ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.1747/24

 

26 Μαρτίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

F. N. Β.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κος Ι. Ιωάννου, Δικηγόρος για Αιτητή

Κα Π. Βρυωνίδου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή ο αιτητής αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημ.24/04/24, η οποία κοινοποιήθηκε αυθημερόν, δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτησή διεθνούς προστασίας, ως άκυρης και στερούμενης νομικού αποτελέσματος.

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, ο αιτητής κατάγεται από το Καμερούν, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 21/02/22 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας στις 21/03/22 (ερ.4-6, 34).

Στις 19/03/24 διεξήχθη συνέντευξη με τον αιτητή από την Υπηρεσία προς εξέταση του αιτήματός ασύλου, όπου του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.26-34). Μετά το πέρας της συνέντευξης ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση- Εισήγηση και στις 26/03/24 η αίτηση διεθνή προστασία απορρίφθηκε (ερ.80-96).

Ακολούθως, ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία του δόθηκε διά χειρός στις 24/04/24, σε γλώσσα την οποία κατανοεί (ερ.98, 6).

Στην επίδικη αίτηση ο αιτητής κατέγραψε ότι έφυγε από τη χώρα καταγωγής του λόγω της «πολιτικής κρίσης (αγγλόφωνη κρίση)». Ως εξηγεί, ο αιτητής ήταν αγρότης και υπέστη βασανιστήρια, απειλές κατά της ζωής του, οι φάρμα του καταστράφηκε, μαζί με τη σοδειά του, τα οποία ήταν το μόνο μέσο βιοπορισμού του, απήχθη από ομάδες αποσχιστών, οι οποίοι απαίτησαν λύτρα 2 εκατομμυρίων φράγκων Καμερούν. Παράλληλα, ως αναφέρει, ο στρατός επιτέθηκε στην οικία του, τον έβγαλαν έξω και τον βασάνισαν, αναγκάζοντας τον να περπατά στο ένα του γόνατο, τον χτύπησαν, αφήνοντας του ουλές σε διάφορα μέρη του σώματος του και μετά τον απείλησαν να φύγει από τη χώρα και ότι αν επιστρέψει θα τον βασανίσουν ή θα τον σκοτώσουν, καθώς τον κατηγόρησαν, ως αναφέρει, ότι είναι με το μέρος των αποσχιστών.

Στη συνέντευξη ο αιτητής ανέφερε ότι γεννήθηκε στην Mamfe, ακολούθως σπούδασε στη Bamenda και τη Yaounde (έλαβε πτυχίο πανεπιστημίου) και διέμενε από το 2019 μέχρι που έφυγε από τη χώρα (περί τα 4 χρόνια, ως αναφέρει), στη Douala. Ο πατέρας του απεβίωσε το 2000, η μητέρα του απεβίωσε κι’ αυτή 3 μήνες μετά, έκτοτε τον φρόντιζε η γιαγιά του, η οποία απεβίωσε προτού φύγει ο αιτητής από το Καμερούν, δεν έχει αδέλφια, ούτε παιδιά, όμως έχει ευρύτερη οικογένεια στο Καμερούν.

Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής ανέφερε ότι έφυγε από το Καμερούν λόγω του ότι ανήκει στο κίνημα SCNC (Southern Cameroon National Council) και κάθε 1^η Οκτωβρίου έκαναν διαδηλώσεις. Ο στρατός, ως ανέφερε, στοχοποίησε όλους του ηγέτες του κινήματος και πήγαν σπίτι του αιτητή, τον κατηγόρησαν ότι είναι αποσχιστής, τον πήραν σε στρατόπεδο και τον βασάνισαν, έβαλαν πιπέρι στα μάτια του, τον πήραν σε άλλο μέρος και ζήτησαν λύτρα για να τον ελευθερώσουν και τότε του, επειδή, ως αναφέρει, ήταν ο πιο οξυδερκής, του είπαν να φύγει από τη χώρα, παρότι ο ίδιος δεν ήθελε. Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής επιβεβαίωσε ότι ο λόγος που έφυγε από τη χώρα είναι ο στρατός.

Σε σειρά ερωτήσεων σχετικά με το SCNC ο αιτητής ανέφερε ότι πρόκειται για κίνημα που μάχεται για τους αγγλόφωνους, στο οποίο εντάχθηκε όταν ήταν 18 ετών, λόγω του ότι, ως ανέφερε, ταυτίζεται με τα επιχειρήματα του, εξηγώντας ότι οι Αρχές γνώριζαν ότι είναι μέλος του εν λόγω κινήματος επειδή λάμβανε μέρος σε διαδηλώσεις κάθε 1^η Οκτωβρίου, στις οποίες εμπλεκόταν στη διοργάνωση, χωρίς να είναι σε θέση να δώσει λεπτομέρειες σχετικά με τον ρόλο του, το πότε το κίνημα δημιουργήθηκε, ποιος είναι ο αντιπρόεδρος του και την ιδεολογία του.

Ερωτώμενος πότε τον άρπαξε ο στρατός από το σπίτι του ο αιτητής ανέφερε ότι ήταν την 01/10/21, χωρίς να γνωρίζει πως τον ήξεραν και το σπίτι του (στο Mamfe). Καλούμενος να εξηγήσει γιατί προηγουμένως ανέφερε ότι διέμενε στην Douala τότε ο αιτητής ανέφερε ότι έκανε αγροτικές εργασίες και δεν γνώριζε που τον μετέφεραν, κρατήθηκε όμως για 2 μήνες (Οκτώβριο-Νοέμβριο). Ερωτώμενος σχετικά με τα χρήματα που – ως ισχυρίστηκε – κατέβαλε για να τον αφήσουν ελεύθερο ανέφερε ότι τον απείλησαν και σε ακόλουθη ερώτηση γιατί τον ελευθέρωσαν αφού είχε στοχοποιηθεί ο αιτητής ανέφερε ότι είχε ένα παιδικό του φίλο που τον βοήθησε, ο οποίος ήταν στρατιώτης, χωρίς να είναι σε θέση να δώσει περαιτέρω λεπτομέρειες επί τούτου.

Ερωτώμενος για τον ισχυρισμό του ότι οι αποσχιστές πήραν χρήματα απ’ αυτόν ο αιτητής ανέφερε ότι αυτό έγινε το 2021, προτού τον αρπάξει ο στρατός, προς χρηματοδότηση της δράσης τους. Ερωτώμενος γιατί έφυγε ένα χρόνο μετά απ’ αυτό (δεδομένου του κινδύνου που αντιμετώπιζε, σύμφωνα με τα λεγόμενα του) ο αιτητής ανέφερε ότι τον βοήθησε ένας φίλος του, ο οποίος του είπε να μείνει στη Douala και ήταν αυτός που διευθέτησε όλα τα έγγραφα του και είναι λόγω αυτού που δεν τον έβλαψαν.

Καλούμενος να απαντήσει αν γνωρίζει το όνομα που, σύμφωνα με πηγές που εντόπισαν οι καθ’ ων η αίτηση, είναι το όνομα του ηγέτη του SCNC (ο αιτητής είχε αναφέρει άλλο όνομα) ανέφερε ότι είναι μείξη ηγετών (mix leaders) και ερωτώμενος να αναφέρει ποιες θα είναι οι συνέπειες επιστροφής του στο Καμερούν ο αιτητής ανέφερε ότι θα βασανιστεί ή θα τον σκοτώσουν, λόγω του ότι στοχοποιήθηκε.

 

Οι καθ’ ων η αίτηση, εξετάζοντας τα λεγόμενα του αιτητή στην αίτηση και τη συνέντευξη, κατέταξαν αυτούς στους ακόλουθους ουσιώδεις ισχυρισμούς.

1.    Ταυτότητα, χώρα καταγωγής, προφίλ και τόπος διαμονής του αιτητή

2.    Ισχυριζόμενα προβλήματα από την κυβέρνηση εξαιτίας εμπλοκής του σε κίνημα

Οι καθ’ ων η αίτηση αποδέχθηκαν τον 1^ον εκ των ως άνω ισχυρισμών, απέρριψαν δε τον 2^ο ισχυρισμό ως αναξιόπιστο.

Αναφορικά με τον 2^ο ως άνω ισχυρισμό κρίθηκε ότι ο αιτητής υπέπεσε σε αντιφάσεις και τα λεγόμενα του παρουσιάζουν έλλειψη ευλογοφάνειας, λεπτομερειών, αλλά και επαρκών πληροφοριών. Ειδικότερα αξιολογήθηκε αρνητικά το ότι ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να παραθέσει λεπτομέρειες και βιωματικά στοιχεία αναφορικά με το κίνημα στο οποίο κατ’ ισχυρισμό μετείχε, την ιδεολογία και τον σκοπό του, ούτε να εξηγήσει τον ρόλο του ιδίου στα πλαίσια των διαδηλώσεων στις οποίες μετείχε. Περαιτέρω εντοπίστηκε ότι ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να αναφέρει πότε δημιουργήθηκε το κίνημα και τους ηγέτες αυτού, ούτε να εξηγήσει το ότι στην επίδικη αίτηση δεν είχε αναφέρει κάτι σχετικά με το κίνημα αυτό, η συμμετοχή του στο οποίο – σύμφωνα με τα λεγόμενα του – ήταν και η γενεσιουργός αιτία για τη σύλληψη και κράτηση του από τον στρατό του Καμερούν. Δεδομένου το ότι, ως κρίθηκε, τα όσα ανέφερε ήταν το «μοναδικό τεκμήριο προς υποστήριξη του αιτήματος του», δεν κρίθηκε σκόπιμο να γίνει έρευνα σε διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ) έτσι ώστε να εξεταστεί η εξωτερική συνοχή των λεγομένων του και, συνεπεία των ελλείψεων που είχαν εντοπιστεί στην εσωτερική συνοχή των ισχυρισμών του, ο 2^ος ουσιώδης ισχυρισμός απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος.

Κατά την αξιολόγηση κινδύνου, και επί τη βάσει του ισχυρισμού που έχει γίνει αποδεκτός, ήτοι του προφίλ του, κατόπιν και ανασκόπησης της γενικής κατάστασης ασφαλείας στον τόπο καταγωγής του (Mamfe / Southwest Region), κατέληξαν ότι εκεί ενδεχομένως να υφίσταται κίνδυνος για τη ζωή ή τη σωματική του ακεραιότητα, όμως, δεδομένου και του προφίλ του αιτητή, κρίθηκε ότι ο τόπος τελευταίας διαμονής του (Douala / Littoral Region), αλλά και η Yaounde (όπου διέμενε στο παρελθόν) «αποτελούν αμφότερες εναλλακτική επιλογή σε περίπτωση επιστροφής του», όπου δεν υφίσταται εύλογη πιθανότητα αυτός να εκτεθεί σε κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης.   

Συνεπεία των ως άνω η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε απόφαση επιστροφής του αιτητή στη χώρα καταγωγής του.

Κατά τις διευκρινήσεις ο ευπαίδετος συνήγορος του αιτητή απέσυρε ρητά τους λοιπούς νομικούς ισχυρισμούς, προωθώντας τελικά μόνο τους ισχυρισμούς περί μη δέουσας έρευνας κατά την επίδικη διαδικασία.

Οι καθ' ων η αίτηση αντέταξαν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη, λήφθηκαν υπόψη και αξιολογήθηκαν άπαντες οι ισχυρισμοί του αιτητή, είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και ορθή επί της ουσίας αυτής, ζητώντας γι’ αυτό απόρριψη της προσφυγής.

Δεδομένου ότι ο ως άνω μόνος προωθούμενος από τον αιτητή ισχυρισμός συμπλέκεται άρρηκτα με την επί της ουσίας ορθότητα της επίδικης απόφασης, προχωρώ λοιπών με επί της ουσίας εξέταση της, εξ υπαρχής και επί όλων των ενώπιον μου στοιχείων, η οποία τελείται σε κάθε περίπτωση (βλ. και Ε.Δ.Δ.Δ.Π. Αρ.107/2023, Q. B. T. v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημ.11/02/25).

Προχωρώ λοιπόν με αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων και ισχυρισμών.

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, αναφέρεται στην σελ.98, ότι «[...] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.». Στην σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] οι δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […] Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.»

Ενόψει των ως άνω θα συμφωνήσω με όλα τα επιμέρους ευρήματα και την κατάληξη των καθ’ ων η αίτηση επί της αξιοπιστίας του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού του αιτητή, καθώς τα όσα ανέφερε, ως καταγράφεται επαρκώς στην επίδικη έκθεση (ερ.89-90), στερούνταν επί παντός και σε όλη τους την έκταση κάθε ψήγματος εύλογα αναμενόμενης λεπτομέρειας και βιωματικού στοιχείου και – επιπροσθέτως - έβριθαν κενών, ασαφειών και προφανών αντιφάσεων. Σημειώνω ενδεικτικά ότι ουδέν στοιχείο, λεπτομέρεια ή και σαφές χρονικό πλαίσιο ήταν σε θέση να αναφέρει τόσο σχετικά με την κατ’ ισχυρισμό σύλληψη του από τον στρατό και τη φυλάκιση του, την μετέπειτα απελευθέρωση του όσο και σχετικά με την κατ’ ισχυρισμό δίωξη του από τους αποσχιστές. Επί όλων των όσων ανέφερε ο αιτητής παρέμεινε γενικόλογος, εν πολλοίς μονολεκτικός στις αποκρίσεις του, χωρίς τελικά αυτός να παραθέτει μια πλήρη, συνεκτική και με εύλογα αναμενόμενες λεπτομέρειες περιγραφή των βιωμάτων του. Σημειώνω επίσης ότι – ως εντοπίστηκε από τους καθ’ ων η αίτηση – ο αιτητής δεν είχε αναφέρει στην επίδικη αίτηση τίποτε περί εμπλοκής του στο κίνημα SCNC και ούτε ήταν σε θέση να εξηγήσει γιατί, δεδομένου ότι κατά τον χρόνο που αυτός τοποθέτησε τόσο τη σύλληψη του από τον στρατό όσο και τη δίωξη που υπέστη από τους αποσχιστές (τα οποία τοποθέτησε στη Mamfe), αυτός είχε προηγουμένως αναφέρει ότι διέμενε στη Douala.

Ενόψει των ως άνω δεν έχω τίποτε να προσθέσω αναφορικά με την εσωτερική συνοχή των λεγομένων του αιτητή που άπτονται του 2^ου ισχυρισμού, πέραν όσων επί τούτου καταγράφονται στην επίδικη έκθεση, τα οποία και παρατίθενται πιο πάνω, στα πλαίσια της παρούσης, τα οποία δεν θεωρώ σκόπιμο να επαναλάβω εκ νέου στο σημείο αυτό.

Επί της εξωτερικής αξιοπιστίας των λεγομένων του αιτητή θα πρέπει να σημειωθεί ότι εδώ δεν έγινε έρευνα από τους καθ’ ων η αίτηση σε ΠΧΚ. Παρά λοιπόν του ότι, δεδομένων των καταφανών ελλείψεων που διαπιστώνονται στην εσωτερική συνοχή, ενδεχομένως να μην ήταν απαραίτητη τέτοια έρευνα, για σκοπούς πληρότητας αξίζει να σημειωθούν οι πιο κάτω πληροφορίες (ΠΧΚ), δεδομένων των αναφορών του αιτητή.

Η Διεθνής Αμνηστία και το Human Rights Watch (HRW) κάνουν λόγο για μη τήρηση και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε εκτεταμένο βαθμό στα πλαίσια της κρίσης στις Αγγλόφωνες επαρχίες.[1]

Αναφορά της οργάνωσης Human Rights Watch εκδοθείσα αναφέρει την ύπαρξη ισχυρών ενδείξεων ότι οι άμαχοι οι οποίοι εκλαμβάνονται ως συνεργαζόμενοι με την κυβέρνηση στοχοποιούνται από τους αποσχιστές για εκβιασμούς, βασανισμούς και δολοφονίες.[2] Βάσει αναφοράς του ανεξάρτητου ιδρύματος Bertelsmann Stiftung[3], οι αποσχιστές στοχοποιούν αμάχους μεταξύ άλλων ως αντίποινα για αποδιδόμενη συνεργασία με την κυβέρνηση.[4] Άρθρο της εφημερίδας The African Observer, του 2023, αναφέρει ότι οι ένοπλες ομάδες συχνά κατηγορούνται για δολοφονίες, απαγωγές ή και τραυματισμούς αμάχων, τους οποίους κατηγορούν ότι συνεργάζονται με τις αρχές του Καμερούν.[5]

Τα Ηνωμένα Έθνη σημειώνουν υπάρχουν « […] αναφορές για βίαιες ενέργειες που καταλήγουν σε καταστροφή νοσοκομείων, σχολείων και ολόκληρων χωριών στις εν λόγω περιοχές τις οποίες έχουν διαπράξει μη κυβερνητικές ένοπλες ομάδες και μέλη των ενόπλων δυνάμεων του κυβερνώντος κόμματος […]»[6],  ενώ το HRW, σε πρόσφατη Έκθεσή του, και η Διεθνής Αμνηστία επίσης αναφέρουν πως στις ενέργειες αυτές προβαίνουν κυβερνητικοί και μη κυβερνητικοί δρώντες[7].  Επί τούτου καταγράφεται ότι «[σ]τις ΝΔ και ΒΔ επαρχίες, υψηλά επίπεδα ανασφάλειας συνεχίζονταν. Η παρουσία κρατικών σωμάτων ασφαλείας – αστυνομία, χωροφυλακή, στρατός – είναι συγκεντρωμένη κατά μήκος των κύριων οδικών αρτηριών και στις πόλεις, ενώ οι μη κρατικές ένοπλες ομάδες εντοπίζονται κυρίως στις αγροτικές περιοχές.»[8].

Σε COI QUERY του EASO, ημ.14/06/21, αναφέρεται ότι ο εκτοπισμός πληθυσμού από τα σπίτια του είναι συχνό φαινόμενο λόγω της γενικευμένης βίας, οι οποίοι εκτοπισθέντες βρίσκουν συχνά καταφύγιο σε αγροτικές ή δασώδεις εκτάσεις κοντά στον τόπο διαμονής τους:

«According to OCHA 712 180 IDPs were within or displaced in the North-West and South-West regions as of March 2021. Violence in the aforementioned regions resulted in multiple population displacements and over 1 427 people were forced to flee their homes only in March 2021, seeking shelter and safety in nearby bushes, villages and towns. ⁷¹ More than 10 000 people, mainly in Menchum division in the North-West region, were forced to flee their villages in April 2021 and IDPs reached the number of 712 800.⁷² For the same reference period , a UNHCR map depicting the locations of UNHCR persons of concern mentions that as of April 2021 there were 1 032 942 internally displaced persons, the majority of whom seem to be situated in the Far North, North-West and South-West regions.⁷³ »[9]

Πηγές των Ηνωμένων Εθνών αναφέρουν τα εξής:

«Με την κλιμακούμενη βία ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και τις μη-κρατικές ένοπλες ομάδες στις Νοτιοδυτικές και Βορειοδυτικές περιοχές τού Καμερούν κατά το 2019, ο άμαχος πληθυσμός είναι αντιμέτωπος με σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων […] μαζικό εκτοπισμό, επιθέσεις κατά περιουσιών, κάψιμο σπιτιών και χωριών, διαχωρισμός οικογενειών, απώλεια εγγράφων ταυτοποίησης, αυθαίρετη σύλληψη και κράτηση […] έλλειψη πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες που έχουν επηρεασθεί από την κρίση και σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων (δολοφονίες, στρατολόγηση παιδιών, απαγωγές, έμφυλη βία, κ.ά. […] Επιθέσεις κατά χωριών, κάψιμο σπιτιών και δολοφονίες έχουν καταγραφεί.».[10]

Εκ των ως άνω ΠΧΚ καθίσταται σαφές ότι τα όσα ανέφερε ο αιτητής περί διώξεως του αγγλόφωνου πληθυσμού από τους αποσχιστές, αδιακρίτως ασκούμενης βίας στα πλαίσια συγκρούσεων των κυβερνητικών δυνάμεων με αποσχιστές συνάδουν με διαθέσιμες πληροφορίες, οι οποίες καταγράφουν μια έκρυθμη κατάσταση, με ένοπλες συγκρούσεις και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από αμφότερες τις μαχόμενες πλευρές. Όμως εν προκειμένω η καταφανής έλλειψη εσωτερικής συνοχής των λεγομένων του, ως ανωτέρω – με αναφορές και στην επίδικη έκθεση – λεπτομερώς εξηγείται, δεν μπορεί να υπερκερασθεί από το ότι – ως γενικές πληροφορίες -  επιβεβαιώνεται ότι συμβάντα ως αυτά που ο αιτητής εδώ περιγράφει λαμβάνουν χώρα στο Καμερούν. Σημειώνω ότι αν το ότι συνάδει μια πληροφορία που δίδει ένας αιτητής με ΠΧΚ θεωρείτο αρκετό από μόνο του ώστε να ανατραπεί ένα εύρημα περί παντελούς ελλείψεως εσωτερικής συνοχής, θα οδηγούσε σε αποδοχή ισχυρισμών που στερούνται κάθε ψήγματος βιωματικού στοιχείου αλλά και εύλογα αναμενόμενων λεπτομερειών και θα απέληγε τελικώς, θεωρώ, σε «αφελή και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης» (βλ. και ανωτέρω απόσπασμα από εγχειρίδιο EASO). Ως εξάλλου στο ίδιο εγχειρίδιο, σελ.97, αναφέρεται «[…] είναι αναγκαία η επαγρύπνηση για καταστάσεις στις οποίες ορισμένοι αιτούντες μπορεί να προσαρμόσουν τους ισχυρισμούς τους ώστε να είναι συνεπείς με συναφείς ΠΧΚ, οι οποίες κατά την άποψή τους θα στηρίξουν την αίτησή τους.» Επίσης, στη σελ.131, τονίζεται σχετικώς ότι «[η] γενικευμένη προσβασιμότητα πολλών πηγών ΠΧΚ, μέσω του διαδικτύου ή άλλων μέσων ενημέρωσης, συνεπάγεται την ανάγκη οι δικαστικοί λειτουργοί να έχουν υπόψη τους την πιθανότητα ορισμένες αιτήσεις διεθνούς προστασίας να έχουν καταρτιστεί κατά τρόπο ώστε να είναι συνεπείς με τις συναφείς ΠΧΚ.».

Καταλήγω λοιπόν ότι όσα ο αιτητής αναφέρει αποτελούν επινόημα του ιδίου, στη βάση ενός συνονθυλεύματος – κατά τόπους ασυνάρτητων και εν μέρει αντιφατικών μεταξύ τους ισχυρισμών – οι οποίοι συνάδουν με σχετικά ΠΧΚ για την κατάσταση που επικρατεί στα πλαίσια της λεγόμενης αγγλόφωνης κρίσης, προκειμένου να στηρίξει, εδώ ανεπιτυχώς, την επίδικη αίτηση.

Ενόψει των ως άνω διαπιστώσεων μου, στην απουσία λοιπόν εδώ περαιτέρω μαρτυρίας που θα συμπλήρωνε τα κενά, αντιφάσεις και ελλείψεις, ως ανωτέρω καταγράφονται, είναι η κατάληξη μου ότι τα πολλά και καίρια σημεία εκ των οποίων διαβρώνεται μοιραία και η αξιοπιστία των λεγομένων του αιτητή παραμένουν και συνεπώς, για τον λόγο αυτό, ουδείς εκ των ισχυρισμών του μπορεί να γίνει εν προκειμένω αποδεκτός, καθότι οι σημαντικές ελλείψεις εσωτερικής συνοχής δεν αφήνουν περιθώριο αποδοχής τους. 

Σε σχέση τώρα με τον τόπο διαμονής του αιτητή παρατηρώ ότι εν προκειμένω οι καθ’ ων η αίτηση, παρότι διεξάγουν έρευνα σχετικά με το Mamfe/Southwest, το οποίο αποτελεί τον τόπο καταγωγής του αιτητή, τελικά καταλήγουν, χωρίς να ξεκαθαρίζουν την πορεία μέσα από την οποία κατέληξαν στο τελικό εύρημα ότι ο αιτητής μπορεί να επιστρέψει, με δεδομένο το προφίλ του, τόσο στην Douala όσο και στη Yaounde. Όμως, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του αιτητή είναι προφανές ότι ο τόπος τελευταίας διαμονής του, από το 2019 μέχρι το 2022, όταν και έφυγε από το Καμερούν, ήταν η Douala. Συνεπώς θεωρώ ότι είναι λανθασμένη η πορεία που ακολουθήθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση, καθώς θα έπρεπε εξ υπαρχής να είχε οριστεί ως τόπος διαμονής (και συνεπώς τόπος επιστροφής) η Douala. Δεδομένης της εξουσίας του Δικαστηρίου για πλήρη και εξ υπαρχής έλεγχο των ενώπιον του στοιχείων, προχωρώ σ’ αυτή τη βάση σε επικαιροποιημένη αξιολόγηση της κατάστασης ασφαλείας στον ορθό τόπο διαμονής του αιτητή, ήτοι στη Douala.

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED, κατά τους τελευταίους δώδεκα μήνες (τελευταία επικαιροποίηση στις 13/02/26), σημειώθηκαν 17 περιστατικά ασφαλείας στη Douala, περιφέρεια Littoral του Καμερούν, τα οποία οδήγησαν σε 30 θανάτους και τα οποία κατατάσσονται ως εξής: 8 περιστατικά διαδηλώσεων (demonstrations) που προκάλεσαν 26 θανάτους, 6 περιστατικά πολιτικής βίας (political violence) που οδήγησαν σε 11 θανάτους και 4 περιστατικά καταστολής (repression), με 10 θανάτους. [11] Για την ίδια με την ως άνω περίοδο, σε ολόκληρη την περιφέρεια Littoral σημειώθηκαν 28 περιστατικά ασφαλείας, τα οποία οδήγησαν σε 31 θανάτους.[12] Ο πληθυσμός της πόλης Douala εκτιμάται περί τα 4,5 εκατομμύρια κατοίκων [13], ενώ της περιφέρειας Littoral περί τα 4,6 εκατομμύρια κατοίκων [14].

Είναι κατάληξη μου, αποτιμώντας τις ως άνω πληροφορίες, ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στην περιοχή όπου διέμενε, και στην οποία εύλογα αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του στην περιοχή. Δεν μπορώ δε να εντοπίσω ιδιαίτερες περιστάσεις, δεδομένης της απόρριψης του αφηγήματος περί του ότι στοχοποιήθηκε και διώχθηκε λόγω της ιδιότητας του ως εκπαιδευτικός, που επιτείνουν τον κίνδυνο ειδικώς για τον αιτητή σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό της περιοχής, στη βάση και της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας»[15] (βλ. απόφαση ΔΕΕ, ημ.10/06/21, C-901/19, CF and DN).

Προς τα ως άνω λαμβάνω υπόψη και συνυπολογίζω ότι ο αιτητής είναι υγιής, ενήλικας, 32 ετών σήμερα, έζησε για πολλά χρόνια στη Douala, έχει πανεπιστημιακή μόρφωση και εργασιακή εμπειρία και διατηρεί οικογενειακό δίκτυο στη χώρα καταγωγής (ερ.31-32), τα οποία επιτρέπουν εύλογα να θεωρηθεί ότι θα έχει τα κατάλληλα μέσα να εξασφαλίσει – έστω προσωρινά – στήριξη και εν καιρώ να βιοποριστεί και να εξασφαλίσει τα προς το ζην, παρά τις όποιες αντιξοότητες ήθελε αντιμετωπίσει. Οιαδήποτε άλλη εξέταση περί των συνθηκών επιστροφής του αιτητή (στα πλαίσια ελέγχου της απόφασης επιστροφής), δεδομένης της διαπίστωσης ότι δεν συντρέχουν εδώ οι προϋποθέσεις παροχής διεθνούς προστασίας αλλά και της απουσίας κάποιου συγκεκριμένου ισχυρισμού προς αυτή την κατεύθυνση, δεν μπορεί να γίνεται βεβαίως in abstracto.

Έπεται λοιπόν ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα αρ.3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου. Δεδομένων δε των ως άνω διαπιστώσεων μου δεν θεωρώ ότι επιστροφή του αιτητή συνιστά επαναπροώθηση του, κατά παράβαση των αρ.2 και 3 της ΕΣΔΑ.

Τα ως άνω σφραγίζουν την τύχη της προσφυγής.

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.