ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

Αρ. Υπόθεσης: 4709/24

 

30 Απριλίου, 2026

 

[Μ. ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ, Δ ΔΔΔΠ]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

M.K.K.

Αιτητής

-και-

 

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΑΣΥΛΟΥ

Καθ' ων η Αίτηση

 

Ελ. Ταβλαρίδη (κα), Δικηγόρος για τον Αιτητή

Ι. Χαραλάμπους (κα) για Μιχαηλίδη και Χαραλάμπους Δ.Ε.Π.Ε., Δικηγόρος για τους Καθ' ων η Αίτηση

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Μ. Παπαντωνίου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π: Με την υπό εξέταση προσφυγή, ο Αιτητής αιτείται:

 

Α.      Δήλωση και/ή Απόφαση του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απορριπτική των Καθ’ ων η Αίτηση ημερομηνίας 13/11/2024, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 20/11/2024 δια της οποίας οι Καθ’ ων η Αίτηση απέρριψαν το αίτημα του για παροχή καθεστώτος διεθνούς προστασίας και/ή εξέδωσαν απόφαση επιστροφής είναι άκυρη και/ή στερείται οιουδήποτε έννομου αποτελέσματος και/ή υπόκειται σε τροποποίηση ώστε να δοθεί καθεστώτος διεθνούς προστασίας στον Αιτητή.

 

Β.      Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα και/ή διαταγή το Δικαστήριο κρίνει ορθό και/ή εύλογο και/ή δίκαιο υπό τις περιστάσεις.

 

Γ.      Έξοδα.

 

Τα ουσιώδη γεγονότα της παρούσας υπόθεσης έχουν εκτεθεί στην Ένσταση των Καθ’ ων η Αίτηση και υποστηρίζονται από σχετικά Παραρτήματα, ενώ σήμερα κατατέθηκε και ο σχετικός διοικητικός φάκελος.

 

Ο Αιτητής, δια της γραπτής αγόρευσης της ευπαίδευτης συνηγόρου του, προβάλλει ως λόγους ακύρωσης της προσβαλλόμενης πράξης, τη μη δέουσα έρευνα και την παραβίαση των άρθρων 9 και 15 του περί Προσφύγων Νόμου, λόγω παράβασης ουσιώδους τύπου της διαδικασίας λόγω λανθασμένης χώρας επιστροφής.

 

Επιπλέον, υποστηρίζει επικουρικά ότι ο Αιτητής σε περίπτωση που επιστρέψει στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, θα υποστεί εξευτελιστική μεταχείριση βασιζόμενη ήδη σε παρελθοντική του δίωξη όπου είναι ενδεικτική ότι θα επαναληφθεί. Περαιτέρω, ως ο ίδιος τοποθετήθηκε ο αδελφός του είναι στρατηγός και έχει τόσο μεγάλη θέση και τόσο επιρροή σε όλη τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, ώστε να κινδυνεύει σε όλη τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, αφού η περιουσία του αποβιώσαντα πατέρα του, είναι στο όνομά του και κινδυνεύει από τον αδελφό του που θεωρεί δικαιωματικά ότι είναι δική του.

 

Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η Αίτηση, μέσω της αγόρευσής τους, υποστηρίζουν όπως η παρούσα προσφυγή απορριφθεί ως νόμω και ουσία αβάσιμη και ως παντελώς νομικά και ουσιαστικά αστήρικτη. Επιπλέον, προβάλλουν ότι ο Αιτητής δεν έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης που φέρει, ούτε προέβαλε ισχυρισμούς που να τεκμηριώνουν ότι εμπίπτει στις προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος διεθνούς ή συμπληρωματικής προστασίας, και καλούν το Δικαστήριο να απορρίψει την προσφυγή και να επικυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση.

 

Καταρχάς, παρατηρώ ότι στη γραπτή αγόρευση του Αιτητή, οι πλείστοι λόγοι ακύρωσης εγείρονται με γενικότητα και αοριστία, δεδομένου ότι ελλείπει η οποιαδήποτε υπαγωγή στα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, καθώς και η οποιαδήποτε επί της ουσίας τεκμηρίωση και διασαφήνιση του θεμελίου επί του οποίου οι εν λόγω ισχυρισμοί στηρίζονται, ενώ γίνεται αναφορά μόνο στη νομολογία και ουδόλως στα πραγματικά περιστατικά και στοιχεία που πλαισιώνουν την επίδικη υπόθεση.

 

Έχω εξετάσει τους ισχυρισμούς που πρόβαλε ο Αιτητής κατά την συνέντευξη του, τα πρακτικά της οποίας είναι κατατεθειμένα ως (ερυθρά 55 - 40 του διοικητικού φακέλου) και παρατηρώ ότι ο αρμόδιος λειτουργός ορθά διαμόρφωσε τους εξής ουσιώδεις ισχυρισμούς.

 

1.      Ταυτότητα, προφίλ, χώρα καταγωγής και τόπος συνήθους διαμονής.

2.      Ο Αιτητής είχε διαφορά κληρονομικής φύσεως με τον μεγαλύτερο αδελφό του μετά τον θάνατο του πατέρα τους το 2021.

3.      Ο Αιτητής δέχθηκε απειλές, συνελήφθη και κακοποιήθηκε σωματικά ως αποτέλεσμα της κληρονομικής διαφοράς που είχε με τον αδελφό του, ο οποίος ήταν στρατιωτικός.

 

Με παραπομπές στις δηλώσεις του Αιτητή και αναφορές σε διαδικτυακές πηγές, ο αρμόδιος λειτουργός έκανε αποδεκτό το πρώτο ουσιώδες περιστατικό, αφού κρίθηκε ως αξιόπιστο στο σύνολό του (ερυθρά 103-101 του διοικητικού φακέλου).

 

Αντιθέτως, ούτε το δεύτερο ούτε το τρίτο ουσιώδες περιστατικό έγιναν αποδεκτά. Ως προς το δεύτερο ουσιώδες περιστατικό, ο λειτουργός κατέγραψε ότι ο Αιτητής κλήθηκε να παράσχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον θάνατο του πατέρα του και δήλωσε με συγκεκριμένο τρόπο ότι αυτός απεβίωσε στις 09/02/2021. Ανέφερε ότι ο πατέρας του δηλητηριάστηκε, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και κατέληξε δύο ημέρες αργότερα. Ωστόσο, δεν ήταν σε θέση να παράσχει περαιτέρω λεπτομέρειες σχετικά με τη δηλητηρίαση (τον τρόπο, τον δράστη), ούτε να διευκρινίσει εάν ο πατέρας του είχε εχθρούς ή ποια ήταν τα συμπτώματα που παρουσίασε.

 

Επίσης ο λειτουργός παρατήρησε ότι ενώ ο Αιτητής κλήθηκε να παράσχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την περιουσία του πατέρα του, αυτός δήλωσε, κατά τρόπο γενικό και αόριστο, ότι αυτός διέθετε οκτώ οικίες, ένα εργοστάσιο αλεύρων και τρεις φάρμες. Ανέφερε επίσης ότι τα έγγραφα ιδιοκτησίας ήταν στο όνομά του και ότι είχαν αφεθεί στη θεία του στη Masine, χωρίς να παρέχει περαιτέρω διευκρινίσεις. Αναφορικά με την οικογενειακή συνάντηση, δήλωσε με συγκεκριμένο τρόπο πότε αυτή έλαβε χώρα, ποιοι παρευρίσκονταν και ποια ζητήματα συζητήθηκαν (ήτοι οι ιατρικές εκθέσεις σχετικά με τη νοσηλεία του πατέρα του και θέματα κληρονομιάς). Ωστόσο, όταν κλήθηκε να παράσχει περισσότερες λεπτομέρειες ως προς το περιεχόμενο της συζήτησης, δεν κατέστη σε θέση να το πράξει (όπως εκτενώς καταγράφεται, στα ερυθρά 100-99 του διοικητικού φακέλου).

 

Όσον αφορά την εξωτερική αξιοπιστία, δεδομένου του προσωπικού και εξατομικευμένου χαρακτήρα του ισχυρισμού, ο λειτουργός έκρινε ότι δεν δύναται να επαληθευθεί μέσω εξωτερικών πηγών. Ωστόσο, αναφορικά με τις περιουσιακές διαφορές στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, διαπιστώθηκε ότι ζητήματα κληρονομιάς και ιδιοκτησίας είναι συνήθη. Παρά ταύτα, καθότι δεν κατέστη δυνατή η θεμελίωση της εσωτερικής αξιοπιστίας, το ουσιώδες περιστατικό δεν έγινε αποδεκτό (ερυθρό 99 του διοικητικού φακέλου).

 

Ως προς το τρίτο περιστατικό, ο Αιτητής κλήθηκε να παράσχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον μεγαλύτερο αδελφό του, αναφέροντας ότι αυτός είναι υψηλόβαθμος στρατιωτικός (στρατηγός της 21ης Ταξιαρχίας), καθώς και στοιχεία όπως το έτος γέννησής του, ότι ασχολείται έντονα με τον αθλητισμό και ότι είναι άτομο ευερέθιστο και επιθετικό. Περαιτέρω, ισχυρίστηκε ότι έχει ηγηθεί πολλών πολεμικών επιχειρήσεων και ότι έχει προβεί σε ανθρωποκτονίες. Ωστόσο, όταν κλήθηκε να εξειδικεύσει τον ισχυρισμό περί επιρροής του, περιορίστηκε σε γενική και αόριστη αναφορά ότι πρόκειται για ισχυρό πρόσωπο, υπό την έννοια ότι συγκαταλέγεται μεταξύ των στρατηγών που επιλέχθηκαν από τον Πρόεδρο για τη διασφάλιση της χώρας.

 

Αναφορικά με τη σύλληψή του από στρατιωτικούς, ο λειτουργός παρατήρησε ότι ο Αιτητής παρείχε ορισμένες επιμέρους πληροφορίες, όπως ότι αυτή έλαβε χώρα τον Σεπτέμβριο του 2021 και ότι έπεσε σε ενέδρα από στρατιωτικούς. Ωστόσο, όταν κλήθηκε να επεξηγήσει περαιτέρω τον ισχυρισμό του, δήλωσε κατά τρόπο γενικό και αόριστο ότι «ορισμένοι φορούσαν πολιτικά ρούχα και άλλοι στρατιωτική στολή» και ότι τον επιβίβασαν σε ένα τζιπ και τον μετέφεραν στην «ANR». Περαιτέρω, όταν του ζητήθηκαν περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τη στιγμή της σύλληψής του, περιορίστηκε να αναφέρει αορίστως ότι «τον έπιασαν, του έδεσαν τα χέρια πίσω από την πλάτη και τον έβαλαν στο όχημα». Τέλος, δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει με σαφήνεια τον τρόπο εισόδου των στρατιωτικών στην οικία, δηλώνοντας απλώς ότι «η πόρτα ήταν ανοιχτή και αυτοί ήταν οπλισμένοι».

 

Επιπλέον, κλήθηκε να παράσχει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τα όσα συνέβησαν μετά τη μεταφορά του στην ANR. Δήλωσε ότι εκεί συνάντησε τον αδελφό του, ο οποίος του ζήτησε να του παραδώσει τα «έγγραφα» και, όταν αυτός απάντησε ότι δεν τα είχε στην κατοχή του, ο αδελφός του διέταξε τους στρατιωτικούς να τον ξυλοκοπήσουν.

 

Ο λειτουργός κατέγραψε στην εισηγητική του έκθεση ότι όταν ο Αιτητής κλήθηκε να περιγράψει τον ξυλοδαρμό, δήλωσε κατά τρόπο γενικό και αόριστο ότι «είχαν στρατιωτικά χοντρά καλώδια, τον έδεσαν σε μία κολόνα και τον χτυπούσαν με αυτά». Ανέφερε επίσης ότι στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε άλλη οικία, δηλώνοντας ότι εκεί υποβλήθηκε σε βασανιστήρια, χωρίς να παράσχει περαιτέρω διευκρινίσεις. Όταν κλήθηκε εκ νέου να επεξηγήσει, ανέφερε ότι «του έριχναν νερό, τον χτυπούσαν και δεν του έδιναν τροφή». Παρότι δεν αναμενόταν να παράσχει εκτενή αναφορά των φερόμενων βασανιστηρίων, αναμενόταν να δώσει μια πιο λεπτομερή περιγραφή των γεγονότων που έλαβαν χώρα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από αυτά. Επίσης, δεν ήταν σε θέση να παράσχει συγκεκριμένες πληροφορίες σχετικά με τους στρατιώτες που τον κακοποίησαν ή για το δωμάτιο στο οποίο κρατείτο. Τέλος, ο Αιτητής ανέφερε ότι ένας εκ των στρατιωτών τον βοήθησε να αποδράσει, δηλώνοντας κατά τρόπο γενικό και αόριστο ότι το εν λόγω πρόσωπο τον ρώτησε ποιο ήταν το ζήτημα και, έναντι χρηματικού ποσού ύψους 3.500 δολαρίων, το οποίο κατέβαλε η θεία του, τον βοήθησε να διαφύγει. Ωστόσο, δεν κατόρθωσε να εξηγήσει ποιο ήταν το κίνητρο του στρατιώτη ούτε για ποιο λόγο αυτός θα διακινδύνευε τη θέση του προκειμένου να τον βοηθήσει.

 

Όσον αφορά την εξωτερική αξιοπιστία του τρίτου ουσιώδες περιστατικού, ο αρμόδιος λειτουργός κατέγραψε ότι δεδομένου του προσωπικού και εξατομικευμένου χαρακτήρα του ισχυρισμού, αυτός δεν δύναται να επαληθευθεί μέσω εξωτερικών πηγών. Ωστόσο, από τις σχετικές πηγές τις οποίες παρέθεσε, προκύπτει ότι αυθαίρετες κρατήσεις, βασανιστήρια και ατιμωρησία των δραστών παραμένουν ευρέως διαδεδομένα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Επιπλέον, έχουν καταγραφεί αναφορές για εξαφανίσεις κατά το προηγούμενο έτος της τότε έκθεσης εισήγησης, συμπεριλαμβανομένων περιστατικών στα οποία φέρονται να εμπλέκονται οι κρατικές αρχές. Παράλληλα, οι αρχές συχνά αρνούνται να αναγνωρίσουν την κράτηση υπόπτων και, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι κρατήσεις πραγματοποιούνται σε ανεπίσημες εγκαταστάσεις, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών βάσεων και χώρων κράτησης που λειτουργούν από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ANR).

 

Παρά ταύτα, καθότι δεν κατέστη δυνατή η θεμελίωση της εσωτερικής αξιοπιστίας, το ουσιώδες περιστατικό ομοίως δεν έγινε αποδεκτό (ερυθρά 98-95 του διοικητικού φακέλου).

 

Υπό το φως των ανωτέρω, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι, επί τη βάσει του ουσιώδους περιστατικού που έγινε αποδεκτό, ήτοι την ταυτότητα, προφίλ και χώρα καταγωγής του και λαμβάνοντας υπόψη σχετικές πληροφορίες για τη γενική κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του Αιτητή, διαπίστωσε ότι δεν υφίστατο εύλογη πιθανότητα ο τελευταίος να υποβαλλόταν σε μεταχείριση η οποία θα μπορούσε να ανέλθει σε επίπεδο δίωξης η σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής του στην πόλη Κινσάσα.

 

Ακολούθως, ο αρμόδιος λειτουργός προέβη σε αξιολόγηση του νομοθετικού πλαισίου για το προσφυγικό καθεστώς, καθώς επίσης και αυτό της συμπληρωματικής προστασίας, σε συνάρτηση με τους ισχυρισμούς του Αιτητή, προκειμένου να εξακριβωθεί εάν πληρούνταν οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή του Αιτητή σε οιοδήποτε καθεστώς διεθνούς προστασίας. Ως αναφέρεται στην έκθεση εισήγηση, βάσει των ισχυρισμών του Αιτητή, δεν τεκμηριώθηκε φόβος δίωξης για έναν από τους πέντε λόγους που προβλέπονται στο άρθρο 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης, του άρθρου 2(δ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (από τούδε και στο εξής, «η Οδηγία») και του άρθρου 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου και ως εκ τούτου ο Αιτητής δεν δικαιούταν το καθεστώς του πρόσφυγα.

 

Επιπλέον, κρίθηκε ότι βάσει των αποδεκτών πραγματικών περιστατικών δεν προέκυψε πραγματικός κίνδυνος θανατικής ποινής ή εκτέλεσης σύμφωνα με το άρθρο 15(α) της Οδηγίας, ούτε μπορούσε να θεωρηθεί ως πραγματικός κίνδυνος βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας δυνάμει του άρθρου 15(β) της Οδηγίας. Αναφορικά με το άρθρο 15(γ) της Οδηγίας, το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, ο αρμόδιος λειτουργός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, σε περίπτωση επιστροφής του στο Κονγκό και ειδικότερα στην πόλη Κινσάσα, ο Αιτητής δεν θα αντιμετώπιζε πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη, υπό την έννοια της σοβαρής και προσωπικής απειλής κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας ως αμάχου λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης. Ως εκ τούτου, δεν μπορούσε να εκχωρηθεί στον Αιτητή ούτε το καθεστώς της συμπληρωματικής προστασίας.

 

Κατά συνέπεια, από τα ανωτέρω προκύπτει ότι έγινε δέουσα έρευνα πριν τη λήψη της επίδικης απόφασης, η αιτιολόγηση της οποίας συμπληρώνεται από τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου ως ανωτέρω αναλύεται (βλ. άρθρο 29 του Ν.158(Ι)/1999, Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου κ.α. ν. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 1171 και Διογένους ν. Δημοκρατίας (1999) 4 Α.Α.Δ. 371 και Στέφανος Φράγκου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ. 270). Είναι δε πάγια νομολογημένο ότι η έρευνα είναι επαρκής εφόσον εκτείνεται στη διερεύνηση κάθε γεγονότος που σχετίζεται με το θέμα που εξετάζεται (βλ. Motorways Ltd v. Δημοκρατίας Α.Ε. 2371, ημερομηνίας 25/6/99). Εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών λειτουργός, μετά από μελέτη της εισηγητικής έκθεσης, ενέκρινε την εισήγηση του αρμόδιου λειτουργού και ορθά και νόμιμα απορρίφθηκε το αίτημα του Αιτητή. Η έρευνα που είχε προηγηθεί ήταν επαρκής και είχαν συλλεγεί και διερευνηθεί όλα τα ουσιώδη στοιχεία σε συνάρτηση πάντα με τους ισχυρισμούς που είχε προβάλει ο Αιτητής, όπως αναλύεται ανωτέρω.

 

Πέραν των ανωτέρω, κατά τη διάρκεια της εκδίκασης της παρούσας υπόθεσης, ο Αιτητής δεν προσκόμισε επιπρόσθετη μαρτυρία ώστε να ανατρέψει το εύρημα αναξιοπιστίας των Καθ’ ων η Αίτηση και ούτε ανέφερε ενώπιον μου οποιονδήποτε λόγο που να καταδεικνύει ότι έχει γνήσιο αίτημα διεθνούς προστασίας ή ότι η επίδικη απόφαση λήφθηκε παράνομα και/ή λανθασμένα. Τονίζω δε, ότι το βάρος απόδειξης του αιτήματός του βαραίνει αρχικά τον ίδιο τον Αιτητή (βλ. άρθρο 18(5) του περί Προσφύγων Νόμου).

 

Κατά συνέπεια, στην προκειμένη περίπτωση, κρίνω ότι δεν συντρέχουν στο πρόσωπο του Αιτητή εκείνα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία που τεκμηριώνουν τη θεμελίωση δικαιολογημένου φόβου δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 3(1) του Περί Προσφύγων Νόμου (βλ. συναφώς παρ. 37-39 του Εγχειρίδιου για τις διαδικασίες και τα κριτήρια καθορισμού του καθεστώτος των προσφύγων σύμφωνα με τη Σύμβαση του 1951 και το Πρωτόκολλο του 1967 για το Καθεστώς των Προσφύγων, της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες). Επίσης, με βάση το προσωπικό του προφίλ και υπό το φως των ισχυρισμών που ο ίδιος προώθησε, δεν θεωρώ ότι σε περίπτωση επιστροφής του υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη, όπως η εν λόγω έννοια ορίζεται στο άρθρο 19(2) του περί Προσφύγων Νόμου.

 

Αναφορικά με την υπαγωγή του Αιτητή σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, το οποίο προϋποθέτει ουσιώδεις λόγους να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, λόγω αδιακρίτως ασκούμενης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, έχω προβεί κατά την προετοιμασία της υπόθεσης σε επικαιροποιημένη κατάσταση ασφαλείας σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης.

 

Εκ της συγκεκριμένης έρευνας προέκυψε ότι η κατάσταση ασφαλείας παραμένει ασταθής κυρίως στο ανατολικό τμήμα της χώρας, καθώς εκεί υπάρχουν ένοπλες ομάδες που προκαλούν διακοινοτική βία, η οποία μπορεί να επηρεάσει την πολιτική κατάσταση, την ασφάλεια και την ανθρωπιστική κατάσταση. Καταγράφονται επίσης συνεχείς αναφορές για πολλές πόλεις στο ανατολικό Κονγκό που δέχθηκαν επίθεση ή έπεσαν υπό τον προσωρινό έλεγχο ένοπλων ομάδων.[1]

 

Επιπροσθέτως, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της αυστριακής ACCORD που δημοσιεύτηκε στις 8 Απριλίου 2024 και αφορά όλο το έτος 2023, γίνεται αναφορά στα περιστατικά ασφαλείας που έλαβαν χώρα στην Kinshasa. Συγκεκριμένα, αναφέρθηκαν 132 περιστατικά στα οποία σκοτώθηκαν 71 άνθρωποι. Οι ακόλουθες τοποθεσίες ήταν μεταξύ των πληγεισών: Bita, Dumi, Iye, Kinshasa, Kinshasa – Camp Luka, Kinshasa - Gombe, Kinshasa - Kalamu, Kinshasa - Kimbanseke, Kinshasa - Limete, Kinshasa - Lingwala, Kinshasa - Maluku, Kinshasa - Masina, Kinshasa – Ndjili Airport, Kinshasa - Ngaliema, Matadi Mayo, Mbankana, Mbete, Menkao, Mongata, Yuo.[2]

 

Αναλύοντας τα ανωτέρω ποιοτικά και ποσοτικά δεδομένα που προέκυψαν κατόπιν περαιτέρω έρευνας αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας που επικρατεί συγκεκριμένα στην Κινσάσα, οι εξωτερικές πηγές ενισχύουν το συμπέρασμα περί του ασφαλούς της εν λόγω περιοχής. Ειδικότερα, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία από τη βάση δεδομένων της ACLED («Armed Conflict Location and Event Data Project») για το διάστημα από 20/04/2025 έως 20/04/2026, καταγράφηκαν στην Κινσάσα 152 περιστατικά ασφαλείας, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο 52 ανθρώπων.[3] Δεδομένου ότι ο εκτιμώμενος πληθυσμός της Κινσάσα ανέρχεται σε 17,032,322[4] καθίσταται κατανοητό ότι ο ανωτέρω αναφερόμενος αριθμός θανάτων στην εν λόγω περιοχή από περιστατικά ασφαλείας (52 θάνατοι) δεν ανέρχεται σε τέτοια επίπεδα που σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό της περιοχής μπορεί να χαρακτηρίσει την επικρατούσα κατάσταση ως ένοπλη σύρραξη επιφέρουσα συνθήκες αδιακρίτως ασκούμενης βίας.

 

Τα παραπάνω επιβεβαιώνουν στο σύνολό τους, ότι στην πόλη Κινσάσα, τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, δεν επικρατούν συνθήκες ένοπλης εσωτερικής σύγκρουσης και κατ’ επέκταση συνθήκες βίας ασκούμενης αδιακρίτως κατά αμάχων όπως το άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου προνοεί. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο κρίνει ότι παρέλκει περαιτέρω διερεύνηση των προσωπικών περιστάσεων του Αιτητή για λόγους εφαρμογής της «αναπροσαρμοσμένης κλίμακας» όπως αυτή απορρέει από τη Νομολογία του ΔΕΕ.

 

Επομένως, στη βάση των όσων αναλύθηκαν ανωτέρω, κρίνω πως ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει ότι πάσχει η ορθότητα και νομιμότητα της επίδικης απόφασης και ότι στο πρόσωπό του πληρούνται οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή του στο καθεστώς του πρόσφυγα ή της παραχώρησης συμπληρωματικής προστασίας, σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Προσφύγων Νόμου (Ν.6(Ι)/2000) και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951.

 

Ως εκ τούτου, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Επιδικάζονται €800 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

 

 

 

(Υπ.) ……………………………

Μ. Παπαντωνίου, Δ. Δ.Δ.Δ.Π.

 

Πιστό αντίγραφο

 

 

Πρωτοκολλητής

 

/μη