ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 1420/24

22 Απριλίου 2026

[Β.ΚΟΥΡΟΥΖΙΔΟΥ ΚΑΡΛΕΤΤΙΔΟΥ, ΔΔΔΔΠ.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

C.N και H.M.E (daughter) DOB 10/07/2022, ARC 581XXXXXX από Καμερούν

Αιτήτρια

-και-

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η Αίτηση

Γ. Βασιλόπουλος (κος), Δικηγόρος για την Αιτήτρια.

Χ. Καστανάς (κος), Δικηγόρος για τους Καθ' ων η Αίτηση.

 

Οι Αιτήτριες παρούσες. (Παρούσα η διερμηνέας κα. Ζωή Αγαπίου για πιστή μετάφραση από Αγγλικά σε Ελληνικά και αντίστροφα)

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

Με την παρούσα προσφυγή η  Αιτήτρια προσβάλλει  την απόφαση των Καθ' ων η Αίτηση ημερ. 30/03/2024, η οποία της κοινοποιήθηκε στις 22/04/2024 και με την οποία την πληροφορούν ότι το αίτημα της για διεθνή προστασία ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου απορρίπτεται. Η αίτηση της απορρίφθηκε καθότι δεν πληρούνται, οι απαιτούμενες προϋποθέσεις του άρθρου 3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμο. Περαιτέρω αιτείται δήλωσης του Δικαστηρίου με την οποία να αναγνωρίζεται  στις  Αιτήτριες  καθεστώς προστασίας. 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Σύμφωνα με τα στοιχεία του φακέλου, οι Αιτήτριες, είναι υπήκοοι της Δημοκρατίας του Καμερούν (εφεξής «Καμερούν»), εγκατέλειψαν την χώρα τους στις 13/09/2021 και στις 10/10/2021, εισήλθαν παράνομα στην Κυπριακή Δημοκρατία μέσω των μη ελεγχόμενων από την Κυβέρνηση περιοχών, όπου αργότερα, στις 01/11/2021 υπέβαλαν αίτηση για παροχή Διεθνούς Προστασίας. Στις 04/01/2024 διεξήχθη συνέντευξη στην Αιτήτρια στην Υπηρεσία Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Λεμεσού, από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος εν συνεχεία, στις 30/03/2024, ετοίμασε έκθεση-εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας και εισηγήθηκε  την απόρριψη της αίτησης των Αιτητριών. Την ίδια μέρα, ο εξουσιοδοτημένος από τον αρμόδιο Υπουργό λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου να ασκεί καθήκοντα Προϊσταμένου,  ενέκρινε εισήγηση για απόρριψη της αίτησης ασύλου των Αιτητριών διατάσσοντας παράλληλα την επιστροφή τους στο Καμερούν. Στις 22/04/2024, ετοιμάστηκε επιστολή από την Υπηρεσία Ασύλου προς τις Αιτήτριες σχετικά με την απόρριψη της αίτησης και αιτιολόγηση της απόφασης. Η εν λόγω επιστολή παραλήφθηκε και υπογράφτηκε από τις Αιτήτριες αυθημερόν. Ακολούθως, στις 22/04/2024, προχώρησαν στην καταχώρηση της παρούσας προσφυγής.

 

ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΑΙΤΗΤΡΙΩΝ

Οι Αιτήτριες δια του δικηγόρου τους, προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους ακύρωσης της προσβαλλόμενης απόφασης:

(1) Ότι η απόφαση εκδόθηκε κατά παράβαση της ορθής και νόμιμης διαδικασίας και ότι ελήφθη από αναρμόδιο πρόσωπο, κατά παράβαση του άρθρου 13 του Περί Προσφύγων Νόμου. Ο εν λόγω λόγος, ωστόσο, αποσύρθηκε κατά το στάδιο των διευκρινίσεων.

(2) Έλλειψη δέουσας έρευνας και απουσία επαρκούς αιτιολογίας εκ μέρους του αρμόδιου λειτουργού, γεγονός που κατατείνει και σε πλάνη περί τα πράγματα.

(3) Παράβαση της προβλεπόμενης διαδικασίας διεξαγωγής της προσωπικής συνέντευξης και προσβολή του δικαιώματος σε κατάλληλη διερμηνεία.

(4) Παράλειψη του Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου να εξετάσει εάν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την παροχή καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

Οι Καθ' ων η αίτηση υποβάλλουν ότι η προσβαλλόμενη πράξη, έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του Συντάγματος και των Νόμων, μετά από δέουσα έρευνα και ορθή ενάσκηση των εξουσιών που δίνει ο Νόμος στους Καθ' ων η αίτηση και αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά στοιχεία, γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης, είναι δε επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη. Υποδεικνύουν ότι οι εγειρόμενοι λόγοι προσφυγής δεν προβάλλονται σύμφωνα με τις επιταγές του Κανονισμού 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962, υποδεικνύουν δε ότι όσοι λόγοι προσφυγής δεν αναπτύσσονται επαρκώς στη γραπτή αγόρευση της Αιτήτριας οφείλουν να θεωρηθούν νομολογιακά εγκαταλειφθέντες και συνεπώς ως μη δεκτικοί εξέτασης από το παρόν Δικαστήριο.

Κατά το στάδιο των διευκρινίσεων ο συνήγορος των Αιτητριών απέσυρε όλους του λόγους που αφορούν στη αρμοδιότητα του αποφασίζοντάς οργάνου

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

Ο Κανονισμός 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962 προβλέπει τα εξής:

«Έκαστος διάδικος δέον δια των εγγράφων προτάσεων αυτού να εκθέτη τα νομικά σημεία επί των οποίων στηρίζεται και αιτιολογών συγχρόνως ταύτα πλήρως. Διάδικος εμφανιζόμενος άνευ συνηγόρου δεν υποχρεούται εις συμμόρφωσιν προς τον κανονισμό αυτόν».

 Εκ προοιμίου, επισημαίνεται ότι η περίμετρος των ζητημάτων που έχει δικαιοδοσία να εξετάσει το παρόν Δικαστήριο καθορίζονται και σε αυτή την περίπτωση καταρχήν από τα δικόγραφα των διαδίκων. Μόνη εξαίρεση αποτελούν οι λόγοι ακύρωσης που άπτονται ζητημάτων δημοσίας τάξεως, τα οποία δύναται το Δικαστήριο να εξετάσει και αυτεπαγγέλτως κάτω και πάλι από συγκεκριμένες προϋποθέσεις [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260 και «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 247»].

Η αναγκαιότητα έγερσης των λόγων προσφυγής με ευκρίνεια και λεπτομέρεια είναι θεμελιώδους σημασίας διαφορετικά το Δικαστήριο δεν νομιμοποιείται να τα εξετάσει αυτεπαγγέλτως, έστω και εάν έχουν εγερθεί με την αγόρευση [Βλ. Δημοκρατία ν. Shalaeva (2010) 3 Α.Α.Δ. 598, Δημοκρατία ν. Κουκκουρή (1993) 3 Α.Α.Δ. 598, Δημοκρατία ν. Σπύρου (2007) 3 Α.Α.Δ. 533 και Χατζηχάννας ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2) (2009) 3 Α.Α.Δ. 655].

Επιπλέον, σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι λόγοι προσφυγής που δεν αναπτύσσονται στο πλαίσιο της αγόρευσης του αιτητού θεωρούνται ως εγκαταλειφθέντες. Το ίδιο ισχύει και με τους λόγους σε σχέση με τους οποίους δεν προβάλλεται οποιαδήποτε επιχειρηματολογία προς υποστήριξή τους (Βλ. συναφώς Υπόθεση Αρ. 692/89, Level Tachexcavs Ltd v. Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λευκωσίας, ημερ. 17.12.1990, (1990) 3 ΑΑΔ 4407, Α.Ε. Αρ. 2421, Kokos Athanasiou Motors Ltd v. Δημοκρατίας, ημερ. 24.1.2020 (2000) 3 ΑΑΔ 21, Υπόθεση Αρ. 1073/2004, Γεωργίας Αντωνίου κ.α. ν. Δημοκρατίας, μέσω Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας, ημερ. 6.2.2007).

Αναφορικά με το ισχυρισμό των Αιτητριών περί έλλειψης δέουσας έρευνας  έχει πλειστάκις νομολογηθεί ότι η έκταση, ο τρόπος και η διαδικασία που ακολουθείται ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια της διοίκησης.

Περαιτέρω η έρευνα είναι επαρκής εφόσον εκτείνεται στη διερεύνηση κάθε γεγονότος που σχετίζεται με το θέμα που εξετάζεται. Το  κριτήριο για την πληρότητα της έρευνας έγκειται στη συλλογή και τη διερεύνηση των ουσιωδών στοιχείων τα οποία παρέχουν ασφαλή συμπέρασμα. (Βλέπε Δημοκρατία ν. Κοινότητας Πυργών κ.α., Α.Ε. 1518/1.11.96, Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας ν. Ζάμπογλου, Α.Ε. 1575/14.7.97, Α.Ε.2371, Motorways Ltd v Δημοκρατίας ημερ. 25/6/99). 

Το Δικαστήριο στα πλαίσια ελέγχου της προσβαλλόμενης απόφασης εξετάζει κατά πόσον το αρμόδιο όργανο ερεύνησε όλα εκείνα τα στοιχεία που όφειλε να ερευνήσει και να συνεκτιμήσει για να καταλήξει στην απόφασή του σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου. Η έρευνα θεωρείται πλήρης όταν το διοικητικό όργανο συλλέξει και εξετάσει όλα τα ουσιώδη στοιχεία μιας υπόθεσης ώστε να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα

Περαιτέρω  όπως εξηγήθηκε στην υπόθεση Πολυξένη Γεωργίου ν. Δημοκρατίας, Υπόθεση αρ. 606/91, ημερομηνίας 22.9.92, στις σελ. 2-3: «Το τι αποτελεί επαρκή έρευνα, εξαρτάται από τα γεγονότα και περιστατικά της κάθε υπόθεσης (Κηαi ν. Τhe Republic (1987) 3 CLR 1534). Η έκταση της έρευνας που ένα διοικητικό όργανο διεξάγει για τη λήψη απόφασης εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης (Δημοκρατίας ν. Γιαλλουρίδη και Άλλων), Αναθεωρητικές Εφέσεις 868, 868, ημερομηνίας 13.12.90)».

Επίσης είναι πλειστάκις νομολογημένο ότι, λόγοι ακύρωσης που δεν εγείρονται στο δικόγραφο της προσφυγής δεν μπορούν να εξεταστούν με το να εγείρονται για πρώτη φορά στις γραπτές αγορεύσεις. Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας στη Φλωρεντία Πετρίδου ν. Επιτρο­πής Δημόσιας Υπηρεσίας, (2004) 3 Α.Α.Δ. 636: «Παρατηρούμε ότι στο κείμενο της προσφυγής δεν εγείρεται τέτοιος λόγος ακύρωσης, αν και σχετική επιχειρηματολογία πράγματι προβάλλεται στη γραπτή αγόρευση της εφεσείουσας. Έχει επανειλημμένα λεχθεί πως λόγος ακύρωσης που δεν εγείρεται στην προσφυγή δεν μπορεί να εξεταστεί σε μεταγενέστερο στάδιο, αφού οι γραπτές αγορεύσεις αποτελούν απλώς επιχειρηματολογία».

Σχετική είναι και  η υπόθεση Σπύρου και Άλλων ν. Δημοκρατίας, Προσφ. 571/94 κ.α., ημερ. 22.11.1995, στη σελ. 4.

Όπως καταδεικνύεται από τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου οι Καθ΄ ων η αίτηση ενήργησαν σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Προσφύγων Νόμου και εξέτασαν όλα τα ουσιώδη στοιχεία που είχαν ενώπιον τους.  

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, κυρίως των όσων η Αιτήτρια C.N εφεξής  Αιτήτρια 1 δήλωσε κατά την διάρκεια της συνέντευξης, όσο και όσα προβάλλει με την παρούσα  προσφυγή.

Κατά την υποβολή της αίτησής της για παραχώρηση διεθνούς προστασίας, η Αιτήτρια1. ισχυρίστηκε τα κάτωθι.

Εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της καθότι, δεν ήταν πλέον ασφαλής, λόγω της ένοπλης σύρραξης που μαινόταν στο νότιο τμήμα του Καμερούν (αγγλόφωνη περιοχή). Συγκεκριμένα, διέμενε με την οικογένειά της στο Eshobi, μικρό χωριό της περιοχής, όπου ο σύζυγός της δραστηριοποιείτο επιχειρηματικά στον τομέα της αγοράς και εγκατάστασης εξοπλισμού κακάο. Κατά τους ισχυρισμούς της, αυτονομιστές μαχητές διατηρούσαν στρατόπεδο εντός του χωριού και προέβαιναν σε επιθέσεις εναντίον των κρατικών στρατιωτικών δυνάμεων, γεγονός που επιδείνωνε τις συνθήκες ασφάλειας στην περιοχή. Η ίδια διατηρούσε μικρό φαρμακείο στο χωριό, μέσω του οποίου διέθετε φαρμακευτικά σκευάσματα. Κατά τους ισχυρισμούς της, κάθε φορά που μέλη των αυτονομιστικών ομάδων τραυματίζονταν σε επιθέσεις εναντίον του στρατού, την εξανάγκαζαν, υπό την απειλή όπλου, να τους χορηγεί φάρμακα.

Περαιτέρω, ανέφερε ότι μία νύχτα ο στρατός επιτέθηκε στην οικία της, γεγονός που έθεσε τη ζωή της σε άμεσο κίνδυνο, ενώ βρισκόταν μόνη, καθότι ο σύζυγός της είχε μεταβεί εκτός χωριού για επαγγελματικούς λόγους. Προηγουμένως, ο σύζυγός της είχε απαχθεί από αυτονομιστές μαχητές και, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, καταβλήθηκαν λύτρα για την απελευθέρωσή του. Έκτοτε, δεν επέστρεψε στο χωριό. Υπό τις περιστάσεις αυτές και επικαλούμενη φόβο για την ασφάλειά της, η ίδια αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα. (βλ. ερ. 1 του Δ.Φ.)

Στις 04/01/2024, η Αιτήτρια 1. υποβλήθηκε σε προσωπική συνέντευξη για την εξέταση της αίτησής της, η οποία διενεργήθηκε από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου. Δήλωσε ότι κατάγεται από το Καμερούν, γεννηθείσα στις 20/02/1996, με τόπο καταγωγής το χωριό Penda Mboko της πόλης Mbanga, στη Νοτιοδυτική Περιφέρεια του Καμερούν. Ως τελευταίο τόπο διαμονής ανέφερε το χωριό Eshobi, Mamfe.

Η Αιτήτρια 1.δήλωσε ότι είναι Χριστιανή Καθολική και ότι ομιλεί αγγλικά και λίγα γαλλικά. Αναφορικά με το εκπαιδευτικό της επίπεδο, παρακολούθησε για ένα έτος πανεπιστήμιο στην Buea, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές της και στη συνέχεια φοίτησε για ένα έτος σε επαγγελματικό σχολείο στην πόλη Limbe. Όσον αφορά την επαγγελματική της εμπειρία, διέθετε μικρό φαρμακείο στο χωριό της.

Ως προς την οικογενειακή της κατάσταση, είναι μητέρα ενός παιδιού, παντρεμένη, και ο σύζυγός της μαζί με το παιδί της διαμένουν στη Κύπρο. Όσον αφορά την πατρική της οικογένεια, είναι μοναχοπαίδι, η μητέρα και η γιαγιά της διαμένουν στο Καμερούν, ενώ τον πατέρα της δεν τον γνώρισε ποτέ. Με τον σύζυγό της παντρεύτηκαν το 2019 στο χωριό τους. Ο σύζυγός της μετέβη στην Κύπρο πριν από την ίδια και, κατά το παρόν στάδιο, διαμένουν μαζί με το παιδί τους.

Ως προς τους λόγους για τους οποίους, εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της και αιτήθηκε διεθνή προστασία, η Αιτήτρια 1. επανέλαβε ότι, λόγω του φαρμακείου που κατείχε, κάθε φορά που μέλη των αυτονομιστικών ομάδων τραυματίζονταν σε επιθέσεις εναντίον του στρατού, την εξανάγκαζαν, υπό την απειλή όπλου, να τους χορηγεί φαρμακευτικά σκευάσματα, ενώ παράλληλα την κακοποιούσαν σωματικά. Ανέφερε επίσης ότι ο σύζυγός της ήταν επιχειρηματίας και ότι οι αποκαλούμενοι “Άμπα” απαιτούσαν από αυτόν να τους χρηματοδοτεί.

Κατά τους ισχυρισμούς της, οι αρχικές απεργιακές κινητοποιήσεις στο χωριό ήταν ειρηνικές, με τον σύζυγό της να διατελεί αρχηγός της νεολαίας. Εν συνεχεία, ωστόσο, οι διαμαρτυρίες εξελίχθηκαν σε αιματηρές συγκρούσεις, με τον στρατό να προβαίνει σε θανατώσεις μελών των “Άμπα”. Ο σύζυγός της φέρεται να αποφάσισε ότι δεν επιθυμούσε πλέον να αποτελεί μέρος των εν λόγω ενεργειών και αποχώρησε.

Μετά την αποχώρησή του, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, μέλη των “Άμπα” εισήλθαν στην οικία της, τη βίασαν ενώ βρισκόταν στον πέμπτο μήνα κύησης, με αποτέλεσμα τη διακοπή της εγκυμοσύνης της. Περαιτέρω, ανέφερε ότι πυροβόλησαν τα δύο αδέλφια του συζύγου της, τα οποία ήταν παρόντα κατά το περιστατικό. (βλ. ερ. 33, 4Χ του Δ.Φ.)

Κατά τη διάρκεια των διευκρινιστικών ερωτήσεων, η Αιτήτρια ανέφερε ότι, μετά το συγκεκριμένο περιστατικό, η οικία της καταστράφηκε με φωτιά. Προσωρινά μετέβη μαζί με την πεθερά της στη θεία της στο Mamfe, όπου παρέμειναν για δύο ημέρες, πριν επιστρέψει στο χωριό για να δει τον σύζυγό της, για τον οποίο ανησυχούσε.

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, περί τον Μάιο του 2019, μέλη των “Άμπα” απήγαγαν τον σύζυγό της και απαίτησαν λύτρα. Εν συνεχεία, τον Ιούλιο ή Αύγουστο του 2019, η ίδια απήχθη από τους “Άμπα” και κρατήθηκε για τέσσερις εβδομάδες. Κατά τη διάρκεια της κράτησής της, την εξανάγκαζαν να περιθάλπει τραυματισμένα μέλη των “Άμπα”, ενώ ηγετικό στέλεχος των “Άμπα”, την υποχρέωνε σε σεξουαλικές πράξεις υπό την απειλή σωματικής βίας. Η Αιτήτρια1. κατάφερε να διαφύγει και μετέβη σε γειτονικό χωριό, όπου παρέμεινε για μία εβδομάδα. (βλ. ερ. 31-32 του Δ.Φ.)

Στη συνέχεια, η Αιτήτρια 1.ανέφερε ότι γνώρισε ένα άτομο προερχόμενο από τη Νιγηρία, το οποίο ενδιαφερόταν να αγοράσει κακάο και την ενημέρωσε ότι ο σύζυγός της βρισκόταν στη Νιγηρία και στη συνέχεια μετέβη στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ακολούθως, ταξίδεψε μαζί με τον εν λόγω άνδρα στη Νιγηρία τον Οκτώβριο, όπου παρέμεινε αρχικά για περίπου δύο μήνες.

Σε επόμενη διευκρινιστική ερώτηση σχετικά με τη συνολική διάρκεια παραμονής της στη Νιγηρία, ανέφερε ότι τελικά παρέμεινε σχεδόν ένα έτος, μεταβαίνοντας στη Νιγηρία τον Νοέμβριο του 2020 και φεύγοντας τον Σεπτέμβριο του 2021. Κατά την αναχώρησή της, μετέβη στο Καμερούν με βάρκα και στη συνέχεια στο Limbe, πριν κατευθυνθεί προς το αεροδρόμιο.

Ο αρμόδιος λειτουργός ζήτησε από την Αιτήτρια 1.να διευκρινίσει τα κενά και τις αντιφάσεις στην αφήγησή της, καθώς αρχικά ανέφερε ότι μετοίκησε στη Νιγηρία τον Αύγουστο του 2019, στη συνέχεια τον Οκτώβριο του 2019 και εν τέλει τον Νοέμβριο του 2020. Η Αιτήτρια 1.απάντησε ότι τελικά μετοίκησε στη Νιγηρία τον Νοέμβριο, εξηγώντας ότι βρίσκεται σε σύγχυση λόγω τραυματισμού. (βλ. ερ. 31, 9Χ του Δ.Φ.)

Επιπλέον, σε ερώτηση σχετικά με τον τρόπο που διαπίστωσε ότι είχε χάσει το έμβρυο μετά τον κατ’ ισχυρισμό βιασμό της, η Αιτήτρια 1.απάντησε ότι παρουσίαζε αιμορραγία και ότι η πεθερά της την μετέφερε σε νοσοκομείο, όπου της χορηγήθηκαν φάρμακα για τη διακοπή της κύησης. Παρ’ όλα αυτά, δεν παρέμεινε στο νοσοκομείο, αλλά επέστρεψε στο Mamfe.

Τέλος, κατά το κλείσιμο της συνέντευξης, σε ερώτηση σχετικά με το τι φοβάται ότι θα της συμβεί σε περίπτωση επιστροφής στο Καμερούν, η Αιτήτρια 1.απάντησε ότι παραμένει τραυματισμένη, ότι υπέστη βιασμό, ότι φοβάται την κοινωνική στιγματοποίηση και ότι η κατάσταση αυτή θα μπορούσε να την οδηγήσει σε κατάθλιψη. Επιπλέον, ανέφερε ότι επιθυμεί να προσφέρει μια καλύτερη ζωή στο παιδί της και να το προστατεύσει.

Υπό το φως των ως άνω πληροφοριών, ως αυτές προκύπτουν από το πρακτικό της συνέντευξης και τα λοιπά στοιχεία του διοικητικού φακέλου, ο αρμόδιος λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου, σχημάτισε την εισήγησή του επί τη βάση των εξής δύο (2) πραγματικών ισχυρισμών: α) Ταυτότητα και χώρα καταγωγής και συνήθους διαμονής της Αιτήτριας 1. και β) Λόγω του ότι η Αιτήτρια 1.δεχόταν επιθέσεις από τους Ambazonians.

Όσον αφορά στον πρώτο ισχυρισμό, που δεν αμφισβητείται, αυτός έγινε δεκτός ως εσωτερικά και εξωτερικά αξιόπιστος. Αντιθέτως, ο δεύτερος ισχυρισμός δεν έτυχε αποδοχής, καθότι τα όσα ανέφερε η Αιτήτρια1. κατά τη συνέντευξή της συνιστούν το μοναδικό αποδεικτικό στοιχείο προς υποστήριξη του αιτήματός της, χωρίς να προκύπτουν εύλογοι λόγοι που να δικαιολογούν περαιτέρω επαλήθευση ή ενίσχυση των λεγομένων της μέσω άλλων πηγών πληροφόρησης. Επιπροσθέτως, η Αιτήτρια 1.κρίθηκε ως εσωτερικά αναξιόπιστη, λόγω ουσιωδών χρονικών ασυνεπειών, έλλειψης επαρκών λεπτομερειών και πληροφοριών, καθώς και απουσίας ευλογοφάνειας και συνοχής στο αφηγηματικό της πλαίσιο. (βλ. ερ. 67-69 του Δ.Φ.)

Στη βάση του μοναδικού αποδεκτού ισχυρισμού της Αιτήτριας1., περί των στοιχείων ταυτότητας, της χώρας καταγωγής και συνήθους διαμονής της, οι Καθ' ων η αίτηση παρέπεμψαν σε εξωτερικές πληροφορίες αναφορικά με την νοτιοδυτική περιφέρεια του Καμερούν, όπου ανήκει η πόλη Muyuka, τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής της Αιτήτριας1.. Συγκεκριμένα, παρέπεμψαν σε πληροφορίες αναφορικά με τον αριθμό των εκτοπισμένων στο Καμερούν και αναφορικά με τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις δύο πλευρές της σύγκρουσης, ενώ τέλος, κατέγραψαν ποσοτικά δεδομένα για τα περιστατικά ασφαλείας στη νοτιοδυτική περιφέρεια. Υπό το φως αυτών των πληροφοριών, οι Καθ' ων η αίτηση κατέληξαν ότι καταρχήν υφίστανται εύλογοι λόγοι ώστε να πιστεύεται ότι σε περίπτωση επιστροφής της Αιτήτριας 1.στο Νοτιοδυτικό Καμερούν αυτή θα κινδυνεύσει να υποστεί μεταχείριση ισοδυναμούσα με δίωξη ή σοβαρή βλάβη.

Προχωρώντας στη νομική ανάλυση των ισχυρισμών της Αιτήτριας1., οι Καθ' ων η αίτηση έκριναν ότι δεν τεκμηριώνεται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης σε περίπτωση επιστροφής της στο Καμερούν για έναν από τους λόγους του άρθρου 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου Ν.6(Ι)/2000 και του άρθρου 1Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951. Στη συνέχεια, διαπίστωσαν πως δεν υπάρχει εύλογη πιθανότητα η Αιτήτρια να αντιμετωπίσει κίνδυνο σοβαρής βλάβης όπως αυτός καθορίζεται στο άρθρο 19 του προαναφερθέντος Νόμου και κατά συνέπεια, δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος παραχώρησης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας. Ειδικά σε σχέση με το εδάφιο (γ) του άρθρου 19 (2) οι Καθ' ων η αίτηση κατέγραψαν αρχικά ότι η κατάσταση που επικρατεί στις αγγλόφωνες περιοχές, απ' όπου κατάγεται και όπου διέμενε η Αιτήτρια 1., συνιστά κατάσταση εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (ερυθρό 62 δ.φ.) ωστόσο λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο της αδιάκριτης βίας που επικρατεί στην περιοχή σε συνάρτηση με τις προσωπικές περιστάσεις της Αιτήτριας1. κρίθηκε ότι δεν υπάρχουν εύλογοι λόγοι να πιστεύεται ότι εκ της παρουσίας της και μόνο διατρέχει σοβαρή και προσωπική απειλή.

Έπειτα από ενδελεχή εξέταση του διοικητικού φακέλου και όπως προκύπτει από τα στοιχεία που βρίσκονται σε αυτόν, δέον να αναφερθούν τα παρακάτω:

Καταρχάς, κρίνω ως ορθή από τους Καθ' ων η αίτηση την αποδοχή του πρώτου ουσιώδους ισχυρισμού ο οποίος και αφορά την ταυτότητα, τη χώρα καταγωγής και την περιοχή συνήθους διαμονής της Αιτήτριας 1.

Προχωρώντας στην εξέταση του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού, περί του ότι δεχόταν επιθέσεις από μέλη των “Άμπα”, κρίνω πως ορθά οι Καθ΄ ων την απέρριψαν λόγω έλλειψης εσωτερικής αξιοπιστίας.

Καταρχάς, τα λεγόμενα της Αιτήτριας 1.δεν παρουσίαζαν την απαραίτητη ευλογοφάνεια. Συγκεκριμένα, κατά τους ισχυρισμούς της, τα μέλη των “Άμπα” έκαψαν την οικία της και εκείνη αιμορραγούσε μετά τον βιασμό της, αλλά περίμενε μέχρι το επόμενο πρωί για να μεταβεί στο Mamfe, γεγονός που δεν κρίθηκε εύλογο. Επιπλέον, στο έντυπο ευαλωτότητας δεν αναφέρθηκε ότι υπέστη βιασμό, όπως θα αναμενόταν εύλογα από πρόσωπο σε αντίστοιχη κατάσταση.

Ούτε παρείχε επαρκείς εξηγήσεις σχετικά με τον κίνδυνο που ανέλαβε επιστρέφοντας στο χωριό μετά τα προαναφερθέντα περιστατικά (βιασμός, εμπρησμός οικίας) προκειμένου να δει τον σύζυγό της, ούτε σχετικά με το περιστατικό της υποτιθέμενης απαγωγής της από μέλη των “Άμπα”.

Συντάσσομαι με το συμπέρασμα των Καθ’ ων την Αίτηση, σύμφωνα με το οποίο τα λεγόμενα της Αιτήτριας 1. δεν παρουσίαζαν την απαραίτητη ευλογοφάνεια και δεν παρείχε επαρκείς πληροφορίες σχετικά με το γεγονός ότι γνώρισε έναν άνδρα, ο οποίος την ενημέρωσε ότι ο σύζυγός της είχε μεταβεί στην Κύπρο, και ότι, στη συνέχεια, η ίδια ταξίδεψε μαζί του στη Νιγηρία. Η έλλειψη συγκεκριμένων στοιχείων, όπως ημερομηνίες, ταξιδιωτικά έγγραφα ή άλλες αποδείξεις για τη μετακίνησή της και τη συνάντησή της με τον εν λόγω άνδρα, καθιστά τις δηλώσεις της γενικόλογες, αόριστες και ανεπαρκώς τεκμηριωμένες.

Επιπλέον, σημειώνεται ότι οι ισχυρισμοί της κρίνονται αναληθείς, καθώς στο έντυπο ευαλωτότητας, όπως ορθά διαπίστωσαν οι Καθ’ ων, δεν αναφέρθηκε καμία τραυματική εμπειρία ούτε ότι απαιτούσε ειδική υποστήριξη ή ψυχολογική βοήθεια λόγω του γεγονότος ότι μέλη των “Άμπα” την αναζητούσαν φέρνοντας όπλο. Η ασυμφωνία αυτή μεταξύ των προφορικών ισχυρισμών της Αιτήτριας και των επίσημων καταγραφών ενισχύει την εκτίμηση ότι οι προβαλλόμενοι κίνδυνοι και οι ισχυριζόμενες επιθέσεις δεν τεκμηριώνονται επαρκώς.

Επιπλέον, συμφωνώ και τονίζω, το γεγονός ότι, ενώ η Αιτήτρια υπέστη βιασμό, έχασε το παιδί που κυοφορούσε και της χορηγήθηκαν φάρμακα για διακοπή της κύησης, δεν παρέμεινε ωστόσο στο νοσοκομείο εκείνη τη νύχτα, γεγονός που καθιστά τον ισχυρισμό της επισφαλή και μη επαρκώς τεκμηριωμένο.

Τέλος, συντάσσομαι με την κατάληξη τους, ότι η Αιτήτρια δεν παρείχε επαρκείς εξηγήσεις. Παρά το γεγονός ότι ισχυρίστηκε πως υπέστη βιασμό τον Ιούνιο του 2019 και εγκατέλειψε το Καμερούν περίπου δύο χρόνια αργότερα (Σεπτέμβριος 2021), δεν αναφέρθηκε σε οποιαδήποτε ψυχολογική βία ή ψυχική επιβάρυνση που υπέστη ως θύμα βιασμού, όπως η ίδια ισχυρίζεται. Επιπλέον, η καθυστέρηση στην αναχώρηση και η έλλειψη στοιχείων που να τεκμηριώνουν την ψυχολογική της κατάσταση καθιστούν τους ισχυρισμούς της αόριστους και μη επαρκώς τεκμηριωμένους.

Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι σε κάθε περίπτωση και σύμφωνα με το άρθρο 18(5) του περί Προσφύγων Νόμου, εναπόκειται στον εκάστοτε Αιτητή να τεκμηριώσει την αίτησή του για διεθνή προστασία. Στην υπό κρίση περίπτωση, για τους λόγους που αναλύθηκαν ανωτέρω, η Αιτήτρια 1.,δεν κατάφερε τεκμηριώσει κάποια παρελθούσα πράξη δίωξης σε βάρος της ούτε κατά τη διάρκεια της προφορικής της συνέντευξης, αλλά  ούτε  κατά την ενώπιόν μου διαδικασία.

Εν πάση περιπτώσει  κρίνω ότι ο λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου, στην έκθεση-εισήγηση, αξιολόγησε κάθε έκαστο ισχυρισμό της Αιτήτριας και για τους λόγους που εκτενώς καταγράφηκαν στην εισήγησή του, εύλογα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αξιοπιστία του δεν κρίνεται ως ικανοποιητική και ως εκ τούτου ορθά δεν παραχωρήθηκε το ευεργέτημα της αμφιβολίας, όπως αυτό καθορίζεται στην παράγραφο 204 του Εγχειριδίου για τις διαδικασίες και τα κριτήρια καθορισμού του καθεστώτος των προσφύγων.

Έχει, πολλάκις, νομολογηθεί ότι κρίση επί της αξιοπιστίας του αιτητή και έγκριση κωλύματος έγκρισης αίτησης για το λόγο αναξιοπιστίας ως προς τα προβαλλόμενα από τον αιτητή είναι επιτρεπτή (AMIRI ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ Κ.Α. (2009 3 Α.Α.Δ. 358). Υπενθυμίζεται εξάλλου ότι η συνοχή μεταξύ των δηλώσεων του Αιτητή συνιστά δείκτη της αξιοπιστίας των ισχυρισμών του[1]. Όταν ο Αιτητής κρίνεται αναξιόπιστος, δεν υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω διερεύνησης (βλ.  υπόθ. αρ. 1964/06, ημερ. 11.3.08  Obaidul Haque v. Δημοκρατίας).

Παρόλα αυτά, για την πληρότητα της διαδικασίας, το Δικαστήριο διενέργησε έρευνα αναφορικά με την δράση των αυτονομιστών "Αμπαζόνιανς", από την οποία διαπιστώθηκε ότι οι αντάρτες του Αγγλόφωνου Καμερούν, οι Ambazonians, αγωνίζονται από το 2017 για να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο, αγγλόφωνο κράτος με το όνομα Ambazonia, στις δυτικές περιοχές της εν γένει γαλλόφωνης χώρας.[2] Σύμφωνα με την  Deutsche Welle την 1η Οκτωβρίου 2017, αυτονομιστές κήρυξαν ένα ανεξάρτητο κράτος, το οποίο ονόμασαν Ambazonia. Η κυβέρνηση έστειλε δυνάμεις και ξέσπασαν μεγάλες μάχες. Σφαίρες και δακρυγόνα εξαπολύθηκαν στον άμαχο πληθυσμό. 3.000 άνθρωποι έχουν πεθάνει και σχεδόν μισό εκατομμύριο έχουν εκτοπιστεί. Οι μάχες έγιναν όλο και πιο βάναυσες, σχολεία, νοσοκομεία και ολόκληρα χωριά κάηκαν, άνθρωποι δολοφονήθηκαν και εκφοβίστηκαν. Οι επαναστάτες, μαχητές της ελευθερίας, αυτονομιστές έχουν πολλά ονόματα. Ορισμένες από τις ένοπλες ομάδες διευθύνονται και χρηματοδοτούνται από Καμερουνέζους της διασποράς.[3]

Συμπληρωματικά αναφέρεται ότι «η συμβολική και μονομερής διακήρυξη από τις αυτονομιστικές δυνάμεις ενός ανεξάρτητου κράτους με το όνομα Ambazonia την 1η Οκτωβρίου 2017 υπήρξε σημείο καμπής στην κρίση και οδήγησε στην άμεση ανάπτυξη του στρατού στις αγγλόφωνες περιοχές. Δεκάδες άνθρωποι σκοτώνονται στο περιθώριο αυτής της εκδήλωσης. Στα τέλη Νοεμβρίου 2017, ως απάντηση σε αυτές τις αυταρχικές μεθόδους, μέρος του κινήματος διαμαρτυρίας ριζοσπαστικοποιήθηκε. Η κατάσταση χειροτερεύει και εξελίσσεται προς ένοπλη σύγκρουση. Έκτοτε, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί σημαντικά. Από το 2018, σημειώνονται σχεδόν καθημερινές συγκρούσεις μεταξύ ένοπλων αυτονομιστικών ομάδων και κυβερνητικών δυνάμεων. Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παρατηρούνται και από τις δύο πλευρές στις δύο αγγλόφωνες περιοχές».[4]

Σύμφωνα με έκθεση της 1^ης Μαρτίου του 2023 της R2P Monitor, «Περισσότεροι από 2 εκατομμύρια άνθρωποι πλήττονται στις βορειοδυτικές και νοτιοδυτικές περιοχές και χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια. Η OCHA εκτιμά, όπως αναφέρει η ίδια ως άνω έκθεση, ότι τουλάχιστον 628.000 άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί εσωτερικά λόγω βίας στις δύο περιοχές, ενώ περισσότεροι από 87.000 έχουν καταφύγει στη Νιγηρία».[5]

Συμπληρωματικά, το Δικαστήριο προέβη σε ανεξάρτητη έρευνα αναφορικά με τις απαγωγές / συλλήψεις που διαπράττονται από τους Ambazonians, από την οποία διαφάνηκαν τα ακόλουθα:

Σε σχέση με τις μεθόδους που ακολουθούν οι Ambazonians για την χρηματοδότηση τους, σύμφωνα με άρθρο[6] του ειδησεογραφικού γραφείου Africa Report, προκύπτει ότι οι απαγωγές είναι ένα από τα βασικά τους μέσα χρηματοδότησης, διεκδικώντας λύτρα από τις οικογένειες των θυμάτων, υπό τις απειλές δολοφονίας των απαχθέντων. 

Σύμφωνα με άρθρο του ειδησεογραφικού πρακτορείου France24, δημοσιευθέν το 2019, οι απαγωγές με λύτρα και οι εκβιασμοί έχουν πολλαπλασιαστεί στις δύο περιοχές (Northwest και Southwest), όπως και οι επιθέσεις σε στρατεύματα και αστυνομία, καθώς και οι εμπρηστικές επιθέσεις σε δημόσια κτίρια και σχολεία.[7]

Αναφορά του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch) του 2022 κάνει λόγο πως από το 2017, οι ένοπλοι αυτονομιστές έχουν απαγάγει εκατοντάδες ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων φοιτητών, δασκάλων, ιατρικού προσωπικού, εργαζομένων σε ανθρωπιστικές οργανώσεις, κληρικών και κυβερνητικών αξιωματούχων.[8]

Με βάση τις ανωτέρω πληροφορίες, προκύπτει ότι ένοπλες αυτονομιστικές ομάδες που συνδέονται με το κίνημα των Ambazonians στις αγγλόφωνες περιοχές του Cameroon έχουν πράγματι εμπλακεί σε περιστατικά απαγωγών, όπως καταγράφεται σε δημοσιεύματα του France24 και σε εκθέσεις του Human Rights Watch. Ωστόσο, οι εν λόγω πηγές αναφέρονται γενικά σε απαγωγές και λοιπές βίαιες ενέργειες, χωρίς ειδική ή εξατομικευμένη αναφορά στην Αιτήτρια 1.

Σε κάθε περίπτωση, ελλείψει στοιχειοθέτησης της εσωτερικής αξιοπιστίας του προβαλλόμενου ισχυρισμού, και δεδομένου ότι η Αιτήτρια 1.περιέγραψε τα πραγματικά περιστατικά κατά τρόπο γενικόλογο, ασαφή και αόριστο, ο ισχυρισμός της περί επιθέσεων (βιασμού της ίδιας και εμπρησμού της οικίας της από τους αυτονομιστές), δεν δύναται να γίνει αποδεκτός.

Επομένως, ορθά δεν παραχωρήθηκε σε αυτήν το ευεργέτημα της αμφιβολίας και ορθά ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης της για διεθνή προστασία.

Περαιτέρω, συμφωνώ με την αξιολόγηση κινδύνου στην οποία προέβη ο λειτουργός στη βάση του αποδεκτού ουσιώδους ισχυρισμού, καθώς και με το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε αναφορικά με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων αναγνώρισης προσφυγικού καθεστώτος καθώς η Αιτήτρια δεν κατάφερε να στοιχειοθετήσει βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης για ένα από τους πέντε λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο  Άρθρο  3(1) του περί Προσφύγων Νόμου και του Άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων.

Σημειώνεται πως λόγω του ότι ο ισχυρισμός της Αιτήτριας 1. αναφορικά με τον λόγο που φέρεται να εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της απορρίφθηκε ως μη αξιόπιστος, δεν πληρούνται και οι προϋποθέσεις υπαγωγής της Αιτήτριας 1.στα άρθρα 19 (2) (α) και (β) περί συμπληρωματικής προστασίας, καθώς δεν προέκυψαν στοιχεία εκ των οποίων μπορεί να συναχθεί ότι σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της, η Αιτήτρια1. κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (α), ή άλλως βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (β).

Για τους ίδιους δε λόγους, κρίνω ότι ορθά κρίθηκε από την Υπηρεσία Ασύλου, ότι δεν στοιχειοθετούνταν ούτε οι προϋποθέσεις του άρθρου 19(2)(β) του Νόμου για να παρασχεθεί στην Αιτήτρια 1. το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αναφορικά με τον κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής της.

Αναφορικά δε με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων παροχής συμπληρωματικής προστασίας προς το πρόσωπο του Αιτητή υπό την έννοια του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου ή άλλως του άρθρου 15 (γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, κρίνω σκόπιμο να παρατεθούν αρχικά τα κάτωθι:

Το άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου προϋποθέτει ουσιώδεις λόγους να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, υπάρχει ευρεία νομολογία τόσο του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερομηνίας 22/9/2015) όσο και του ΔΕΕ (βλ. C-285/12, A. Diakité v. Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides, 30/01/2014, C-465/07, Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretaris van Justitie, 17/02/2009), καθώς επίσης και του ΕΔΔΑ (βλ. K.A.B. v. Sweden, 886/11, 05/09/2013 (final 17/02/2014), Sufi and Elmi v. the United Kingdom, 8319/07 and 11449/07, 28/11/2011) στις οποίες ερμηνεύεται η έννοια της «αδιακρίτως ασκούμενης βίας» και της «ένοπλης σύρραξης» και τίθενται κριτήρια ως προς τη σοβαρότητα του κινδύνου που προϋποτίθεται για την αξιολόγηση των περιπτώσεων στις οποίες εξετάζεται η πιθανότητα παραχώρησης συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου.

Στην υπόθεση Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretarisvan Justitie παρ. 35, το ΔΕΕ αναφέρει ότι «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας^[1]» ενώ στην παρ. 37 αναφέρει ότι «η απλή αντικειμενική διαπίστωση κινδύνου απορρέοντος από τη γενική κατάσταση μιας χώρας δεν αρκεί, καταρχήν, για να γίνει δεκτό ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας, συντρέχουν ως προς συγκεκριμένο πρόσωπο, εντούτοις, καθόσον η αιτιολογική αυτή σκέψη χρησιμοποιεί τον όρο «συνήθως», αναγνωρίζει το ενδεχόμενο υπάρξεως μιας εξαιρετικής καταστάσεως, χαρακτηριζομένης από έναν τόσο υψηλό βαθμό κινδύνου, ώστε να υπάρχουν σοβαροί λόγοι να εκτιμάται ότι το πρόσωπο αυτό θα εκτεθεί ατομικώς στον επίμαχο κίνδυνο.» (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου). Περαιτέρω το ΔΕΕ στην εν λόγω υπόθεση αποφάσισε ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών την καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας» (παρ. 39).

Επιπλέον, σύμφωνα με το Εγχειρίδιο της ΕΥΥΑ σχετικά με τη δικαστική ανάλυση του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, ακόμη και αν ο αιτητής μπορεί να αποδείξει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης στην περιοχή καταγωγής του (ή καθ' οδόν προς τη συγκεκριμένη περιοχή καταγωγής), το δικαίωμα επικουρικής προστασίας μπορεί να κατοχυρωθεί μόνο εάν ο αιτητής δεν μπορεί να επιτύχει εγχώρια προστασία σε άλλο τμήμα της χώρας, καθώς επίσης, όταν αποφασίζεται η τοποθεσία της περιοχής καταγωγής ενός αιτητή ως προορισμός επιστροφής, απαιτείται η εφαρμογή προσέγγισης βασισμένης στα πραγματικά περιστατικά όσον αφορά την περιοχή του τελευταίου τόπου διαμονής και την περιοχή συνήθους διαμονής.

Εν προκειμένω, αναφορικά με τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής της Αιτήτριας 1., ήτοι την Νοτιοδυτική περιφέρεια (South-West Region) του Καμερούν, το Δικαστήριο προχώρησε σε επικαιροποιημένη έρευνα αναφορικά με τις επικρατούσες εκεί συνθήκες.

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων RULAC (Rule of Law in Armed Conflict) της Ακαδημίας της Γενεύης παρατηρείται ότι το  Καμερούν εμπλέκεται σε μη διεθνή ένοπλη σύρραξη με την Boko Haram στο Βορρά (περιοχή Far North)[9] ενώ στις βορειοδυτικές και νοτιοδυτικές περιοχές (Northwest και Southwest ) αναφέρεται ότι αριθμός αγγλόφωνων αποσχιστικών ομάδων μάχεται έναντι της κυβέρνησης για την ανεξαρτησία των περιοχών. Ωστόσο, η βία δεν ισοδυναμεί με  διεθνή ένοπλή σύρραξη.[10] 

Στις περιοχές Βορειοδυτικού και Νοτιοδυτικού Καμερούν, γνωστές και ως Αγγλόφωνες περιοχές[11], οι συγκρούσεις μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και των αποσχιστών συνεχίζονται από το 2017, όταν οι αποσχιστές επιχείρησαν να ιδρύσουν ένα ανεξάρτητο κράτος[12]. Το Armed Conflict Location & Event Data Project (ACLED) ανέφερε ότι το 2023, οι εσωτερικές διαφωνίες μεταξύ των ηγετών των αποσχιστών χώρισαν τις αυτοανακηρυχθείσες αγγλόφωνες κυβερνήσεις σε περισσότερες από 50 αποσχιστικές ομάδες, αποδυναμώνοντας τις πολιτικές τους απαιτήσεις και την ικανότητά τους να αντισταθούν στις κυβερνητικές επιθέσεις[13]. Το ACLED περαιτέρω έδειξε ότι η συνεχιζόμενη σύγκρουση και οι ανταγωνιστικές εδαφικές διεκδικήσεις μεταξύ αυτονομιστικών ομάδων και της κεντρικής κυβέρνησης έχουν μετατρέψει τις αγγλόφωνες περιοχές σε ένα κατακερματισμένο σύστημα φορολογίας, ασφάλειας και δημόσιων υπηρεσιών, τις οποίες διαχειρίζονται διάφοροι ασυντόνιστοι παράγοντες, μεταξύ των οποίων αυτονομιστές, η κυβέρνηση, ιδιωτικές εταιρείες και ανθρωπιστικές οργανώσεις[14].

Επιπρόσθετα, σύμφωνα με έκθεση του Παρατηρητηρίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (Human Rights Watch) που αναφέρεται σε περιστατικά που έλαβαν χώρα το 2023, η βία στις δύο αγγλόφωνες περιοχές, τη Βορειοδυτική και Νοτιοδυτική περιφέρεια, συνεχίστηκε για έκτο έτος.[15] Περαιτέρω, πρόσφατη έρευνα της ACCORD που ετοιμάστηκε ως απάντηση σε ερώτημα αναφορικά με την αγγλόφωνη κρίση και δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 2024, αναφέρει ότι κατά την περίοδο αναφοράς (2021-2023), η βίαιη σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων ασφαλείας και άμυνας και των ενόπλων αυτονομιστικών ομάδων συνέχισε να μαίνεται στις βορειοδυτικές και νοτιοδυτικές περιοχές του Καμερούν. Η κατάσταση ασφαλείας στις αγγλόφωνες περιοχές αναφέρεται ότι επιδεινώθηκε, με την εξέγερση να γίνεται πιο δομημένη και την κρίση πιο περίπλοκη.[16]

Στην επικαιροποιημένη της έκθεση που καλύπτει την περίοδο Ιουλίου - Σεπτεμβρίου 2024, η Global Protection Cluster ανέφερε αύξηση των παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων τον Ιούλιο του 2024, με τις SSF (Δυνάμεις Ασφάλειας του Κράτους) να εκτελούν «επιχειρήσεις αποκλεισμού και έρευνας» που οδήγησαν σε επτά περιστατικά αυθαίρετων συλλήψεων, με 303 θύματα, ενώ οι NSAGS εγκαθίδρυσαν περισσότερα παράνομα σημεία ελέγχου για εκβιασμό χρημάτων και απαγωγή πολιτών για λύτρα[17]. Οι πιο συχνές παραβιάσεις που καταγράφηκαν ήταν αυθαίρετες συλλήψεις και κρατήσεις, σωματικές επιθέσεις ή κακοποίηση και δολοφονίες[18]. Ο μεγαλύτερος αριθμός παραβιάσεων μεταξύ Ιουλίου και Σεπτεμβρίου 2024 «καταγράφηκε στην Buea (457 θύματα) και την Muyuka (199 θύματα), και οι δύο στη νοτιοδυτική περιοχή του Fako, ακολουθούμενες από την Meme επίσης στη νοτιοδυτική περιοχή και έπειτα τη Mezam στην βορειοδυτική περιοχή»[19].

Το Δανέζικο Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (DRC) διεξήγαγε μηνιαίες δραστηριότητες παρακολούθησης προστασίας στη νοτιοδυτική περιοχή μεταξύ Ιανουαρίου 2024 και Ιουνίου 2024 σε οκτώ κοινότητες των διαμερισμάτων Fako, Kupe Muanenguba και Meme[20]. Σύμφωνα με πηγές που συμβουλεύτηκε το DRC, μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου 2024, οι βασικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αναφέρθηκαν από τον τοπικό πληθυσμό περιλάμβαναν αυθαίρετες συλλήψεις και παράνομες κρατήσεις, βασανιστήρια και απάνθρωπη μεταχείριση, κλοπές, οικονομικές απαγωγές, trafficking, και έμφυλη βία (GBV)[21]. Το DRC κατέγραψε 55 περιστατικά προστασίας και 428 θύματα μεταξύ Απριλίου και Ιουνίου 2024[22]. Οι παραβιάσεις που αναφέρθηκαν από τον τοπικό πληθυσμό περιλάμβαναν αυθαίρετες συλλήψεις, δολοφονίες, επιθέσεις και κακοποίηση, βασανιστήρια / απάνθρωπη μεταχείριση και έμφυλη βία, που διαπράχθηκαν από τις SSF και τις NSAGs.[23]

Ως προς τα περιστατικά ασφαλείας στην Νοτιοδυτική περιοχή από τις 13 Οκτωβρίου 2023 έως τις 6 Δεκεμβρίου 2024, το ACLED κατέγραψε 961 βίαια περιστατικά στην Νοτιοδυτική περιοχή του Καμερούν, από τα οποία τα 338 χαρακτηρίστηκαν ως μάχες, τα 12 ως εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, τα 35 ως ταραχές και τα 576 ως βία κατά των πολιτών[24]. Κατά την ίδια χρονική περίοδο, αναφέρθηκαν 930 θύματα, εκ των οποίων τα 300 προήλθαν από περιστατικά που καταγράφηκαν ως βία κατά των πολιτών[25].Οι περιοχές με τον υψηλότερο αριθμό βίαιων περιστατικών που καταγράφηκαν από το ACLED στην Νοτιοδυτική περιοχή ήταν: Meme (131 μάχες; 2 εκρήξεις/απομακρυσμένη βία; 266 βία κατά των πολιτών), στο Fako (91 μάχες; 6 εκρήξεις/απομακρυσμένη βία; 123 βία κατά των πολιτών)[26].

Παρά τη γενικότερη έκρυθμη κατάσταση που επικρατεί στο Καμερούν, θα πρέπει να εξεταστεί ειδικότερα το χωριό Muyuka, στην νοτιοδυτική περιφέρεια του Καμερούν, τόπος καταγωγής και συνήθους διαμονής της Αιτήτριας. 

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED αναφορικά με τα περιστατικά ασφαλείας που συνέβησαν στη συνήθη περιοχή διαμονής της Αιτήτριας, και για την πληρότητα της έρευνας παρατίθενται και αριθμητικά δεδομένα από τηβάσηδεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project): Αναφορικά με την Νοτιοδυτικής περιφέρειας στην οποία υπάγεται η περιοχή τελευταίας διαμονής της Αιτήτριας,  κατά την χρονική περίοδο του έτους 2025-2026, καταγράφονται στην βάση ποσοτικών δεδομένων ACLED, 962 περιστατικά ασφαλείας που αφορούν πολιτική βία, με 652 ανθρώπινες απώλειες.[27] Πιο συγκεκριμένα, στο χωριό Muyuka, κατά την ίδια χρονική περίοδο καταγράφονται 38 περιστατικά ασφαλείας που αφορούν πολιτική βία, με 39 ανθρώπινες απώλειες.[28]

Σημειώνεται, ότι ο πληθυσμός της Νοτιοδυτικής περιφέρειας (Southwest region) ανέρχεται στα 1,534,232 (2015),[29] και στην πόλη Muyuka ο πληθυσμός ανέρχεται στους 28.046 κατοίκους[30].

Εκ των ανωτέρω πληροφοριών που παρατέθηκαν, διαπιστώνεται ότι παρά την ύπαρξη σοβαρών περιστατικών ασφαλείας στην ευρύτερη Νοτιοδυτική Περιφέρεια (Southwest Region) του Καμερούν στην οποία εμπίπτει η περιοχή καταγωγής της Αιτήτριας 1., αλλά και στο χωριό όπου αναμένεται να επιστρέψει ήτοι το χωριό Muyuka, ο αριθμός των επεισοδίων αυτών και ο βαθμός αδιάκριτης βίας κατά των αμάχων δεν φτάνει το βαθμό κατά τον οποίο να τεκμηριώνεται ότι και μόνη η παρουσία της Αιτήτριας 1.στην περιοχή καταγωγής της, την εκθέτει σε πραγματικό κίνδυνο βλάβης, κατά την έννοια της διάταξης του Άρθρου 15(γ) της Οδηγίας, με συνέπεια να απαιτούνται ορισμένα προσωπικά χαρακτηριστικά που θα αύξαναν το ρίσκο του αμάχου συγκριτικά με τον μέσο πληθυσμό της περιοχής.

Λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαίτερες περιστάσεις της Αιτήτριας 1., κρίνω ότι δεν διαθέτει κάποιο προσωπικό χαρακτηριστικό που να αυξάνει τον κίνδυνο στον οποίο εκτίθεται. Πρόκειται για άμαχο πολίτη, ενήλικη, έγγαμη με ικανοποιητική μόρφωση, πλήρως ικανή προς εργασία, υγιή, χωρίς οποιαδήποτε θέματα ευαλωτότητας. Διαθέτει υποστηρικτικό δίκτυο στη χώρα καταγωγής της, καθώς η μητέρα και η γιαγιά της διαμένουν στο Καμερούν. Συνεπώς, θεωρώ ότι δεν εγείρονται ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι με την επιστροφή της στην περιοχή καταγωγής της θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη και ως εκ τούτου δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις υπαγωγής της Αιτήτριας στο άρθρο 19(2)(γ) του Περί Προσφύγων Νόμου.

Ως εκ τούτου ορθά δεν της χορηγήθηκε το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας που προβλέπεται στο άρθρο 19 του Νόμου, αφού αυτή δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο ότι θα υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη, ως καθορίζεται στο άρθρο 19(2).

Τέλος σημειώνω ότι στα πλαίσια αξιολόγησης του βέλτιστου συμφέροντος του ανήλικου τέκνου της Αιτήτριας 1. λαμβάνω υπόψη τον πρακτικό Οδηγό της EASO[31] αναφορικά με το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού στις διαδικασίες ασύλου.

Στην εν λόγω προσέγγιση γίνεται στάθμιση των παραγόντων που αφορούν τη σωματική, ψυχολογική, και πνευματική ακεραιότητα του ανήλικου. Ως διαπιστώνω από το πιστοποιητικό γέννησης που βρίσκεται στον Διοικητικό Φάκελο (ερ. 40), το ανήλικο είναι νηπιακής ηλικίας (προσχολικής, προ της εισόδου στο δημοτικό), συνεπώς κύριος γνώμονας και πρωταρχικό μέλημα είναι η διασφάλιση της φροντίδας, προστασίας και ασφάλειας του παιδιού μέσα από την οικογενειακή ενότητα. Σύμφωνα με τα ενώπιόν μου στοιχεία, στο χωριό στο οποίο αναμένεται να επιστρέψει, όπου διαμένουν οι οικείοι της, υφίστανται κοινωνικοί και οικογενειακοί δεσμοί ικανοί να της παράσχουν ουσιαστική υποστήριξη και διευκολύνσεις ως προς την επανένταξή της.

Κρίνω ότι σε περίπτωση επιστροφής τους στη χώρα καταγωγής τους, λόγω της ηλικίας του ανηλίκου, δεν υπάρχουν ενδείξεις οιονδήποτε δυσκολιών προσαρμογής που να επηρεάζουν αρνητικά την ανάπτυξη, εξέλιξη και ευημερία του παιδιού. Επισημαίνω ότι λόγω του νεαρού της ηλικίας του παιδιού, δεν έχουν δημιουργηθεί δεσμοί με τη χώρα στην οποία διαμένει που να δυσκολεύουν την μετακίνηση και εγκατάσταση τους στη χώρα καταγωγής των γονέων. Συνεπώς, δεν αναμένεται να αντιμετωπίσει δυσκολίες σχετικά με την κοινωνική και πολιτισμική της ένταξη και προσαρμογή στην οποία περιλαμβάνονται το σχολείο, η κοινότητα και κοινωνία, οι θεσμοί και τα θρησκευτικά και πολιτιστικά συστήματα.

Υπό το φως των ανωτέρω, κρίνω ότι το αίτημα των Αιτητριών  για διεθνή προστασία εξετάστηκε επιμελώς σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και η απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου ήταν το αποτέλεσμα δέουσας έρευνας και ορθής αξιολόγησης όλων των στοιχείων και δεδομένων, είναι επαρκώς αιτιολογημένη και λήφθηκε σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Προσφύγων Νόμου, το Σύνταγμα και τις Γενικές Αρχές του Διοικητικού Δικαίου.

Τέλος, κρίνω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ήταν εύλογη και λήφθηκε κατ' ορθή ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας των Καθ' ων η Αίτηση, οι οποίοι ενήργησαν σύννομα και συνεκτίμησαν όλα τα ενώπιον τους στοιχεία. Δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε ούτως ώστε να δικαιολογείται επέμβαση του παρόντος Δικαστηρίου. Αντιθέτως, κρίνω ότι με σαφήνεια καταδεικνύεται στην υπό εξέταση περίπτωση και για τους λόγους που έχουν ήδη εκτεθεί, πως τα πραγματικά περιστατικά δεν στοιχειοθετούν και δεν στηρίζουν τις υπό του Περί Προσφύγων Νόμου και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951, αναγκαίες προϋποθέσεις, για αναγνώριση του καθεστώτος του πρόσφυγα ή της συμπληρωματικής προστασίας, εφόσον οι Αιτήτριες δεν κατάφεραν να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, ούτε ότι υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται πως, εάν επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους, θα αντιμετωπίσουν πραγματικό κίνδυνο να υποστούν σοβαρή βλάβη.

Περαιτέρω  όλοι οι λόγοι που προβάλλονται και αφορούν στην νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης απορρίπτονται ως αλυσιτελείς .

Συνεπώς, η προσφυγή απορρίπτεται με €1500 έξοδα εναντίον των  Αιτητριών  και υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση.

 

 

              Βούλα Κουρουζίδου - Καρλεττίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.