή δεν αποτελεί πρακτική που εφαρμόζεται γενικά, ιδίως όταν η γυναίκα έχει ξεπεράσει μια ορισμένη ηλικία. Ωστόσο, μπορεί να συμβεί μια νεαρή γυναίκα να υποστεί επανεκτομή ήδη από την επόμενη ημέρα της αρχικής εκτομής, εάν η εκτελέστρια θεωρήσει ότι η πράξη δεν πραγματοποιήθηκε σωστά». Τα συμπεράσματα αυτά συμφωνούν με εκείνα της θεματικής έκθεσης «Female Genital Mutilation en minderjarigen», αφιερωμένης στη Γουινέα και δημοσιευμένης τον Μάιο του 2020 από το Υπουργείο Εξωτερικών των Κάτω Χωρών, η οποία αναφέρει ότι οι γυναίκες που έχουν ήδη υποστεί εκτομή δεν διατρέχουν κίνδυνο δεύτερης εκτομής, εκτός από την περίπτωση όπου ένα μέλος της οικογένειας διαπιστώσει ότι η πρώτη εκτομή δεν είναι πλήρης, κυρίως σε περιπτώσεις όπου τα κορίτσια έχουν υποστεί εκτομή στην Κονακρί. Σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί να πραγματοποιηθεί δεύτερη εκτομή, αλλά όχι πέραν χρονικού διαστήματος δύο έως τριών ετών μεταξύ των δύο εκτομών και όχι σε κορίτσια άνω των δεκαέξι ετών.[15]

 

47.          Τα ανωτέρω δεδομένα επιβεβαιώνουν την εκτεταμένη άσκηση της εν λόγω πρακτικής, η οποία επιβεβαιώνει αφενός τον ισχυρισμός της Αιτήτριας ως προς την υποβολή της στην εν λόγω πρακτική και αφετέρου τον μειωμένο κίνδυνο επανάληψης αυτού. Συνοψίζοντας, γίνεται δεκτό ότι η Αιτήτρια υπήρξε θύμα της πρακτικής ΑΓΓΟ χωρίς ωστόσο να γίνεται δεκτό ότι έγινε στο πλαίσιο τιμωρητικής στάσης της οικογένειάς της εξαιτίας της σχέσης της με χριστιανό.

 

48.           Ως προς τον ισχυρισμό της Αιτήτριας περί κακοποίησής της από την οικογένειά της εξαιτίας της σχέσης της με χριστιανό, παρατηρείται ότι η Αιτήτρια υπήρξε συνεκτική ως προς τον βασικό πυρήνα του ισχυρισμού της σε όλα τα στάδια εξέτασης της αίτησής της. Ήταν, επιπλέον, σε θέση να παραθέσει ουσιώδεις λεπτομέρειες αναφορικά με το πρόσωπο με το οποίο διατηρούσε σχέση, όπως το όνομα, το παρουσιαστικό του, το επάγγελμά του, τον τόπο διαμονής του, τον τόπο γνωριμίας τους, καθώς και στοιχεία της καθημερινότητάς τους στο πλαίσιο της σχέσης τους.

 

49.          Ωστόσο, εντοπίζονται χρονικές αντιφάσεις ως προς τη διάρκεια της σχέσης. Ειδικότερα, ενώπιον του Δικαστηρίου η Αιτήτρια δήλωσε ότι η σχέση διήρκεσε 3–4 έτη (βλ. ακρόαση 12.01.2026), ενώ κατά τη διοικητική διαδικασία ανέφερε ότι διήρκεσε πέραν των πέντε ετών, από το 2012 έως το 2017 (βλ. ερ. 28). Η εν λόγω αντίφαση δεν κρίνεται κρίσιμη δεδομένης της συνοχής που χαρακτηρίζει τις λοιπές δηλώσεις της και του γεγονότος ότι δεν πρόκειται για σοβαρή υπό τις περιστάσεις απόκλιση.

 

50.          Η Αιτήτρια ανέφερε, περαιτέρω, ότι εξαιτίας της σχέσης της υφίστατο σωματική κακοποίηση από την οικογένειά της και ότι ενίοτε της στερούσαν τροφή. Κατά τη διοικητική διαδικασία δήλωσε ότι της απαγόρευαν την έξοδο, πλην όμως τελικώς κατόρθωνε να εξέλθει. Παρά ταύτα, υπήρξε αντιφατική ως προς τον χρόνο έναρξης της φερόμενης κακοποίησης και ως προς τον χρόνο κατά τον οποίο η οικογένειά της έλαβε γνώση της σχέσης. Ειδικότερα, ανέφερε ότι οι επιθέσεις (λεκτικές και σωματικές) ξεκίνησαν το 2017 και ότι υπήρξαν περίπου πέντε περιστατικά (βλ. ερ. 26), ενώ κατά τη δικαστική διαδικασία οι αναφορές της περί κακοποίησης διατυπώθηκαν με γενικούς όρους, χωρίς επαρκή εξειδίκευση.

 

51.          Επισημαίνεται ότι ούτε κατά τη γραπτή της αγόρευση ούτε κατά τη διοικητική διαδικασία η Αιτήτρια απάντησε ειδικώς στα επιμέρους ευρήματα των Καθ’ ων η αίτηση, περιλαμβανομένου του συμπεράσματος ότι δεν παρείχε επαρκείς λεπτομέρειες ως προς τη φερόμενη δίωξής της από την οικογένειά της.

 

52.          Περαιτέρω, όπως ήδη αναλύθηκε ανωτέρω αναφορικά με τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό περί υποβολής της σε ΑΓΓΟ, λόγω των σοβαρών χρονικών αντιφάσεων δεν έγινε δεκτό ότι η εν λόγω πρακτική συνδέεται αιτιωδώς με πρόθεση «σωφρονισμού» εκ μέρους της οικογένειάς της εξαιτίας της σχέσης της.

 

53.          Υπό το φως των ανωτέρω, κρίνεται ότι η Αιτήτρια υπήρξε αξιόπιστη ως προς το γεγονός ότι διατηρούσε σχέση με χριστιανό άνδρα και ότι η σχέση αυτή προκάλεσε την αντίδραση της οικογένειάς της. Δεν στοιχειοθετείται, ωστόσο, επαρκώς ο ισχυρισμός περί συστηματικής κακοποίησής της. Σε κάθε περίπτωση, όπως προκύπτει και από την κατωτέρω ανάλυση κινδύνου, ακόμη και αν ήθελε γίνει δεκτός ο εν λόγω ισχυρισμός, δεν προκύπτει παρών και εξατομικευμένος κίνδυνος, καθόσον, κατά τις ίδιες δηλώσεις της, ο τέως σύντροφός της έχει αποβιώσει και η ίδια διατηρεί πλέον σχέση με ομοεθνή μουσουλμάνο.

 

54.          Ως προς την εξωτερική πτυχή των δηλώσεών της, η Αιτήτρια δεν προσκόμισε οποιαδήποτε μαρτυρία πέραν της ιατρικής βεβαίωσης περί υποβολής της σε ΑΓΓΟ, ζήτημα το οποίο αποτέλεσε διακριτό ουσιώδη ισχυρισμό και εξετάστηκε ανωτέρω. Λόγω της προσωπικής φύσεως του ισχυρισμού περί κακοποίησης από την οικογένεια, δεν κρίνεται εύλογη η απαίτηση εξωτερικής τεκμηρίωσης των αμιγώς ιδιωτικών περιστάσεων.

 

55.          Ωστόσο, σε περιφερειακό επίπεδο, και δη ως προς το ζήτημα της θρησκευτικής ελευθερίας και της κοινωνικής αντιμετώπισης διαθρησκευτικών σχέσεων στη Guinea, επισημαίνεται ότι, μολονότι το νομικό πλαίσιο κατοχυρώνει την ελευθερία θρησκείας, στην κοινωνική πρακτική παρατηρούνται ισχυρές πολιτισμικές και οικογενειακές πιέσεις αναφορικά με διαθρησκευτικούς γάμους. Σύμφωνα με την έκθεση του U.S. Department of State, 2023 Report on International Religious Freedom: Guinea, ιδίως στις κεντρικές και βόρειες περιοχές της χώρας, οι γάμοι μεταξύ μουσουλμάνων και χριστιανών είναι συχνά κοινωνικά αποδεκτοί μόνον εφόσον ο μη μουσουλμάνος σύζυγος ασπαστεί το Ισλάμ. Ιδίως οι σχέσεις μεταξύ μουσουλμάνας γυναίκας και χριστιανού άνδρα ενδέχεται να προκαλέσουν κοινωνικές και οικογενειακές αντιδράσεις, οι οποίες, ωστόσο, εδράζονται κυρίως σε κοινωνικούς και πολιτισμικούς παράγοντες και όχι σε επίσημη κρατική πολιτική. [16]

 

56.          51. Με βάση τις ανωτέρω πληροφορίες χώρας καταγωγής, επιβεβαιώνεται ότι η αντίδραση της οικογένειας της Αιτήτριας στη διαθρησκευτική της σχέση εναρμονίζεται με ευρύτερες κοινωνικές αντιλήψεις που επικρατούν στη χώρα. Ως εκ τούτου, γίνεται δεκτό ότι η Αιτήτρια διατηρούσε σχέση με χριστιανό άνδρα και ότι η σχέση αυτή προκάλεσε την αντίθεση της οικογένειάς της. Δεν επιβεβαιώνονται, όμως, οι αναφορές της περί συστηματικής ή σοβαρής κακοποίησής της.

 

57.           Τέλος, ως διακριτός ουσιώδης ισχυρισμός εξετάζεται ο φερόμενος θάνατος του τέως συντρόφου της Αιτήτριας, τον οποίο η ίδια αποδίδει σε ενέργειες της οικογένειάς της. Κατά τη διοικητική διαδικασία, η Αιτήτρια ανέφερε ότι το 2017 ο σύντροφός της κτυπήθηκε μία μόνο φορά από μέλη της οικογένειάς της (βλ. ερ. 27). Διευκρίνισε ότι επρόκειτο για σωματική επίθεση, χωρίς «μάγια» ή άλλου είδους μεταφυσικές ενέργειες, και ότι ο σύντροφός της μετέβη σε κλινική και ακολούθως στην οικία του. Το περιστατικό αυτό, κατά τους ισχυρισμούς της, αποτέλεσε την αφορμή να εγκαταλείψει η ίδια την πατρική της οικία το 2017 και να διαμείνει αρχικώς με τον σύντροφό της. Δήλωσε, επίσης, ότι δεν κατήγγειλε το εν λόγω περιστατικό στην αστυνομία, διότι, κατά την εκτίμησή της, δεν θα ελάμβανε οποιαδήποτε προστασία (βλ. ερ. 25).

 

58.          Ωστόσο, ενώπιον του Δικαστηρίου, η Αιτήτρια διαφοροποίησε ουσιωδώς την εκδοχή της, αναφέροντας ότι ο σύντροφός της κτυπήθηκε από τον αδελφό της δύο έως τρεις φορές και ότι του επιτέθηκαν και «μυστηριακά», προβαίνοντας σε μάγια. Περαιτέρω, δήλωσε ότι τόσο τον ακρωτηριασμό της όσο και τις επιθέσεις κατά του συντρόφου της τα κατήγγειλε στην αστυνομία, η οποία, κατά τα λεγόμενά της, την επέπληξε ότι «δεν βρίσκεται στον σωστό δρόμο». Επιπλέον, ανέφερε ότι ο σύντροφός της απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 2018, αποδίδοντας τον θάνατό του σε «μυστηριακή επίθεση» εκ μέρους της οικογένειάς της.

 

59.          Οι ανωτέρω δηλώσεις παρουσιάζουν ουσιώδεις αντιφάσεις ως προς τον χρόνο, τη συχνότητα και τη φύση των επιθέσεων κατά του συντρόφου της, καθώς και ως προς το ζήτημα της καταγγελίας στις αρχές. Ειδικότερα, ενώ κατά τη διοικητική διαδικασία ανέφερε ότι δεν προέβη σε οποιαδήποτε καταγγελία, ενώπιον του Δικαστηρίου υποστήριξε ότι κατήγγειλε τόσο τον ακρωτηριασμό της όσο και τις επιθέσεις κατά του συντρόφου της. Περαιτέρω, δεν προσκομίστηκε οποιοδήποτε αντικειμενικό στοιχείο από το οποίο να προκύπτει ότι ο φερόμενος θάνατος του συντρόφου της ή τυχόν προγενέστερη ασθένειά του συνδέεται αιτιωδώς με ενέργειες της οικογένειάς της.

 

60.          Υπό το φως των ανωτέρω, δεν γίνεται δεκτό ότι μέλη της οικογένειας της Αιτήτριας κακοποίησαν επανειλημμένως τον τέως σύντροφό της ούτε ότι ο φερόμενος θάνατός του οφείλεται σε δικές τους ενέργειες. Δεδομένης της προσωπικής φύσεως των ισχυρισμών και της πλήρους έλλειψης οποιουδήποτε συναφούς αποδεικτικού στοιχείου, δεν κρίνεται αναγκαία περαιτέρω εξέταση της εξωτερικής πτυχής τους. Ως εκ τούτου, ο εν λόγω ισχυρισμός απορρίπτεται στο σύνολό του.

 

61.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέξει η Αιτήτρια, πέραν των όσων η ίδια δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, σημειώνεται ότι η Αιτήτρια δεν επικαλέστηκε οποιονδήποτε πρόσθετο ή ανεξάρτητο κίνδυνο απορρέοντα από το προσωπικό του προφίλ ή τις ιδιαίτερες περιστάσεις του.

 

62.          Αναφορικά με το νομικό πλαίσιο που αφορά τη θέση των γυναικών, το United States Department of State (USDOS) ανέφερε ότι υπάρχουν διακρίσεις στην απασχόληση, στη χορήγηση πιστώσεων και στο διαζύγιο. Η ίδια πηγή πρόσθεσε ότι «οι παραδοσιακές πρακτικές ιστορικά εισήγαγαν διακρίσεις εις βάρος των γυναικών και μερικές φορές υπερίσχυαν του νόμου, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές». Η πηγή επισήμανε επίσης ότι «οι νόμοι περί διαζυγίου γενικά ευνοούν τους άνδρες όσον αφορά την επιμέλεια και τη διανομή των κοινών περιουσιακών στοιχείων», όπως επίσης και ότι «η νομική μαρτυρία των γυναικών συνήθως είχε μικρότερη βαρύτητα από αυτή των ανδρών»^[17]. Επιπλέον, πηγές περιέγραψαν ότι οι γυναίκες αντιμετωπίζουν νομικές ανισότητες λόγω φύλου και δεν έχουν την ίδια νομική θέση με τους άνδρες σε θέματα κληρονομιάς και ιδιοκτησίας^[18].

 

63.          Επιπρόσθετα, σύμφωνα με ερευνητική μελέτη της World Bank από τον Μάιο του 2023, «οι διακρίσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών εξακολουθούσαν να υπάρχουν στη νομοθεσία της Γουινέα», παρά τις μεταρρυθμίσεις στον Αστικό Κώδικα του 2019, ο οποίος «κατάργησε» τους περιορισμούς στην ικανότητα των γυναικών «να είναι επικεφαλής νοικοκυριού» ή να λαμβάνουν διαζύγιο «με τον ίδιο τρόπο όπως οι άνδρες»^[19].

 

64.          Ως προς τις κοινωνικές αντιλήψεις γύρω από τις γυναίκες στη Γουινέα, έκθεση του Γαλλικού Γραφείου για τους Πρόσφυγες και τους Απάτριδες του 2024 για τις κοινωνικές αντιλήψεις  για τις γυναίκες στη Γουινέα και αναφορικά με την επικράτηση της έμφυλης βίας αναφέρει πως «η κοινωνία της Γουινέας χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία των ανδρών πάνω στις γυναίκες. Παρά τις φεμινιστικές πολιτικές προσπάθειες από τη δεκαετία του 1950, η θέση των γυναικών παραμένει επισφαλής. Θεωρούμενες παραδοσιακά κατώτερες, συχνά παραιτούνται από τα δικαιώματά τους για να αποφύγουν την απόρριψη. Τα έθιμα επιβάλλουν την «πλήρη υπακοή και υποταγή» τους, νομιμοποιώντας επιβλαβείς συμπεριφορές, όπως η σωματική βία, στην κοινωνία»^[20]. Σε έκθεση του Freedom House του 2024 αναφέρεται πως «οι γυναίκες αντιμετωπίζουν διάχυτη κοινωνική διάκριση τόσο στο επίσημο όσο και στο παραδοσιακό σύστημα δικαιοσύνης»^[21]. 

 

65.          Η World Bank ανέφερε ότι οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και οι παραδοσιακοί κανόνες «απαγορεύουν τη σεξουαλική επαφή εκτός γάμου, αποτρέποντας τις νέες γυναίκες από το να αναζητήσουν συμβουλές για οικογενειακό προγραμματισμό και σεξουαλική υγεία»^[22].

 

66.          Επιπλέον, στατιστικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν από τη World Bank έδειξαν ότι οι «ανύπαντρες γυναίκες» είναι μία από τις «πιο ευάλωτες» ομάδες στη σωματική βία από συντρόφους, ενώ οι γυναίκες ηλικίας 15-24 ετών και 25-34 ετών διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο να βιώσουν σωματική βία λόγω φύλου.^[23]

 

67.          Σύμφωνα με τη World Bank, οι γυναίκες και τα κορίτσια έχουν «πολύ χαμηλό status» στην κοινωνία της Γουινέα και σύμφωνα με τον Δείκτη Ανισότητας των Φύλων (Gender Inequality Index) του 2021 του United Nations Development Program (UNDP), η Γουινέα κατατάχθηκε 182η από 191 χώρες, ως μία από τις χώρες με τη μεγαλύτερη ανισότητα των φύλων στον κόσμο.^[24]

 

68.          Ως προς την πρόσβαση στην εργασία, η έκθεση του USDOS σημειώνει πως «η νομοθεσία δεν προβλέπει ίδιο νομικό καθεστώς και δικαιώματα σε γυναίκες και άνδρες, αναφορικά με την πρόσβαση στην περιουσία, εργασία, ιδιοκτησία και στις διαδικασίες διαζυγίου. Παρόλο που ο νόμος απαγορεύει τις διακρίσεις βάσει φύλου στην πρόσληψη, η κυβέρνηση δεν εφάρμοσε αποτελεσματικά αυτή την διάταξη. Ο εργασιακός Κώδικας απαγορεύει στις γυναίκες τη νυχτερινή εργασία σε εργοστάσια, ορυχεία και άλλα μέρη. Οι παραδοσιακές πρακτικές ιστορικά εισέφεραν διακρίσεις εις βάρος των γυναικών και μερικές φορές υπερίσχυαν έναντι του νόμου, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές».^[25] Περαιτέρω η έκθεση επικαλούμενη την ένωση των εργατών της Γουινέας αναφέρει πως οι γυναίκες που εργάζονταν στον δημόσιο τομέα ανέφεραν επιπτώσεις στην εργασίας τους, περιθωριοποίηση, και απειλές από τους ανωτέρω τους όταν δεν αποδέχονταν τις προτάσεις τους. 

 

69.          Ωστόσο, μια έκθεση του 2020 από το ίδρυμα Bertelsmann ανέφερε ότι «οι γυναίκες εκπροσωπούνται σχετικά καλά στο εργατικό δυναμικό» και «αντιπροσωπεύουν σταθερά το 45% του εργατικού δυναμικού».^[26]

 

70.          Σε έκθεση του 2021, η World Bank δεν βρήκε αρνητικά στοιχεία σε ζητήματα όπως «περιορισμοί στην ελευθερία μετακίνησης, νόμοι που επηρεάζουν τις αποφάσεις των γυναικών να εργαστούν, περιορισμοί στις γυναίκες που επιθυμούν να ξεκινήσουν και να διαχειριστούν μια επιχείρηση, καθώς και νόμοι που επηρεάζουν το μέγεθος της σύνταξης μιας γυναίκας». Ωστόσο, η ίδια πηγή τόνισε ότι «όσον αφορά τους νόμους που επηρεάζουν τις αμοιβές των γυναικών, τους περιορισμούς που σχετίζονται με τον γάμο, τους νόμους που επηρεάζουν την εργασία των γυναικών μετά την απόκτηση παιδιών, καθώς και τις διαφορές φύλου στην ιδιοκτησία και την κληρονομιά, η Γουινέα θα μπορούσε να εξετάσει μεταρρυθμίσεις για τη βελτίωση της νομικής ισότητας των γυναικών».^[27]

 

71.          Η World Bank ανέφερε επίσης ότι οι γυναίκες που εργάζονται στον επίσημο τομέα στη Γουινέα κερδίζουν 38% λιγότερο από τους άνδρες. Επιπλέον, οι παντρεμένες γυναίκες που εργάζονται αντιμετωπίζουν σημαντικά μειονεκτήματα στις αποδοχές τους. Αυτό μπορεί να αντανακλά νομικούς περιορισμούς, σύμφωνα με τους οποίους μια γυναίκα δεν μπορεί να βρει δουλειά ή να ασκήσει ένα επάγγελμα αν ο σύζυγός της αντιταχθεί, επικαλούμενος τα συμφέροντα της οικογένειας.^[28]

 

72.          Ειδικότερα όσον αφορά στην πολιτική εκπροσώπηση των γυναικών, σύμφωνα με την έκθεση του USDOS για τις πρακτικές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Γουινέα η οποία καλύπτει το έτος 2023, καταγράφεται πως εξαιτίας των πολιτιστικών περιορισμών στη χώρα ένα μικρό ποσοστό γυναικών καταλαμβάνει σημαντικές πολιτικές ή κυβερνητικές θέσεις^[29].  Δεδομένα του UN Women τα οποία δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ανωτέρω φορέα καταγράφουν πως από τον Φεβρουάριο του 2024, το 29,6% των θέσεων στο κοινοβούλιο καταλαμβάνονταν από γυναίκες, το οποίο κατά την UN Women αποτελεί θετική εξέλιξη στην προσπάθεια μείωσης των έμφυλων ανισοτήτων στην χώρα^[30].

 

73.          Ως προς την πρόσβαση στην εκπαίδευση, η έκθεση(research paper) της World Bank του 2023 αναφέρει πως παρά την πρόοδο που έχει σημειωθεί τις τελευταίες δεκαετίες, οι γυναίκες και τα κορίτσια παρουσιάζουν χαμηλά ποσοστά φοίτησης στο σχολείο καθώς και υψηλή μητρική θνησιμότητα που συνδέεται με τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων. Η έκθεση συνεχίζει πως η περιορισμένη επένδυση στο ανθρώπινο κεφάλαιο αυξάνει τους κινδύνους φτώχειας, ενώ η απασχόληση των γυναικών παραμένει άτυπη και ευάλωτη, με περιορισμένη πρόσβαση σε περιουσιακά στοιχεία και χρηματοδότηση^[31]. Ομοίως κατά την έκθεση «εξαιτίας των ισχυουσών κοινωνικών-εθιμικών αντιλήψεων περί των ρόλων των φύλων στην χώρα, επικρατούν αυξημένα ποσοστά παιδικών γάμων καθώς και ενδοοικογενειακής βίας».^[32] Το 2020, η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα Ατομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα τόνισε ότι το υψηλό ποσοστό αναλφαβητισμού, ειδικά στις αγροτικές περιοχές και ιδιαίτερα μεταξύ των γυναικών, οι πρόωροι γάμοι καθώς και η αντίληψη πως η εκπαίδευση των κοριτσιών επιβαρύνει τις οικογένειες, ήταν μεταξύ των λόγων που τα κορίτσια σταματούσαν το σχολείο.^[33]

 

74.          Αναφορικά με τις γυναίκες χωρίς υποστηρικτικό δίκτυο η ιστοσελίδα ειδήσεων Guineematin.com σημείωσε πως οι μόνες μητέρες κάποιες φορές στιγματίστηκαν και εκτέθηκαν σε κάποιες κοινωνικές δυσκολίες.^[34]  Περαιτέρω, η World Bank κατέδειξε  ότι οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και οι παραδοσιακές νόρμες «απαγόρευαν τη σεξουαλική επαφή εκτός γάμου, αποτρέποντας τις νέες γυναίκες από την αναζήτηση οικογενειακού προγραμματισμού και σεξουαλικής υγείας».^[35] Επιπλέον, στατιστικά στοιχεία που επικαλείται η ανωτέρω πηγή (World Bank) έδειξαν ότι οι «άγαμες γυναίκες» ήταν από τις «πιο ευάλωτες» στη σωματική βία από συντρόφους, ενώ οι γυναίκες ηλικίας 15–24 και 25–34 ετών διέτρεχαν υψηλότερο κίνδυνο να βιώσουν σωματική έμφυλη βία.^[36]

 

75.          Ως προς την μεταχείριση των μόνων γυναικών στην πόλη Conakry, COI query της EUAA αναφορικά με την πρόσβαση των χωρίς υποστηρικτικό δίκτυο γυναικών σε υπηρεσίες στην Γουινέα του Δεκεμβρίου 2021,  επικαλούμενη τις κατωτέρω πηγές πληροφόρησης αναφέρει τα κάτωθι: «Το 2015, το Συμβούλιο Μετανάστευσης και Προσφύγων του Καναδά (IRB) πραγματοποίησε συνέντευξη με τη Διεθνή Ομοσπονδία για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (FIDH), η οποία ανέφερε ότι «οι άγαμες γυναίκες στο Conakry δεν αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα προβλήματα, πέρα από την κοινωνική πίεση να παντρευτούν και την ελάχιστη κοινωνική αναγνώριση ως γυναίκες που ζουν μόνες τους». Παρόλα αυτά, «συνήθως μια νέα γυναίκα παραμένει με τους γονείς της εάν δεν είναι παντρεμένη», καθώς η ανεξάρτητη διαβίωση της θεωρείται «απαράδεκτη για την οικογένειά της, συχνά για λόγους τιμής, και η κοινότητα αποδοκιμάζει τις γυναίκες που ζουν μόνες τους». Η πηγή σημείωσε επίσης ότι μια νέα άγαμη γυναίκα που ζει μόνη της θα μπορούσε να χάσει «τις πιθανότητές που έχει να παντρευτεί, καθώς μπορεί να θεωρηθεί κακή επιλογή: είτε επειδή προέρχεται από κακή οικογένεια είτε επειδή είναι υπερβολικά απελευθερωμένη». Η ίδια πηγή πρόσθεσε ότι «είναι ευκολότερο για μια άγαμη γυναίκα να βρει στέγαση εάν έχει επαρκείς οικονομικούς πόρους», αν και «η υποστήριξη ενός άνδρα μπορεί να διευκολύνει την απόκτηση στέγης, καθώς ορισμένοι ιδιοκτήτες είναι διστακτικοί στο να νοικιάσουν σε αυτές λόγω του κοινωνικού τους καθεστώτος και της αντίληψης ότι δεν μπορούν να συντηρηθούν μόνες τους».^[37]

 

76.          Παρατηρείται ότι, εν προκειμένω, η Αιτήτρια διαθέτει υψηλό μορφωτικό επίπεδο ως απόφοιτος πανεπιστημίου, εργάστηκε επί τρία έτη σε τραπεζικό ίδρυμα στη χώρα καταγωγής της και ήταν οικονομικώς ανεξάρτητη, έχοντας η ίδια χρηματοδοτήσει το ταξίδι της στη Δημοκρατία. Παράλληλα, διατηρεί ευρύτερο κοινωνικό δίκτυο, ακόμη και αν ήθελε γίνει δεκτό ότι οι σχέσεις της με την οικογένειά της έχουν διαρραγεί.

 

77.          Ιδιαίτερης σημασίας είναι το γεγονός ότι, κατά τους ίδιους ισχυρισμούς της, το πρόσωπο από το οποίο απορρέουν τα προβλήματα με την οικογένειά της, ήτοι ο τέως σύντροφός της, έχει αποβιώσει. Η ίδια παρέμεινε στη χώρα καταγωγής της από το 2017 έως το 2019, οπότε και την εγκατέλειψε, διαμένοντας στο Conakry φιλοξενούμενη από φίλη της, χωρίς να αντιμετωπίσει προσωπικά οποιοδήποτε περιστατικό κακοποίησης ή απειλής από την οικογένειά της μετά την αποχώρησή της από την πατρική οικία. Η δε αναφορά της ότι η μητέρα της επικοινώνησε τηλεφωνικώς με τη φίλη της και προέβη σε απειλές διατυπώνεται με γενικόλογο τρόπο και, εν πάση περιπτώσει, επιβεβαιώνει ότι, εφόσον οι οικείοι της γνώριζαν τον τόπο διαμονής της, θα μπορούσαν ευχερώς να την εντοπίσουν κατά το διάστημα των δύο ετών που παρέμεινε στη χώρα, γεγονός που, κατά τη δήλωσή της, δεν συνέβη.

 

78.          Περαιτέρω, όπως ήδη αναφέρθηκε ανωτέρω, η αφορμή της φερόμενης δίωξής της έχει εκλείψει. Το γεγονός της υποβολής της σε ΑΓΓΟ, μολονότι αποδεδειγμένο ιατρικώς, δεν δημιουργεί κίνδυνο επανάληψης της πράξης, όπως προκύπτει από τις πηγές που παρατίθενται ανωτέρω σε συνάρτηση και με τις δηλώσεις της Αιτήτριας. Επιπλέον, δεδομένης της ευρείας κοινωνικής και πολιτισμικής διάδοσης της πρακτικής στη χώρα καταγωγής της, η προηγούμενη υποβολή της σε αυτήν δεν φαίνεται να εκλαμβάνεται από το κοινωνικό της περιβάλλον ως λόγος περαιτέρω στοχοποίησης ή κακοποίησης.

 

79.          Ως προς την κατάσταση της υγείας της, η Αιτήτρια δήλωσε κατά τη συνέντευξή της ότι δεν αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και δεν προσκόμισε οποιοδήποτε σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό, παρότι αναφέρθηκε γενικώς σε ψυχική πίεση που αισθάνεται λόγω της υποβολής της σε FGM. Σημειώνεται ότι έχει παρέλθει σημαντικό χρονικό διάστημα από την τέλεση της εν λόγω πράξης, με την Αιτήτρια να παραμένει στη χώρα της, να εργάζεται, να διατηρεί κοινωνικές σχέσεις και να αυτοσυντηρείται οικονομικά.

 

80.          Υπό το φως του συνόλου των ανωτέρω στοιχείων, κρίνεται ότι η Αιτήτρια δεν έχει αποδείξει την ύπαρξη παρόντος και εξατομικευμένου κινδύνου σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της. Δεν προκύπτει ότι υφίσταται κίνδυνος επανάληψης της πρακτικής FGM, ούτε ότι η οικογένειά της διατηρεί πρόθεση ή ικανότητα να την στοχοποιήσει εκ νέου. Συνεπώς, δεν στοιχειοθετείται βάσιμος φόβος δίωξης ούτε πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης κατά την έννοια της ισχύουσας νομοθεσίας περί διεθνούς προστασίας.

 

81.          Επίσης,  η Αιτήτρια, ως μουσουλμάνα, δεν αναμένεται να αντιμετωπίσει πρόβλημα λόγω θρησκείας σε περίπτωση επιστροφής της στη Γουινέα. Το Ισλάμ αποτελεί την κυρίαρχη θρησκεία στη χώρα, καθώς περίπου το 84% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι, και οι μουσουλμανικές κοινότητες είναι πλειοψηφικές σε όλες τις περιφέρειες[38].

 

82.          Ως προς τη γενική κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής της Αιτήτριας, αναφέρονται τα ακόλουθα, ως προκύπτουν από έγκυρες πηγές πληροφόρησης.

 

83.          Σύμφωνα με το RULAC, μια πρωτοβουλία της «Geneva Academy of International Humanitarian Law and Human Rights» για τον προσδιορισμό και την καταγραφή των ενόπλων συγκρούσεων, η Γουινέα δεν βρίσκεται υπό καθεστώς εσωτερικής ή διεθνούς ένοπλης σύρραξης[39]. Από αναθεωρημένη έρευνα του Δικαστηρίου αναφορικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας, σύμφωνα με στοιχεία από τη βάση δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project), επιβεβαιώνονται τα στοιχεία της έκθεσης. Σύμφωνα με την έκθεση της Human Rights Watch που δημοσιεύθηκε το 2025 και καλύπτει γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά το 2024, οι στρατιωτικές αρχές συνέχισαν την καταστολή των μέσων ενημέρωσης, της αντιπολίτευσης και των διαφωνούντων.[40] Τον 12ο/2022, η στρατιωτική χούντα είχε δεσμευθεί να διεξαγάγει προεδρικές και βουλευτικές εκλογές έως τον 12ο/2024, ως μέρος ενός μεταβατικού χάρτη που είχε συμφωνηθεί με την Οικονομική Κοινότητα των Δυτικοαφρικανικών Κρατών (Economic Community of West African States -ECOWAS).[41] Τον 7ο/2024, η χούντα δημοσίευσε ένα προσχέδιο του νέου συντάγματος που αναμενόταν να τεθεί σε δημοψήφισμα πριν από τον 12ο/2024.[42] Το προσχέδιο προέβλεπε πενταετή προεδρική θητεία με δυνατότητα ανανέωσης μία φορά.  Ωστόσο, στις 19/02/24, ο συνταγματάρχης Mamady Doumbouya διέλυσε την κυβέρνηση χωρίς να αιτιολογήσει την απόφαση αυτή[43] και στις 28/02, διόρισε νέο πρωθυπουργό τον Mamadou Oury Bah[44], ενώ στις 18/09/24, ο υπουργός Εξωτερικών Morissanda Kouyat? ανακοίνωσε ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν το 2025.[45] Τον 7ο/2024, βγήκε η πολυαναμενόμενη ετυμηγορία για τους κατηγορούμενους για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κατά τη διάρκεια της γνωστής ως «σφαγή του σταδίου του 2009».[46] Το δικαστήριο καταδίκασε τον πρώην πραξικοπηματία πρόεδρο της Γουινέας, Moussa Dadis Camara, και επτά ακόμη πρώην ανώτερους αξιωματούχους, σε μια δίκη ορόσημο για ομαδικούς βιασμούς και δολοφονίες διαδηλωτών το 2009.

 

84.          Σύμφωνα με την Crisis 24, η οποία εξειδικεύεται στη διαχείριση κινδύνου παρέχοντας σχετικές υπηρεσίες, «η Γουινέα θεωρείται ένας άξονας ασφαλείας [...] σε μία περιοχή όπου τρεις από τους γείτονές της, δηλαδή η Λιβερία, η Ακτή Ελεφαντοστού και η Σιέρρα Λεόνε επανέρχονται από εμφύλιες συγκρούσεις». Σύμφωνα με την ίδια πηγή, οι κοινωνικές αναταραχές, οδηγούμενες από αιτιάσεις ως προς την παροχή υπηρεσιών και τις υποδομές καθώς και από εθνοτικές-πολιτικές εντάσεις, λαμβάνουν συχνά χώρα, ιδίως κατά τη διάρκεια των εκλογικών περιόδων. Δεν υπάρχουν ενδείξεις τρομοκρατικών ομάδων οι οποίες δραστηριοποιούνται στη Γουινέα, αν και υπάρχουν γενικές ανησυχίες για την εξάπλωση ισλαμιστικής στρατιωτικής δραστηριότητας στην περιοχή[47].

 

Από τον συνδυασμό διάφορων πηγών προκύπτει ότι τα περιστατικά βίας στην Γουινέα συνδέονται με την πολιτική κατάσταση της χώρας. Ενώ η χώρα γνώρισε σχετική σταθερότητα μετά το 2010, όταν ο επί μακρόν ηγέτης της αντιπολίτευσης Alpha Conde έγινε ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος του έθνους, το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου 2021, που ανέτρεψε τον Conde, αφήνει τη χώρα σε ασταθή πολιτική κατάσταση. Πιο συγκεκριμένα, οι πιο πρόσφατες αναφορές σε πολιτική βία και διαδηλώσεις εντοπίζονται στις περιοχές της πρωτεύουσας, Conakry, πριν και μετά τις προεδρικές εκλογές του 2020 καθώς και κατά το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου του 2021. Κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων σημειώθηκαν δολοφονίες, ξυλοδαρμοί, αυθαίρετες συλλήψεις και κρατήσεις και σημαντικοί περιορισμοί στο δικαίωμα του συνέρχεσθαι.[48]

 

Σε άλλες γενικές αναφορές για την κατάσταση ασφαλείας συμπεριλαμβάνονται το ευκαιριακό έγκλημα στο δρόμο και τα τροχαία ατυχήματα, οι ανεπαρκώς ανεπτυγμένες υποδομές μεταφορών, επικοινωνιών και ενέργειας, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές, οι ήδη περιορισμένες εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψής που επλήγησαν από τον ιό Έμπολα της Δυτικής Αφρικής το 2014 (EVD) και άλλες περιοδικές επιδημίες θανατηφόρων ασθενειών, οι εθνοπολιτικές εντάσεις, που συμβαίνουν συχνά στη Γουινέα, ειδικά κατά τις προεκλογικές περιόδους και οι γενικές ανησυχίες για την εξάπλωση της ισλαμιστικής μαχητικής δραστηριότητας στην περιοχή. Παρόλο που στην κατάταξη του Crisis 24 το επίπεδο επικινδυνότητας στη Γουινέα θεωρείται υψηλό, στην ίδια έκθεση αναφέρεται η Γουινέα ως ασφαλής περιοχή όπου τρεις από τις γειτονικές της χώρες, συγκεκριμένα η Λιβερία, η Ακτή Ελεφαντοστού και η Σιέρα Λεόνε, ξεπερνούν εμφύλιες συγκρούσεις[49].

85.          Ως προς τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας που καταγράφηκαν γενικότερα στην περιοχή Conakry της Γουινέας, στην οποία βρίσκεται ο τόπος καταγωγής και τελευταίας συνήθους διαμονής της Αιτήτριας, βάσει στοιχείων από το ACLED, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 30.01.2026), καταγράφηκαν 110 περιστατικά πολιτικής βίας[50], από τα οποία προκλήθηκαν 13 θάνατοι[51]. Σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2014, ο πληθυσμός της περιοχής Conakry της Γουινέα, ανερχόταν στους 1,660,973 κατοίκους[52].

86.          Ως εκ τούτου, στην προκειμένη περίπτωση λαμβάνοντας υπόψη και το προσωπικό προφίλ της Αιτήτριας, ως εκτέθηκε ανωτέρω δεν πιθανολογείται ότι σε περίπτωση επιστροφής του εκεί, θα εκτεθεί  ευλόγως σε σοβαρό κίνδυνο.

87.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή της Αιτήτριας στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου.

 

88.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή της στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου), καθώς η Αιτήτρια δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

 

89.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι η Αιτήτρια δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32)] ότι αυτή διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της[βλ άρθρο 19(2)(α) και (β)].

 

90.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής της Αιτήτριας, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι η προσφεύγουσα, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας της και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή (βλ. άρθρο 19(2)(γ) απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43). Ειδικότερα, στο τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής της Αιτήτρια δεν λαμβάνει χώρα ένοπλη σύρραξη, όπως προκύπτει από τις ανωτέρω πηγές, και συνεπώς παρέλκει η εξέταση οποιονδήποτε συστατικών στοιχείων της εν λόγω διάταξης.

 

91.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής της, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης, και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω (Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C- 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51). Η Αιτήτρια δεν έχει προσκομίσει οποιοδήποτε στοιχείο προς αυτή την κατεύθυνση.

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με €1000 έξοδα εναντίον της Αιτήτριας και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

Κ. Κ. ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.