ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.2687/23

 

18 Μαΐου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Ε. Ο. Ε.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κκ Δημήτριος Α. Παυλίδης και Συνεργάτες ΔΕΠΕ, Δικηγόροι για Αιτητή

Κος Ν. Νικολάου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή ο αιτητής αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημ.19/07/23, η οποία κοινοποιήθηκε αυθημερόν, δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτηση διεθνούς προστασίας που υπέβαλε, ως άκυρης, αντισυνταγματικής, παράνομης και στερούμενης νομικού αποτελέσματος.

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, ο αιτητής κατάγεται από τη Νιγηρία, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 21/02/22 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας στις 23/11/22 (ερ.1-3, 26).  

Στις 06/07/23 διεξήχθη συνέντευξη με τον αιτητή από την Υπηρεσία όπου του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.19-26). Μετά το πέρας της συνέντευξης ετοιμάστηκε Έκθεση-Εισήγηση (ερ.35-44) και στις 06/07/23 η επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας απορρίφθηκε. Ακολούθως ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την επίδικη απόφαση, η οποία του δόθηκε δια χειρός στις 19/07/23, σε γλώσσα την οποία κατανοεί (ερ.45).

Στην επίδικη αίτηση ο αιτητής καταγράφει ότι αναζητά διεθνή προστασία γιατί «[ήταν] εδώ ως φοιτητής (σ.σ. στα κατεχόμενα), κατά τη διάρκεια των σπουδών [του] ο μεγαλύτερος αδελφός [του], ο οποίος ήταν και ο χρηματοδότης των σπουδών [του], σκοτώθηκε σε μια διακοινοτική διαμάχη στην τοπική κυβέρνηση και [ο αιτητής] είναι ο μόνος επιζών στην οικογένεια [του], [είναι] επί του παρόντος εσωτερικά εκτοπισθείς, [ο αιτητής] δεν [έχει] κανένα να χρηματοδοτήσει τις σπουδές [του] και δεν [έχει] πουθενά να [πάει]».  

Στη συνέντευξη ο αιτητής ανέφερε ότι διέμενε από όταν ήταν 10-11 ετών, όταν έχασε τους γονείς του σε ατύχημα, στην πολιτεία Delta, μαζί ένα ξάδελφο του, με τον οποίο διατηρεί επικοινωνία, για τον οποίο όμως δεν γνωρίζει πως βιοποριζόταν, αφού, όταν ρωτήθηκε σχετικά, ανέφερε ότι «στην πολιτεία Delta [έχουν] πετρέλαιο και γι’ αυτό [ο ξάδελφος του] έκανε κάτι σχετικό μ’ αυτό». Ο αιτητής έχει ολοκληρώσει δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 2007, με τη βοήθεια του θείου του και φοιτούσε σε κολλέγιο στα κατεχόμενα από το 2020 μέχρι που ήρθε στις ελεύθερες περιοχές το 2022, όμως δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του, καθώς, ως ανέφερε, δεν είχε χρήματα, αφού ο ξάδελφος του απεβίωσε.

Αναφορικά με τους λόγους που έφυγε από τη χώρα καταγωγής του ο αιτητής ανέφερε ότι όταν ήρθε στα κατεχόμενα λάμβανε τα δίδακτρα του από τον ξάδελφο του, όμως, μετά από 2 χρόνια (στα κατεχόμενα), όταν προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί του, ενημερώθηκε (χωρίς να αναφέρει από ποιον) ότι υπήρχαν προβλήματα στην κοινότητα τους λόγω της εργασίας του ξαδέλφου του και αυτός σκοτώθηκε. Τότε ο αιτητής δεν είχε, ως αναφέρει, άλλη επιλογή, δεν είχε κανένα εκεί, και έπρεπε να ζητήσει διεθνή προστασία. Σε ερώτηση που ακολούθησε ο αιτητής επιβεβαίωσε ότι  ο λόγος που έφυγε από τη Νιγηρία είναι για να σπουδάσει και ανέφερε ότι νιώθει μοναξιά, ότι όλα είναι ομαλά στη Δημοκρατία και δεν έχει να προσθέσει κάτι στα όσα είχε αναφέρει.

Οι καθ’ ων η αίτηση, εξετάζοντας τα όσα ανέφερε ο αιτητής εντόπισαν και αξιολόγησαν τους εξής ουσιώδεις ισχυρισμούς.

1.    Ταυτότητα, προφίλ, χώρα καταγωγής και τόπο διαμονής του αιτητή

2. Επιθυμία για εκπαίδευση και προσωπικοί οικονομικοί λόγοι

Οι καθ’ ων η αίτηση αποδέχθηκαν άπαντες τους ως άνω ισχυρισμούς.

Στη βάση των ως άνω ευρημάτων, δεδομένου του προφίλ του αιτητή, οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν, κατόπιν έρευνας σε διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με τη γενική κατάσταση ασφαλείας στην πολιτεία Delta, ότι δεν υφίσταται εύλογος βαθμός πιθανότητας, ο αιτητής να υποστεί δίωξη ή σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του. Αναφορικά ειδικώς με το αρ.19 (2) (γ) του Νόμου, ομοίως, κατέληξαν ότι δεν υφίσταται κίνδυνο να αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας ο αιτητής κατά την επιστροφή του.

Συνεπεία των ανωτέρω η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε κατά του αιτητή απόφαση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του.

Σημειώνεται ότι η παρούσα προσφυγή είχε απορριφθεί στη βάση του κ.12Α των περί της Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019, διατάχθηκε όμως η επαναφορά της, κατόπιν σχετικής αιτήσεως από τους ως άνω δικηγόρους του αιτητή, με τη σύμφωνη γνώμη των καθ’ ων η αίτηση. Μετά από την επαναφορά της προσφυγής οι δικηγόροι του αιτητή καταχώρησαν γραπτές αγορεύσεις, χωρίς όμως να προχωρήσουν σε τροποποίηση της προσφυγής.

Δεδομένου ότι ουδείς εκ των προωθούμενων δια των αγορεύσεων του αιτητή ισχυρισμών έχει δεόντως δικογραφηθεί, αφού στην προσφυγή παρατίθενται, όλως γενικώς και χωρίς καμία εξειδίκευση, ορισμένα νομικά σημεία, ουδείς εκ των ισχυρισμών που περιέχονται στις αγορεύσεις του αιτητή μπορεί να εξεταστεί.

Σχετικώς, στην Ε.Δ.Δ. αρ.193/20, Καϊλή ν. Δημοκρατίας, του Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου, ημ.04/06/25, όπου γίνεται εκτενής ανασκόπηση της πάγιας νομολογίας επί του ζητήματος της ορθής δικογράφησης, αναφέρονται τα εξής:

«Δεν υπάρχει αμφιβολία και παγίως έχει νομολογιακά εδραιωθεί πως οι λόγοι ακυρώσεως πρέπει να δικογραφούνται με πλήρη αιτιολογία στις έγραφες προτάσεις των διαδίκων (Κ.7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962).  

Μάλιστα, όπως εύστοχα παρατηρήθηκε στη Χριστοδουλίδη ν. Πανεπιστημίου Κύπρου, Α.Ε.95/12, 6.7.18, ECLI:CY:AD:2018:C344, ECLI:CY:AD:2018:C344:

«Η γενικότητα με την οποία παρατηρείται η δικογράφηση των νομικών ισχυρισμών έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις και στην ουσία παρακωλύει την ορθή και σύννομη απονομή της δικαιοσύνης, διότι οι προσφεύγοντες καλυπτόμενοι πίσω από τη γενικότητα των ισχυρισμών τους, θεωρούν ότι δύνανται να εγείρουν οποιοδήποτε θέμα κατά τον τρόπο που επιθυμούν, αποπροσανατολίζοντας έτσι την υπόθεση από την ορθή της διάσταση, αλλά και με το Δικαστήριο να ασχολείται άνευ λόγου με σωρεία θεμάτων.  Η έννοια του Κανονισμού 7 είναι  η οριοθέτηση με λεπτομέρεια, (αυτή είναι η έννοια της λέξης «πλήρως»), ούτως ώστε τα επίδικα θέματα να περιορίζονται στα απολύτως αναγκαία, με τους διαδίκους να γνωρίζουν με ακρίβεια το λόγο που προωθείται η νομική εισήγηση, αλλά και το Δικαστήριο να ασχολείται μόνο με συγκεκριμένα ζητήματα και όχι με γενικότητες και αοριστολογίες.»

Όπως δε περαιτέρω αναφέρθηκε στην Eda  Hancer ν. Δημοκρατίας, Ε.Δ.Δ.116/20, 10.4.25:

«Η ανάγκη δικογράφησης των νομικών θεμάτων καθίσταται ακόμη επιτακτικότερη όταν εγείρονται συνταγματικές παραβάσεις και επέμβαση σε θεμελιώδη δικαιώματα.»

[…]

Σαφώς και οφείλουν οι προσφεύγοντες - εάν επιθυμούν να θέσουν τέτοιο ζήτημα - να αιτιολογήσουν με επάρκεια και να το προβάλλουν ευθύς εξ αρχής στην Προσφυγή τους - και όχι βέβαια μόνο στην αγόρευση τους. (Βλ. Latomia  Estate Ltd κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2001) 3Β Α.Α.Δ.672 και Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας, Ε.Δ.Δ.112/17, 19.3.19).»

Οι καθ' ων η αίτηση αντέταξαν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη και ορθή επί της ουσίας, ζητώντας απόρριψη της προσφυγής.

Δεδομένων των ως άνω προχωρώ με επί της ουσίας εξέταση της επίδικης απόφασης, εξ υπαρχής και επί όλων των ενώπιον μου στοιχείων, η οποία τελείται σε κάθε περίπτωση (βλ. και Ε.Δ.Δ.Δ.Π. Αρ.107/2023, Q. B. T. v. Δημοκρατίας, ημ.11/02/25).

Εν προκειμένω θα συμφωνήσω με το σύνολο των ευρημάτων αλλά και την κατάληξη των καθ’ ων η αίτηση επί του συνόλου της επίδικης αιτήσεως, ως καταγράφονται ενδελεχώς στην επίδικη έκθεση (ερ.35-44), επί των οποίων ολίγα χρειάζεται να ειπωθούν.

Εν προκειμένω, εκ του συνόλου του αφηγήματος του αιτητή, ουδείς κίνδυνος δίωξης ή σοβαρής βλάβης του ιδίου αποκαλύπτεται. Σημειώνεται άλλωστε ότι, σύμφωνα με τον ίδιο, ο λόγος που υπέβαλε διεθνή προστασία είναι γιατί δεν έχει κάποιον εκεί (σ.σ. εννοεί στον τόπο διαμονής του) – «There was no option for me I had nobody there and I had to seek for asylum protection» (ερ.21 – Χ3). Σε κάθε δε περίπτωση αξίζει να σημειωθεί ότι δεν μπορώ να δεχθώ τα όσα αναφέρει περί δολοφονίας του ξαδέλφου του, επί της οποίας ουδέν περαιτέρω ήταν σε θέση να αναφέρει ο αιτητής, ο οποίος και δεν γνώριζε καν, ως ο ίδιος ανέφερε, τι επαγγελλόταν αυτός, παρότι έζησε μαζί του από 10 ετών. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι στην επίδικη αίτηση αναφέρει ότι το άτομο που χρηματοδοτούσε τον ίδιο και δολοφονήθηκε είναι αδελφός του και όχι ξάδελφος του, ως στη συνέντευξη ο αιτητής ανέφερε. Ακόμα δε και αν γίνονταν αποδεκτά, ουδέν κίνδυνο αποκαλύπτουν για τον ίδιο.

Δεδομένου λοιπόν ότι, πέραν του πιο πάνω απορριφθέντος ισχυρισμού περί δολοφονίας του ξαδέλφου του αιτητή, ουδείς άλλος λόγος αποκαλύπτεται στη βάση του οποίου θα μπορούσε να γίνει λόγος για κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης, απομένει μια αποτίμηση της γενικής κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (πολιτεία Delta).

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED, κατά το τελευταίο έτος (τελευταία ανανέωση 08/05/26) στην πολιτεία Delta (τόπος διαμονής), σημειώθηκαν 77 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence": περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, απομακρυσμένη βία εκρήξεις, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), με αποτέλεσμα 80 θανάτους ^[1], ο δε πληθυσμός της πολιτείας ανέρχεται περί τα 5.64 εκατομμύρια κατοίκων.^[2]

Είναι κατάληξη μου, αποτιμώντας τις ως άνω πληροφορίες, ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα και το ύψος περιστατικών ασφαλείας στην πολιτεία Δελτα, παρότι δεν είναι αμελητέο, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του εκεί, σε συνάρτηση πάντοτε με τον συνολικό πληθυσμό της περιοχής. Δεν μπορώ δε να εντοπίσω ιδιαίτερες περιστάσεις που επιτείνουν τον κίνδυνο βλάβης ειδικώς για τον αιτητή σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας»[3] (βλ. ΔΕΕ C-901/19, CF and DN, ημ.10/06/21, αλλά και C-465/07, Elgafaji, ημ.17/02/09). Δεν παραγνωρίζω βεβαίως ότι, στη βάση των ως άνω στοιχείων αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας, δεν αποκλείεται να προκύψουν ενδεχομένως κίνδυνοι στην καθημερινότητα του αιτητή, ως στην αιτιολ. σκέψη 35 της Οδ.2011/95/ΕΕ αναφέρεται, «[οι] κίνδυνοι στους οποίους εκτίθεται εν γένει ο πληθυσμός ή τμήμα του πληθυσμού μιας χώρας δεν συνιστούν συνήθως, αυτοί καθαυτοί, προσωπική απειλή που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως σοβαρή βλάβη.», δεν θεωρώ ότι τούτο αρκεί για την απόδοση διεθνούς προστασίας.  

Θα πρέπει δε να σημειωθεί ότι οι πληροφορίες (ΠΧΚ) που παρατίθενται στην αγόρευση του αιτητή (σελ.2, 3, 15, 16) δεν αφορούν, πλην αυτές στα σημεία 6.13 και 6.14, τον τόπο διαμονής του αιτητή (πολιτεία Delta), οι δε αναφερόμενες στην πολιτεία αυτή, αφενός, η στο σημείο 6.13 αναγραφόμενη αφορά χρόνο κατά πολύ προγενέστερο των αμέσως πιο πάνω παρατιθέμενων στοιχείων του ACLED, αφετέρου, η στο σημείο 6.14 αναγραφόμενη αφορά τη δράση της Boko Haram και κτηνοτρόφων Fulani, επί των οποίων ουδείς λόγος έγινε από τον αιτητή και συνεπώς δεν μπορούν, στην απουσία ισχυρισμών από τον ίδιο που να εμπλέκει τους ως άνω δρώντες ως εν δυνάμει διώκτες ή φορείς βλάβης γι’ αυτόν, να εξεταστούν περαιτέρω στα πλαίσια της παρούσης, δεδομένων πάντοτε και των πιο πάνω στοιχείων που αφορούν τα περιστατικά ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή.

Συνυπολογίζω εδώ ότι ο αιτητής είναι 34 ετών, υγιής, χωρίς στοιχεία ευαλωτότητας, με επαρκή μόρφωση και με προηγούμενη εργασιακή εμπειρία. Τα ως άνω συνηγορούν υπέρ του ότι ο αιτητής, παρά τις οποίες αντιξοότητες ήθελε αντιμετωπίσει, δεν αναμένεται να στερηθεί των αναγκαίων χρειωδών και δεν αναμένεται να παραμείνει χωρίς πιθανότητες βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης του στο άμεσα προβλέψιμο μέλλον, ως σε σχετική αυθεντία του ΕΔΑΔ [4] περιγράφονται. Άλλωστε ουδέν αναφέρθηκε είτε στα πλαίσια της επίδικη αίτησης είτε στα πλαίσια της παρούσης που ανατρέπει τα ως άνω.

Έπεται λοιπόν ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα αρ.3 και 19 του Νόμου. Δεδομένων των ως άνω διαπιστώσεων μου δεν θεωρώ ότι επιστροφή του αιτητή συνιστά επαναπροώθηση του, κατά παράβαση του αρ.3 της ΕΣΔΑ.

Σημειώνεται ότι η Νιγηρία έχει καθοριστεί στην Κ.Δ.Π. 145/2025, που εκδόθηκε δυνάμει του αρ.12Βτρις του Νόμου, ως ασφαλής χώρα ιθαγενείας και στην παρούσα ουδέν στοιχείο προσκομίστηκε, στη βάση του οποίου θα μπορούσε να «θεωρηθεί ότι η χώρα αυτή δεν είναι ασφαλής […] στη συγκεκριμένη περίπτωσή», στη βάση του αρ.12Βτρις (6).

Τα ως άνω σφραγίζουν και την τύχη της προσφυγής.

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.