ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

                                                                                   Υπόθεση αρ.Τ27/26

 

20 Φεβρουαρίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

C. N.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κκ Αλ Τάχερ, Μπενέτης και Συνεργάτες ΔΕΠΕ, Δικηγόροι για τον αιτητή

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή ο αιτητής, αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, ημ.16/01/26, η οποία κοινοποιήθηκε σ’ αυτόν με επιστολή ίδιας ημερομηνίας, δια της οποίας απορρίφθηκε η μεταγενέστερη αίτηση διεθνούς προστασίας που υπέβαλε, ως άκυρης, παράνομης και στερούμενης νομικού αποτελέσματος (Αιτητικό Α) και απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία να τροποποιείται η επίδικη απόφαση και/ή «να ζητείται επανεξέταση της [επίδικης] αίτησης από την Υπηρεσία Ασύλου μέχρι το σημείο κρίσης επί του παραδεκτού βάση της σημερινής κατάστασης της χώρας [καταγωγής]» (Αιτητικό Β).

Ως εκτίθεται στο Υπόμνημα που καταχωρήθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του Διοικητικού Φάκελου (ΔΦ), ο αιτητής κατάγεται από τη Νιγηρία, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 15/03/22 και υπέβαλε 1^η αίτηση για παροχή διεθνούς προστασίας στις 28/04/22 (ερ.1-3, 36).

Στις 22/08/23 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη στον αιτητή από την Υπηρεσία Ασύλου προς εξέταση του αιτήματός για διεθνή προστασία όπου δόθηκε η ευκαιρία στον αιτητή, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.26-36). Μετά το πέρας της συνέντευξης, ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση-Εισήγηση και στις 31/08/23 η αίτηση απορρίφθηκε (ερ.57-65).

Ακολούθως ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία του δόθηκε δια χειρός στις 29/09/23 (ερ.66).

Κατά της ως άνω απόφασης της Υπηρεσίας ο αιτητής καταχώρισε στο Δικαστήριο την προσφυγή αρ.3745/23, που απορρίφθηκε στις 21/03/24, δι’ απόφασης του Δικαστηρίου, αντίγραφο της οποίας βρίσκεται στον ΔΦ (ερ.73-104).

Την 01/12/25 ο αιτητής υπέβαλε την επίδικη μεταγενέστερη αίτηση διεθνούς προστασίας η οποία και απορρίφθηκε στις 17/12/25 ως απαράδεκτη στη βάση του αρ.16 (Δ) του Νόμου (ερ.81-84 και 109-113). Ακολούθως ετοιμάστηκε επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας, η οποία του δόθηκε δια χειρός στη μητρική του γλώσσα στις 16/01/26 (ερ.115).

Επί της 1ης αιτήσεως ασύλου που υπέβαλε ο αιτητής καταγράφει ότι έφυγε από τη χώρα καταγωγής λόγω του ότι ο θείος του ήθελε να τον σκοτώσει, εξαιτίας της περιουσίας του αποβιώσαντος πατέρα (του αιτητή). Ως αναφέρει ο αιτητής, ήταν πολύ δύσκολο γι’ αυτόν, έχασε τον πατέρα του στις 10/04/19 και τον στήριξαν έκτοτε μέλη της εκκλησίας.  

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης στα πλαίσια της 1^ης αιτήσεως ο αιτητής ανέφερε ότι γεννήθηκε και διέμενε όλη του τη ζωή στο Ute Urumu, στην πολιτεία Delta, έχει τελειώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση του, είναι άγαμος, ο πατέρας του απεβίωσε το 2018 (σ.σ. έρχεται σε αντίθεση με τα αναγραφόμενα στην αίτηση – βλ. πιο πάνω – 10/04/19), η δε μητέρα του διαμένει στον τόπο διαμονής του ιδίου, εργαζόταν ως ηλεκτροσυγκολλητής, ως οδηγός και μετέπειτα ως πωλητής ρουχισμού. Αναφορικά με τους λόγους που έφυγε από τη Νιγηρία ανέφερε ότι ήταν «οικογενειακά προβλήματα», λόγω της περιουσίας του πατέρα του, αφού ο θείος του (από την πλευρά του πατέρα του) ήθελε να τον σκοτώσει και να σφετεριστεί την κληρονομητέα περιουσία. Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής ανέφερε ότι η περιουσία βρίσκεται στο χωριό του, είναι μεγάλη (σε έκταση), δεν παράγεται τίποτε εκεί, η μητέρα του την επισκέπτεται κάποτε, ο θείος του «δεν είναι καλό άτομο», εργάζεται ως αγρότης, ο ίδιος δεν γνωρίζει αν ο θείος του κατέχει τη γη, καθώς – ως ανέφερε – δεν έχει μιλήσει μαζί του από τον θάνατο του πατέρα του, παρότι μένουν σε κοντινή απόσταση και (ο θείος του) είναι μέλος αποκρυφιστικής ομάδας (cultist), ως πληροφορήθηκε από την μητέρα του. Ανέφερε περαιτέρω ότι ο πατέρας του τον προειδοποίησε για τον θείο του προτού πεθάνει, αφού δεν τον εμπιστευόταν, και ο αιτητής δέχθηκε τηλέφωνο τον Μάρτιο 2019 από τον θείο του, ο οποίος του είπε ότι θα τον σκοτώσει και τότε ο αιτητής απευθύνθηκε στην εκκλησία και του είπαν να φύγει από τη Νιγηρία. Δεν κατάγγειλε τις απειλές στην αστυνομία, σημειώνοντας ότι μετά το τηλεφώνημα που δέχθηκε ο ίδιος, η μητέρα του δεχόταν απειλητικά μηνύματα, διευκρινίζοντας, μετά από σχετική ερώτηση, ότι μετά τον Απρίλιο 2019 και μέχρι να φύγει από τη χώρα στις 14/03/22 ο θείος του δεν τον είχε προσεγγίσει ξανά καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Ερωτώμενος αν θα μπορούσε να πάει πίσω στη Νιγηρία και να ζήσει κάπου με ασφάλεια απάντησε ότι δεν γνωρίζει, λέγοντας ότι οι άνθρωποι σκοτώνονται και η Νιγηρία δεν είναι ασφαλής χώρα.

Οι ισχυρισμοί περί απειλών τον θείο του αιτητή κρίθηκαν αναξιόπιστοι και ακολούθως, αξιολογώντας το προφίλ του, σε συνάρτηση με πληροφορίες (ΠΧΚ) για την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Ute Urumu, Delta State), οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν υφίστανται ανάγκες διεθνούς προστασίας, απέρριψαν την 1^η αίτηση ασύλου και εξέδωσαν απόφαση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής.

Στα πλαίσια της προσφυγής αρ.3745/23 τα ως άνω επανεξετάστηκαν από το Δικαστήριο, το οποίο και απέρριψε την προσφυγή, επικυρώνοντας την απόφαση επί της 1^ης αιτήσεως ασύλου του αιτητή.[1]    

Στα πλαίσια της επίδικης μεταγενέστερης αίτησης ο αιτητής επαναλαμβάνει – εν πολλοίς αυτούσιους – τους ισχυρισμούς του περί κινδύνου από τον θείο του εξαιτίας περιουσιακής διαφοράς αναφορικά με την κληρονομητέα περιουσία του πατέρα του.

Συνέπεια των ανωτέρω, ως αναφέρεται στην επίδικη έκθεση (ερ.110), οι καθ’ ων η αίτηση απέρριψαν την επίδικη μεταγενέστερη αίτηση για τον λόγο ότι τα όσα καταγράφονται επ’ αυτής δεν αποτελούν νέα στοιχεία, αφού ταυτόσημοι ισχυρισμοί είχαν καταγραφεί στην 1^η αίτηση ασύλου που υπέβαλε, έχουν εξεταστεί και απορριφθεί, τόσο από την Υπηρεσία όσο και από το Δικαστήριο (επί της ουσίας), στα πλαίσια προσφυγής κατά της απόφασης επί της 1^ης αιτήσεως ασύλου που υπέβαλε.

Ο συνήγορος του αιτητή κατά την ακρόαση της παρούσης ανέφερε ότι οι ισχυρισμοί του αιτητή (στην επίδικη αίτηση) ενδεχομένως ομοιάζουν με τους αναφερόμενους στα πλαίσια της 1^ης αιτήσεως, εισηγήθηκε όμως ότι θα έπρεπε να εξεταστεί αν ο αιτητής μπορεί να λάβει προστασία από τις Αρχές κατά των απειλών από τον θείο του, αλλά και η γενική κατάσταση ασφαλείας στη Νιγηρία, όπου - ως ανέφερε – διώκονται χριστιανοί.

Προχωρώ σε εξέταση των ενώπιον μου στοιχείων.

Σημειώνεται ότι, στα πλαίσια μεταγενέστερης αίτησης, αυτό που ερευνάται είναι το κατά πόσο «[…] υποβλήθηκαν από τον αιτητή νέα στοιχεία ή πορίσματα τα οποία ο Προϊστάμενος δεν έλαβε υπόψη κατά την έκδοση της εκδοθείσας απόφασής του […]» [αρ.16Δ (3) (α) του περί Προσφύγων Νόμου του 2000 (6(I)/2000)] και, εφόσον διαπιστωθεί τούτο, προχωρά σε εξέταση του κατά πόσο «[τ]α εν λόγω στοιχεία ή πορίσματα αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες χορήγησης στον/στην αιτητής διεθνούς προστασίας […]» [αρ.16Δ (3) (β) (i)] και του κατά πόσο «ικανοποιείται πως ο αιτητής, άνευ δικής του υπαιτιότητας, αδυνατούσε να υποβάλει τα εν λόγω στοιχεία ή πορίσματα κατά την προηγούμενη διαδικασία» [αρ.16Δ (3) (β) (i)], [βλ. και αρ.40 (2),(3) και (4) Οδηγία 2013/32/ΕΕ].

Συνεπώς ο σκοπός της προκαταρτικής εξέτασης, η οποία κατέληξε στην προσβαλλόμενη δια της παρούσης απόφαση, είναι ο έλεγχος του κατά πόσο πληρούνται οι ως άνω εκ της νομοθεσίας τιθέμενες προϋποθέσεις, οι οποίες θα δικαιολογούσαν περαιτέρω εξέταση της μεταγενέστερης αίτησης και όχι επί της ουσίας έρευνα, ωσάν να επρόκειτο για πρώτη αίτηση ασύλου.

Στην απόφαση του ΔΕΕ στην υπ. αρ.C-651/19, JP v Commissaire g?n?ral aux r?fugi?s et aux apatrides, ημ.09/09/20, λέχθηκε, σκέψη 60, ότι: «[…] το δικαστήριο που επιλαμβάνεται προσφυγής κατά απόφασης με την οποία απορρίπτεται ως απαράδεκτη μεταγενέστερη αίτηση διεθνούς προστασίας πρέπει να ελέγξει μόνον κατά πόσον, αντιθέτως προς ό,τι αποφάσισε η αρμόδια αρχή, από την προκαταρκτική εξέταση της αίτησης αυτής προέκυψαν νέα στοιχεία ή πορίσματα, κατά τα διαλαμβανόμενα στην προηγούμενη σκέψη. Εξ αυτού συνάγεται ότι, στο δικόγραφο της προσφυγής του ενώπιον του δικαστηρίου αυτού, ο αιτών πρέπει, κατ’ ουσίαν, απλώς να αποδείξει ότι βασίμως θεώρησε ότι υφίστανται νέα στοιχεία ή πορίσματα σε σχέση με εκείνα που εξετάστηκαν στο πλαίσιο της προηγούμενης αιτήσεώς του.»

Στην απόφαση του ΔΕΕ στην C-921/19, LH, ημ.10/06/21 λέχθηκαν τα εξής:

«34. Επομένως, το άρθρο 40, παράγραφοι 2 και 3, της οδηγίας 2013/32 προβλέπει την εξέταση των μεταγενέστερων αιτήσεων σε δύο στάδια. Το πρώτο στάδιο, προκαταρκτικής φύσεως, έχει ως αντικείμενο τον έλεγχο του παραδεκτού των αιτήσεων αυτών, ενώ το δεύτερο στάδιο αφορά την επί της ουσίας εξέταση των εν λόγω αιτήσεων.

35. Το πρώτο αυτό στάδιο πραγματοποιείται επίσης σε δύο στάδια, καθένα από τα οποία οδηγεί στην εξακρίβωση των διαφορετικών προϋποθέσεων παραδεκτού που θέτουν οι ίδιες αυτές διατάξεις.

36. Επομένως, πρώτον, το άρθρο 40, παράγραφος 2, της οδηγίας 2013/32 ορίζει ότι, προκειμένου να ληφθεί απόφαση σχετικά με το παραδεκτό αίτησης για διεθνή προστασία δυνάμει του άρθρου 33, παράγραφος 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας αυτής, η μεταγενέστερη αίτηση για διεθνή προστασία υποβάλλεται κατ' αρχάς σε προκαταρκτική εξέταση, προκειμένου να καθοριστεί εάν προέκυψαν ή υποβλήθηκαν από τον αιτούντα νέα στοιχεία ή πορίσματα σχετικά με την εξέταση του εάν ο αιτών πληροί τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για να χαρακτηρισθεί ως δικαιούχος διεθνούς προστασίας δυνάμει της οδηγίας 2011/95.

37. Η εξέταση του παραδεκτού της μεταγενέστερης αίτησης συνεχίζεται, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 40, παράγραφος 3, της οδηγίας αυτής, μόνον όταν πράγματι υφίστανται τέτοια νέα στοιχεία ή πορίσματα σε σχέση με την πρώτη αίτηση για διεθνή προστασία, προκειμένου να εξακριβωθεί αν τα νέα αυτά στοιχεία και πορίσματα αυξάνουν σημαντικά την πιθανότητα να πληροί ο αιτών τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για να του αναγνωρισθεί το καθεστώς αυτό.»

Στο αρ.16Δ (2) & (3) (α) αναφέρεται ρητώς ότι «[ο] Προϊστάμενος λαμβάνει υπόψη όλα τα στοιχεία των προαναφερόμενων περαιτέρω διαβημάτων χωρίς να πραγματοποιηθεί συνέντευξη» και, περαιτέρω, ότι, «[…] σε περίπτωση που […] ο αιτητής  δεν έχει προσκομίσει νέα στοιχεία ή πορίσματα, η μεταγενέστερη αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη, με βάση την αρχή του δεδικασμένου, χωρίς να πραγματοποιηθεί συνέντευξη.».

Από τα ενώπιον μου στοιχειά, ως ανωτέρω αναφέρονται, θα συμφωνήσω με τα ευρήματα και την επί της επίδικης μεταγενέστερης αιτήσεως κατάληξη των καθ’ ων η αίτηση, ως αυτή καταγράφεται στην επίδικη έκθεση, επί των οποίων ουδέν χρειάζεται να προστεθεί.

Εν προκειμένω, πολύ απλά, δεδομένης της καταγραφής των ίδιων ισχυρισμών, ως αυτοί καταγράφηκαν και εξετάστηκαν στα πλαίσια της 1^ης αίτησης ασύλου (αλλά και από το ίδιο το Δικαστήριο στην προσφυγή αρ.3745/23, ουδεμία άλλη κατάληξη ή τύχη θα μπορούσε να έχει η επίδικη αίτηση και – βεβαίως - ουδεμία ανάγκη υπήρχε για κλήση του αιτητή σε συνέντευξη, ώστε να διερευνηθούν εκ νέου οι ίδιοι ισχυρισμοί.

Έπεται ότι τα ευρήματα των καθ’ ων η αίτηση επί της επίδικης αιτήσεως είναι επαρκώς τεκμηριωμένα, προϊόντα επαρκούς έρευνας του συνόλου των υποβληθέντων στοιχείων, υπαγωγής τους στο νομικό πλαίσιο και είναι πλήρως αιτιολογημένη η επίδικη απόφαση.

Καταλήγω λοιπόν ότι ορθώς απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η επίδικη αίτηση.

Για σκοπούς πληρότητας κρίνω σκόπιμο να προβώ σε μια αποτίμηση της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Delta State).   

Σύμφωνα με την βάση δεδομένων ACLED, τους τελευταίους δώδεκα μήνες (ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης 13/02/26), στην περιοχή Ete Erumu, Delta State δεν σημειώθηκε κανένα περιστατικό ασφαλείας. Σε ολόκληρη την πολιτεία Delta γενικότερα σημειώθηκαν 128 περιστατικά ασφαλείας, τα οποία προκάλεσαν 92 απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και τα οποία κατατάσσονται ως ακολούθως: 40 διαδηλώσεις (demonstrations), 3 περιστατικά βίαιης καταστολής (repression), 87 περιστατικά πολιτικής βίας (political violence) και 58 περιστατικά τρομοκρατικής δραστηριότητας (terrorist activity), εκ των οποίων προέκυψαν 92 θάνατοι.[2] Ο πληθυσμός της πολιτείας Delta ανέρχεται περί τα 5,6 εκατομμύρια.[3]

Είναι κατάληξη μου, αποτιμώντας τις ως άνω πληροφορίες, ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στην περιοχή όπου διέμενε, και στην οποία εύλογα αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του στην περιοχή. Δεν μπορώ δε να εντοπίσω ιδιαίτερες περιστάσεις που επιτείνουν τον κίνδυνο ειδικώς για τον αιτητή σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό της περιοχής, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας»[4] (βλ. και απόφαση ΔΕΕ, ημ.10/06/21, C-901/19, CF and DN).

Σημειώνεται καταληκτικά ότι η Νιγηρία έχει καθοριστεί στις Κ.Δ.Π. 198/2020, 225/2021, 202/2022, 166/2023, 191/2024 και 145/2025, που εκδόθηκαν δυνάμει του αρ.12Βτρις του Νόμου, ως ασφαλής χώρα ιθαγενείας και στην παρούσα ουδέν στοιχείο προσκομίστηκε εκ του οποίου θα μπορούσε να «θεωρηθεί ότι η χώρα αυτή δεν είναι ασφαλής […] στη συγκεκριμένη περίπτωσή», στη βάση του αρ.12Βτρις (6).

Σημειώνεται επίσης ότι τα όσα ανέφερε ο συνήγορος του αιτητή περί διώξεως Χριστιανών στη Νιγηρία, ως γενικώς αναφέρθηκαν, δεδομένης της απουσίας τέτοιου ισχυρισμού από τον αιτητή στην επίδικη διαδικασία και του ότι ουδεμία μαρτυρία προσκομίστηκε προς τούτο στα πλαίσια της παρούσης, παραμένουν μετέωρα και δεν μπορούν να εξεταστούν σε αφηρημένο πλαίσιο, χωρίς να συναρτώνται με τον αιτητή και τις περιστάσεις αυτού και ούτε διαφοροποιούν τα ως άνω. Ας σημειωθεί και το ότι, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της EUAA, στην πολιτεία Delta, που ανήκει στη Νότια περιοχή της Νιγηρίας, δεν φαίνεται να καταγράφεται δράση μουσουλμανικών ομάδων (όπως η Boko Haram ή και ομάδων κτηνοτρόφων Fulani, που είναι οι συνήθεις φορείς δίωξης χριστιανών) και ούτε πράξεις δίωξης κατά Χριστιανών.[5]

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €500 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.