ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθ. Αρ.: 1484/2025

 

19 Μαρτίου, 2026

[Μ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

T.A.B., από Γουινέα

Αιτητής

-και-

 

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω της ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΑΣΥΛΟΥ

Καθ' ων η Αίτηση

Εμφανίσεις:

Α. Ιωαννίδη (κα) για Γ. Στυλιανού & Συνεργάτες ΔΕΠΕ, Δικηγόροι για Αιτητή.

Α. Αναστασιάδη (κα) για Βρυωνίδου, Αναστασιάδη & Φιλίππου ΔΕΠΕ, Δικηγόρος για τους Καθ' ων η Αίτηση.

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την παρούσα προσφυγή ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, επιστολής ημερομηνίας 19/05/25 (του κοινοποιήθηκε αυθημερόν) με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας, ως άκυρη, αντισυνταγματική, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε νόμιμου αποτελέσματος και είναι αποτέλεσμα πλάνης και κακής εφαρμογής του Νόμου και/ή ζητά απόφαση του Δικαστηρίου παραχώρησης στον Αιτητή καθεστώτος διεθνούς προστασίας και/ή οποιαδήποτε άλλη θεραπεία το Δικαστήριο κρίνει δίκαια υπό τις περιστάσεις. 

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Ο Αιτητής, υπήκοος Γουινέας, υπέβαλε αίτηση για διεθνή προστασία στις 29/04/22, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του στις 09/04/25 και στις 17/04/25 συντάχθηκε η έκθεση/εισήγηση. Στις 30/04/25 εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών αρμόδιος λειτουργός αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης του Αιτητή, απόφαση που αποτελεί και το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

Η συνήγορος για τον Αιτητή υιοθέτησε τους λόγους αιτήματος διεθνούς προστασίας και περιόρισε τους λόγους ακύρωσης στο ότι η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε χωρίς δέουσα έρευνα. Αποσύρθηκαν δε ρητώς οι υπόλοιποι νομικοί ισχυρισμοί.

  

Οι Καθ' ων η αίτηση με την Γραπτή τους Αγόρευση υιοθέτησαν το περιεχόμενο της ένστασης και του διοικητικού φακέλου, τονίζοντας ότι η προσβαλλόμενη με την παρούσα προσφυγή απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, μετά από δέουσα έρευνα και είναι δεόντως αιτιολογημένη.

 

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

Προτού το Δικαστήριο προβεί σε εξέταση λόγων ακύρωσης θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι ισχυρισμοί/ λόγοι ακύρωσης όπως αυτοί προβάλλονται μέσω της συνηγόρου του Αιτητή στο δικόγραφο της προσφυγής, δεν αναπτύσσονται επαρκώς στην Γραπτή Αγόρευση. Απλή επίκληση παραβίασης Νόμων και γενικών αρχών διοικητικού δικαίου, χωρίς οποιαδήποτε συγκεκριμενοποίηση δεν είναι αρκετή. Η αιτιολόγηση νομικών σημείων είναι απαραίτητη για την εξέταση λόγων ακύρωσης από το Δικαστήριο, οποιαδήποτε αοριστία ή ασάφεια, αναπόφευκτα επηρεάζει τη νομική τους βάση με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να κριθούν αναιτιολόγητοι και ανεπίδεκτοι δικαστικής εκτίμησης. Ούτε μπορούν να γίνουν αποδεκτοί ισχυρισμοί που δεν εξειδικεύονται ή δεν αιτιολογούνται, διότι με αυτό τον τρόπο το Δικαστήριο, παρόλο που ασκεί και έλεγχο ουσίας, θα οδηγείτο σε συζήτηση σχεδόν οιουδήποτε θέματος κατά παράβαση των δικονομικών διατάξεων και του ρόλου που διαδραματίζουν στον καθορισμό των επίδικων θεμάτων και της διεξαγωγής της διοικητικής δίκης. (Βλέπε Κανονισμό 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962, που εφαρμόζεται κατ΄ αναλογία και από το παρόν Δικαστήριο - Κανονισμός 2 των περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας  Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έως 2022 (3/2019), και των λεχθέντων στη  Δημοκρατία ν. Κουκκουρή (1993) 3 Α.Α.Δ. 598, Latomia Estate Ltd v. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 672, Δημοκρατία ν. Σπύρου (2007) 3 Α.Α.Δ. 533, Δημοκρατία ν. Shalaeva (2010) 3 Α.Α.Δ. 598, επίσης - Ιωσηφίδης ν. Γενικού Εισαγγελέα (1990) 3 Α.Α.Δ. 4599, Kadivari ν. Δημοκρατίας (αρ. 2) (1992) 4 Α.Α.Δ. 2924).

 

Ανεξάρτητα, όμως, της πιο πάνω διαπίστωσης αντλώντας τις εξουσίες που ορίζονται στο Άρθρο 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (Ν.73(Ι)/2018), προχωρώ σε αξιολόγηση της ουσίας του αιτήματος του Αιτητή σε συνάρτηση με τους ισχυρισμούς περί ελλιπούς δέουσας έρευνας στη βάση του περιεχομένου του διοικητικού φακέλου (στο εξής «Δ.Φ.»). 

 

Από το πρακτικό της συνέντευξης, προκύπτει, ότι ο εξεταστής-λειτουργός διενήργησε ενδελεχείς ερωτήσεις στον Αιτητή για να διαπιστώσει την αξιοπιστία των ισχυρισμών του σε συνάρτηση με τους λόγους που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του. Ο λειτουργός στο πλαίσιο της έκθεσης-εισήγησής του εντόπισε δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς, ο μεν πρώτος σχετικά με την ταυτότητα, το προφίλ την χώρα καταγωγής και τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή, ο οποίος έγινε αποδεκτός. Ο δεύτερος, ωστόσο, ισχυρισμός, αναφορικά με τον ξυλοδαρμό του ιδίου και την κακοποίηση της μητέρας του από τους θείους του οι οποίοι προσπαθούσαν να οικειοποιηθούν τα χρήματα που άφησε ο αποβιώσαντας πατέρας του, απορρίφθηκε. Στην σχετική έκθεση/εισήγηση καταγράφονται αρκετά σημεία στα λεγόμενα του Αιτητή όπου διαπιστώθηκε ασάφεια, ανεπάρκεια πληροφοριών, ασυνέπεια και έλλειψη εξειδίκευσης και ευλογοφάνειας. Ειδικότερα, ο Αιτητής δεν παρείχε επαρκείς και συγκεκριμένες πληροφορίες αναφορικά με τους θείους του. Δεν ήταν σε θέση να δώσει πληροφορίες αναφορικά με την προσωπικότητα τους, αναφέροντας απλά ότι ο μεγαλύτερος (αδερφός του πατέρα του) ήταν καλός ενώ ο μικρότερος κακός. Παράλληλα, δεν έδωσε παραδείγματα της συμπεριφοράς τους και της αλληλεπίδρασης που είχαν μαζί του ή με την μητέρα του πριν την διένεξη αναφορικά με την κληρονομιά. Ως προς την κληρονομιά, οι δηλώσεις του κρίθηκαν ανεπαρκείς, καθώς δεν ήταν σε θέση να δώσει συγκεκριμένες πληροφορίες για ενδεχόμενη ύπαρξη επίσημων εγγράφων ή διαθήκης αναφορικά με την κληρονομιά, προβάλλοντας ότι ο πατέρας τους άφησε χρήματα. Αναφορικά με το επεισόδιο ξυλοδαρμού του, ο λειτουργός κατέληξε ότι οι απαντήσεις του ήταν αντιφατικές, χωρίς συνοχή και έλλειψη ευλογοφάνειας. Ομοίως ανεπαρκείς κρίθηκαν και οι δηλώσεις του αναφορικά με την σεξουαλική κακοποίηση της μητέρας του από τον θείο του, καθώς κληθείς να περιγράψει τις συνθήκες της κακοποίησής της, ο Αιτητής πρόβαλε ότι η μητέρα του τον άφησε στο σπίτι μιας φίλης για να πάει σπίτι να πάρει κάποια πράγματα, ωστόσο πέρασαν 2-3 ώρες και δεν επέστρεψε με αποτέλεσμα να ζητήσει από τη φίλη της να την πάρει τηλέφωνο. Επέστρεψε το βράδυ και ενώ ο ίδιος κοιμόταν την άκουσε να κλαίει, τι ρώτησε τι συμβαίνει και του είπε ότι είναι καιρός να φύγει. Ως προς τις φερόμενες απειλές που δέχθηκε από τους θείους του, ανέφερε ότι τον απείλησαν στις 16/01/2021 με το λεκτικό «χρήματα ή θάνατος», χωρίς να προσδιορίζει το άτομο που τον απείλησε, τον τρόπο που λέχθηκε και το πλαίσιο κατά το οποίο έλαβε χώρα. Ερωτηθείς αν δέχθηκε άλλες απειλές μετά τις 16/01/2021, ο Αιτητής απάντησε αρνητικά, δηλώνοντας ότι δεν ξαναείδε τους θείους του μετά το συγκεκριμένο περιστατικό. Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του ανωτέρω ισχυρισμού, ο λειτουργός έκρινε ότι λόγω της προσωπικής φύσεως των γεγονότων που παρέθεσε ο Αιτητής είναι περιορισμένες οι πληροφορίες που δύναται να ανευρεθούν προς υποστήριξη των δηλώσεων του. Προχώρησε, ωστόσο, σε έρευνα όπου σύμφωνα με αναφορές σε εξωτερικές πηγές, οι κτηματικές διαφορές αποτελούν τον πυρήνα των κύριων κοινωνικοοικονομικών δραστηριοτήτων της χώρας, και το 60% των δικαστικών υποθέσεων αφορούν κτηματικές διαφορές (ερυθρά 69-66 Δ.Φ.).  

Μετά από συνολική αξιολόγηση της γενικότερης αξιοπιστίας του Αιτητή, των όσων τέθηκαν ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου υπό μορφή δηλώσεων και αποδεικτικών στοιχείων^[1] διαπιστώνω ότι η αξιοπιστία του επί αυτών των σημείων του αιτήματος του, δεν τεκμηριώνεται. Η πλήρης εικόνα που διαμορφώνεται μέσω των στοιχείων του φακέλου του, κατόπιν ορθολογικής ανάλυσης και δίκαιης στάθμισής τους^[2], επιβεβαιώνει τα συμπεράσματα του λειτουργού. Το αφήγημα του Αιτητή εμπεριέχει δηλώσεις από τις οποίες ελλείπουν βιωματικά στοιχεία, ευλογοφάνεια, συνοχή και λεπτομέρεια που να τεκμηριώνουν προσωπική εμπλοκή και δίωξη. Δεν παρείχε κάθε διαθέσιμη βοήθεια στον εξεταστή για τη διαπίστωση των στοιχείων της υπόθεσής του, ούτε τεκμηρίωσε τους ισχυρισμούς του με επαρκή λεπτομέρεια. (Άρθρο 18 του περί Προσφύγων Νόμου 2000 έως 2025 (Ν. 6(Ι)/2000)), βλέπε επίσης Πρακτικός Οδηγός της ΕΑΣΟ: Αξιολόγηση των Αποδεικτικών Στοιχείων, Μάρτιος 2015, σελ.11 και Evidence and credibility assessment in the context of the Common European Asylum System της EUAA, February 2023, σελ.57-72, 103-112, 120-131, επίσης, § 205 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων, του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών). Ειδικότερα, παρά την κατ’ ισχυρισμό στοχοποίηση του από μέλη της οικογένειας του, ήτοι τους θείους του, ο ίδιος δεν κατόρθωσε να αποδώσει λεπτομέρειες που να δημιουργούν μία συνολική και βιωματική εικόνα των γεγονότων. Το αφήγημα αναφορικά με τον φερόμενο ξυλοδαρμό του και τις απειλές που κατ’ ισχυρισμόν δέχθηκε στερούνται επάρκειας πληροφοριών, παραστατικότητας και βιωματικής περιγραφής. Δεν θα μπορούσε, συνεπώς, να τύχει του ευεργετήματος της αμφιβολίας, το οποίο δίνεται μόνο όταν έχουν προσκομισθεί όλα τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία και όταν ο εξεταστής είναι γενικά ικανοποιημένος από την αξιοπιστία του Αιτητή (Βλέπε §204 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών). Από τα γεγονότα της περίπτωσης του σε συνάρτηση με τα στοιχεία του φακέλου και τις αιτιάσεις του, δεν προκύπτει να συντρέχουν στο πρόσωπο του εκείνα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά κριτήρια που μπορούν να στοιχειοθετήσουν το γεγονός ότι εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του και δεν επιθυμεί να επιστρέψει σε αυτή λόγω δικαιολογημένου φόβου δίωξης (§37-38 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων, του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών). Το αφήγημα του Αιτητή ενέχει στοιχεία ασυνεπειών και αντιφάσεων. Παρουσιάζονται σωρεία πληροφοριών που δημιουργούν ισχυ­ρούς λόγους αμφισβήτησης της αλήθειας των δηλώσεων του και ο ίδιος δεν έχει παράσχει ικανοποιητικές εξηγήσεις των προβαλλόμενων ανακριβειών του.^[3] Σημειώνεται ότι ο Αιτητής θα αναμενόταν να είναι πιο συγκεκριμένος λόγω της ισχυριζόμενης προσωπικής του εμπειρίας, να παράσχει κάθε διαθέσιμη βοήθεια τόσο στο Δικαστήριο όσο και στον εξεταστή για τη διαπίστωση των στοιχείων της υπόθεσής του. Δεν έχει τεκμηριώσει με τις αιτιάσεις του ότι έχει καταδικασθεί, συλληφθεί, ή καταζητείται είτε από τις αρχές της χώρας του, είτε ότι καταδιώκεται από άλλους φορείς δίωξης (Βλέπε Άρθρα 3Α και 3Β του περί Προσφύγων Νόμου 2000 έως 2025 (Ν. 6(Ι)/2000)). Επομένως, η κατάληξη της Υπηρεσίας Ασύλου είναι αιτιολογημένη, λήφθηκε μετά από δέουσα έρευνα και στα πλαίσια του Νόμου καθότι από τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον της και από τις παραστάσεις του Αιτητή δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου 2000 έως 2025 (Ν. 6(Ι)/2000).

 

Ως προς το εάν η περίπτωση του εμπίπτει στις προϋποθέσεις παροχής καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας, ο λειτουργός εξέτασε κατά πόσο θα υπόκειτο σε περίπτωση επιστροφής του στην χώρα καταγωγής σε οποιαδήποτε τέτοια σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη ως προσδιορίζεται στο Άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου 2000 έως 2025, (Ν.6(Ι)/2000) και κατέληξε ότι τέτοιος κίνδυνος δεν υφίσταται. Ουδείς εκ των ισχυρισμών που πρόβαλε τεκμηριώνει την ύπαρξη ουσιωδών λόγων ώστε να πιστεύεται ότι ο ίδιος προσωπικά, σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του, θα υποβληθεί σε κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης ή σε βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία, ειδικά δε ως προς το σκέλος της διακινδύνευσης λόγω βίας ασκούμενης αδιακρίτως σε καταστάσεις ένοπλης σύρραξη ο λειτουργός σημειώνει ότι βάσει των διαθέσιμων πληροφοριών από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης επιβεβαιώνεται ότι στην περιοχή του Αιτητή δεν παρατηρούνται συνθήκες ένοπλων συγκρούσεων. Σχετικά με την γενικότερη κατάσταση στη Γουινέα, σύμφωνα με δημοσίευμα του Κέντρου Στρατηγικών και Αμυντικών Μελετών (Center for Strategic and Defense Studies) η χώρα αντιμετωπίζει μακροχρόνιο υψηλό ποσοστό εγκληματικότητας, με την ληστεία να είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη σε πολλές περιοχές[4], χωρίς, ωστόσο, να γίνεται αναφορά σε ένοπλες συγκρούσεις ή συρράξεις. Από αναθεωρημένη έρευνα του Δικαστηρίου αναφορικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στην χώρα καταγωγής του Αιτητή, σύμφωνα με στοιχεία από τη βάση δεδομένων ACLED[5] (The Armed Conflict Location & Event Data Project), επιβεβαιώνονται τα στοιχεία της έκθεσης-εισήγησης. Εξάλλου, ούτε ο Αιτητής επικαλέστηκε ότι υπάρχει ένοπλη σύρραξη και/ή αδιάκριτη βία στην περιοχή του είτε κατά τη διαδικασία εξέτασης της αίτησης ασύλου είτε στην κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία. Ως εκ τούτου, παρέλκει περαιτέρω διερεύνηση των προσωπικών περιστάσεων του Αιτητή για λόγους εφαρμογής της «αναπροσαρμοσμένης κλίμακας» όπως αυτή απορρέει από τη Νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.[6]

 

Για όλους τους πιο πάνω λόγους, δεν διαπιστώνω ελλιπή έρευνα αλλά ούτε πλάνη περί το νόμο και των πραγματικών δεδομένων που λήφθηκαν υπόψη από την Υπηρεσία Ασύλου κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης (Αντώνης Ράφτης ν. Δημοκρατίας, (2002) 3 Α.Α.Δ. 345 ) ούτε προκύπτει ανεπαρκής αιτιολόγηση της διοικητικής απόφασης (Βλέπε Φράγκου ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ.270). Το Δικαστήριο μετά από έλεγχο νομιμότητας/ορθότητας και πραγματικό έλεγχο των περιστάσεων του Αιτητή, όπως αναλύεται ανωτέρω, καταλήγει στο ίδιο εύρημα ότι δηλαδή δεν μπορεί να του αναγνωριστεί το καθεστώς του πρόσφυγα ή συμπληρωματικής προστασίας.

 

Συνεπώς, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται με €1300 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

 

 

 

Μ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.