ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.:  330/2026

 

30 Απριλίου  2026

[Β.ΚΟΥΡΟΥΖΙΔΟΥ ΚΑΡΛΕΤΤΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρα 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Β.Α.Ζ. από τη Συρία

Αιτητής

-και-

     Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                             Καθ' ων η Αίτηση

 

Ο Αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως

Κ. Μιχαηλίδου, για Μιχαηλίδου και Χαραλάμπους Δ.Ε.Π.Ε. Δικηγόρος για τους Καθ' ων η Αίτηση.

(Παρόν ο διερμηνέας  Aleid Abdelrahman  για πιστή μετάφραση από τα ελληνικά στα αραβικά και αντίστροφα)

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Με την παρούσα προσφυγή ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση των Καθ' ων η Αίτηση ημερ. 19/1/2026, η οποία του κοινοποιήθηκε στις 2/2/2026 και με την οποία τον πληροφορούν ότι το αίτημα του για διεθνή προστασία ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου απορρίπτεται και ότι  αποφασίστηκε η επιστροφή του στην χώρα καταγωγής του. Η αίτηση τους απορρίφθηκε καθότι δεν πληρούνται, οι απαιτούμενες προϋποθέσεις του άρθρου 3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμο.

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

 

O Αιτητής είναι υπήκοος Συρίας. Στις 12/03/2020 υπέβαλε αίτηση για παροχή Διεθνούς Προστασίας, αφού αφίχθηκε παράνομα στη Κυπριακή Δημοκρατία περί τις 3/3/2020, μετά την αναχώρηση του από τη χώρα καταγωγής Το Φεβρουάριο του 2020. Στις 19/12/2025 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή στην Υπηρεσία Ασύλου. Στις 15/1/2026 αρμόδιος λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου ετοίμασε έκθεση/εισήγηση με την οποία εισηγείτο την απόρριψη του αιτήματος του Αιτητή και στις 19/1/2026, ο εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών αρμόδιος λειτουργός ενέκρινε την εν λόγω έκθεση/εισήγηση και αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης. Στις 2/2/2026, η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική επιστολή μαζί με την αιτιολόγηση της απόφασης της σχετικά με το αίτημα του Αιτητή, η οποία παραλήφθηκε και υπογράφηκε ιδιοχείρως από τον Αιτητή την ίδια ημέρα.

 

ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

 

Εκ προοιμίου, παρατηρώ ότι ο Αιτητής αναφέρει στο πλαίσιο του εισαγωγικού δικογράφου της παρούσας διαδικασίας την επιθυμία του να υποβάλει ένσταση κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου προβάλλοντας τον  ισχυρισμό πως η κατάσταση στη Συρία είναι ασταθής και μη ασφαλής .

Δεδομένου του γεγονότος ότι ο Αιτητής εμφανίζεται ενώπιον του Δικαστηρίου άνευ συνηγόρου, ο Κανονισμός 7 του Διαδικαστικού Κανονισμούς του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962 δεν τυγχάνει εφαρμογής στην περίπτωσή τους. Αυτό συνεπάγεται ότι ο Αιτητής δεν είναι υποχρεωμένος να θέσει με την προσφυγή του τα νομικά σημεία επί των οποίων αυτή στηρίζεται και να τα αιτιολογήσουν πλήρως.

 

Οι Καθ' ων η αίτηση υιοθέτησαν τα ευρήματα της Υπηρεσίας Ασύλου και παρέπεμψαν το Δικαστήριο στην έκθεση εισήγηση του αρμόδιου λειτουργού.

 

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

 

Ο Αιτητής  κατά την υποβολή της αίτησης του για διεθνή προστασία, δήλωσε πως εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής λόγω του πολέμου και του στρατού.   

Κατά τη συνέντευξη του ημερομηνίας 19/12/2025, δήλωσε  ότι είναι Σύριος με περιοχή καταγωγής την πόλη Qarah στο Κυβερνείο της Δαμασκού όπου και διέμενε .Το 2018 ταξίδεψε στο Λίβανο και επέστρεψε το 2019 στο τόπο καταγωγής του

Ανέφερε ότι είναι αρραβωνιασμένος, σουνίτης μουσουλμάνος και ομιλεί αραβικά . Ως προς το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο ανάφερε ότι  έχει ολοκληρώσει την δευτεροβάθμια εκπαίδευση και ότι είχε φοιτήσει στο Ινστιτούτο Τουρισμού της Δαμασκού για περίοδο τριών ετών χωρίς να έχει αποφοιτήσει (Π.Β. ερ. 49χ11). Αναφορικά με τις γλωσσικές του δεξιότητες, δήλωσε ότι η μητρική του γλώσσα είναι η αραβική, ενώ ομιλεί σε περιορισμένο βαθμό ελληνικά (Π.Β. ερ.49χ10).

Σε σχέση με το εργασιακό του υπόβαθρο, ο ΑΔΠ δήλωσε ότι η συνήθης απασχόληση του είναι ελαιοχρωματιστής. Το συγκεκριμένο επάγγελμα ασκούσε στη Συρία το 2019 μέχρι και την αναχώρηση του (Π.Β. ερ 48χ9-10), καθώς και κατά τη διαμονή του στον Λίβανο το 2018 (Π.Β. ερ 48χ4-6), όπως και την παρούσα στην Κύπρο (Π.Β. ερ 48χ13).

Αναφορικά με το οικογενειακό του δίκτυο στη χώρα καταγωγής του, δήλωσε ότι στην πόλη Qarah, διαμένουν επί του παρόντος η αρραβωνιασμένη του (Π.Β. ερ 49χ2-4) όπως και οι γονείς του (Π.Β. ερ 5Ιχΐ 1), και όλα τα αδέλφια του, 7 στο σύνολο  με εξαίρεση έναν αδελφό (Π.Β. ερ. 50χ9). Συμπλήρωσε πως οι γονείς του βρίσκονται στο ίδιο σπίτι όπου μεγάλωσε και ο ίδιος (50χ8).Αναφορικά με το οικογενειακό του δίκτυο στην Κυπριακή Δημοκρατία, ο ΑΔΠ δήλωσε ότι στην Δημοκρατία διαμένει ένας αδελφός του, καθώς και δύο (2) ξαδέλφια του από την πλευρά του πατέρα του (Π.Β. ερ. 49χ5).

Σχετικά με την επικοινωνία του με την άμεση οικογένειά του, ο ΑΔΠ δήλωσε ότι ( διατηρεί καθημερινή επικοινωνία με τους γονείς και τα αδέλφια του, ενώ επικοινωνεί \ επίσης με την αρραβωνιασμένη του. Επίσης, ανέφερε ότι όλοι βρίσκονται σε καλή κατάσταση (Π.Β. ερ. 50χ12-13, 49χ2-3).

 

Ως προς τους λόγους που τον οδήγησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής ισχυρίστηκε, πως εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του λόγω του πολέμου, δεν επιθυμούσε να στρατευτεί ως επίσης της επιθυμίας του να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης του όσο και της οικογένειας του. Επιθυμεί να παντρευτεί και να αγοράσει την οικογενειακή εστία . Κατά την ακροαματική διαδικασία επανέλαβε τους ισχυρισμούς του και πρόσθεσε πως δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει τους στόχους του αναφορικά με την βελτίωση της οικονομικής του κατάστασης   Ο Αιτητής ουδέποτε έχει συλληφθεί ή κρατηθεί στη χώρα καταγωγής. Ο Αιτητής δήλωσε πως δεν συνέβη οτιδήποτε στον ίδιο προσωπικά, ούτε και στην οικογένεια του, σχετικά με την πόλεμο .

Υπό το φως των ως άνω πληροφοριών, ως αυτές προκύπτουν από τα πρακτικά της συνέντευξης και τα λοιπά στοιχεία του διοικητικού φακέλου, ο αρμόδιος λειτουργός της Υπηρεσίας σχημάτισε την εισήγησή του επί τη βάση των εξής τριών (3) ουσιωδών ισχυρισμών: α) Ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ Αιτητή, β) Λόγοι οικονομικού περιεχομένου. γ) Αποφυγή της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας.

Όλοι οι ισχυρισμοί του Αιτητή έγιναν δεκτοί ως εσωτερικά και εξωτερικά αξιόπιστοι.

 

Εν συνεχεία,  στη βάση του συνόλου των ισχυρισμών που κρίθηκαν αποδεκτοί, δεν διαπιστώθηκε ότι υπάρχουν εύλογοι λόγοι να πιστεύεται ότι συντρέχει εύλογη πιθανότητα να αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, σε περίπτωση επιστροφής του στο τόπο διαμονής του, στην περιοχή συνήθους διαμονής του . Ο αρμόδιος λειτουργός, ως προς τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, ήτοι ότι εγκατέλειψε τη χώρα του για λόγους οικονομικού περιεχομένου,  τόνισε πως δεν δύναται να συνδεθεί με οποιαδήποτε μορφή πράξης δίωξης κατά του Αιτητή και πρόκειται για οικονομικό μετανάστη. Ακολούθως, παρέπεμψε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με τη γενική κατάσταση ασφαλείας στη Συρία, για την εθελοντική επιστροφή Σύρων στη περιοχή διαμονής τους, σχετικά με τις ενέργειες συνεργασίας και ανοικοδόμησης της χώρας, την υποστήριξη στους επιστρέφοντες καθώς και την ανθρωπιστική δράση διάφορων ΜΚΟ και σχετικά με τη τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στο συνήθη τόπο διαμονής του Αιτητή . Κατέληξε πως στο κυβερνείο της υπαίθριας  Δαμασκού , τα περιστατικά που εντοπίζονται δεν μπορούν να θεωρηθούν ως περιστατικά υψηλής έντασης και συχνότητας, σε τέτοιο βαθμό που να τεκμαίρεται ότι επικρατούν συνθήκες αδιάκριτης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερική ένοπλης σύρραξης, εφόσον αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά. Εξέτασε περαιτέρω, τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, καταλήγοντας πως πρόκειται για άμαχο πολίτη, ενήλικα νεαρό άνδρα, χωρίς προβλήματα υγείας, ικανό για εργασία και με οικογενειακό υποστηρικτικό δίκτυο.  

 

Ακολούθως, κατά τη νομική ανάλυση κρίθηκε πως δεν προκύπτει βάσιμος φόβος δίωξης βάσει του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου, εφόσον διαπιστώθηκε πως δεν πληρούνται τα αναγκαία υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία του φόβου δίωξης. Αναφορικά δε με τις προϋποθέσεις υπαγωγής σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, με βάση τους ισχυρισμούς του Αιτητή, το προσωπικό του προφίλ και την αξιολόγηση κινδύνου διαπιστώθηκε ότι δεν θεωρείται ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (α), ή άλλως βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (β).Ειδικότερα, κατά την αξιολόγηση των προϋποθέσεων του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, κρίθηκε πως το κυβερνείο Idlib δεν βρίσκεται, τη παρούσα χρονική στιγμή, υπό συνθήκες διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης και λαμβάνοντας υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, έκρινε ότι δεν δημιουργούνται οι προϋποθέσεις ώστε να προκύπτουν βάσιμοι λόγοι να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής του ή της σωματικής του ακεραιότητας λόγω άσκησης αδιάκριτης βίας εκ της παρουσίας του και μόνον στην εν λόγω περιοχή στην οποία αναμένεται να επιστρέψει.

 

Έπειτα από ενδελεχή εξέταση του διοικητικού φακέλου και όπως προκύπτει από τα στοιχεία που βρίσκονται σε αυτόν, κρίνω ως ορθή από τους Καθ' ων η αίτηση την αποδοχή του συνόλου των ουσιωδών ισχυρισμών του Αιτητή,  ήτοι των προσωπικών στοιχείων, της γενικής κατάστασης ασφάλειας στη χώρα καταγωγής του και τους λόγους οικονομικού περιεχομένου και ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν βρίσκει λόγο διαφοροποίησης επί των ανωτέρω ευρημάτων των Καθ'ων η αίτηση. Η γενική αξιοπιστία του Αιτητή κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του υπήρξε ικανοποιητική, υπήρξε συνεκτικός στις απαντήσεις του και δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις ως προς τους ισχυρισμούς του αναφορικά με τους λόγους που τον οδήγησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του. Περαιτέρω κρίνω ότι η έρευνα της διοίκησης σε επίσημες πήγες πληροφόρησης είναι επαρκής, πλήρης και επίκαιρες, ώστε να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα και ο αρμόδιος λειτουργός ορθά κατέληξε ότι δεν στοιχειοθετείται εύλογος βαθμός ύπαρξης μελλοντικού κινδύνου. 

Κατά την διάρκεια της συνέντευξης δεν γίνεται επίκληση κατά τρόπο ειδικό και συγκεκριμένο οιωνδήποτε κρίσιμων στοιχείων και περιστατικών από τα οποία να μπορεί να τεκμηριωθεί κατά τρόπο αρκούντως σαφή και συγκεκριμένο η συνδρομή πραγματικού, προσωπικού και ενεστώτος κινδύνου.

Αναφορικά με την αποδοχή του πρώτου ουσιώδους ισχυρισμού, ο οποίος και αφορά την ταυτότητα και τα προσωπικά στοιχεία τoυ Αιτητή, κρίνω ως ορθή την αποδοχή από τους Καθ' ων η αίτηση. Περαιτέρω, ως προς το θρήσκευμα του Αιτητή, σουνίτη μουσουλμάνου σημειώνω τα ακόλουθα:

 

Εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφέρουν πως o πληθυσμός των 22,9 εκατομμυρίων εκτιμάται σε 87% μουσουλμάνοι, εκ των οποίων το 74% είναι σουνίτες, ενώ οι αλαουίτες, οι ισμαηλίτες και οι σιίτες μουσουλμάνοι αποτελούν συνολικά το 13%.^[1] Oι Σουνίτες Άραβες αποτελούν τη μεγαλύτερη εθνοθρησκευτική ομάδα στη Συρία και ζουν σε ολόκληρη τη χώρα, δεν μπορούν, ωστόσο, να θεωρηθούν ομοιογενής ομάδα, καθώς διαφέρουν ανάλογα με την πολιτική τους προσήλωση, τις πρακτικές και την ταυτότητά τους, καθώς και τις περιφερειακές και φυλετικές τους συμμαχίες. Εθνοθρησκευτικές μειονότητες αποτελούν οι Κούρδοι, Αλουίτες (Alawites), Ισμαηλίτες (Ismailis), Δρούζοι (Druze), χριστιανοί, Dom και Παλαιστίνιοι. Η κυβέρνηση Άσαντ είχε επενδύσει πολύ στην «δημιουργία στρατηγικών δεσμών με εξέχουσες σουνιτικές οικογένειες και θρησκευτικές αρχές» προκειμένου να εδραιώσει την εξουσία της, ωστόσο, η πλειοψηφία των ανώτερων αξιωματικών του συριακού στρατού και των υπηρεσιών ασφαλείας ήταν Αλαουίτες γεγονός που δημιούργησε ένα αίσθημα αδικίας στους Σουνίτες της Συρίας, οι οποίοι ένιωθαν παραγκωνισμένοι. Η μεταβατική Κυβέρνηση κυριαρχείται από υπουργούς σουνιτικής αραβικής καταγωγής και οι ηγετικές θέσεις στην αστυνομία, τις Γενικές Υπηρεσίες Ασφαλείας (GSS) και τον στρατό καλύπτονται σε μεγάλο βαθμό από Σουνίτες Άραβες και το νέο συμβούλιο Fatwa αποτελείται εξ ολοκλήρου από σουνιτικά μέλη. Οι επιθέσεις των ανταρτών από τις αλαουιτικές πολιτοφυλακές του Άσαντ εναντίον της μεταβατικής κυβέρνησης και των σουνιτικών κοινοτήτων έχουν μειωθεί και πλέον συμβαίνουν με μικρότερη συχνότητα από ό,τι τον Μάρτιο του 2025, όταν έφτασαν στο αποκορύφωμά τους. Σύμφωνα με τον Οδηγό της EUAA, Δεκεμβρίου 2025, «σε περίπτωση που ένας σουνίτης Άραβας γίνει στόχος, αυτό θα σχετίζεται με άλλες περιστάσεις και όχι απλώς με το γεγονός ότι είναι σουνίτης Άραβας.»^[2]

 

Αναφορικά με τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, ήτοι των  οικονομικών λόγων, διαπιστώνω ότι, ορθά ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε, ότι δεν αντιμετώπιζε οποιουδήποτε είδους δίωξη στη χώρα του και ότι η περίπτωσή του δεν πληρούσε τις υπό του Νόμου προβλεπόμενες προϋποθέσεις για αναγνώριση του καθεστώτος του πρόσφυγα, αλλά συνιστούσε περίπτωση οικονομικού μετανάστη.

 

Όπως αναφέρεται στην παράγραφο 62 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων, «μετανάστης είναι το πρόσωπο που για λόγους διαφορετικούς από εκείνους που αναφέρονται στον ορισμό εγκαταλείπει οικειοθελώς τη χώρα του με σκοπό να εγκατασταθεί αλλού. Μπορεί δε να ωθείται από την επιθυμία για αλλαγή ή για περιπέτεια ή από οικογενειακούς ή άλλους προσωπικούς λόγους. Εάν ωθείται αποκλειστικά από οικονομικά κίνητρα, είναι οικονομικός μετανάστης και όχι πρόσφυγας». Οι διαπιστώσεις της Διοίκησης ότι πρόκειται  περί οικονομικού μετανάστη είναι εύλογα επιτρεπτές στη βάση των πραγματικών στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου.

 

Υπό το φως των απαντήσεων του Αιτητή  και των στοιχείων που ο ίδιος παρείχε κατά τη συνέντευξή του, διαπιστώνεται ότι αυτός στην ουσία ήταν και είναι οικονομικός μετανάστης και δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως πρόσφυγας. (βλ. IRENE FESENKO v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1051/2010, ημερ. 21.12.2011, Md Jakir Hossain v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 2319/06, ημερ. 16.7.2008, Barakan Petrosyan κ.α. v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 883/08, ημερ. 10.2.2010 και Khaled Al Issa v. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 993/08, ημερ. 29.12.2009).

 

Περαιτέρω, συμφωνώ με την αξιολόγηση κινδύνου στην οποία προέβη ο λειτουργός στη βάση των αποδεκτών ουσιωδών ισχυρισμών, καθώς και με το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε αναφορικά με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων αναγνώρισης προσφυγικού καθεστώτος καθώς ο Αιτητής δεν κατάφερε να στοιχειοθετήσει βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης για ένα από τους πέντε λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο  Άρθρο  3(1) του περί Προσφύγων Νόμου και του Άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων και πως δεν πληρούνται και οι προϋποθέσεις υπαγωγής του Αιτητή στα άρθρα 19 (2) (α) και (β) περί συμπληρωματικής προστασίας, καθώς δεν προέκυψαν στοιχεία εκ των οποίων μπορεί να συναχθεί ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (α), ή άλλως βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (β).

 

Ωστόσο διαπιστώνω παράλειψη εξέτασής αναφορικά με τον μελλοντοστραφή κίνδυνο σε σχέση με τον τρίτο ισχυρισμό του Αιτητή που αφορά την άρνηση του στρατευθεί στη χώρα καταγωγής του .

Προς τούτο το Δικαστήριο προέβη σε εξέταση των επικαιροποιημένων,  πηγών πληροφόρησης και κατέληξε πως δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις υπαγωγής του Αιτητή στα πιο προαναφερόμενα  άρθρα του Νόμου .

 

Ειδικότερα οι εν λόγω πληροφορίες  επιβεβαιώνουν πως το νέο καθεστώς έχει καταργήσει την υποχρεωτική θητεία και ο νέος στρατός της Συρίας είναι εθελοντικός, προχώρησε σε ευρεία πολιτική συμφιλίωσης και παράλληλα δεν υφίστανται πλέον κυρώσεις για λιποταξία ή αποφυγή στράτευσης. Σύμφωνα με πληροφορίες που συνέλεξε ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο (EUAA) σε απάντηση που συνέταξε στις 26 Μαρτίου 2026 σχετικά με τις εξελίξεις επί της στρατιωτικής θητείας στην Συρία^[3], η μεταβατική κυβέρνηση της Συρίας έχει καταργήσει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, καθιστώντας την κατάταξη πλήρως εθελοντική, από τον Δεκέμβριο 2024.^[4] Η υποχρεωτική στράτευση μπορεί να επανεισαχθεί μόνο σε περίπτωση κήρυξης εθνικής έκτακτης ανάγκης.^[5]

Συγκεκριμένα οι πηγές του 2025 αναφέρουν ότι η συριακή κυβέρνηση έχει εκκινήσει εκστρατεία στρατολόγησης και προβολής με στόχο την ενθάρρυνση των νέων ανδρών να καταταγούν στις ένοπλες δυνάμεις,^[6] συμπεριλαμβανομένων και μειονοτικών ομάδων, όπως οι Κούρδοι.^[7] Ωστόσο, το Υπουργείο Άμυνας δεν έχει δημοσιοποιήσει επίσημα στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των καταταγέντων.^[8] Σύμφωνα με τον ειδησεογραφικό ιστότοπο Middle East Forum, ο οποίος επικαλείται συνέντευξη του Φεβρουαρίου 2025, ο Πρόεδρος Ahmad al-Sharaa δήλωσε ότι “χιλιάδες” άτομα έχουν καταταγεί.^[9]

Συνεπώς  αναφορικά με τον  μελλοντοστραφή κίνδυνο σε σχέση με τον συγκεκριμένο ισχυρισμό το Δικαστήριο καταλήγει πως δεν ευσταθεί ο ισχυρισμό του Αιτητή

 

Αναφορικά δε, με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων παροχής συμπληρωματικής προστασίας προς το πρόσωπο του Αιτητή υπό την έννοια του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου ή άλλως του άρθρου 15 (γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, κρίνω σκόπιμο να παρατεθούν αρχικά τα κάτωθι:

 

Το άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου προϋποθέτει ουσιώδεις λόγους να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, υπάρχει ευρεία νομολογία τόσο του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ECLI:CY:AD:2015:D619, ημερομηνίας 22/9/2015) όσο και του ΔΕΕ (βλ. C-285/12, A. Diakité v. Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides, 30/01/2014, C-465/07, Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretaris van Justitie, 17/02/2009), καθώς επίσης και του ΕΔΔΑ (βλ. K.A.B. v. Sweden, 886/11, 05/09/2013 (final 17/02/2014), Sufi and Elmi v. the United Kingdom, 8319/07 and 11449/07, 28/11/2011) στις οποίες ερμηνεύεται η έννοια της «αδιακρίτως ασκούμενης βίας» και της «ένοπλης σύρραξης» και τίθενται κριτήρια ως προς τη σοβαρότητα του κινδύνου που προϋποτίθεται για την αξιολόγηση των περιπτώσεων στις οποίες εξετάζεται η πιθανότητα παραχώρησης συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου.

 

Στην υπόθεση Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretarisvan Justitie παρ. 35, το ΔΕΕ αναφέρει ότι «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας[10]» ενώ στην παρ. 37 αναφέρει ότι «η απλή αντικειμενική διαπίστωση κινδύνου απορρέοντος από τη γενική κατάσταση μιας χώρας δεν αρκεί, καταρχήν, για να γίνει δεκτό ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας, συντρέχουν ως προς συγκεκριμένο πρόσωπο, εντούτοις, καθόσον η αιτιολογική αυτή σκέψη χρησιμοποιεί τον όρο «συνήθως», αναγνωρίζει το ενδεχόμενο υπάρξεως μιας εξαιρετικής καταστάσεως, χαρακτηριζομένης από έναν τόσο υψηλό βαθμό κινδύνου, ώστε να υπάρχουν σοβαροί λόγοι να εκτιμάται ότι το πρόσωπο αυτό θα εκτεθεί ατομικώς στον επίμαχο κίνδυνο.» (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου). Περαιτέρω το ΔΕΕ στην εν λόγω υπόθεση αποφάσισε ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών την καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας» (παρ. 39).

 

Όσον αφορά στην τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στη Συρία, η χώρα εξακολουθεί να βρίσκεται σε διεθνείς και μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις. Οι ένοπλες συγκρούσεις στη Συρία συνέχισαν να προκαλούν σημαντικές ζημίες σε άμαχους μέσω άμεσων και αδιάκριτων επιθέσεων, περιλαμβανομένων μαζικών δολοφονιών σε κοινότητες Αλαουιτών και Δρούζων, τις οποίες η νέα κυβέρνηση δεν κατάφερε να αποτρέψει. Άμαχοι έγιναν στόχος σε κατοικημένες και αγροτικές περιοχές, ενώ νάρκες και αυτοσχέδια εκρηκτικά μηχανισμούς προκαλούσαν καθημερινά θύματα, μεταξύ των οποίων και παιδιά. Αεροπορικές επιδρομές και πυροβολισμοί από πυροβόλα όπλα έπλητταν τακτικά σπίτια, αγορές, σχολεία, νοσοκομεία, φράγματα, αεροδρόμια και πολιτιστικούς και θρησκευτικούς χώρους. Οι επιπτώσεις ήταν η διακοπή βασικών υπηρεσιών και η μαζική εκτόπιση πληθυσμών. Άτομα που βρισκόταν υπό την εξουσία των εμπλεκόμενων μερών στις συγκρούσεις δολοφονήθηκαν, βασανίστηκαν και υπέστησαν σεξουαλική βία, αυθαίρετη κράτηση και αναγκαστική εξαφάνιση, εν μέσω αργών και αμφισβητούμενων προσπαθειών μεταβατικής δικαιοσύνης.^[11]

 

Σύμφωνα με τη πλατφόρμα ACLED, το 2025 ήταν μια χρονιά-σταθμός για τη Συρία. Μετά το τέλος της διακυβέρνησης Άσαντ, ο Ahmed al-Sharaa, ηγέτης της Hayat Tahrir al-Sham (HTS), ανακήρυξε τον εαυτό του μεταβατικό πρόεδρο της Συρίας, ο οποίος ηγήθηκε των προσπαθειών για την ενίσχυση της διεθνούς θέσης της Συρίας και την κατάργηση του καθεστώτος κυρώσεων. Η συνολική βία μειώθηκε κατά 44% σε σύγκριση με το 2024, ωστόσο, αυτή η μείωση δεν ήταν ομοιόμορφη και ο συνδυασμός πολιτικού ανταγωνισμού, θρησκευτικής βίας και ξένης παρέμβασης μαρτυρά τη εύθραυστη μετάβαση της Συρίας. Σε μεγάλο μέρος της χώρας, η καθημερινή βία μειώθηκε σε μεγάλο βαθμό επειδή η μεταβατική κυβέρνηση κατάφερε να εδραιώσει την εξουσία της στις περιοχές που ελέγχει. Η  μεταβατική κυβέρνηση αναδιοργάνωσε τον μηχανισμό ασφάλειας, ενοποιώντας τις δυνάμεις των ανταρτών και τις πρώην μονάδες του HTS σε μια επίσημη ιεραρχία διοίκησης, που αναπτύχθηκε σε όλη τη βόρεια και κεντρική Συρία. Σε επαρχίες όπως το  Aleppo, Idlib, Hama, και Raqqa, οι ένοπλες ομάδες που έχουν πλέον ενσωματωθεί στη δομή ασφάλειας της μεταβατικής κυβέρνησης έχουν αναλάβει την υπεράσπιση του εδάφους, εστιάζοντας στην τοπική αστυνόμευση.  Ωστόσο, αυτή η σταθεροποίηση δεν επεκτάθηκε στις περιοχές όπου κυριαρχούν μειονότητες, όπου το κράτος δυσκολεύτηκε να επιβάλει την εξουσία του. Πέντε επαρχίες όπου σημειώθηκαν βίαιες συγκρούσεις και δολοφονίες των κοινοτήτων των Δρούζων και των Αλαουιτών είναι η Lattakia, al-Suwayda, Tartous, Hama, και Homs. ^[12]

 

Τα νεότερα ποσοτικά δεδομένα της πλατφόρμας ACLED, σε ολόκληρη τη χώρα, κατά την περίοδο του τελευταίου έτους (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 23/01/2026)καταγράφηκαν 6313 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 7540 θάνατοι.^[13]

 

Ωστόσο,  αναφορικά με την γενική κατάσταση ασφαλείας συγκεκριμένα στην πόλη Qarah, στην περιοχή Al-Nabk, του κυβερνείου της Υπαίθριας Δαμασκού, όπου αναμένεται ο Αιτητής  να επιστρέφει, σημειώνονται τα ακόλουθα:

Με βάση την πιο πρόσφατη έκθεση Country Guidance (Δεκέμβριος 2025) του EUAA, αν και η γενική κατάσταση ασφάλειας στη Συρία παραμένει εύθραυστη και χαρακτηρίζεται από σοβαρά επεισόδια βίας, ωστόσο δεν υπάρχει καμία περιοχή όπου τα επίπεδα αδιάκριτης βίας να είναι εξαιρετικά υψηλά ή υψηλά. ^[14](Π.Β. ερ. 75-74).

 

Σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα, στη βάση δεδομένων ACLED (Τhe Armed Conflict Location  & Event Data Project), παρατίθενται τα πλέον πρόσφατα ποσοτικά δεδομένα αναφορικά με τα περιστατικά ασφαλείας στην περιοχή Al-Nabk του Κυβερνείου της Υπαίθριας Δαμασκού, η οποία συνιστά τον τόπο της τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή πριν εγκαταλείψει την χώρα καταγωγής του. Συγκεκριμένα, κατά το τελευταίο έτος

(Περίοδος αναφοράς 17-04-2025 έως 17-04-2026),(με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 17/04/2026), σημειώθηκαν συνολικά 466 περιστατικά ασφαλείας στην περιοχή της Υπαίθριας Δαμασκού (Rural Damascus), εκ των οποίων τα 17 καταγράφηκαν στην περιοχή Al-Nabk. Από τα 466 περιστατικά ασφαλείας που σημειώθηκαν στο εν λόγω Κυβερνείο, προκλήθηκαν 240 ανθρώπινες απώλειες, ενώ από τα 17 περιστατικά που σημειώθηκαν στην περιοχή An Nabk συγκεκριμένα, προκλήθηκαν 6 ανθρώπινες απώλειες.^[15]

Σημειώνεται ότι, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, τις οποίες παραθέτει και ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο στην από τον Ιούλιο του 2025 Έκθεσή του για την Συρία^[16], ο πληθυσμός του Κυβερνείου της Υπαίθριας Δαμασκού, στο οποίο περιλαμβάνεται και η διοικητική περιφέρεια Al- Nabk, εκτιμάται ότι τον Μάρτιο του 2025 ανερχόταν σε 5,120,422 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων των μόνιμα εγκατεστημένων, των εσωτερικά εκτοπισμένων και των επαναπατρισθέντων. ^[17] Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, αντίστοιχα, εκτιμά τον πληθυσμό του Κυβερνείου σε 3,395,491κατοίκους^[18]

Εκ των ανωτέρω πληροφοριών που παρατέθηκαν, διαπιστώνεται ότι στη χώρα υπάρχουν περιστατικά ασφαλείας και αδιάκριτη βία, ωστόσο η περιοχή καταγωγής και συνήθους διαμονής του Αιτητή, στη πόλη Qarah, στην περιοχή Al-Nabk, του κυβερνείου της Υπαίθριας Δαμασκού, το ο αριθμός των επεισοδίων αυτών και ο βαθμός αδιάκριτης βίας κατά των αμάχων δεν φτάνει το βαθμό κατά τον οποίο να τεκμηριώνεται ότι και μόνη η παρουσία του Αιτητή στην εκεί περιοχή, τον εκθέτει σε πραγματικό κίνδυνο βλάβης, κατά την έννοια της διάταξης του Άρθρου 15(γ) της Οδηγίας, με συνέπεια να απαιτούνται ορισμένα προσωπικά χαρακτηριστικά που θα αύξαναν το ρίσκο του αμάχου συγκριτικά με τον μέσο πληθυσμό της περιοχής.

Εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, παρατηρώ ότι είναι ενήλικας νεαρός άνδρας, χωρίς προβλήματα υγείας, ομιλεί την αραβική, σουνίτης μουσουλμάνος, με εργασιακό υπόβαθρο και με οικογενειακό υποστηρικτικό δίκτυο. Επομένως, λαμβάνοντας υπόψιν επίσης και τις ιδιαίτερες περιστάσεις του Αιτητή, οι οποίες δεν παρουσιάζουν δείκτες ευαλωτότητας, θεωρώ ότι δεν εγείρονται ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι αυτός θα διατρέξει κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

 

Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω  ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι νόμιμη και  εύλογη και λήφθηκε κατ' ορθή ενάσκηση της νόμιμης διακριτικής ευχέρειας των Καθ' ων η Αίτηση, οι οποίοι ενήργησαν σύννομα και συνεκτίμησαν όλα τα ενώπιον τους στοιχεία. Δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε ούτως ώστε να δικαιολογείται επέμβαση του παρόντος Δικαστηρίου. Αντιθέτως, κρίνω ότι με σαφήνεια καταδεικνύεται στην υπό εξέταση περίπτωση και για τους λόγους που έχουν ήδη εκτεθεί, ότι τα πραγματικά περιστατικά δεν στοιχειοθετούν και δεν στηρίζουν τις υπό του Περί Προσφύγων Νόμου (άρθρα 3-3Δ) και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, αναγκαίες προϋποθέσεις για την υπαγωγή του εν λόγω Αιτητή στο προστατευτικό καθεστώς του πρόσφυγα. Ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, όπως αυτοί οι λόγοι εξαντλητικά προνοούνται στο άρθρο 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου. Επίσης, δεν απέδειξε ότι μπορεί να του αναγνωριστεί το καθεστώς  συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου άρθρο 19(1) του προαναφερθέντος  πάνω Νόμου, καθότι ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη με την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του, ως καθορίζεται στο άρθρο 19(2) του ιδίου Νόμου.

 

Λαμβανομένης της πλημμέλειας που το Δικαστήριο εντόπισε η προσφυγή απορρίπτεται με €600 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση.

 

                              

 

                                           

 

 

                                           Βούλα Κουρουζίδου - Καρλεττίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.