ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 1206/24

6 Μαρτίου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

A.    Α.  E.

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

Έ. Μυριάνθους (κα), Δικηγόρος για τον Αιτητή

Κ. Μιχαηλίδου (κα), για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποία να κηρύσσεται, άκυρη, παράνομη, αντισυνταγματική και στερούμενη οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος η απόφαση των Καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 23.2.2024, με την οποία απορρίφθηκε η αίτησή του για διεθνή προστασία.

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από το Καμερούν. Εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία από τις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση περιοχές και περί τις 11.3.2022, υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 31.1.2024, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: λειτουργός), ο οποίος υπέβαλε Έκθεση-Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 23.2.2024, ο οποίος εξέδωσε παράλληλα και απόφαση επιστροφής του Αιτητή στο Καμερούν. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 14.3.2024, αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.             Ο Αιτητής, δια της συνηγόρου του, κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας προώθησε ισχυρισμούς περί μη δέουσας έρευνας και περί ελλιπούς αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης, καθώς και ισχυρισμούς επί της ουσίας της υπόθεσης, αποσύροντας τον αρχικώς προβληθέντα ισχυρισμό περί αναρμοδιότητας του οργάνου που εξέδωσε την επίδικη πράξη. Ειδικότερα, υποστηρίζει ότι, λόγω της ιδιότητάς του ως δασκάλου, υπέστη δίωξη στη χώρα καταγωγής του από αποσχιστικές ομάδες. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι οι Καθ’ ων η αίτηση δεν υπέβαλαν τις αναγκαίες διευκρινιστικές ερωτήσεις προς άρση τυχόν αντιφάσεων και ασαφειών στις δηλώσεις του, ενώ, κατά τους ισχυρισμούς του, δεν αξιολόγησαν τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς του υπό το φως πρόσφατων και επικαιροποιημένων πηγών πληροφόρησης για τη χώρα καταγωγής του.

3.             Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας και ορθότητας της επίδικης απόφασης, την οποία, κατά τους ίδιους, εξέδωσαν κατόπιν δέουσας, ενδελεχούς και εξατομικευμένης έρευνας. Παραπέμπουν στα επιμέρους ευρήματά τους κατά τη διοικητική διαδικασία, καθώς και στις δηλώσεις του Αιτητή ενώπιον του Δικαστηρίου, από τις οποίες, κατά την κρίση τους, προκύπτει ότι ο Αιτητής στερείται αξιοπιστίας ως προς τον πυρήνα των ισχυρισμών του. Περαιτέρω, υποστηρίζουν ότι, λαμβανομένης υπόψη της κατάστασης ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του, σε συνάρτηση με το προσωπικό του προφίλ, δεν τεκμηριώνεται πραγματικός, παρών και εξατομικευμένος κίνδυνος δίωξης ή σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής του και κατά συνέπεια δεν πληροί τις προϋποθέσεις υπαγωγής του σε καθεστώς διεθνούς προστασίας.

Το νομικό πλαίσιο

4.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des trait?s des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

5.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έως 2023 έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

6.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

 

7.             Το άρθρο 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (στο εξής: ο Περί Προσφύγων Νόμος) καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.

 

8.             Το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα εξής:

«Υποχρεώσεις Αιτητή κατά την εξέταση της αίτησης και συναφής υποχρέωση αρμόδιων αρχών

16.-(1) Κατά την εξέταση της αίτησής του, ο Αιτητής οφείλει να συνεργάζεται με την Υπηρεσία Ασύλου με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς του και των υπόλοιπων στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) του εδαφίου (2).

(2) Ιδίως, ο Αιτητής οφείλει-

(α) να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την τεκμηρίωση της αίτησης, τα οποία στοιχεία συνίστανται σε δηλώσεις του Αιτητή και σε όλα τα έγγραφα που έχει ο Αιτητής στη διάθεσή του σχετικά με την ηλικία του, το προσωπικό του ιστορικό, καθώς και το ιστορικό των οικείων συγγενών του, την ταυτότητα, την ιθαγένεια, τη χώρα και το μέρος προηγούμενης διαμονής του, τις προηγούμενες αιτήσεις ασύλου, το δρομολόγιο που ακολούθησε, το δελτίο ταυτότητας και τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και τους λόγους για τους οποίους ζητεί διεθνή προστασία∙ [...]».

9.             Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

Κατάληξη

10.          Ως προς τους εγειρόμενους λόγους προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc.  (Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024). Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

11.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου και ειδικότερα τα εδάφια (2) και (3) αυτών. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320) αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου (Βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010). Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του (Βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

12.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται ότι, κατά την καταγραφή της αίτησής του για διεθνή προστασία, αυτός ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του διότι εργαζόταν ως δάσκαλος και δεν μπορούσε να συνεχίσει την εργασία του λόγω των κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων. Αναφέρθηκε περαιτέρω στις δολοφονίες μαθητών και δασκάλων από τους αυτονομιστές και στους θανάτους αμάχων εξαιτίας της σύγκρουσης του στρατού και των αυτονομιστών.

13.          Στις 22.03.2022, ενόσω ο Αιτητής βρισκόταν ακόμα στο Κέντρο Πρώτης Υποδοχής (ΚεΠΥ) «Πουρνάρα», διενεργήθηκε αξιολόγηση ειδικών αναγκών και ευαλωτότητας. Κατά τη συνέντευξη, ο Αιτητής ανέφερε ότι πάσχει από Ηπατίτιδα Β, ότι έχει ήδη πραγματοποιήσει ιατρικές εξετάσεις στο νοσοκομείο και ότι εκκρεμεί η έκδοση των αποτελεσμάτων. Επί του σχετικού εντύπου αξιολογήθηκε ως «χαμηλό» το επίπεδο πιθανολόγησης σοβαρού κινδύνου για την προσωπική ασφάλεια του Αιτητή, με πιθανή την ανάγκη παρέμβασης (ερ. 16 και 11 του διοικητικού φακέλου (δ.φ.)).

14.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της προσωπικής του συνέντευξης, ο Αιτητής ανέφερε ότι γεννήθηκε το έτος 2000 στην πόλη Bamenda (Καμερούν) και σε νηπιακή ηλικία μετακόμισε στην περιοχή Mombo της περιφέρειας Littoral, όπου παρακολούθησε την πρωτοβάθμια σχολική εκπαίδευση. Στην πορεία συνέχισε την εκπαίδευσή του στην πόλη Bamenda και επέστρεψε στο Mombo το έτος 2020 από όπου εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του τον Ιανουάριο του έτους 2022. Ανέφερε ότι ανήκει στη φυλή Angong, ανήκουσα γενικότερα στη φυλή Ngie, και ομιλεί την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα, καθώς και τη γλώσσα της φυλής του, Ngie. Ως προς την οικογενειακή του κατάσταση, ανέφερε ότι  οι γονείς και τα αδέρφια του, πλην ενός, εξακολουθούν να διαμένουν στη χώρα καταγωγής του και ειδικότερα στην περιοχή Mombo και ότι διατηρεί επικοινωνία με αυτούς. Πέραν της πατρικής του οικογένειας, δήλωσε ότι διαθέτει ευρύτερο συγγενικό δίκτυο στη χώρα καταγωγής του. Περαιτέρω, δήλωσε ότι είναι άγαμος και άτεκνος. Ως προς το θρήσκευμα δήλωσε ότι είναι Χριστιανός. Αναφορικά με το μορφωτικό του επίπεδο, ανέφερε ότι είναι απόφοιτος τεχνικής σχολής με ειδικότητα τις κατασκευές. Ως προς την επαγγελματική του πορεία, δήλωσε ότι κατά τα έτη 2017-2019 παρέδιδε κατ’ οίκον μαθήματα στην πόλη Bamenda, ενώ από το 2020 έως τον χρόνο κατά τον οποίο εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του (Ιανουάριος 2022) εργαζόταν ως δάσκαλος στο ιδιωτικό δημοτικό σχολείο «Bourgeon Primary School». Ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι εγκατέλειψε νομότυπα τη χώρα καταγωγής του στις 27.01.2022 μεταβαίνοντας αεροπορικώς στην Τουρκία και ότι στις 10.02.2022 εισήλθε παράτυπα στη Δημοκρατία μέσω των μη ελεγχόμενων από τη Δημοκρατία περιοχών. Αναφορικά με την κατάσταση της υγείας του, ο Αιτητής δήλωσε ότι πάσχει από Ηπατίτιδα Β και ότι δεν λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή.

15.          Ως προς τους λόγους εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του, κατά την ελεύθερη αφήγησή του, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι περί τα τέλη του έτους 2019 άρχισε να λαμβάνει απειλές κατά της ζωής του από τους αυτονομιστές διότι παρέδιδε κατ’ οίκον σχολικά μαθήματα στην πόλη Bamenda. Ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πόλη Bamenda και να καταφύγει στην πατρική του οικία στο Mombo, όπου εργάστηκε ως δάσκαλος σε ιδιωτικό δημοτικό σχολείο. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, τον Σεπτέμβριο του 2021 άρχισε να λαμβάνει απειλητικά μηνύματα από τους αυτονομιστές με σκοπό να διακόψει τη διδασκαλία και να ενταχθεί στους κόλπους της οργάνωσής τους. Ακολούθως, κατά τη συνέντευξη, υποβλήθηκαν στον Αιτητή διευκρινιστικής φύσεως ερωτήματα αναφορικά με τις συνθήκες διδασκαλίας, τα ειδικότερα μαθήματα που δίδασκε, τις ηλικίες των μαθητών του, τις αμοιβές που ελάμβανε τόσο ως οικοδιδάσκαλος όσο και ως εργαζόμενος στο ιδιωτικό δημοτικό σχολείο, καθώς και τις προϋποθέσεις πρόσληψής του στο σχολείο. Κληθείς να περιγράψει τις απειλές που λάμβανε από τους αυτονομιστές (Ambazonians), ο Αιτητής  αναφέρθηκε σε δύο περιστατικά, με το πρώτο εξ αυτών να τοποθετείται χρονικά τον Νοέμβριο του έτους 2019 και το δεύτερο περί τις 15.9.2021, μετά την έναρξη της δεύτερης σχολικής χρονιάς κατά την οποία εργαζόταν στο ιδιωτικό σχολείο και εξαιτίας του οποίου υπέβαλε την παραίτησή του στις 25.1.2022. Σε ερώτηση ως προς την πρόσβαση σε αποτελεσματική κρατική προστασία, ο Αιτητής αποκρίθηκε αρνητικά, ενώ σε ερώτηση ως προς το ενδεχόμενο μετεγκατάστασης στις γαλλόφωνες περιοχές της χώρας, ο Αιτητής απάντησε ότι, ως αγγλόφωνος, δεν θα είναι αποδεκτός εκεί.

16.          Προς επίρρωση των ισχυρισμών του, ο Αιτητής κατέθεσε τα κάτωθι έγγραφα: το πρωτότυπο εθνικό διαβατήριο (ερ. 20-19 του διοικητικού φακέλου), πιστοποιητικό «Certificat de prise de service No 14» ημερομηνίας 29.04.2021 (ερ. 39 του δ.φ.), ενημερωτικό ιατρικό έντυπο ημερομηνίας 4.4.2022 σύμφωνα με το οποίο ο Αιτητής φέρει θετικό αποτέλεσμα σε Ηπατίτιδα Β (ερ. 38 του δ.φ.) και επιπλέον ιατρικά έγγραφα (ερ. 46-40 του δ.φ.).

17.          Αξιολογώντας τις δηλώσεις του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση σχημάτισαν τρεις ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος αφορά στο προσωπικό του προφίλ, την ταυτότητα και τη χώρα καταγωγής του^. ο δεύτερος αφορά στην εργασία του ως δασκάλου στη χώρα καταγωγής του και ο τρίτος αφορά στη στοχοποίησή του από τους Ambazonians εξαιτίας της εργασίας του ως δασκάλου.

18.          Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε αποδεκτός. Οι δηλώσεις του Αιτητή κρίθηκαν ακριβείς, ενώ ευρίσκονται σε συμφωνία με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης τις οποίες οι Καθ’ ων η αίτηση εντόπισαν. Περαιτέρω, τα στοιχεία της ταυτότητάς του επιβεβαιώνονται από ταυτοποιητικά έγγραφα που προσκόμισε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου (ερ. 19-20 του διοικητικού φακέλου).

19.          Ως προς τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι εργαζόταν ως δάσκαλος στη χώρα καταγωγής του. Ωστόσο, κατά την αξιολόγηση της εσωτερικής αξιοπιστίας του εν λόγω ισχυρισμού, διαπιστώθηκε ότι οι δηλώσεις του ήταν ασαφείς και στερούνταν προσωπικού και βιωματικού στοιχείου, καθόσον δεν παρείχε συγκεκριμένες πληροφορίες ως προς το υλικό διδασκαλίας και ως προς τον τρόπο διδασκαλίας και απασχόλησης των μαθητών εν όψει του γεγονότος ότι οι μαθητές του προέρχονταν από διαφορετικές ηλικίες και άρα σχολικές τάξεις, ενώ η αναφορά του στο καθημερινό σχολικό ωράριο δεν αντισταθμίζει την αδυναμία περιγραφής της σχολικής καθημερινότητας κατά ένα βιωματικό τρόπο. Επιπλέον, ο λειτουργός επεσήμανε αρνητικά την αδυναμία του Αιτητή να ανακαλέσει το πλήρες ονοματεπώνυμο της διευθύντριας του σχολείου στο οποίο εργαζόταν. Στο πλαίσιο αξιολόγησης της εξωτερικής αξιοπιστίας του εν λόγω ισχυρισμού, εντοπίστηκαν σημεία που πλήττουν την αξιοπιστία της προσκομισθείσας βεβαίωσης εργασίας του Αιτητή στο ιδιωτικό δημοτικό σχολείο (ερ. 39 του διοικητικού φακέλου), ενώ οι εξωτερικές πηγές πληροφόρησης δεν επιβεβαιώνουν τους ισχυρισμούς του Αιτητή ως προς τις ηλικίες φοίτησης των παιδιών στη δημοτική εκπαίδευση και ως προς τις απολαβές των δασκάλων. Ως εκ τούτου, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός του απορρίφθηκε.

20.          Ως προς τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι στοχοποιήθηκε από τους Ambazonians εξαιτίας της εργασίας του ως δασκάλου. Παρότι από τις διαθέσιμες πληροφορίες χώρας καταγωγής επιβεβαιώνεται η στοχοποίηση δασκάλων από τους αυτονομιστές, εντούτοις κρίθηκε ότι, εν προκειμένω, η εσωτερική αξιοπιστία του συγκεκριμένου ισχυρισμού δεν τεκμηριώθηκε, αφενός λόγω της απόρριψης του αμέσως προηγούμενου θεμελιωτικού ισχυρισμού περί της ιδιότητας του δασκάλου, αφετέρου λόγω της αδυναμίας του Αιτητή να παράσχει συνεκτικές πληροφορίες που να τεκμηριώνουν τις ισχυριζόμενες απειλές κατά της ζωής του. Ως εκ τούτου, ο τρίτος ουσιώδης ισχυρισμός του απορρίφθηκε.

21.          Με βάση τον μόνο αποδεκτό ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, ήτοι της χώρας καταγωγής και του τελευταίου τόπου διαμονής του, ο οποίος προσδιορίστηκε η πόλη Mombo της περιφέρειας Littoral, και λαμβάνοντας υπόψιν τις πληροφορίες αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας που επικρατεί στη χώρα καταγωγής του, και ειδικότερα το γεγονός ότι η εσωτερική κρίση που μαστίζει το Καμερούν επικεντρώνεται στις Αγγλόφωνες περιοχές και συγκεκριμένα στη Βορειοδυτική και τη Νοτιοδυτική περιφέρεια, ενώ στην περιφέρεια Littoral δεν επικρατούν συνθήκες εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, κρίθηκε από τους Καθ' ων η αίτηση ότι σε περίπτωση επιστροφής του, ο Αιτητής δεν θα αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης. Περαιτέρω, οι Καθ’ ων η αίτηση εξέτασαν κατά πόσο η κατάσταση της υγείας του Αιτητή ως φορέα Ηπατίτιδας Β εγείρει κίνδυνο δίωξης ή βλάβης σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του. Αφού έλαβαν υπόψη εξωτερικές πηγές πληροφόρησης ως προς τη δυνατότητα ιατρικής αντιμετώπισης του ιού στο Καμερούν, καθώς και το γεγονός ότι από τα λεγόμενα του Αιτητή ουδόλως προέκυψε άρνηση παροχής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης από τους αρμόδιους φορείς της χώρας καταγωγής του, ενώ ο ίδιος δεν συνέδεσε την ασθένειά του με τους λόγους που εγκατέλειψε ή δεν επιθυμεί να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι δεν προκύπτει κίνδυνος δίωξης ή βλάβης εν όψει της κατάστασης της υγείας του.

22.          Στο πλαίσιο της νομικής ανάλυσης, οι Καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν προκύπτει δικαιολογημένος φόβος δίωξης του Αιτητή δυνάμει του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου, αλλά ούτε και πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης αυτού δυνάμει του άρθρου 19(2) του περί Προσφύγων Νόμου. Ειδικά σχετικά με ενδεχόμενη υπαγωγή του στο άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, από τις πληροφορίες που παρατέθηκαν σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο τελευταίας διαμονής του Αιτητή, διαπιστώθηκε ότι δεν προκύπτει η ύπαρξη ένοπλης σύρραξης σε αυτόν. 

23.          Κατά την ακροαματική διαδικασία και κατόπιν υποβολής διευκρινιστικών ερωτημάτων από το Δικαστήριο, ο Αιτητής επανέλαβε και εξειδίκευσε τους ισχυρισμούς του περί δίωξης λόγω της ιδιότητάς του ως δασκάλου στο Καμερούν. Ειδικότερα, ανέφερε ότι διώχθηκε λόγω της ιδιότητάς του ως δασκάλου και ότι η πρώτη απειλή έλαβε χώρα όταν δίδασκε κατ’ οίκον στην πόλη Bamenda κατά την περίοδο 2017–2018. Όπως δήλωσε, κατά την περίοδο της πολιτικής κρίσης απαγορευόταν η φοίτηση των παιδιών στο σχολείο και, ως εκ τούτου, άρχισε να διδάσκει κατ’ οίκον τα παιδιά των γειτόνων του. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, τέσσερις άνδρες εμφανίστηκαν στον χώρο όπου δίδασκε και του ζήτησαν να σταματήσει τη διδασκαλία, προειδοποιώντας τον ότι διαφορετικά θα αντιμετώπιζε συνέπειες. Ο ίδιος ανέφερε ότι θεώρησε πως επρόκειτο για αποσχιστές. Ο Αιτητής δήλωσε περαιτέρω ότι στη συνέχεια εγκατέλειψε την Bamenda και μετέβη στο Mombo, όπου διέμεναν οι γονείς του, στην περιοχή Littoral, στα σύνορα με το νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας. Εκεί παρέμεινε μέχρι το 2020, οπότε και άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος σε ιδιωτικό σχολείο με την ονομασία Bourgeon στο Mombo. Όπως ανέφερε, είχε προηγουμένως διδάξει κατ’ οίκον από το 2017 έως το 2018, ενώ στο ιδιωτικό σχολείο εργάστηκε από το 2020 έως το 2021, διδάσκοντας μαθητές της 4ης τάξης, ενώ ως κατ’ οίκον δάσκαλος δίδασκε παιδιά ηλικίας 5 έως 15 ετών, από την Α΄ έως τη ΣΤ΄ τάξη. Ερωτηθείς σχετικά με την εκπαίδευσή του, δήλωσε ότι είχε ολοκληρώσει τη βασική εκπαίδευση και ότι άρχισε να διδάσκει κατ’ οίκον, ενώ στη συνέχεια του προτάθηκε εργασία στο ιδιωτικό σχολείο από δασκάλα που εργαζόταν εκεί. Ανέφερε επίσης ότι δεν κατείχε επίσημο τίτλο δασκάλου. Ως προς αποδεικτικά στοιχεία της εργασίας του, δήλωσε ότι είχε λάβει σχετική βεβαίωση από το σχολείο, την οποία παρέδωσε στη δικηγόρο του, κα Ελένη, χωρίς ωστόσο να διαθέτει αντίγραφο. Περαιτέρω, ο Αιτητής ανέφερε ότι περί το 2021 δέχθηκε δεύτερη απειλή μέσω τηλεφωνικής κλήσης από άτομο που του δήλωσε ότι ήταν αποσχιστής και του ζήτησε να σταματήσει να διδάσκει στην Bamenda, ερωτώντας τον μάλιστα εάν θεωρεί ότι είναι ασφαλής στη γαλλόφωνη ζώνη. Ερωτηθείς πώς γνώριζε ότι επρόκειτο για αποσχιστές, απάντησε ότι δεν γνωρίζει πώς εντόπισαν τις πληροφορίες για τη δραστηριότητά του, ωστόσο από το περιεχόμενο των απειλών θεώρησε ότι προέρχονταν από αυτούς. Σε περαιτέρω ερωτήσεις, ο Αιτητής ανέφερε ότι δεν υπήρξε άλλη άμεση ενέργεια εναντίον του πέραν των απειλών. Συγκεκριμένα, δήλωσε ότι οι απειλές περιορίστηκαν σε τηλεφωνική επικοινωνία και σε πληροφορία που του μεταφέρθηκε από άτομο το οποίο είχε ταξιδέψει από τη Bamenda στο Mombo και του είπε ότι είχε ειπωθεί πως θα έρχονταν για αυτόν εάν δεν σταματούσε τη διδασκαλία. Ο Αιτητής ανέφερε επίσης ότι από τα τέλη του 2020 έως το 2022 διέμενε στο Mombo και ότι δεν σημειώθηκε προσωπικά σε βάρος του κάποιο περιστατικό πέραν των απειλών. Ωστόσο, όπως δήλωσε, φοβήθηκε, ιδίως διότι υπήρξε περίοδος κατά την οποία αποσχιστές εισέβαλαν στην κοινότητα Mombo και πυροβόλησαν θανάσιμα έναν ποδηλάτη, γεγονός που, κατά τα λεγόμενά του, ενίσχυσε τον φόβο του ότι θα μπορούσαν να τον εντοπίσουν. Τέλος, ο Αιτητής ανέφερε ότι το ιδιωτικό σχολείο στο οποίο εργαζόταν έκλεισε λόγω προβλημάτων στην οικογένεια του ιδιοκτήτη, ενώ στη συνέχεια άνοιξε νέο σχολείο στην ίδια κοινότητα, στο οποίο, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, εργάζονται κανονικά δάσκαλοι και στο οποίο φοιτά και η ανιψιά του.

24.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, κρίνεται, επί τη βάσει των ενώπιον μου στοιχείων, ότι γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

25.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες συγκεντρώνονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριό του.  

26.          Ως προς την αξιολόγηση του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού του Αιτητή, ειδικώς αναφορικά με την ιδιότητά του ως δασκάλου, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής απαντούσε με ετοιμότητα και συνοχή στα σχετικά ερωτήματα που του υποβλήθηκαν, τόσο κατά τη συνέντευξη όσο και κατά την ακροαματική διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου, χωρίς να παρουσιάζονται ουσιώδεις αποκλίσεις στις δηλώσεις του ως προς τη φύση της εργασίας του, την ηλικία των παιδιών που δίδασκε, τις τάξεις, την αμοιβή του, καθώς και το χρονικό διάστημα κατά το οποίο αρχικώς παρέδιδε κατ’ οίκον μαθήματα και εν συνεχεία εργάστηκε ως δάσκαλος σε ιδιωτικό σχολείο. Οι δηλώσεις του υπήρξαν επαρκώς λεπτομερείς στο μέτρο που ερωτήθηκε και εν γένει συνεκτικές. Ειδικότερα, αναφέρθηκε με γενικούς μεν αλλά σαφείς όρους στην αρχική παράδοση κατ’ οίκον μαθημάτων, αρχικώς σε ξαδέλφια του και εν συνεχεία σε παιδιά της γειτονιάς. Περαιτέρω, ως προς τη μετάβασή του σε ιδιωτικό σχολείο, ο Αιτητής δήλωσε ότι η σχετική δυνατότητα προέκυψε κατόπιν σύστασης από πρόσωπο του περιβάλλοντός του, το οποίο ήδη εργαζόταν στο εν λόγω σχολείο. Παράλληλα, παρέθεσε επαρκείς λεπτομέρειες αναφορικά με τη φύση της εργασίας του, την ηλικία των μαθητών που δίδασκε, καθώς και τις περιστάσεις υπό τις οποίες ανέλαβε τη διδασκαλία στο ιδιωτικό σχολείο, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι δεν κατείχε εξειδικευμένα τυπικά προσόντα και ότι, κατ’ αρχήν, θα έπρεπε να διέλθει διαφορετική διαδικασία προκειμένου να προσληφθεί. Προβληματισμό, ωστόσο, εγείρει το γεγονός ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να αναφέρει το πλήρες όνομα της διευθύντριας του σχολείου, καίτοι, κατά τους ισχυρισμούς του, εργαζόταν εκεί επί διάστημα περίπου δύο ετών. Περαιτέρω, σε ανοικτού τύπου ερωτήσεις δεν παρείχε περιγραφές βιωματικού χαρακτήρα αναφορικά με την καθημερινή άσκηση της διδακτικής του δραστηριότητας, περιοριζόμενος κυρίως σε γενικότερες, οργανωτικού χαρακτήρα αναφορές ως προς τη φύση της εργασίας του. Παρά τους ανωτέρω προβληματισμούς, τα στοιχεία αυτά δεν κρίνονται επαρκή ώστε να αναιρέσουν συνολικά την εσωτερική αξιοπιστία του Αιτητή ως προς τον συγκεκριμένο ισχυρισμό, η οποία, στο σύνολό της, κρίνεται ότι στοιχειοθετείται.

27.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία των δηλώσεων του Αιτητή, το Δικαστήριο συντάσσεται με τα επιμέρους ευρήματα των Καθ’ ων η αίτηση, ενώ επισημαίνεται ότι ο Αιτητής, δια της συνηγόρου του, δεν τοποθετήθηκε ειδικώς επί των εν λόγω ευρημάτων. Ειδικότερα, επισημαίνεται διαφοροποίηση στις αναφορές του Αιτητή ως προς την ακριβή ονομασία του σχολείου στο οποίο ισχυρίστηκε ότι εργαζόταν. Περαιτέρω, από την έρευνα που πραγματοποιήθηκε δεν κατέστη δυνατός ο εντοπισμός του εν λόγω ιδιωτικού σχολείου στην πόλη Mombo. Βεβαίως, σε μεταγενέστερη δήλωσή του ενώπιον του Δικαστηρίου, ο Αιτητής ανέφερε ότι το συγκεκριμένο σχολείο έχει πλέον παύσει τη λειτουργία του λόγω οικογενειακών διαφορών. Επιβεβαιώνεται, επίσης, η μειωμένη αποδεικτική αξία του εγγράφου που προσκόμισε ως βεβαίωση εργοδότησης, για τους ίδιους λόγους που καταγράφονται στην Έκθεση Εισήγησης. Υπό το φως των ανωτέρω, διαπιστώνεται αναντιστοιχία των δηλώσεων του Αιτητή με επιμέρους εξωτερικές πηγές πληροφόρησης.

28.          Συνεκτιμώμενων όλων των ανωτέρω, και παρά τα εντοπισθέντα κενά που προκύπτουν από την αξιολόγηση των δηλώσεων του Αιτητή υπό το πρίσμα των σχετικών δεικτών αξιοπιστίας, κρίνεται ότι, εν τέλει, στοιχειοθετείται ο συγκεκριμένος ισχυρισμός. Ως εκ τούτου, γίνεται δεκτό ότι ο Αιτητής εργάστηκε ως δάσκαλος κατά τα έτη που δήλωσε, αρχικώς παρέχοντας κατ’ οίκον μαθήματα και εν συνεχεία σε ιδιωτικό εκπαιδευτικό ίδρυμα.

29.          Εντούτοις ως προς τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό και περί τις φερόμενες απειλές που έλαβε εξαιτίας της επαγγελματικής του ιδιότητας, αυτός δεν γίνεται αποδεκτός για τους εξής λόγους. Ειδικότερα, παρατηρείται διαφοροποίηση ως προς τον χρόνο έναρξης των φερόμενων απειλών, τις οποίες ενώπιον του Δικαστηρίου τοποθέτησε κατά την περίοδο 2017–2018, όταν δίδασκε κατ’ οίκον στην πόλη Bamenda, ενώ κατά τη συνέντευξη ανέφερε ότι οι απειλές άρχισαν περί τα τέλη του 2019 και συγκεκριμένα τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. Περαιτέρω, η περιγραφή των περιστατικών περιορίζεται σε δύο μεμονωμένες απειλές, εκ των οποίων η πρώτη φέρεται να συνίστατο σε προφορική προειδοποίηση από τέσσερα άτομα και η δεύτερη σε τηλεφωνική επικοινωνία από πρόσωπο που αυτοπροσδιορίστηκε ως αποσχιστής, χωρίς να προκύπτει οποιαδήποτε μεταγενέστερη ενέργεια σε βάρος του Αιτητή. Σημειώνεται επίσης ότι ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει πώς τα πρόσωπα αυτά απέκτησαν πληροφορίες για τη δραστηριότητά του, ενώ η σύνδεση των απειλών με αποσχιστικές ομάδες βασίζεται αποκλειστικά στην προσωπική του εκτίμηση. Επιπλέον, προκύπτει ότι μετά την αποχώρησή του από την Bamenda μετέβη στο Mombo, όπου διέμενε και εργαζόταν ως δάσκαλος σε ιδιωτικό σχολείο για σημαντικό χρονικό διάστημα, χωρίς να σημειωθεί οποιοδήποτε περιστατικό εναντίον του πέραν των ισχυριζόμενων απειλών, ενώ, κατά τα λεγόμενά του, στην ίδια κοινότητα λειτουργούν κανονικά σχολεία στα οποία εργάζονται δάσκαλοι και φοιτούν μαθητές. Τα στοιχεία αυτά αποδυναμώνουν την εσωτερική συνοχή των δηλώσεών του και δεν καταδεικνύουν ότι ο ίδιος υπήρξε στόχος εξατομικευμένης δίωξης λόγω της διδασκαλικής του δραστηριότητας.

30.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία των δηλώσεών του, επισημαίνεται ότι, λόγω της προσωπικής φύσεως των ισχυρισμών του, αυτοί δεν δύνανται κατ’ αρχήν να διασταυρωθούν μέσω εξωτερικών πηγών πληροφόρησης. Πλην όμως, ο Αιτητής δεν προσκόμισε οποιοδήποτε στοιχείο ή έγγραφο σχετικό με τις προσωπικές του περιστάσεις που να ενισχύει τους ισχυρισμούς του. Παράλληλα, από τις διαθέσιμες εξωτερικές πηγές πληροφόρησης προκύπτει ότι, μολονότι οι δάσκαλοι σε ορισμένες περιπτώσεις ενδέχεται να στοχοποιούνται από αποσχιστικές ομάδες όταν δεν συμμορφώνονται με τις οδηγίες τους για παύση της λειτουργίας των σχολείων[2], εντούτοις ο Αιτητής δεν κατόρθωσε να τεκμηριώσει ότι ο ίδιος υπήρξε προσωπικά στόχος τέτοιας δίωξης λόγω της εν λόγω ιδιότητάς του. Ως εκ τούτου, οι ισχυρισμοί του περί δίωξης λόγω της ιδιότητάς του ως δασκάλου δεν καθίστανται επαρκώς αποδεδειγμένοι.

31.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής, πέραν των όσων ο ίδιος δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, σημειώνεται ότι ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε αρχικώς οποιονδήποτε πρόσθετο ή ανεξάρτητο κίνδυνο απορρέοντα από το προσωπικό του προφίλ ή τις ιδιαίτερες περιστάσεις του.

32.          Ειδικώς ως προς το θρησκευτικό του προφίλ ως χριστιανού δεν προκύπτει κάποιος κίνδυνος. Πηγές αναφέρουν πως στο Καμερούν, οι Χριστιανοί αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού, με περίπου 70% να ανήκουν σε διάφορα χριστιανικά δόγματα. Ωστόσο, υπάρχουν περιοχές όπου οι Χριστιανοί αντιμετωπίζουν προκλήσεις. Στις βόρειες περιοχές, όπου κυριαρχεί το Ισλάμ, έχουν αναφερθεί περιστατικά  κοινωνικών εντάσεων μεταξύ χριστιανικών και μουσουλμανικών κοινοτήτων. Επιπλέον, η παρουσία εξτρεμιστικών ομάδων, όπως η Boko Haram, έχει οδηγήσει σε επιθέσεις κατά χριστιανικών κοινοτήτων στα βόρεια σύνορα με τη Νιγηρία και όχι στον τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή. Παρά τις προκλήσεις αυτές, οι Χριστιανοί στο Καμερούν γενικά ασκούν τη θρησκεία τους ελεύθερα.[3] Συνεπώς δεν απορρέει ευλόγως οποιοσδήποτε κίνδυνος για τον Αιτητή ένεκα της θρησκευτικής του ταυτότητας.

33.          Κίνδυνος δεν απορρέει ούτε εκ της εθνοτικής καταγωγής του Αιτητή, ήτοι της ένταξής του στη φυλή Ngie. Τα μέλη της εν λόγω εθνοτικής ομάδας ομιλούν τη γλώσσα Ngie και στην πλειονότητά τους είναι Χριστιανοί Προτεστάντες, ενώ από τις διαθέσιμες εξωτερικές πηγές πληροφόρησης δεν προκύπτει οποιαδήποτε ένδειξη συστηματικής ή γενικευμένης δίωξης των μελών της συγκεκριμένης εθνοτικής ομάδας στη χώρα καταγωγής του Αιτητή. Συνεπώς, η εθνοτική του καταγωγή δεν συνιστά, καθεαυτή, παράγοντα που να θεμελιώνει κίνδυνο δίωξης[4].

34.          Το Δικαστήριο ανέτρεξε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα καταγωγής του Αιτητή.

35.          Ως προς τη γενική κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του, αναφέρονται τα ακόλουθα, ως προκύπτουν από έγκυρες πηγές πληροφόρησης. Βάσει πληροφοριών από τον ανεξάρτητο οργανισμό ACAPS, η κρίση που ξέσπασε στις Αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν (ήτοι στις περιφέρειες Northwest και Southwest) περί τα τέλη του 2016 οδήγησε στην εμφάνιση διαφόρων αποσχιστικών ομάδων και σε ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ του κρατικού στρατού και των ενόπλων δυνάμεων των αυτονομιστών, που έχουν εντείνει την ανασφάλεια στις αγγλόφωνες περιοχές, «αφήνοντας πάνω από 334.000 άτομα εσωτερικά εκτοπισμένα και περισσότεροι από 76.000 να αναζητούν καταφύγιο στη γειτονική Νιγηρία, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2025.».[5]

36.          Εκ των όσων επίσης αναφέρονται στην ίδια πηγή, οι απαρχές της σύγκρουσης εντοπίζονται στα μακροχρόνια προβλήματα στην αγγλόφωνη κοινότητα στις βορειοδυτικές και νοτιοδυτικές περιοχές της χώρας, λόγω της περιθωριοποίησης τους από τη γαλλόφωνη κυβέρνηση, «που κλιμακώθηκαν σε εκτεταμένες διαμαρτυρίες και απεργίες περί τα τέλη του 2016».[6]

37.          H Έκθεση του Global Centre for the Responsibility to Protect του Νοεμβρίου του 2025, αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν διαπράξει εξωδικαστικές δολοφονίες και εκτεταμένη σεξουαλική και έμφυλη βία, έχουν κάψει αγγλόφωνα χωριά και έχουν υποβάλει άτομα με ύποπτους αυτονομιστικούς δεσμούς σε αυθαίρετη κράτηση, βασανιστήρια και κακομεταχείριση. Ένοπλοι αυτονομιστές έχουν επίσης σκοτώσει, απαγάγει και τρομοκρατήσει πληθυσμούς, ενώ παράλληλα διατηρούν σταθερά τον έλεγχο μεγάλων τμημάτων των αγγλόφωνων περιοχών. Οι αυτονομιστές και οι κυβερνητικές δυνάμεις έχουν διαπράξει στοχευμένες επιθέσεις σε εγκαταστάσεις υγείας και εργαζόμενους σε ανθρωπιστικές οργανώσεις, περιορίζοντας την παροχή και την πρόσβαση σε ζωτικής σημασίας βοήθεια και αναγκάζοντας διάφορους διεθνείς ανθρωπιστικούς οργανισμούς να αναστείλουν τις δραστηριότητές τους. Οι αυτονομιστές έχουν επίσης απαγορεύσει την κρατική εκπαίδευση και συχνά επιτίθενται, απειλούν και απαγάγουν μαθητές και εκπαιδευτικούς, καθώς και καίνε, καταστρέφουν και λεηλατούν σχολεία.[7]

38.          Η ανωτέρω έκθεση αναφέρει επίσης ότι στις 12 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκαν προεδρικές εκλογές, στις οποίες ανακηρύχθηκε νικητής ο Paul Biya, εξασφαλίζοντας την όγδοη θητεία. Η αντιπολίτευση και οι αυτονομιστικές ομάδες απέρριψαν το αποτέλεσμα, καταγγέλλοντας έλλειψη διαφάνειας και πολιτικές ελευθερίες υπό περιορισμό. Πριν από τις εκλογές, αυτονομιστές στις αγγλόφωνες περιοχές επέβαλαν πολύμηνο lockdown, κλείνοντας επιχειρήσεις και σχολεία και περιορίζοντας την κυκλοφορία σε πόλεις όπως η Buea και η Limbe. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, ξέσπασαν εκτεταμένες διαδηλώσεις με καταγγελίες για νοθεία. Οι δυνάμεις ασφαλείας φέρονται να σκότωσαν τουλάχιστον 48 πολίτες και να προχώρησαν σε πάνω από 100 συλλήψεις. Οι συγκρούσεις συνεχίζονται μεταξύ των κρατικών κυβερνητικών δυνάμεων και των αυτονομιστικών ομάδων και επηρεάζουν τους πολίτες, οι οποίοι αντιμετωπίζουν απειλές, όπως αδέσποτες σφαίρες, αυθαίρετες κρατήσεις, στοχευμένες επιθέσεις, απαγωγές για λύτρα, παράνομη φορολογία, οδοφράγματα, εκβιασμούς και περιορισμούς στην κυκλοφορία.[8]

39.          Η υπό εξέταση σύγκρουση έχει ήδη διάρκεια περίπου εννέα ετών και επηρεάζει τόσο τη Βορειοδυτική όσο και τη Νοτιοδυτική περιφέρεια του Καμερούν. Τα δεδομένα υποδηλώνουν ότι πρόκειται για μια μακροχρόνια και σταθερά εγκατεστημένη κρίση. Επιπλέον, δεν φαίνεται να υπάρχει καμία πρόθεση επίλυσής της στο άμεσο μέλλον, καθώς η σύγκρουση δεν συζητήθηκε ούτε στην πρόσφατη συνεδρίαση της Ομάδας Υπουργικής Δράσης της Κοινοπολιτείας του Καμερούν τον Μάρτιο του 2025.[9]

40.          Η σύγκρουση έχει προκαλέσει τον εκτοπισμό περισσότερων από 580.000 ανθρώπων σε αυτές τις περιοχές, με περισσότερους από 76.000 Καμερουνέζους να αναζητούν καταφύγιο στη γειτονική Νιγηρία. Οι επιπτώσεις αυτής της κρίσης έχουν επηρεάσει επίσης τις δυτικές περιφέρειες καθώς και την περιφέρεια Littoral, όπου βρίσκεται ο τόπος συνήθους διαμονής του Αιτητή[10].

41.          Σύμφωνα με χάρτη του εσωτερικού εκτοπισμού της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες του Ιουνίου 2023, καθώς η περιφέρεια Littoral συνορεύει με τη νοτιοδυτική περιοχή, 79.954 εσωτερικά εκτοπισμένοι από την εν λόγω περιοχή βρίσκονται στην περιφέρεια Littoral[11].

42.          Ως προς την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στην περιφέρεια Littoral (Littoral Region), στην οποία υπάγεται η περιοχή Mombo, σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED, κατά τους τελευταίους 12 μήνες (με τελευταία ενημέρωση την 20.02.2026), καταγράφηκαν 28 περιστατικά ασφαλείας τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα 31 απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και τα οποία χαρακτηρίστηκαν ως διαδηλώσεις, εξεγέρσεις, καταστολή και τρομοκρατική δραστηριότητα[12]. Σημειώνεται ότι ο πληθυσμός της περιφέρειας Littoral σύμφωνα με εκτιμήσεις που αφορούν στο έτος 2025 ανερχόταν περί τα 4,5 εκατομμύρια κατοίκων[13].

43.          Τα ανωτέρω ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι στο τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, καίτοι παρουσιάζονται περιστατικά ασφαλείας, η ένταση και η συχνότητά τους κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα.

44.          Ως προς τις αποδεκτές προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή επισημαίνονται τα ακόλουθα. Ειδικότερα, ως προς την ενασχόλησή του με τη διδασκαλία, καίτοι υφίστανται πηγές πληροφόρησης που καταδεικνύουν ότι σε ορισμένες περιπτώσεις δύναται να παρατηρηθεί στοχοποίηση δασκάλων σε περιοχές όπου αποσχιστικές ομάδες επιδιώκουν την παύση λειτουργίας των σχολείων, η ιδιότητα του δασκάλου αφ’ εαυτής δεν αρκεί για να εκτιμηθεί εύλογος κίνδυνος δίωξης. Εξάλλου, ακόμη και κατά τις δηλώσεις του ιδίου του Αιτητή, αυτός συνέχισε να ασκεί εκπαιδευτική δραστηριότητα για χρονικό διάστημα περίπου δύο ετών πριν εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, χωρίς να προκύπτει ότι υπέστη οποιαδήποτε προσωπική βλάβη ή άλλη ενέργεια σε βάρος του. Περαιτέρω, ο Αιτητής δεν κατόρθωσε να τεκμηριώσει επαρκώς τον ισχυρισμό περί προσωπικής δίωξής του λόγω της εν λόγω ιδιότητάς του. Επιπλέον, ο ίδιος ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι στην περιοχή όπου διαμένει η οικογένειά του, η ανιψιά του φοιτά κανονικά σε σχολείο και ότι το σχολείο λειτουργεί κανονικά, στοιχείο που αποδυναμώνει τον ισχυρισμό περί στοχοποίησης της εκπαιδευτικής δραστηριότητας στην εν λόγω περιοχή. Σε κάθε περίπτωση, από τις ίδιες τις δηλώσεις του προκύπτει ότι πρόκειται για πρόσωπο επαρκώς μορφωμένο, με εργασιακή εμπειρία, το οποίο ομιλεί τόσο την αγγλική όσο και τη γαλλική γλώσσα. Υπό τα δεδομένα αυτά, ακόμη και αν ο ίδιος αισθάνεται φόβο να συνεχίσει την εργασία του στην ίδια περιοχή ή στο ίδιο εργασιακό περιβάλλον, δεν παρεμποδίζεται να αναζητήσει εργασία σε άλλο τόπο ή να ασκήσει διαφορετικό επάγγελμα. Συνεπώς, δεν προκύπτει ότι η ιδιότητά του ως δασκάλου θεμελιώνει, αφ’ εαυτής, πραγματικό και εξατομικευμένο κίνδυνο δίωξης σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του. (Βλ απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου στην Υπόθεση Αρ.: 5209/21, J. S. ν. Δημοκρατίας, ημερομ. 10.8.2022, παρ. 28 και 29).         

 

45.          Λαμβάνοντας υπόψη την ιδιότητα του Αιτητή ως δασκάλου, η οποία έγινε αποδεκτή, το Δικαστήριο ανέτρεξε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με τη στοχοποίηση εκπαιδευτικών και σχολείων. Οι επιθέσεις κατά δασκάλων αποδίδονται στους αποσχιστές και λαμβάνουν χώρα στις αγγλόφωνες περιοχές, όπου η δράση τους είναι εντονότερη. Ειδικότερα αυτό που προκύπτει από τις πηγές είναι ότι οι επιθέσεις κατά των δασκάλων προέρχονται από μη κρατικούς δρώντες, προέρχονται δηλαδή κυρίως από αυτονομιστικές ομάδες οι οποίες επιβάλλουν περιορισμούς στη λειτουργία των σχολείων (lockdowns) και τιμωρούν όσους δε συμμορφώνονται. Σύμφωνα με έκθεση της «Human Rights Watch», οι αυτονομιστές έχουν προβεί σε δολοφονίες, απαγωγές, εκβιασμούς και απειλές μαθητών και δασκάλων, ενώ βρίσκονταν στο σχολείο, στο δρόμο προς ή από το σχολείο ή στο σπίτι τους. Ειδικότερα, έχουν καταγραφεί θανατηφόρες επιθέσεις στην Kumba της Νοτιοδυτικής περιφέρειας του Καμερούν, καθώς και απαγωγές στη Βορειοδυτική περιφέρεια της χώρας. Παρά τη λήψη μέτρων ασφαλείας από τις εθνικές αρχές κατά των επιθέσεων και την τοποθέτηση δυνάμεων ασφαλείας εντός ή εκτός σχολείων, αυτά εντοπίζονται κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα, ενώ δεν υπάρχει σχεδόν καμία τέτοια παρουσία ασφαλείας στις αγροτικές περιοχές ή στους δρόμους που οδηγούν προς και από τα σχολεία. Παράλληλα, εκπαιδευτικοί και μαθητές έχουν αντιδράσει στην παρουσία κρατικών δυνάμεων ασφαλείας, καθώς θεωρούν ότι εντείνουν τον κίνδυνο στοχοποίησης από τους ένοπλους αυτονομιστές[14]. Τον Απρίλιο του 2025 αναφέρθηκαν τουλάχιστον πέντε επιθέσεις στη Βορειοδυτική περιφέρεια κατά της εκπαίδευσης, που αφορούσαν την απαγωγή πέντε εκπαιδευτικών και ενός περιφερειακού εκπροσώπου[15]. Τον Νοέμβριο του 2025 κατεγράφησαν επτά απαγωγές/ αυθαίρετες συλλήψεις μαθητών και δασκάλων και τρεις επιθέσεις σε σχολεία[16]. Η αναφορά του Γραφείου των Ηνωμένων Εθνών για τον Συντονισμό Ανθρωπιστικών Υποθέσεων (UNOCHA) στο Καμερούν που αφορά στον μήνα Σεπτέμβριο του έτους 2025 αναφέρει ότι η κατάσταση της ασφάλειας στις βορειοδυτικές και νοτιοδυτικές περιοχές παρέμεινε τεταμένη καθ' όλη τη διάρκεια της παρατεταμένης απαγόρευσης κυκλοφορίας που επιβλήθηκε από μη κρατικές ένοπλες ομάδες και είχε ως στόχο το κλείσιμο των σχολείων από τις 8 Σεπτεμβρίου έως τις 14 Οκτωβρίου 2025. Κατά τη διάρκεια του μήνα αναφέρθηκαν πέντε επιθέσεις στη Βορειοδυτική περιφέρεια και μία επίθεση στη Νοτιοδυτική περιφέρεια. Αυτά τα περιστατικά ενέτειναν τον φόβο μεταξύ των εκπαιδευτικών, των μαθητών και των γονέων, υπονομεύοντας σοβαρά τις προσπάθειες επανέναρξης των μαθημάτων.[17]

 

46.          Η περιοχή Mombo, τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, καθώς και η ευρύτερη περιφέρεια Littoral στην οποία ανήκει η εν λόγω περιοχή, δεν φαίνεται να αποτελεί βασικό πεδίο δράσης ένοπλων αποσχιστικών ομάδων, ούτε υπάρχουν τεκμηριωμένες αναφορές για επιδρομές αποσχιστών εναντίον εκπαιδευτικών ή σχολείων εκεί — σε αντίθεση με τις αγγλόφωνες περιφέρειες όπου, με βάση τις πηγές που παρατέθηκαν ανωτέρω, επικρατεί μακροχρόνια συγκρουσιακή δραστηριότητα που έχει πλήξει σχολεία και εκπαιδευτικούς. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι πρόσφατη έκθεση της Asylos, αναφέρει ότι τον Φεβρουάριο του 2024 στην περιοχή Matouke της περιφέρειας Littoral, μέλη των δυνάμεων ασφαλείας έπεσαν σε ενέδρα που στήθηκε από αγγλόφωνους αυτονομιστές, αναφέροντας ότι είναι σπάνιο οι αγγλόφωνοι αυτονομιστές να επιτίθενται σε στόχους στο γαλλόφωνο Καμερούν. Η ίδια έκθεση αναφέρει ότι τον Μάιο του 2023 Αγγλόφωνοι επιτέθηκαν σε στρατιωτικές βάσεις έξω από την Douala (περιφέρεια Littoral) και ότι αυτό είναι το πλησιέστερο που έχει φτάσει η αυτονομιστική σύγκρουση στη Douala από την έναρξη των μαχών το 2017.[18] H περιφέρεια Littoral δεν συγκαταλέγεται στις περιοχές που αντιμετωπίζουν το φαινόμενο της μαζικής διακοπής της λειτουργίας των σχολείων που παρατηρείται στις αγγλόφωνες περιοχές όπου περίπου το 41 % των σχολείων δεν λειτουργούν λόγω της ανασφάλειας.[19] Διαπιστώνεται ότι παρά τα ελάχιστα και μεμονωμένα περιστατικά της αγγλόφωνης κρίσης που επεκτείνονται γεωγραφικά στην περιφέρεια Littoral, δεν υπάρχουν αναφορές ότι αποσχιστικές ένοπλες ομάδες έχουν οργανωμένη δράση στην εν λόγω περιφέρεια εναντίον του εκπαιδευτικού τομέα. Συνολικά, από την ανάλυση των διαθέσιμων εξωτερικών πηγών πληροφόρησης προκύπτει ότι τα περιστατικά βίας, απαγωγών και επιθέσεων κατά εκπαιδευτικών και σχολικών μονάδων συνδέονται κυρίως με τη δράση ένοπλων αυτονομιστικών ομάδων στις αγγλόφωνες περιφέρειες του Καμερούν (Βορειοδυτική και Νοτιοδυτική περιφέρεια), όπου καταγράφεται η κύρια συγκρουσιακή δραστηριότητα από το 2017. Αντιθέτως, δεν εντοπίζονται τεκμηριωμένες αναφορές για συστηματικές επιθέσεις ή στοχοποίηση εκπαιδευτικών και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στην περιφέρεια Littoral. Ως εκ τούτου, δεν προκύπτει ότι ο Αιτητής ως δάσκαλος στην εν λόγω περιφέρεια, αντιμετωπίζει αντίστοιχο επίπεδο κινδύνου με εκείνο που παρατηρείται για τους εκπαιδευτικούς στις αγγλόφωνες περιοχές της χώρας. 

 

47.          Ως προς την κατάσταση υγείας του Αιτητή επισημαίνεται, παρότι έγινε αποδεκτό ότι ο Αιτητής πάσχει από ηπατίτιδα Β, από τα υποβληθέντα στοιχεία δεν διαφαίνεται η  φαρμακευτική αγωγή που λαμβάνει, ενώ ο ίδιος δεν προσκόμισε οποιαδήποτε στοιχεία ότι λαμβάνει κάποια συγκεκριμένη αγωγή.  

 

48.           Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η ιογενής ηπατίτιδα έχει γίνει μια πρόκληση για τη δημόσια υγεία παγκοσμίως. Αν και υπάρχουν πέντε διαφορετικοί τύποι ιογενούς ηπατίτιδας (A, B, C, D και E), η χρόνια ηπατίτιδα Β και C προκαλούν το 95% των ασθενειών που σχετίζονται με την ηπατίτιδα και των πρόωρων θανάτων.^[20]

 

49.          Η ηπατίτιδα Β μπορεί να προκαλέσει χρόνια λοίμωξη και θέτει τα άτομα σε υψηλό κίνδυνο θανάτου από κίρρωση και καρκίνο του ήπατος. Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία για την οξεία ηπατίτιδα Β. Η χρόνια ηπατίτιδα Β μπορεί να αντιμετωπιστεί με φάρμακα. Η χρόνια λοίμωξη από ηπατίτιδα Β μπορεί να αντιμετωπιστεί με από φάρμακα, συμπεριλαμβανομένου του tenofovir ή του entecavir. Η θεραπεία μπορεί να επιβραδύνει την πρόοδο της κίρρωσης, μειώνει τις περιπτώσεις καρκίνου του ήπατος και βελτιώνει τη μακροπρόθεσμη επιβίωση. Οι περισσότεροι άνθρωποι που ξεκινούν θεραπεία ηπατίτιδας Β πρέπει να τη συνεχίσουν για μια ζωή. Με τις επικαιροποιημένες κατευθυντήριες γραμμές για την ηπατίτιδα Β, εκτιμάται ότι περισσότερο από το 50% των ατόμων με χρόνια λοίμωξη από ηπατίτιδα Β θα χρειαστούν θεραπεία, ανάλογα με το πλαίσιο και τα κριτήρια επιλεξιμότητας.^[21] Η κλινική φροντίδα στοχεύει στη διατήρηση της άνεσης και της επαρκούς διατροφικής ισορροπίας, συμπεριλαμβανομένης της αντικατάστασης των υγρών που χάνονται από τον έμετο και τη διάρροια. Το πιο σημαντικό είναι η αποφυγή περιττών φαρμάκων. Δεν πρέπει να χορηγούνται ακεταμινοφαίνη/Παρακεταμόλη και φάρμακα κατά του εμέτου. Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία για την οξεία ηπατίτιδα Β.^[22]

 

50.          Σύμφωνα με απάντηση σε ερώτημα COI αναφορικά με την αντιμετώπιση των ατόμων με Ηπατίτιδα Β από το κράτος και από την κοινωνία, την πρόσβαση σε υπηρεσίες υποστήριξης καθώς και την πρόσβαση στην απασχόληση και στην υγειονομική περίθαλψη  που ετοίμασε η EUAA για την περίοδο Ιανουαρίου 2019-Ιανουαρίου 2024, «πηγές που χρονολογούνται από το 2019 έως το 2023 ανέφεραν ότι ο επιπολασμός του πληθυσμού με ηπατίτιδα Β στο Καμερούν κυμαινόταν μεταξύ 8,3 % και 13%.^[23] Σύμφωνα με μια μελέτη στο νοσοκομείο του 2020 στην περιφέρεια Bamenda στη βορειοδυτική περιοχή, που δημοσιεύτηκε από μια διαδικτυακή ιατρική έρευνα σε περιοδικό που ονομάζεται BMJ Open σχετικά με τις γνώσεις γύρω  από και τον επιπολασμό του ιού της ηπατίτιδας Β (HBV) μεταξύ των εργαζομένων στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης, το ποσοστό των εργαζομένων στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης που είχαν «κακή στάση» έναντι των ασθενών με μόλυνση από HBV ανερχόταν σε 32,2%.^[24] Το ποσοστό για τους γιατρούς ήταν 23,5 %. Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι στην υγειονομική περίθαλψη το «επίπεδο στιγματισμού» των ασθενών με λοίμωξη από HBV ήταν «υψηλό».»^[25]

 

51.          Ύστερα από ενδελεχή έρευνα στην πλατφόρμα του MedCOI σημειώνεται ότι δεν υπάρχουν πληροφορίες αναφορικά με την προσβασιμότητα (accessibility και το κόστος των φαρμάκων) για την Ηπατίτιδα Β στο Καμερούν.

 

52.          Πιο γενικές πληροφορίες περιλαμβάνονται ωστόσο, στην απάντηση σε ερώτημα COI αναφορικά με την αντιμετώπιση των ατόμων με Ηπατίτιδα Β από το κράτος και από την κοινωνία, την πρόσβαση σε υπηρεσίες υποστήριξης καθώς και την πρόσβαση στην απασχόληση και στην υγειονομική περίθαλψη  που ετοίμασε η EUAA για την περίοδο Ιανουαρίου 2019-Ιανουαρίου 2024, η οποία σημειώνει: «Σχετικά με την πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, ένα άρθρο ειδήσεων του 2020 από την Voice of America (VOA) News περιέγραψε ότι η κυβέρνηση του Καμερούν «μείωσε το κόστος θεραπείας από 250 $ το μήνα σε λιγότερο από 50$» για να «ενθαρρύνει» τους ασθενείς να επισκεφτούν τα νοσοκομεία,^[26] ενώ σύμφωνα με άρθρο του 2023 του Gavi, ενός διεθνούς οργανισμού για τον εμβολιασμό^[27], το κόστος των φαρμάκων για την ηπατίτιδα Β έχει μειωθεί κατά 60%.^[28] Ένα άρθρο τοπικών ειδήσεων του 2019 επιβεβαίωσε ότι ως αποτέλεσμα μιας συνεργασίας μεταξύ του Υπουργείου Δημόσιας Υγείας και φαρμακευτικών εταιρειών, η τιμή για τη θεραπεία της ηπατίτιδας Β έχει μειωθεί.^[29] Ωστόσο, ένα τοπικό άρθρο ειδήσεων του 2022, ανέφερε ότι η τιμή για τη θεραπεία της ηπατίτιδας Β, C και D, έχει σχεδόν τετραπλασιαστεί επειδή οι επιδοτήσεις από το κράτος έχουν σταματήσει».^[30]

 

53.          Επιπλέον, ως προς την ενημέρωση του πληθυσμού για την ανάγκη αντιμετώπισης και θεραπείας οι ειδήσεις της VOA περιέγραψαν ότι στάλθηκαν υγειονομικοί υπάλληλοι από 360 κρατικά νοσοκομεία «για να παρακολουθούν τους ασθενείς και να διασφαλίζουν ότι λαμβάνουν τις θεραπείες και τα εμβόλιά τους». Για παράδειγμα, η πηγή σημείωσε ότι μια 52χρονη αγρότης, που είχε διαγνωστεί με ηπατίτιδα, ήταν «απρόθυμη» να επισκεφτεί γιατρό επειδή της συμβούλεψε ο θείος της αντ’ αυτού να επισκεφτεί έναν παραδοσιακό θεραπευτή. Στο ίδιο άρθρο, αναφέρεται ότι «παρά το υψηλό ποσοστό μόλυνσης, το υπουργείο ανακοινώνει ότι λιγότεροι από 1.500 Καμερουνέζοι λαμβάνουν θεραπεία».^[31]

 

54.          Σύμφωνα με ένα ερευνητικό άρθρο του 2020 με τίτλο «Δοκιμές για ηπατίτιδα Β, θεραπεία και ιολογική καταστολή σε ασθενείς με HIV στο Καμερούν» που δημοσιεύτηκε από το «BMC Infectious Diseases», ένα διαδικτυακό περιοδικό που εστιάζει σε μολυσματικές και σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες, σχεδόν το 40% των ασθενών με επι-μόλυνση HIV/HBV δεν έλαβαν τη συνιστώμενη θεραπεία επειδή «οι έλεγχοι HBV στο πλαίσιο της ρουτίνας υγειονομικής περίθαλψης ήταν σπάνιοι». Η ίδια πηγή σημείωσε ότι με βάση τα στοιχεία της μελέτης «οι γυναίκες είναι σε πολύ πιο μειονεκτική θέση όσον αφορά τη δυνατότητα να υποβληθούν σε τεστ HBV σε σύγκριση με τους άνδρες».^[32]

 

55.          Επιπρόσθετα, η VOA News περιέγραψε ότι οι υγειονομικοί υπάλληλοι από 360 κυβερνητικά νοσοκομεία στάλθηκαν «για να παρακολουθήσουν τους ασθενείς και να εξασφαλίσουν ότι λαμβάνουν τις θεραπείες και τα εμβόλια τους».[33] Επίσης, τα άτομα που διαγιγνώσκονται με ηπατίτιδα «προτιμούν τις παραδοσιακές θεραπείες» αντί για τη θεραπεία σε νοσοκομείο. Για παράδειγμα, η πηγή ανέφερε ότι μία 52χρονη αγρότισσα, που διαγνώστηκε με ηπατίτιδα, ήταν «απρόθυμη» να επισκεφτεί γιατρό, επειδή της είχε συμβουλεύσει ο θείος της να επισκεφτεί έναν παραδοσιακό θεραπευτή για θεραπεία.[34] Στο ίδιο άρθρο, η VOA news ανέφερε επίσης ότι «παρά τον υψηλό ρυθμό μόλυνσης, το υπουργείο λέει ότι λιγότεροι από 1.500 Καμερουνέζοι λαμβάνουν θεραπεία».[35] Σύμφωνα με ένα άρθρο έρευνας του 2020 με τίτλο «Hepatitis B testing, treatment, and virologic suppression in HIV infected patients in Cameroon», το οποίο δημοσιεύτηκε από το «BMC Infectious Diseases», ένα διαδικτυακό περιοδικό που εστιάζει στις μολυσματικές και σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες, σχεδόν το 40% των ασθενών που συνυποφέρουν από HIV/HBV δεν έλαβαν τη συνιστώμενη θεραπεία, επειδή «η εξέταση για ΗΒV στις ρουτίνες υγειονομικές υπηρεσίες ήταν σπάνια».[36] Η ίδια πηγή σημείωσε ότι, βάσει των στοιχείων της μελέτης, «οι γυναίκες είναι πολύ πιο αδικημένες όσον αφορά την πιθανότητα να υποβληθούν σε εξέταση ΗΒV σε σύγκριση με τους άνδρες».[37]

 

56.               Εξάλλου, σε σχέση με την πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη,  έκθεση του Bertelsmann Stiftung για το Καμερούν δημοσιευθείσας το 2024 αναφέρει πως το Καμερούν ξοδεύει λιγότερο από το 5% του ΑΕΠ του στο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης και απαιτεί την πληρωμή τελών από τους χρήστες αυτών των υπηρεσιών. Προσθέτει πως η πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, ιδιαίτερα χωρίς ασφάλιση, δημιουργεί εμπόδια για τους περισσότερους. Οι περισσότεροι Καμερουνέζοι βασίζονται σε άτυπους μηχανισμούς κοινωνικής ασφάλισης, όπως στις οικογενειακές δομές, στα δίκτυα αλληλεγγύης και σε θρησκευτικά ιδρύματα[38].

 

57.          Σύμφωνα με έκθεση της USAID για το Καμερούν επιβεβαιώνεται πως ένα σημαντικό μέρος των υπηρεσιών υγείας -περίπου το 70% - χρηματοδοτείται από τους ίδιους τους ασθενείς, το οποίο δημιουργεί εμπόδια στην πρόσβαση, ειδικά για τις περιθωριοποιημένες κοινότητες. Για να αντιμετωπιστεί αυτό, έχουν ξεκινήσει πρωτοβουλίες όπως το πρόγραμμα Καθολικής Κάλυψης Υγείας (UHC) το οποίο υποστηρίζεται από την USAID. Από τον Αύγουστο του 2024, πάνω από 2,5 εκατομμύρια άτομα έχουν εγγραφεί στο πρόγραμμα, επωφελούμενοι από υπηρεσίες όπως δωρεάν συμβουλευτική για παιδιά (642,090 παιδιά έχουν λάβει δωρεάν συμβουλευτική από τον Απρίλιο του 2023)και οικονομικά προσιτή προγεννητική φροντίδα για γυναίκες[39].  Σύμφωνα με fact sheet της UNHCR του Ιουλίου 2024 για το Καμερούν καταγράφεται πως 52,000 πρόσφυγες έχουν πλέον πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη μέσω του προγράμματος Καθολική Κάλυψη Υγείας, παρέχοντας δωρεάν ή επιδοτούμενη πρόσβαση σε θεραπεία για την ελονοσία, τον HIV, τη φυματίωση, τη νεφρική ανεπάρκεια και επιδοτούμενη περίθαλψη για τις γυναίκες σε κύηση[40].

 

58.          Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω δεδομένα, σε συνάρτηση με το προφίλ του Αιτητή και ιδίως την προηγούμενη εργασιακή του πείρα στη χώρα καταγωγής του, κρίνεται ότι σε περίπτωση επιστροφής του είναι δυνατή η πρόσβαση σε κατάλληλη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι στο παρόν στάδιο ο Αιτητής δεν δήλωσε τη λήψη συγκεκριμένης αγωγής.

 

59.          Από τις ανωτέρω δε πληροφορίες δεν προκύπτει ότι υπάρχει οποιαδήποτε υπαίτια αποστέρηση προς τον Αιτητή ιατρικής περίθαλψης.

 

60.          Ειδικότερα, σχετικά με εξέταση λόγων υγείας σε συνάρτηση με το πλαίσιο διεθνούς προστασίας, στο εγχειρίδιο «Προϋποθέσεις χορήγησης διεθνούς προστασίας (οδηγία 2011/95/ΕΕ) - Δικαστική Ανάλυση», της EASO, σελ.120, αναφέρονται τα εξής:

 

61.          «Στην απόφαση που εξέδωσε στην υπόθεση M'Bodj, το ΔΕΕ διέκρινε την ερμηνεία του από την ερμηνεία του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ από το ΕΔΔΑ βάσει της ελαφρώς διαφορετικής διατύπωσης του άρθρου 15 στοιχείο β) της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση) και του πλαισίου στο οποίο τυγχάνει να εφαρμόζεται το άρθρο 15 στοιχείο β). Σε όλως εξαιρετικές περιπτώσεις, το ΕΔΔΑ εφάρμοσε το άρθρο 3 της ΕΣΔΑ για να απαγορεύσει την απομάκρυνση υπηκόου τρίτης χώρας που έπασχε από σοβαρή ασθένεια σε χώρα στην οποία δεν υπήρχε διαθέσιμη κατάλληλη ιατρική περίθαλψη. Το ΔΕΕ αρνήθηκε να ερμηνεύσει το άρθρο 15 στοιχείο β) με τον ίδιο τρόπο. Το ΔΕΕ επι­σήμανε ότι το γράμμα του άρθρου 15 στοιχείο β) της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση) διαφέρει από εκείνο του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ στο μέτρο που εφαρμόζεται σε βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία του αιτούντος «στη χώρα καταγωγής». Επιπλέον, το ΔΕΕ επισήμανε ότι ορισμένα στοιχεία του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται το άρθρο 15 στοιχείο β) της ΟΕΑΑ (αναδι­ατύπωση), καθώς και η ratio της συγκεκριμένης οδηγίας πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την ερμηνεία της συγκεκριμένης διάταξης. Συγκεκριμένα, το άρθρο 6 της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση) απαριθμεί τους φορείς σοβαρής βλάβης, γεγονός που επιβεβαιώνει την άποψη ότι οι βλάβες αυτές πρέπει να απορρέουν από συμπεριφορά τρίτου και δεν μπορούν, κατά συνέπεια, να αποτελούν απλώς και μόνο συνέπεια των γενικών ανεπαρκειών του συστήματος υγείας της χώρας καταγωγής. Ομοίως, κατά την αιτιολογική σκέψη 26 της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση), οι κίνδυνοι στους οποίους εκτίθεται εν γένει ο πληθυσμός ή τμήμα του πληθυσμού μιας χώρας δεν συνιστούν συνήθως, αυτοί καθαυτοί, προσωπική απειλή που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως σοβαρή βλάβη.»

 

62.          Περαιτέρω, στην σελ.123 του ιδίου εγχειριδίου αναφέρονται τα εξής:

 

63.          «Η εφαρμογή του άρθρου 15 στοιχείο β) προϋποθέτει ένα στοιχείο ηθελημένης κακομεταχείρισης. Παρά την παραπομπή του ΔΕΕ στη νομολογία του ΕΔΔΑ σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ και στην υπο­χρέωση εφαρμογής της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση) κατά τρόπο που συνάδει με το άρθρο 19 παράγραφος 2 του Χάρτη της ΕΕ (μη επαναπροώθηση, σε περίπτωση σοβαρού κινδύνου απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρι­σης ή τιμωρίας), το ΔΕΕ αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στη διαφορετική διατύπωση του άρθρου 15 στοιχείο β) και διακρίνει μεταξύ του πεδίου εφαρμογής του άρθρου 3, ως απαγόρευσης επιστροφής προσώπου, και της θεμελίωσης αίτησης επικουρικής προστασίας [.]»

 

64.          Εκ των ως άνω αναφερθέντων προκύπτει ότι, χωρίς να συνυπάρχει το απαραίτητο στοιχείο της ηθελημένης κακομεταχείρισης δεν δύναται, χωρίς να καταδειχθεί σχετικός φορέας δίωξης ή σοβαρής βλάβης εκ του οποίου ο Αιτητής κινδυνεύει, να αποδοθεί καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας στη βάση και μόνο της ανεπάρκειας του συστήματος υγείας της χώρας καταγωγής (βλ. απόφαση ΔΕΕ, C-542/13, M'Bodj, EU:C:2014:2452,).

 

65.          Περαιτέρω, από τα στοιχεία που τέθηκαν υπόψη δεν προκύπτει ότι οι αρχές στην περιοχή καταγωγής του Αιτητή έχουν υπαιτίως ή συστηματικά αποστερήσει την πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη ή δεν παρέχουν δυνατότητα πρόσβασης σε κατάλληλη θεραπεία.

 

66.          Ως εκ τούτου, στην προκειμένη περίπτωση λαμβάνοντας υπόψη και το προσωπικό προφίλ του Αιτητή, ως αυτό έγινε αποδεκτό και ειδικότερα ότι ο Αιτητής είναι νεαρός, υγιής, ικανοποιητικού μορφωτικού επιπέδου, με εργασιακή πείρα στη χώρα καταγωγής του και χωρίς οποιοδήποτε σημείο ευαλωτότητας ή αποδεδειγμένο περιστατικό παρελθούσας δίωξης, κρίνεται πως σε συνάρτηση με τις παρατεθείσες πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του στη χώρα καταγωγής του, δεν πιθανολογείται ότι σε περίπτωση επιστροφής του εκεί, θα εκτεθεί ευλόγως σε σοβαρό κίνδυνο.

 

67.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου.

 

68.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

 

69.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32)] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 19(2)(α) και (β)].

 

70.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή (βλ. άρθρο 19(2)(γ) απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43).

 

71.          Επιπροσθέτως, δεδομένης της κατάστασης που επικρατεί στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή και στην ευρύτερη περιφέρεια που αυτός εμπίπτει, δέον να εξεταστούν τα επιμέρους συστατικά στοιχεία του άρθρου 19(2)(γ) και ειδικότερα, κατά πόσον συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο Αιτητής, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

 

72.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως  «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

 

73.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. (Βλ.  απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2014, Diakit?, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28).

 

74.          Ακολούθως ως προς τους παράγοντες που δύνανται να ληφθούν υπόψιν κατά την αξιολόγηση του συστατικού στοιχείου της αδιάκριτης βίας, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: το ΔΕΕ) επεσήμανε ότι λαμβάνονται υπόψη «[.]μεταξύ άλλων, η ένταση των ενόπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργάνωσης των εμπλεκομένων ενόπλων δυνάμεων και η διάρκεια της σύρραξης ως στοιχεία λαμβανόμενα υπόψη κατά την εκτίμηση του πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 15, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2011/95 (Βλ. απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2014, Diakit?, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψη 35), καθώς και άλλα στοιχεία όπως η γεωγραφική έκταση της κατάστασης αδιάκριτης άσκησης βίας, ο πραγματικός προορισμός του αιτούντος σε περίπτωση επιστροφής στην οικεία χώρα ή περιοχή και οι τυχόν εκ προθέσεως επιθέσεις κατά αμάχων εκ μέρους των εμπόλεμων μερών.» (Βλ. C-901/19, ημερομηνίας 10.6.2021, CF, DN κατά Bundesrepublic Deutschland, σκέψη 43).

 

75.          Περαιτέρω, ως προς τον προσδιορισμό του επιπέδου της ασκούμενης αδιάκριτης βίας, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (στο εξής: το ΕΔΔΑ) στην απόφασή του Sufi and Elmi (ΕΔΔΑ, απόφαση επί των προσφυγών 8319/07 and 11449/07, ημερομηνίας 28.11.2011) αξιολόγησε, διευκρινίζοντας ότι δεν κατονομάζονται εξαντλητικά, τη χρήση μεθόδων και τακτικών πολέμου εκ μέρους των εμπόλεμων πλευρών οι οποίες αυξάνουν τον κίνδυνο αμάχων θυμάτων ή ευθέως στοχοποιούν αμάχους, εάν η χρήση αυτών είναι διαδεδομένη μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, και, τελικά, τον αριθμό των αμάχων που έχουν θανατωθεί, τραυματιστεί και εκτοπιστεί ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

 

76.          Επιπλέον, όπως διευκρίνισε το ΔΕΕ «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας.» (απόφαση στην υπόθεση C-465/07, Meki Elgafaji, Noor Elgafaji κ. Staatssecretaris van Justitie, ημερ.17.2.2009). Ιδίως ως προς την εφαρμογή της αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας, το ΔΕΕ στην ως άνω απόφαση διευκρίνισε ότι «ότι όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών της καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας.».

 

77.          Αναφορικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στη Περιφέρεια Littoral του Καμερούν (βλ. ανωτέρω), στην οποία βρίσκεται ο τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι στην εν λόγω περιοχή εξελίσσεται εσωτερική ένοπλη σύρραξη μεταξύ των δυνάμεων του εθνικού στρατού και αποσχιστικών ομάδων που δραστηριοποιούνται εκεί. Εξωτερικές πηγές περαιτέρω καταδεικνύουν ότι στην περιοχή αυτή εκδηλώνονται φαινόμενα αδιάκριτης βίας, κατά την έννοια που επηρεάζει πρόσωπα ανεξαρτήτως των προσωπικών τους περιστάσεων (βλ. ανωτέρω Elgafaji, σκ. 34, ΔΕΕ· Diakit?, απόφαση της 30.01.2014, C-285/12). Λαμβανομένων υπόψη των ποσοτικών και ποιοτικών χαρακτηριστικών της σύρραξης, όπως αναλύθηκαν ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ότι η προερχόμενη από αυτήν αδιάκριτη βία κυμαίνεται σε χαμηλό επίπεδο έντασης, χωρίς ωστόσο να ανέρχεται σε τέτοιο βαθμό ώστε, και μόνη η παρουσία ενός αμάχου στην περιοχή, να αρκεί για τη στοιχειοθέτηση πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης κατά την έννοια του 19(2)(γ), ανεξαρτήτως των προσωπικών του περιστάσεων. Ως προς τις περιστάσεις του Αιτητή, επισημαίνεται ότι ο Αιτητής είναι άνδρας νεαρής ηλικίας, χωρίς προβλήματα υγείας, απόφοιτος ανώτερης εκπαίδευσης και με γνώση της αγγλικής και της γαλλικής γλώσσας. Πρόκειται για άτομο εργατικό, λειτουργικά αυτόνομο και ικανό προς εργασία και αυτοσυντήρηση. Είναι εξοικειωμένος με την περιοχή, καθότι διέμενε για αρκετά χρόνια, άρα σε θέση να γνωρίζει και να αξιολογεί επαρκώς τους κινδύνους. Ως εκ τούτου, κρίνεται ότι ο Αιτητής ως άμαχος δεν διατρέχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, ένεκα του επιπέδου των ένοπλων συγκρούσεων που λαμβάνουν χώρα στον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του, ήτοι την περιοχή Mombo.

 

78.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω (Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C- 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51).

 

79.          Επισημαίνεται συναφώς ότι ως προς το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει ο Αιτητής διαπιστώθηκε ότι δεδομένου του προφίλ του και της καταρχήν δυνατότητάς του να έχει πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για το ζήτημα της υγείας του και εν απουσία οποιασδήποτε μαρτυρίας περί συγκεκριμένης φαρμακευτικής αγωγής, κρίνεται ότι δεν εγείρεται κώλυμα στη επιστροφή του. Είναι δε αξιοσημείωτο ότι ο Αιτητής δεν προσκόμισε οποιοδήποτε στοιχείο που να καταδεικνύει ότι λαμβάνει συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή.

80.          Με βάση τα ενώπιον του Δικαστηρίου έγγραφα και τις δηλώσεις του Αιτητή, δεν προκύπτει ότι αυτός πάσχει από ασθένεια τέτοιας φύσεως και σοβαρότητας, ώστε να αδυνατεί να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του. Περαιτέρω, ενόψει και της εκδοθείσας απόφασης επιστροφής, δεν διαπιστώνεται ότι η κατάσταση της υγείας του είναι τέτοια που να καθιστά την εκτέλεση αυτής νομικώς ή πραγματικώς ανέφικτη.

81.          Ως προς το βαθμό της σοβαρότητας σε περιπτώσεις προσώπων που πάσχουν από κάποια ασθένεια, για να αποκλειστεί η επιστροφή του Αιτητή, θα πρέπει να είναι τέτοιος, που να συνεπάγεται, πραγματικό κίνδυνο έκθεσης σε σοβαρή, ταχεία και μη αναστρέψιμη επιδείνωση της κατάστασης της υγείας του, συνεπαγόμενη έντονους πόνους ή σημαντική μείωση του προσδόκιμου ζωής του [Βλ. X κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, σκέψη 76, απόφαση του ΕΔΑΔ, της 13ης Δεκεμβρίου 2016, Paposhvili κατά Βελγίου (CE:ECHR:2016:1213JUD004173810), § 178 και 183, και απόφαση του ΔΕΕ της 24ης Απριλίου 2018, C-353/16, EU:C:2018:276, σκέψη 40]. Εξάλλου, με πρόσφατη απόφασή του το ΕΔΔΑ προέβη σε σύνοψη της νομολογίας του σχετικά με ζητήματα υγείας. Στην υπόθεση Savran κατά Δανίας της 7ης Δεκεμβρίου 2021 (προσφυγή αριθ. 57467/15), το ΕΔΔΑ θύμισε την αρχική του νομολογία επί της απόφασης D. κατά Ηνωμένου Βασιλείου της 2ας Μαΐου 1997, προσφυγή αριθ. 30240/96, η οποία χαρακτηριζόταν από «εξαιρετικές περιστάσεις» εξαιτίας του γεγονότος ότι ο Αιτητής υπέφερε από ασθένεια η οποία δεν είναι δυνατό να θεραπευθεί, του τελευταίου σταδίου στο οποίο βρισκόταν, την έλλειψη εγγύησης η οποία θα ήταν δυνατή η απόκτηση νοσηλευτικής ή ιατρικής περίθαλψης ή η ύπαρξη οποιασδήποτε οικογένειας πρόθυμης ή ικανής να τον συνδράμει ή οποιασδήποτε άλλης μορφής κοινωνικής ή ηθικής υποστήριξη (παρ. 126). Το γεγονός ότι ο Αιτητής είναι φορέας Ηπατίτιδας Β, δεν εξικνείται, με βάση των ενώπιον του Δικαστηρίου δεδομένα, σε αυτό το υψηλό επίπεδο που απαιτεί η νομολογία του ΔΕΕ και του ΕΔΑΔ ώστε να αποτελέσει έρεισμα για τη μη επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του.

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

 

Κ. Κ. ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.