ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθ. Αρ.: 3534/24

 

09 Μαρτίου, 2026

[Μ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

     A.O.O. εκ Νιγηρίας

Αιτήτρια

   -και-

 

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΑΣΥΛΟΥ

 

Καθ' ων η Αίτηση

Εμφανίσεις:

Ο. Ηλιάδης (κος) για Α. Λαζάρου (κα), Δικηγόρος για την Αιτήτρια.

Μ. Φιλίππου (κα) για Βρυωνίδου, Αναστασιάδη & Φιλίππου Δ.Ε.Π.Ε., Δικηγόροι για τους Καθ' ων η Αίτηση.

Η Αιτήτρια Παρούσα.

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

Με την παρούσα προσφυγή η Αιτήτρια προσβάλλει την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, επιστολής ημερομηνίας 09/08/24 (της κοινοποιήθηκε αυθημερόν) με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά της για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας, ως άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος και/ή ζητά  απόφαση του Δικαστηρίου για την παραχώρηση σε αυτήν καθεστώτος πρόσφυγα ή δικαιούχου συμπληρωματικής προστασίας και/ή οποιαδήποτε άλλη θεραπεία υπό τις περιστάσεις.

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Η Αιτήτρια υπέβαλε αίτηση για διεθνή προστασία στις 15/11/22, στις 21/02/24  πραγματοποιήθηκε η προσωπική συνέντευξη της και στις 23/07/24 εκδόθηκε η σχετική έκθεση/εισήγηση με την οποία εισηγείτο την απόρριψη του αιτήματος της. Αυθημερόν, εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών λειτουργός ενέκρινε την εισήγηση, αποφασίζοντας παράλληλα την επιστροφή της Αιτήτριας στη Νιγηρία,  απόφαση που αποτελεί και το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

Κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία, ο συνήγορος της Αιτήτριας περιόρισε τους λόγους ακύρωσης στο ότι η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε χωρίς τη διεξαγωγή δέουσας έρευνας λόγω παραλείψεων των Καθ’ ων η αίτηση. Απέσυρε δε ρητώς τους λοιπούς νομικούς ισχυρισμούς.  

 

Οι Καθ' ων η αίτηση υιοθέτησαν το περιεχόμενο της ένστασης και του διοικητικού φακέλου, τονίζοντας ότι η προσβαλλόμενη με την παρούσα προσφυγή απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, μετά από δέουσα έρευνα και είναι δεόντως αιτιολογημένη.

 

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

Το Δικαστήριο αντλώντας τις εξουσίες που ορίζονται στο Άρθρο 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2025 (Ν.73(Ι)/2018), προχωρεί σε αξιολόγηση της ουσίας του αιτήματος της Αιτήτριας σε συνάρτηση με τους ισχυρισμούς περί έλλειψης δέουσας έρευνας και ανεπαρκούς αιτιολόγησης της προσβαλλόμενης πράξης στη βάση του περιεχομένου του διοικητικού φακέλου (στο εξής «ΔΦ»).

 

 

Με την αίτησή της για διεθνή προστασία η Αιτήτρια πρόβαλε πως εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της λόγω οικογενειακών ζητημάτων και απειλών κατά της ζωής της. Ως ισχυρίστηκε, όταν απεβίωσαν οι γονείς της, δέχθηκε κακομεταχείριση από την μητριά της. Δεν μπορεί να επιστρέψει στην χώρα της καθότι κινδυνεύει η ζωή της από την μητριά της και τα παιδιά της τελευταίας (ερυθρό 1 ΔΦ). Κατά την προσωπική της συνέντευξη επανέλαβε τους ισχυρισμούς της σχετικά με τους λόγους αναχώρησής της από τη Νιγηρία. Ανέφερε ότι μετά τον θάνατο του πατέρα της το 2019, δέχθηκε απειλές κατά της ζωής της από την μητριά της, η οποία ήθελε τα πάντα για τα παιδιά της. Ως υποστήριξε, την έδιωχνε από το σπίτι, και αρνείτο να της δώσει φαγητό. Όταν την άκουσε να λέει σε φιλικό της πρόσωπο (για την Αιτήτρια) ότι θα πεθάνει όπως πέθανε ο πατέρας της, η Αιτήτρια ακολούθησε την συμβουλή της Β. (γυναίκα που διαμένει στις μη ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές, ερυθρό 41/1Χ ΔΦ) και πώλησε την περιουσία της για να χρηματοδοτήσει το ταξίδι της (ερυθρό 45/3Χ ΔΦ). Σε διευκρινιστικές ερωτήσεις που της τέθηκαν, η Αιτήτρια δήλωσε ότι οι απειλές ξεκίνησαν το 2019 (ερυθρό 44/3Χ ΔΦ), και η τελευταία φορά που δέχθηκε απειλή ήταν το 2020 (ερυθρό 43/1Χ ΔΦ). Ως υποστήριξε, είδε τον μεγαλύτερο γιο της μητριάς της να παίρνει λεφτά από την τσάντα της. Όταν τον αντιμετώπισε ζητώντας πίσω τα χρήματα της, αυτός την χτύπησε, η μητριά της την έβγαλε έξω από το σπίτι και την απείλησε ότι θα «συναντήσει» τους γονείς της (ερυθρό 43/2Χ και 3Χ ΔΦ). Σε ερωτήσεις αναφορικά με την περιουσία, η Αιτήτρια ανέφερε ότι πώλησε μέρος της για να χρηματοδοτήσει το ταξίδι της και την διαχείριση την έχει η μητριά της (ερυθρό 43/4Χ-6Χ ΔΦ). Ερωτηθείσα αν επιθυμεί την κυριότητα της περιουσίας, απάντησε αρνητικά προσθέτοντας ότι δεν ενημέρωσε επί αυτού την μητριά της (ερυθρό 43/7Χ και 8Χ ΔΦ).

 

Σε ερωτήσεις αναφορικά με την γυναίκα (Β.) η οποία την βοήθησε να εγκαταλείψει την χώρα της, η Αιτήτρια δήλωσε ότι ήταν φίλη των γονιών της και την γνώρισε στην Νιγηρία σε ηλικία 14 ετών (ερυθρό 42/4Χ και 5Χ ΔΦ). Ως περαιτέρω δήλωσε, την παρέλαβε από το αεροδρόμιο στις μη ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές, και την φιλοξενούσε στο σπίτι της με την Αιτήτρια να συνεισφέρει οικονομικά στα έξοδα (ερυθρό 41/4Χ ΔΦ). Όταν άρχισε να αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες, η συγκεκριμένη γυναίκα της ζήτησε όπως κοιμάται με άντρες, με την Αιτήτρια να αρνείται (ερυθρό 40/6Χ ΔΦ). Την συνόδευσε σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης όπου αρνήθηκε να χορέψει για να προσελκύσει άντρες, με αποτέλεσμα όταν επέστρεψαν στο σπίτι να την χτυπήσει (ερυθρό 40/8Χ ΔΦ). Η σύζυγος ενός πάστορα την προέτρεψε να το καταγγείλει στην αστυνομία με την ίδια να αρνείται, και την συμβούλευσε να έρθει στη Δημοκρατία να αναζητήσει άσυλο (ερυθρό 39 ΔΦ). Σε ερωτήσεις του λειτουργού για την συγκεκριμένη γυναίκα, δήλωσε ότι δεν είχε οποιαδήποτε περαιτέρω επαφή μαζί της, ενώ διέφυγε όταν η γυναίκα δεν ήταν στο σπίτι αφού πήρε τα προσωπικά της αντικείμενα μαζί με το διαβατήριο το οποίο είχε φυλάξει η Β. (ερυθρό 39/10Χ-9Χ ΔΦ). Σε ερώτηση ως προς το τι θα μπορούσε να συμβεί σε περίπτωση επιστροφής της στην χώρα καταγωγής της, η Αιτήτρια απάντησε ότι δεν γνωρίζει (ερυθρό 44 ΔΦ).           

 

Μετά τη διενέργεια σχετικής συνέντευξης, ο λειτουργός εξετάζοντας τα όσα λέχθηκαν σε αυτήν, εντόπισε και αξιολόγησε τρεις συνολικά ισχυρισμούς της. Αποδέχθηκε τον ισχυρισμό περί των προσωπικών στοιχείων, του προφίλ και της χώρας καταγωγής της. Ως δήλωσε, γεννήθηκε στην πόλη Warri της πολιτείας Delta και το 2019 μετοίκησε στην πόλη Effurun της ίδιας πολιτείας, όπου και διέμενε μέχρι την αναχώρηση της από την χώρα. Είναι χριστιανή, άγαμη, άτεκνη, υγιής, απόφοιτος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ως προς το εργασιακό της ιστορικό, η Αιτήτρια δήλωσε ότι εργάστηκε ως ταμίας σε αρτοποιείο, ενώ παράλληλα μάθαινε κομμωτική στη χώρα καταγωγής της.

 

Ο δεύτερος ισχυρισμός της Αιτήτριας, αναφορικά με τα ισχυριζόμενα προβλήματα με την μητριά της λόγω περιουσιακών διαφορών απορρίφθηκε καθότι δεν ήταν σε θέση να δώσει ικανοποιητικές και επαρκείς πληροφορίες σε θέματα που άπτονται στον πυρήνα του αιτήματός της. Ειδικότερα, δεν παρείχε επαρκείς και ικανοποιητικές πληροφορίες αναφορικά με τις απειλές που δέχθηκε από την μητριά της, δηλώνοντας ότι της λέχθηκε ότι θα πεθάνει όπως ο πατέρας της. Επιπρόσθετα, σε ερωτήσεις αναφορικά με την διαχείριση της περιουσίας του πατέρα της, ανέφερε ότι υπεύθυνη ήταν η μητριά της, δηλώνοντας κατόπιν σχετικής ερώτησης ότι δεν θέλει την περιουσία. Συνεπώς, ως κρίθηκε τα ισχυριζόμενα προβλήματα της Αιτήτριας με την μητριά της δεν υφίστανται αφού η περιουσία η οποία αποτελεί την γενεσιουργό αιτία ήταν υπό την φροντίδα της μητριάς της. Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του συγκεκριμένου ισχυρισμού, ο λειτουργός έκρινε ότι τα όσα ανέφερε η Αιτήτρια στη συνέντευξη της αποτελούν το μοναδικό τεκμήριο προς υποστήριξη του αιτήματός της και δεν υπάρχουν εύλογοι λόγοι που να δικαιολογούν την οποιαδήποτε ανάλυση των εν λόγω δεδομένων μέσω άλλων πηγών πληροφόρησης. Ως εκ τούτου, ο συγκεκριμένος ισχυρισμός δεν έγινε αποδεκτός.

 

Αναφορικά με τον τρίτο ισχυρισμό, ως πιθανό θύμα εμπορίας προσώπων στις μη ελεγχόμενες από την Δημοκρατία περιοχές, απορρίφθηκε, καθώς η Αιτήτρια δεν ήταν σε θέση να δώσει ικανοποιητικές και επαρκείς πληροφορίες ενώ υπέπεσε σε αντιφάσεις. Συγκεκριμένα, η Αιτήτρια επιβεβαίωσε ότι κατά την παραμονή της στις μη ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές, όπου διέμενε με την συγκεκριμένη γυναίκα κινείτο ελεύθερα, εργαζόταν και σπούδαζε χωρίς να αντιμετωπίζει οποιοδήποτε πρόβλημα. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με δικές της δηλώσεις δεν προέβη σε οποιεσδήποτε δραστηριότητες σεξουαλικού περιεχομένου, καθότι αρνήθηκε. Με την φυγή της από το σπίτι της συγκεκριμένης γυναίκας εντόπισε και πήρε το διαβατήριο της, ενώ με την άφιξη της στην Δημοκρατία δεν είχε καμία επικοινωνία με την εν λόγω γυναίκα. Τέλος, εντοπίστηκαν αντιφάσεις στα λεγόμενα της καθώς στο έντυπο ευαλωτότητας δήλωσε ότι ταξίδεψε με την συγκεκριμένη κυρία, ενώ κατά τη διάρκεια της συνέντευξης ανέφερε ότι ταξίδεψε μόνη από την χώρα καταγωγής της και συνάντησε την συγκεκριμένη γυναίκα στις μη ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές. Κληθείσα να αποσαφηνίσει την συγκεκριμένη αντίφαση, δήλωσε ότι δεν θυμάται. Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία, ο λειτουργός κατέγραψε στην έκθεση/εισήγηση ότι τα όσα ανέφερε η Αιτήτρια στη συνέντευξη της αποτελούν το μοναδικό τεκμήριο προς υποστήριξη του αιτήματός της. Παράλληλα, (α) δεν προκύπτουν δεδομένα ότι εγκατέλειψε τη χώρα της υποβοηθούμενη από κάποιο δίκτυο εμπορίας προσώπων, (β) εγκατέλειψε τη χώρα της με δικά της χρήματα για να εργαστεί, ενώ κατά την παραμονή της στις μη ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές εργαζόταν και φοιτούσε σε πανεπιστήμιο, και (γ) ως επιβεβαίωσε η Αιτήτρια κινείτο ελεύθερα εντός και εκτός του χώρου διαμονής της, εντόπισε και πήρε το διαβατήριο της όταν έφυγε, και δεν είχε πότε ξανά επικοινωνία με την συγκεκριμένη γυναίκα. Ο λειτουργός, επίσης, κάνει αναφορά σε έκθεση (2023) του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ (USDOS) αναφορικά με την εμπορία προσώπων με αναφορά στην Κύπρο, όπου επιβεβαιώνεται η ύπαρξη του φαινομένου στις μη ελεγχόμενες από την Δημοκρατία περιοχές, με διακινητές να παρασύρουν σε σεξουαλική εκμετάλλευση γυναίκες από την Κεντρική Ασία, την Ανατολική Ευρώπη και την Αφρική. Ωστόσο, λόγω της μη τεκμηρίωσης της εσωτερικής αξιοπιστίας ο συγκεκριμένος ισχυρισμός δεν έγινε αποδεκτός.       

 

Μετά από συνολική αξιολόγηση της γενικότερης αξιοπιστίας της Αιτήτριας, των όσων τέθηκαν ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου υπό μορφή δηλώσεων μόνο αλλά και κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία διαπιστώνω ότι αυτή δεν τεκμηριώνεται. Μη αληθοφανές κρίνεται το αφήγημα της περί κακοποίησης από την μητριά της καθότι οι δηλώσεις της επί αυτού ήτο συγκεχυμένες, ελλιπείς και ατεκμηρίωτες. Ειδικά το σκέλος του αφηγήματός της που αφορά την πιθανότητα θυματοποίησης και εκμετάλλευσης της μέσω δικτύου εμπορίας προσώπων ενέχει στοιχεία αντιφάσεων, σοβαρών ελλείψεων, ενώ τα όσα παρέθεσε δεν ικανοποιούν τις προϋποθέσεις για αναγνώριση της ως θύμα εμπορίας προσώπων. Σύμφωνα με τις δηλώσεις της Αιτήτριας, είχε ελευθερία ως προς τις μετακινήσεις της, εργαζόταν και φοιτούσε ταυτόχρονα, ενώ δεν προκύπτει εκμετάλλευση της με οιονδήποτε τρόπο. Οι συνθήκες δίωξής της, οι περιγραφές των πρωταγωνιστών του αφηγήματός της και γενικότερα οι ελλιπείς και αντιφατικές πληροφορίες που παρέθεσε, αποδυναμώνουν σημαντικά τους δείκτες αξιοπιστίας της στο σύνολό τους. Δεν παρείχε κάθε διαθέσιμη βοήθεια στον εξεταστή για τη διαπίστωση των στοιχείων της υπόθεσής της, ούτε τεκμηρίωσε για κάθε ένα ξεχωριστά από τα περιστατικά που ισχυρίστηκε ότι έζησε τόσο κατά την διαδικασία ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου όσο και κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία^[1]. Ούτε θα μπορούσε να τύχει του ευεργετήματος της αμφιβολίας το οποίο δίνεται μόνο όταν έχουν προσκομισθεί όλα τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία και όταν ικανοποιούνται γενικά τα κριτήρια αξιοπιστίας του αιτούντα (Βλέπε §204 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών). Μετά από έρευνα του Δικαστηρίου σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, επί του ισχυρισμού της Αιτήτριας, προκύπτει ότι η Νιγηρία είναι μεταξύ των εθνικοτήτων μη Ευρωπαίων θυμάτων εμπορίας ανθρώπων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με τη Frontex, η οποία αναφέρει ότι οι χώρες της Δυτικής Αφρικής αποτελούν μία από τις κύριες περιοχές προέλευσης των θυμάτων εμπορίας ανθρώπων^[2] με πολλές γυναίκες να είναι θύματα εμπορίας για σεξουαλική εκμετάλλευση που προέρχονταν κυρίως από τον νότο της Νιγηρίας, ιδιαίτερα από την πολιτεία Έντο (Edo)/Μπενίν Σίτι (Benin City) που έχει αποτελέσει το κεντρικό σημείο διακίνησης για τη σεξουαλική εκμετάλλευση από τη Νιγηρία προς την Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες.^[3] Όμως, η έρευνα επί της εξωτερικής αξιοπιστίας έπεται της εσωτερικής αξιοπιστίας του αιτούντα άσυλο και η Αιτήτρια δεν ήταν συνεπής στις δηλώσεις της και αντιφατική σε κάποιες εκ των απαντήσεων της. Εξάλλου, τα όσα κατ΄ ισχυρισμό η Αιτήτρια δήλωσε ότι βίωσε έλαβαν χώρα στις μη ελεγχόμενες από την Δημοκρατία περιοχές και δεν αποτελούν λόγους δίωξης στη χώρα καταγωγής της για παροχή σε αυτήν καθεστώτος πρόσφυγα διότι (α) η κατ’ ισχυρισμό εκμετάλλευση της έλαβε χώρα εκτός της χώρας καταγωγής της ήτοι στις μη ελεγχόμενες από την Δημοκρατία περιοχές, (β) ουδέποτε η Αιτήτρια πρόβαλε ισχυρισμό περί εκμετάλλευσης ή κακοποίησης της με στόχο τον εξαναγκασμό της σε ακούσιες πράξεις ή ενέργειες στη χώρα της από οποιονδήποτε, (γ) απουσιάζει ο μελλοντοστραφής κίνδυνος σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής της, (δ) αποτελεί η Αιτήτρια ενήλικο πρόσωπο, χωρίς προβλήματα υγείας, με ικανοποιητικό μορφωτικό επίπεδο και ικανότητα βιοπορισμού στη χώρα καταγωγής της^[4] - αφού απορρίφθηκε και ο ισχυρισμός για κακομεταχείριση από μητριά της, (ε) δεν πιθανολογείται, το ενδεχόμενο η Αιτήτρια να υποστεί κακομεταχείριση, απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση από οποιονδήποτε στην χώρα της. Ούτε συντρέχουν στο πρόσωπο της εκείνα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά κριτήρια που μπορούν να στοιχειοθετήσουν το γεγονός ότι εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής της και δεν επιθυμεί να επιστρέψει σε αυτή λόγω δικαιολογημένου φόβου δίωξης (§37-38 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων, του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών). Στην παρούσα υπόθεση,  εκτός του ότι η Αιτήτρια κρίθηκε αναξιόπιστή, ούτε συγκεντρώνονται σωρευτικά τα συστατικά στοιχεία βάσιμου φόβου δίωξης στην χώρα καταγωγής της. Αναφορικά με τον μελλοντοστραφή χαρακτήρα του βάσιμου φόβου με βάση την νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι αρμόδιες διοικητικές αρχές θα πρέπει να εκτιμήσουν εάν ο αιτούντας άσυλο διακατέχεται βασίμως από τον φόβο ότι θα διωχθεί και οφείλουν να διερευνήσουν κατά πόσο συνίσταται τέτοια απειλή από τα γεγονότα της υπόθεσης  του και εάν ο ενδιαφερόμενος φοβάται βασίμως λόγω των περιστάσεων του, ότι πράγματι αποτελεί αντικείμενο πράξεων διώξεως εις βάρος του^[5]. Στην παρούσα υπόθεση, δεν συγκεντρώνονται σωρευτικά τα συστατικά στοιχεία βάσιμου φόβου δίωξης στην χώρα καταγωγής της. Ούτε έχει τεκμηριώσει με τις αιτιάσεις της ότι έχει καταδικασθεί, συλληφθεί, ή καταζητείται είτε από τις αρχές της χώρας του, είτε ότι καταδιώκεται από άλλους φορείς δίωξης (Βλέπε Άρθρα 3Α και 3Β του περί Προσφύγων Νόμου 2000 έως 2025 (Ν. 6(Ι)/2000)). Επομένως, η κατάληξη της Υπηρεσίας Ασύλου είναι αιτιολογημένη, λήφθηκε μετά από δέουσα έρευνα και στα πλαίσια του Νόμου καθότι από τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον της και από τις παραστάσεις της Αιτήτριας δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου 2000 έως 2025 (Ν. 6(Ι)/2000).

 

Ως προς το εάν η περίπτωση της εμπίπτει στις προϋποθέσεις παροχής καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας, ο λειτουργός εξέτασε κατά πόσο θα υπόκειτο σε περίπτωση επιστροφής της στην χώρα καταγωγής σε οποιαδήποτε τέτοια σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη ως προσδιορίζεται στο Άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου 2000 έως 2025, (Ν.6(Ι)/2000) και κατέληξε ότι τέτοιος κίνδυνος δεν υφίσταται. Ουδείς εκ των ισχυρισμών που πρόβαλε τεκμηριώνει την ύπαρξη ουσιωδών λόγων ώστε να πιστεύεται ότι η ίδια προσωπικά, σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής της, θα υποβληθεί σε κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης ή σε βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία. Ειδικά δε ως προς το σκέλος της διακινδύνευσης λόγω βίας ασκούμενης αδιακρίτως σε καταστάσεις ένοπλης σύρραξης, ο λειτουργός σημειώνει ότι βάσει των διαθέσιμων πληροφοριών από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης επιβεβαιώνεται ότι στην περιοχή της Αιτήτριας δεν παρατηρούνται συνθήκες ένοπλων συγκρούσεων. Σημειώνεται ότι, η ίδια σε κανένα στάδιο της διαδικασίας αξιολόγησης της αίτησής της ανέφερε ότι κινδυνεύει λόγω ένοπλης σύρραξης στη χώρα της, ενώ από αναθεωρημένη έρευνα του Δικαστηρίου προκύπτει ότι δεν υπάρχουν υψηλοί αριθμοί περιστατικών ασφαλείας στον τόπο συνήθους και τελευταίας διαμονής της Αιτήτριας σε συνάρτηση και με τον αριθμό πληθυσμού στην εν λόγω περιοχή^[6].  Ως εκ τούτου, καταδεικνύεται ότι στη περιοχή της όπου αναμένεται να επιστρέψει δεν υφίσταται (ως και τα συμπεράσματα του λειτουργού) κατάσταση ένοπλης σύρραξης επιφέρουσα συνθήκες αδιακρίτως ασκούμενης βίας, και άρα, παρέλκει περαιτέρω διερεύνηση των προσωπικών περιστάσεων της για λόγους εφαρμογής της «αναπροσαρμοσμένης κλίμακας» όπως αυτή απορρέει από τη Νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης^[7]. Λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι ο Υπουργός Εσωτερικών στα πλαίσια των εξουσιών του Άρθρου 12 Β τρις του περί Προσφύγων Νόμου 2000 έως 2025,(Ν.6(Ι)/2000), με την Κ.Δ.Π. 145/2025 ημερ.30/05/25 ορίζει την χώρα καταγωγής της Αιτήτριας ως ασφαλή χώρα ιθαγένειας, η ίδια δεν έχει τεκμηριώσει ότι στην χώρα της δεν είναι ασφαλής λόγω των ειδικών της περιστάσεων. 

 

Για όλους τους πιο πάνω λόγους, δεν διαπιστώνω ελλιπή έρευνα αλλά ούτε πλάνη περί το νόμο και των πραγματικών δεδομένων που λήφθηκαν υπόψη από την Υπηρεσία Ασύλου κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης (Αντώνης Ράφτης ν. Δημοκρατίας, (2002) 3 Α.Α.Δ. 345 ) ούτε προκύπτει ανεπαρκής αιτιολόγηση της διοικητικής απόφασης (Βλέπε Φράγκου ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ.270). Το Δικαστήριο μετά από έλεγχο νομιμότητας/ορθότητας και πραγματικό έλεγχο των περιστάσεων της Αιτήτριας, όπως αναλύεται ανωτέρω, καταλήγει στο ίδιο εύρημα ότι δηλαδή δεν μπορεί να της αναγνωριστεί το καθεστώς του πρόσφυγα ή συμπληρωματικής προστασίας.

 

Η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται με €1300 έξοδα εναντίον της Αιτήτριας και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

                          

 

 

 

                          Μ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.