ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Νομική Αρωγή αρ.27/26

 

11 Μαΐου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΝΟΜΙΚΗΣ ΑΡΩΓΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ ΑΡ.1 ΤΟΥ 2003 ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΝΟΜΙΚΗΣ ΑΡΩΓΗΣ ΝΟΜΟ ΤΟΥ 2002 (Ν. 165(Ι)/2002)

 

Αίτηση από:

 

Η. Α. Μ.

                                                                                                                                    Αιτητής

 

 

Αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως

Κα Α. Πάλλη, Δικηγόρος για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

Κος N. Habib, μεταφραστής για πιστή μετάφραση από Αραβικά στα Ελληνικά και αντίστροφα    

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Ο αιτητής καταχώρησε την παρούσα αίτηση νομικής αρωγής, προκειμένου να διορίσει δικηγόρο για να χειριστεί την προσφυγή (αρ.507/26) κατά της απόφασης ημ.07/11/25, της Υπηρεσίας Ασύλου, την οποία έχει ήδη καταχωρίσει, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση διεθνούς προστασίας που υπέβαλε.

Ως προκύπτει από το σημείωμα του Γενικού Εισαγγελέα που κατατέθηκε στα πλαίσια της παρούσας, ο αιτητής κατάγεται από τη Συρία, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 03/09/24 και στις 05/11/24υπέβαλε τη σχετιζόμενη με την παρούσα αίτηση διεθνούς προστασίας.  

Η παρούσα στηρίζεται στους περί Νομικής Αρωγής Διαδικαστικούς Κανονισμούς (Αρ.1) του 2003 και στον περί Νομικής Αρωγής Νόμο του 2002, Ν. 165(Ι)/2002, στις διατάξεις του άρθρου 6Β (2) (α) και 6Β (2) (ββ), που ορίζει τα ακόλουθα:

«(2) Παρέχεται δωρεάν νομική αρωγή σε αιτητή διεθνούς προστασίας, ο οποίος ασκεί προσφυγή ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου, δυνάμει των διατάξεων του Άρθρου 146 του Συντάγματος -

[…]

(α) Κατά δυσμενούς απόφασης του Προϊσταμένου επί της αίτησης διεθνούς προστασίας του εν λόγω αιτητή, την οποία απόφαση ο Προϊστάμενος έλαβε δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 5, 12Βδις, 12Βτετράκις, 12Δ ή 13 του περί Προσφύγων Νόμου του 2000, ή

υπό τις ακόλουθες προϋποθέσεις:

(αα) Η δωρεάν νομική αρωγή αφορά μόνο την πρωτοβάθμια εκδίκαση της προσφυγής ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου δυνάμει των διατάξεων του Άρθρου 146 του Συντάγματος, και όχι την εκδίκαση έφεσης ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου κατά της δικαστικής απόφασης η οποία εκδίδεται στα πλαίσια της εν λόγω πρωτοβάθμιας εκδίκασης, ούτε άλλο ένδικο μέσο∙ και

(ββ) κατά την κρίση του Διοικητικού Δικαστηρίου, η προσφυγή έχει πραγματικές πιθανότητες επιτυχίας:

Νοείται ότι οι διατάξεις της παραγράφου (ββ) εφαρμόζονται χωρίς να περιορίζουν αυθαίρετα την παροχή της δωρεάν νομικής αρωγής και χωρίς να εμποδίζεται η ουσιαστική πρόσβαση του αιτητή διεθνούς προστασίας στη δικαιοσύνη.»

Κατά την εξέταση αιτήσεως νομικής αρωγής το Δικαστήριο προβαίνει σε εκ πρώτης όψεως εξέταση της υπόθεσης, χωρίς να αποφασίζεται οριστικά η τύχη της προσφυγής που σε κάθε περίπτωση έχει δικαίωμα να καταχωρήσει ή να προωθήσει (αν έχει ήδη καταχωρηθεί) με ίδια μέσα ο αιτητής, δεδομένου ότι το αποτέλεσμα της δεν επηρεάζει και δεν προδικάζει την έκβαση της (βλ. Durgo Man v. Δημοκρατίας, Νομ. Αρ. 278/09, ημ.15/07/09).

Στην απόφαση στην αίτηση Νομικής Αρωγής αρ.31/2013, SINGH KHUSHWANT του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα:

«Όπως νομολογιακά έχει αποφασιστεί, ο Νόμος δίνει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να αποφασίσει, κατά πόσον «είναι πιθανό να εκδοθεί θετική δικαστική απόφαση». Είναι, επίσης, πάγια γραμμή της Νομολογίας, ότι ο Αιτητής δεν πρέπει να στερείται, χωρίς επαρκή λόγο, του δικαιώματός του να ακουστεί η προσφυγή του από το Ανώτατο Δικαστήριο, έχοντας τη βοήθεια συνηγόρου.  Από την άλλη, όμως, δεν είναι επιτρεπτή η παροχή νομικής αρωγής ανεξέλεγκτα, με συνακόλουθο την σπατάλη δημοσίου χρήματος με την καταχώρηση προσφυγών, οι οποίες δεν έχουν πιθανότητα επιτυχίας.

[…]

Παρεμβάλλω ότι είναι βασική αρχή πως το Δικαστήριο, εξετάζοντας αιτήσεις αυτής της μορφής και ασκώντας την ευρεία διακριτική του εξουσία, δεν προβαίνει σε οριστικά συμπεράσματα ως προς το αποτέλεσμα της ίδιας της προσφυγής, αλλά παραμένει στην πιθανολόγηση έκδοσης θετικής απόφασης.

[…]. Τελικό, λοιπόν, κριτήριο είναι η πιθανότητα έκδοσης θετικής δικαστικής απόφασης και, κατά την εξέταση μιας τέτοιας πιθανότητας, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει για την οριστική τύχη της προσφυγής, αλλά, όπως είναι καθήκον του, σταθμίζει τα ενώπιόν του στοιχεία, προκειμένου να κρίνει κατά πόσον οι απαραίτητες προϋποθέσεις του Νόμου ικανοποιούνται, για να συνεκτιμήσει την πιθανότητα έκδοσης θετικής δικαστικής απόφασης στην αναμενόμενη να καταχωρηθεί προσφυγή.».

Από τα συνημμένα στο Σημείωμα του Γενικού Εισαγγελέα προκύπτουν τα ακόλουθα.

Στην αίτηση ασύλου ο αιτητής κατέγραψε ότι έφυγε από τη χώρα καταγωγής του λόγω του πολέμου και κακουχιών (hardships), εξαιτίας των συνεχών συγκρούσεων και την έλλειψη υποδομών (facilities).

Στη συνέντευξη που ακολούθησε ο αιτητής ανέφερε ότι γεννήθηκε και διέμενε στο χωριό Barissa, στο κυβερνείο Idlib, το 2017 στο Saraquib και από τον Ιούλιο 2024 στο χωριό Kah, μαζί με τη γυναίκα και τα τρία παιδιά του, όπου διέμενε σε καταυλισμό, οι γονείς του διαμένουν στην Ιορδανία από το 2017, τ’ αδέλφια του στη Σαουδική Αραβία και τα παιδιά και η σύζυγος του είναι στον Λίβανο και διαμένουν σε καταυλισμό με την πεθερά του, στην Τρίπολη, ο ίδιος δε επικοινωνεί μαζί τους συχνά. Ο αιτητής φοίτησε 10 έτη σε σχολείο, μετά όμως σταμάτησε τη φοίτηση του και εργαζόταν σε πρατήριο καυσίμων, από το 2017 μέχρι που ήρθε στη Δημοκρατία

Ερωτώμενος ο αιτητής ανέφερε ότι έφυγε από τη Συρία λόγω του πολέμου και λόγω του ότι δεν ήθελε να καταταγεί στον στρατό. Ερωτώμενος ανέφερε ότι αν η στρατιωτική θητεία είναι πλέον εθελοντική (ως του είχε υποβληθεί από τον λειτουργό που έκανε τη συνέντευξη) δεν θα έχει πρόβλημα, όμως θα αντιμετωπίσει οικονομικά προβλήματα, αφού τα σπίτι του ιδίου και των οικογενειών του καταστράφηκαν.

Ερωτώμενος αν μπορεί να επιστρέψει στο Idlib και να συνεχίσει τη ζωή του απάντησε αρνητικά, αναφέροντας ότι η σύζυγος και τα παιδιά του είναι στον Λίβανο και οι γονείς του στην Ιορδανία και – σε επόμενη ερώτηση – ανέφερε ότι ούτε στη Δαμασκό μπορεί να ζήσει, αφού θα πρέπει να νοικιάσει σπίτι και να εργαστεί, όμως δεν υπάρχουν, ως ανέφερε, ευκαιρίες εργοδότησης και ο μισθός του δεν θα επαρκούσε για τα αναγκαία.

Η Υπηρεσία Ασύλου, εξετάζοντας τα λεγόμενα του αιτητή, σχημάτισε 4 ουσιώδεις ισχυρισμούς, ως ακολούθως.

1.    Ταυτότητα, χώρα καταγωγής, προφίλ και τόπος διαμονής του αιτητή

2.    Λόγω του ότι δεν επιθυμούσε να καταταγεί στον στρατό

3.    Γενική ανασφάλεια στη χώρα καταγωγής

4.    Λόγοι οικονομικού περιεχομένου

Εκ των ως άνω έγιναν αποδεκτοί άπαντες οι ουσιώδεις ισχυρισμοί.

Στα πλαίσια αξιολόγησης μελλοντικού κινδύνου, στη βάση των ως άνω αποδεκτών ισχυρισμών, κατόπιν παράθεσης πλήθους διαθέσιμων πληροφοριών (ΠΧΚ) σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας και πολιτικοκοινωνική κατάσταση στον τόπο διαμονής του αιτητή (Idlib), λαμβανομένης υπόψης της ουσιώδους μεταβολής των συνθηκών στη Συρία κατόπιν της ανάληψης της διακυβέρνησης της χώρας από τη νέα μεταβατική κυβέρνηση, του ότι η θητεία στο στράτευμα δεν είναι πλέον υποχρεωτική, αλλά και το ότι παρέχεται στήριξη σε επιστρέφοντες στη Συρία από διεθνής οργανισμούς, εκ του οποίου αναμένεται να βοηθηθεί και ο αιτητής, σε συνάρτηση με το προφίλ του, κρίθηκε ότι δεν εντοπίζεται βάσιμος φόβος δίωξης ή σοβαρής βλάβης και ότι η επιστροφή του δεν συνιστά επαναπροώθηση, κατά παράβαση του αρ.3 της ΕΣΔΑ.

Για τους πιο πάνω λόγους η αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε κατά του αιτητή απόφαση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του.

Στον αιτητή μεταφράστηκε το σημείωμα του Γεν. Εισαγγελέα και του δόθηκε η ευκαιρία να αναφέρει οτιδήποτε επιθυμεί, αφού του εξηγήθηκαν οι προϋποθέσεις που θέτει η οικεία νομοθεσία για την έγκριση αιτήσεων ως η παρούσα, ως ανωτέρω καταγράφεται, με τον αιτητή να δηλώνει ότι δεν επιθυμεί να αναφέρει κάτι περαιτέρω.

Έχοντας διέλθει με προσοχή του περιεχομένου του σημειώματος του Γεν. Εισαγγελέα και των συνημμένων εγγράφων θα συμφωνήσω με όλα τα επιμέρους ευρήματα αλλά και την τελική κατάληξη της Υπηρεσίας στα πλαίσια της σχετιζόμενης με την παρούσα αιτήσεως διεθνούς προστασίας, ως αυτά καταγράφονται στην επίδικη έκθεση και παρατίθενται και πιο πάνω, την επανάληψη των οποίων δεν κρίνω σκόπιμη, για τους λόγους που θα εξηγήσω πιο κάτω.

Διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ) καταγράφουν τα εξής.

Αναφορικά με τον ισχυρισμό του αιτητή ότι έφυγε από τη Συρία γιατί δεν επιθυμούσε να καταταγεί στον στρατό, ως καταγράφεται στην επίδικη έκθεση και σημειώνεται και στο εγχειρίδιο της EUAA, Country Guidance: Syria (Dec 2025), η θητεία δεν είναι υποχρεωτική μετά την πτώση του καθεστώτος Ασαντ, κατόπιν σχετικής ανακοίνωσης από την μεταβατική κυβέρνηση.[1]

Σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στο Idlib, όπου βρίσκεται και ο τόπος συνήθους διαμονής του αιτητή, στο εγχειρίδιο της EUAA, Country Guidance: Syria (Dec 2025) αναφέρεται ότι η μεταβατική κυβέρνηση της Συρίας διατηρεί αποτελεσματικό έλεγχο στο κυβερνείο, έχει προβεί σε επιχειρήσεις για περαιτέρω εδραίωση του ελέγχου της στην περιοχή και η κατάσταση περιγράφεται ως «σχετικά σταθερή». Στο διάστημα από Δεκέμβριο 2024 μέχρι τέλη Μαΐου 2025 καταγράφηκαν 170 θάνατοι αμάχων και στο διάστημα από Ιούνιο 2025 μέχρι Σεπτέμβριο 2025 καταγράφηκαν 44 θάνατοι, οι οποίοι αναλογούν σε 7 θανάτους αμάχων ανά 100.000 πληθυσμού. Από τον Δεκέμβριο 2024, ήτοι την πτώση του καθεστώτος, μέχρι τον Σεπτέμβριο 2025 περί τα 2.2 εκατομμύρια εσωτερικά εκτοπισθέντων (οι οποίοι διέμεναν σε καταυλισμούς, ως η οικογένεια του αιτητή) και 135.000 διαμενόντων στο εξωτερικό επέστρεψαν στο κυβερνείο Idlib. Στο ίδιο εγχειρίδιο αναφέρεται ότι, λαμβανομένων υπόψη των ως άνω στοιχείων αλλά και της σταθερά πτωτικής τάσης στον αριθμό περιστατικών ασφαλείας, παρότι λαμβάνει χώρα αδιάκριτη βία στην περιοχή, αυτή δεν θεωρείται υψηλής έντασης.

Εκ των ως άνω προκύπτει – στα πλαίσια μελλοντοστραφούς εξέτασης κινδύνου στη βάση του 2^ου και 3^ου ουσιώδους ισχυρισμού, υπό το φως και των ως άνω ΠΧΚ – ότι, δεδομένου ότι η κατάσταση ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή έχει ουσιωδώς βελτιωθεί και η θητεία στο στράτευμα είναι πλέον εθελοντική, δεν προκύπτει εκ τούτων εύλογη πιθανότητα δίωξης (για την μη στράτευση) ή και σοβαρής βλάβης (στα πλαίσια αδιακρίτως ασκούμενης βίας) του αιτητή κατά την επιστροφή του.

Συνεπώς, εφόσον ουδείς άλλος ισχυρισμός που άπτεται ή σχετίζεται με λόγω παροχής προσφυγικού καθεστώτος ή συμπληρωματικής προστασίας προωθείται εκ του αιτητή, απομένει εδώ η εξέταση του κατά πόσο τυχόν επιστροφή του αιτητή στη Συρία δύναται να συνιστά επαναπροώθηση, κατά παράβαση του αρ.3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), η οποία – στην απουσία κάποιου συγκεκριμένου ισχυρισμού – συναρτάται εν προκειμένω με τις συνθήκες διαβίωσης του αιτητή κατά την επιστροφή του στη Συρία.

Σχετικά με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες στο Idlib (Idleb) εντοπίζω τα εξής.

Στην αναφορά της EUAA COI QUERY - Major human rights, security, and socio-economic developments [2], ημ.01/10/25, στο κυβερνείο Idlib καταγράφονται εκ των χαμηλότερων περιστατικών ασφαλείας. Για την κοινωνικοοικονομική κατάσταση στη Συρία αναφέρεται ότι παρότι η αγοραστική δύναμη των πολιτών παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, με σοβαρές προκλήσεις στην οικονομία και την επισιτιστική σταθερότητα του πληθυσμού, τα καύσιμα και τη ρευστότητα των τραπεζών, η οικονομία παρουσιάζει, με αργούς ρυθμούς, σημεία ανάκαμψης. Μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου του 2025 είχαν επιστρέψει στη Συρία περί το 1 εκατομμύριο ατόμων που διέμεναν σε γειτονικές χώρες (περί τις 140.000 στο Idlib).

Σε σχετική έκθεση του International Organization for Migration (IOM) [3], Αύγουστος 2025, μέσα από μια ανάλυση διαφόρων παραγόντων που άπτονται, μεταξύ άλλων, των συνθηκών διαβίωσης, της πρόσβασης σε βιοπορισμό και τη γενικότερη ασφάλεια της περιοχής, το κυβερνείο Idlib, στο σύνολο του, κατατάγηκε ως partially conducive, με τη συντριπτική πλειονότητα των περιοχών που υπάγονται στο εν λόγω κυβερνείο να έχουν χαρακτηριστεί ως «κυρίως πρόσφορες» ή και «πλήρως πρόσφορες» (mostly conducive / fully conducive) ως προς την επιστροφή και επανένταξη εκτοπισμένου πληθυσμού. Στην ίδια έκθεση η ευρύτερη περιοχή όπου βρίσκεται το χωριό του αιτητή (Barissa) χαρακτηρίζεται μερικώς μέχρι και κυρίως πρόσφορη ως προς τις συνθήκες διαβίωσης, σε συνάρτηση με τη πρόσβαση σε ηλεκτρισμό, υπηρεσίες επικοινωνιών, νερό και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Ως προς την πρόσβαση σε βιοπορισμό, η περιοχή χαρακτηρίζεται ως «μερικώς πρόσφορη» και ως προς τη στέγαση (δείκτης αποκατάστασης στέγασης) χαρακτηρίζεται επί το πλείστο πρόσφορη. Ως προς τη γενικότερη κατάσταση ασφαλείας το κυβερνείο Idlib βρίσκεται στις πρώτες θέσεις, μαζί με το τη Δαμασκό (πλήρως πρόσφορο) και, συνολικά, ως προς τους υπόλοιπους δείκτες συνθηκών διαβίωσης, είναι βρίσκεται και πάλι στις πρώτες θέσεις, μαζί με τη Δαμασκό και Dar’a.

Ενόψει των ως άνω πληροφοριών (ΠΧΚ) παρεμβάλλω εδώ τα εξής αναφορικά με τη νομική πτυχή της αρχής της μη επαναπροώθησης.

Σε σχέση με την έκταση το και εύρος προστασίας που παρέχεται από την αρχή της μη επαναπροώθησης, ως κατοχυρώνεται στο αρ.3 της ΕΣΔΑ, έχει πολλάκις απασχολήσει τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), που στην M.S.S. v Belgium & Greece, app. No.30696/09, ημ.21/01/11, παρ.263, συνδέει την παράβαση του αρ.3 με την εκεί διαπιστούμενη παντελή απουσία προοπτικών βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης του αιτητή, καταλήγοντας στα εξής:

«In the light of the above and in view of the obligations incumbent on the Greek authorities under the Reception Directive (see paragraph 84 above), the Court considers that the Greek authorities have not had due regard to the applicant’s vulnerability as an asylum-seeker and must be held responsible, because of their inaction, for the situation in which he has found himself for several months, living on the street, with no resources or access to sanitary facilities, and without any means of providing for his essential needs. The Court considers that the applicant has been the victim of humiliating treatment showing a lack of respect for his dignity and that this situation has, without doubt, aroused in him feelings of fear, anguish or inferiority capable of inducing desperation. It considers that such living conditions, combined with the prolonged uncertainty in which he has remained and the total lack of any prospects of his situation improving, have attained the level of severity required to fall within the scope of Article 3 of the Convention. »

Ως από το ως άνω απόσπασμα προκύπτει, καθοριστικής σημασίας για τη διαπίστωση παράβασης του αρ.3 ήταν το γεγονός ότι ο εκεί αιτητής βρισκόταν χωρίς επαρκείς συνθήκες υποδοχής, χωρίς ουσιαστική πρόσβαση στην αγορά εργασίας και χωρίς πιθανότητες βελτίωσης της κατάστασης και των συνθηκών διαβίωσης του στο άμεσα προβλέψιμο μέλλον, δεδομένης εκεί και της επί μακρόν αβεβαιότητας που βρισκόταν, συνεπεία μη ολοκλήρωσης της εξέτασης της αιτήσεως διεθνούς προστασίας.

Επανερχόμενος στα ενώπιον μου στοιχεία παρατηρώ ότι - στη βάση των λεγομένων του αιτητή κατά την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας – ουδείς ισχυρισμός υπάρχει εκ του οποίου θα μπορούσε να συναχθεί ότι υφίσταται κάποια πρόσθετη ευαλωτότητα στο πρόσωπο του αιτητή, σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό της περιοχής. Εκ των  ως άνω ΠΧΚ καταδεικνύεται ότι, σε περίπτωση επιστροφής του, ο αιτητής, παρά τις ομολογουμένως πολλές προκλήσεις και αντιξοότητες που θα κληθεί να αντιμετωπίσει, δεν αναμένεται στερηθεί της πρόσβασης σε βιοπορισμό και στέγαση, παρότι βεβαίως η επανένταξη του και το κτίσιμο της ζωής του αναμένεται να ενέχει πολλές δυσκολίες, εκ του οποίου συνάγεται ότι η περίπτωση του αιτητή δεν μπορεί να υπαχθεί στα όσα στην ως άνω αυθεντία του ΕΔΑΔ σημειώνονται. Σημειώνω ότι ο αιτητής είναι περί των 36 ετών σήμερα, υγιής, με βασική μόρφωση, με προηγούμενη εργασιακή εμπειρία, χωρίς προηγούμενη δίωξη ή/και στοχοποίηση και χωρίς στοιχεία ευαλωτότητας. Δεν θεωρώ λοιπόν, στα πλαίσια μιας εκ πρώτης όψεως αποτίμησης των ενώπιον μου δεδομένων, ότι ο αιτητής, κατά την επιστροφή του στον τόπο διαμονής (Idlib/Barissa), αναμένεται να στερηθεί – τουλάχιστον όχι επί μακρώ - αναγκαίων χρειωδών και δεν αναμένεται να παραμείνει χωρίς πιθανότητες βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης του στο άμεσα προβλέψιμο μέλλον, ως στην ως άνω αυθεντία του ΕΔΑΔ περιγράφονται (MSS v Belgium, ανωτέρω). Θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν μπορεί εν προκειμένω να συνυπολογιστεί στα πλαίσια της παρούσης το ότι – σύμφωνα με τα λεγόμενα του - η σύζυγος και τα παιδιά του αιτητή είναι στον Λίβανο και οι γονείς του στην Ιορδανία, καθώς, δεδομένων και των ως άνω διαπιστώσεων μου που αφορούν τον ίδιο, δεν μπορεί να εξεταστεί, και μάλιστα καθ’ εικασία, εφόσον ουδέν αναφέρθηκε περί των προθέσεων της υπόλοιπης οικογενείας του αιτητή (ως προς πιθανό επαναπατρισμό τους), κάποια παράμετρος που τους αφορά.

Σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στο κυβερνείο Idlib, τόπο διαμονής του αιτητή, στη βάση δεδομένων ACLED (τελ. ενημέρωση 01/05/26), καταγράφηκαν 142 περιστατικά ασφαλείας, που είχαν ως αποτέλεσμα 137 θανάτους.[4] Ο πληθυσμός του κυβερνείου ανέρχεται περί τα 1.2 εκατομμύρια κατοίκων.[5]

Tα ως άνω δεδομένα σχηματίζουν μια εικόνα γενικά ασφαλούς περιοχής για τον τόπο διαμονής του αιτητή, εκ της οποίας δεν δεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης, δεδομένου ότι δεν υφίστανται εν προκειμένω ιδιαίτερες περιστάσεις που επιτείνουν τον κίνδυνο γι’ αυτόν, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας»[6] (C-901/19, CF & DN, ημ.10/06/21, ΔΕΕ).

Στη βάση των ως άνω διαπιστώσεων μου καταλήγω ότι η αίτηση διεθνούς προστασίας του αιτητή φαίνεται – μέσα πάντοτε από μια εκ πρώτης όψεως εκτίμηση των ενώπιον μου στοιχείων - να εξετάστηκε ενδελεχώς από την Υπηρεσία και ουδέν ετέθη ενώπιον μου που ανατρέπει την κατάληξη ότι ο αιτητής δεν υφίσταται κίνδυνο δίωξης ή και σοβαρής βλάβης κατά την επιστροφή του στη Συρία. Συνεπώς δεν έχει καταδειχθεί ότι η προσφυγή που ο αιτητής έχει ήδη καταχωρήσει διατηρεί πραγματικές πιθανότητες επιτυχίας, καθώς δεν μπορεί να πιθανολογηθεί ευλόγως η έκδοση θετικής απόφασης στα πλαίσια της προσφυγής.

Σημειώνεται βεβαίως ότι το αποτέλεσμα της παρούσας δεν προδικάζει το αποτέλεσμα της προσφυγής αρ.507/26 που καταχώρησε, την οποία ο αιτητής έχει κάθε δικαίωμα να προωθήσει με ίδια μέσα.

Η αίτηση απορρίπτεται.

Τα έξοδα του μεταφραστή να καταβληθούν από τη Δημοκρατία.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.