ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.2727/24

 

18 Ιουνίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Μ. Μ. Β.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κα Ε. Μυριάνθους, Δικηγόρος για Αιτητή

Κα Α. Αναστασιάδη, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή ο αιτητής αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημ.17/07/24, η οποία κοινοποιήθηκε αυθημερόν, δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτησή διεθνούς προστασίας, ως άκυρης και στερούμενης νομικού αποτελέσματος (Αιτητικό Α) και «έκδοση νέας εκτελεστή απόφασης από το Σεβαστό Δικαστήριο επί της ουσίας του αιτήματος του Αιτητή για διεθνή προστασία, η οποία να αντικαθιστά την προσβαλλόμενη απόφαση» (Αιτητικό Β).

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, ο αιτητής κατάγεται από τη Σιέρρα Λεόνε, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 22/09/22 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας στις 06/10/22 (ερ.1-3, 36).

Στις 08/05/24 και 27/05/24 διεξήχθησαν συνεντεύξεις με τον αιτητή από την Υπηρεσία προς εξέταση του αιτήματός ασύλου, όπου του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.20-29, 30-36). Μετά το πέρας της συνέντευξης ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση και στις 04/06/24 η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε (ερ.49-61).

Ακολούθως, ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία του δόθηκε διά χειρός στις 17/07/24 σε γλώσσα την οποία κατανοεί (ερ.62, 3).

Στην επίδικη αίτηση ο αιτητής καταγράφει ότι έφυγε από τη χώρα καταγωγής του εξαιτίας «πολιτικού εκφοβισμού», αφού, ως εξηγεί, στη Σιέρρα Λεόνε λειτουργούν δύο κόμματα, το SLPP και το APC, και, αν δεν ανήκεις στο κυβερνόν κόμμα (SLPP), «αμέσως […] σε κυνηγούν για να σε σκοτώσουν ή να σε φυλακίσουν» και, καθότι ο ίδιος ήταν δημόσιος υπάλληλος και ανήκει στο κόμμα της αντιπολίτευσης, η ζωή του είναι σε κίνδυνο.

Στη συνέντευξη ο αιτητής ανέφερε ότι είναι υγιής, γεννήθηκε και έζησε για όλη του τη ζωή στη Freetown, όπου και διέμενε με την μητέρα του, η οποία είναι έμπορος τροφίμων και ποτών, στην ίδια πόλη διαμένουν οι τέσσερις αδελφές και ο αδελφός του (οι οποίοι είναι παντρεμένοι), ο πατέρας του αιτητή απεβίωσε το 2013 λόγω υψηλής αρτηριακής πίεσης, ο αιτητής είναι απόφοιτος πανεπιστημίου (Λογιστική και Οικονομικά) και εργαζόταν στην κυβερνητική υπηρεσία National Protected Area Agency, ως finance assistant από το 2015 μέχρι που έφυγε από τη χώρα.

Κατά την ελεύθερη αφήγηση των λόγων που έφυγε από τη Σιέρρα Λεόνε ο αιτητής είπε ότι στις 10/08/22, επειδή η νέα κυβέρνηση ασκούσε βία και παρενοχλούσε τους πολίτες οργανώθηκε μαζική διαμαρτυρία, η οποία κατεστάλη βίαια από τις Αρχές και επιβλήθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας. Κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας ο αιτητής και ένας φίλος του βγήκαν στον δρόμο προκειμένου να δουν «πως τα πήγαινε η διαμαρτυρία» και τότε έλαβε τηλεφώνημα από την μητέρα του, η οποία του είπε να μην ξαναπάει στο σπίτι τους και άρχισε να λαμβάνει τηλεφωνήματα από «διάφορες Αρχές» (different authorities) και έτσι αποφάσισε να μην πάει σπίτι. Ως ανέφερε ο αιτητής δεν ανήκει σε κάποιο κόμμα, αλλά δούλευε στην κυβέρνηση και γι’ αυτό δεν είναι ασφαλής.

Ερωτώμενος σχετικά ανέφερε ότι άρχισε να εργάζεται την 01/12/16, η υπηρεσία όπου εργαζόταν υπαγόταν στο Υπουργείο Γεωργίας με καθήκοντα αναφορικά με τη διαχείριση όλων των χρηματικών συναλλαγών. Ερωτώμενος γιατί, δεδομένου ότι η κυβέρνηση είχε εκλεγεί το 2018, δεν άρχισε έκτοτε να διώκει δημόσιους υπάλληλους ο αιτητής ανέφερε ότι οι κυβέρνηση δεν «κέρδισε γνήσια τις εκλογές» και γι’ αυτό άρχισαν τις βιαιότητες και συνέλαβαν «ορισμένα άτομα από την πρώτη μέρα» και όταν ρωτήθηκε γιατί δεν έπαυσαν τους δημόσιους υπαλλήλους που διόρισε η προηγούμενη κυβέρνηση αλλά τους δίωξαν ο αιτητής ανέφερε ότι «δεν το έκαναν», σημειώνοντας ότι στράφηκαν μόνο κατ’ αυτών που γνώριζαν ότι δεν θα τους υποστήριζαν. Ερωτηθείς για τον λόγο που στοχοποιήθηκε από τον στρατό, απάντησε πως ο λόγος ήταν διότι εκείνος διαχειριζόταν τα οικονομικά και, ερωτηθείς γιατί δεν στόχευσαν τους ανωτέρους του ή τα άτομα στο Υπουργείο, ο αιτητής ανέφερε πως τους αποδέσμευσαν αλλά εκείνος συνέχισε να εργάζεται. Ερωτηθείς για τον λόγο που πιστεύει ότι προσέγγισαν την οικία του λόγω της εργασίας του και όχι για άλλη αιτία, απάντησε πως δεν είχε πράξει κάτι παράνομο και πως υποπτεύεται πως ήταν λόγω της εργασίας του. Αφού μετοίκησε σε έναν φίλο του, έλαβε τηλεφωνήματα από την οικογένεια του, οι οποίοι ήθελαν να μάθουν που είναι. Ερωτηθείς εάν συνέχισε να εργάζεται αφότου ο στρατός τον αναζήτησε στην οικία του, απάντησε πως δεν εργάστηκε μετά τις 10 Αυγούστου.

Σε διευκρινιστικές ερωτήσεις κατά τη δεύτερη συνέντευξη ο αιτητής δήλωσε ότι ξεκίνησε να εργάζεται το 2015 και το 2016 έλαβε επιστολή διορισμού και ανέφερε η νέα κυβέρνηση προσπάθησε να εξουσιάσει τα άτομα της προηγούμενη κυβέρνησης που απολάμβαναν προνόμια διότι θεωρούσαν ότι ζούσαν μία πολυτελή ζωή εκμεταλλευόμενοι τους πόρους της χώρας. Σε επόμενη διευκρινιστική ερώτηση ανέφερε πως τους στοχοποίησαν διότι δεν ανήκουν στη νέα κυβέρνηση. Σε ερώτηση σχετικά με τον λόγο που σε προγενέστερο χρόνο είχε δηλώσει πως δεν αντικαθιστούν τους κυβερνητικούς υπαλλήλους αλλά μετά είπε ότι το πράττουν, απάντησε πως διορίζουν άτομα που τους υποστηρίζουν. Ο αιτητής δήλωσε πως μόνο ο φίλος του τηλεφώνησε στον ίδιο κατόπιν του περιστατικού και κληθείς να αποσαφηνίσει την αντίφαση στα λεγόμενα του αναφορικά με τα άτομα που τον κάλεσαν, απάντησε πως κατόπιν του συμβάντος, του τηλεφωνούσαν για να μάθουν τι είχε συμβεί και, μετά που μετοίκησε, μόνο ο φίλος του τον κάλεσε. Δήλωσε περαιτέρω ότι η οικογένεια και γείτονες τον κάλεσαν την μέρα του συμβάντος για να του πουν για τα όσα έγιναν. Σε ερώτηση για τον λόγο που σε προγενέστερο χρόνο είχε δηλώσει πως άτομα από διαφορετικές υπηρεσίες τον καλούσαν, απάντησε πως κανείς από τις Αρχές δεν γνώριζε για εκείνον κατόπιν του συμβάντος.

Οι καθ’ ων η αίτηση, εξετάζοντας τα λεγόμενα του αιτητή στην αίτηση και τη συνέντευξη, κατέταξαν αυτούς στους ακόλουθους ουσιώδεις ισχυρισμούς.

1.    Ταυτότητα, χώρα καταγωγής, προφίλ και τόπος διαμονής του αιτητή

2.    Λόγω αναζήτησης του από τον στρατό (κυβέρνηση), λόγω του ότι ήταν δημόσιος υπάλληλους του παλαιού καθεστώτος

Οι καθ’ ων η αίτηση αποδέχθηκαν τον 1^ον εκ των ως άνω ισχυρισμών, απέρριψαν δε τον 2^ο ισχυρισμό ως αναξιόπιστο.

Αναφορικά με τον 2^ο ως άνω ισχυρισμό κρίθηκε ότι ο αιτητής υπέπεσε σε αντιφάσεις, και τα λεγόμενα του παρουσιάζουν έλλειψη ευλογοφάνειας, επαρκών πληροφοριών και είναι εν μέρει αντιφατικά. Ειδικότερα κρίθηκε ότι ο αιτητής υπέπεσε σε αντίφαση αναφορικά με τον λόγο που εξέδωσε το διαβατήριο του, διότι αρχικά είχε δηλώσει πως το εξέδωσε ώστε να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, ενώ μετά δήλωσε πως το εξέδωσε ώστε να μεταβεί στην Ινδία και δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει την αντίφαση. Ως μη ευλογοφανείς οι δηλώσεις του σχετικά με το ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής δίχως να αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα, ενώ – σύμφωνα με τα λεγόμενα του - τον αναζητούσε ο στρατός, ενώ επιπολαιότητα διαφάνηκε στο ότι εγκατέλειψε τη χώρα δίχως να έχει βιώσει προσωπική δίωξη αλλά επειδή είχε πληροφορηθεί από τρίτους ότι τον αναζητούσαν. Επιπροσθέτως, οι δηλώσεις του αναφορικά με το διάστημα που απασχολούνταν στην εργασία του και τον λόγο που η νέα κυβέρνηση δίωκε τους δημόσιους υπαλλήλους περιείχαν αντιφάσεις, όπως και οι δηλώσεις του σε σχέση με τα άτομα που είχαν στοχοποιηθεί, αλλά και σχετικά με τα γεγονότα μετά που πληροφορήθηκε ότι τον αναζητούν και την ταυτότητα των ατόμων που του τηλεφώνησαν.

Στα πλαίσια εξέτασης της εξωτερικής συνοχής των λεγόμενων του αιτητή, οι καθ' ων η αίτηση αξιολόγησαν έγγραφα τα οποία προσκόμισε ο αιτητής (ερ.37-42), ήτοι έγγραφο με τίτλο «Letter of Acceptance» (στην εργασία που κατ’ ισχυρισμό εξασκούσε), έγγραφα κοινωνικών ασφαλίσεων και έγγραφο με τίτλο «Appointment As Finance Assistant» και επισήμαναν ότι η αυθεντικότητά τους δεν μπορεί να εξακριβωθεί, κατέληξαν δε ότι σε κάθε περίπτωση, «[ακόμα] και αποδεκτό να γίνει το γεγονός ότι ο [αιτητής] εργαζόταν για την κυβέρνηση», δεν στοιχειοθετήθηκε δίωξη σε βάρος του και, δεδομένης της τρωθείσας εσωτερικής συνοχής του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού, τον απέρριψαν ως αναξιόπιστο.

Κατά την αξιολόγηση κινδύνου, και επί τη βάσει του ισχυρισμού που έχει γίνει αποδεκτός, ήτοι του προφίλ του, κατόπιν και ανασκόπησης της γενικής κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής (Freetown), οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι, δεδομένου του προφίλ του αιτητή, δεν υφίσταται εύλογη πιθανότητα να εκτεθεί σε κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης κατά την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής.  

Συνεπεία των ως άνω η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε απόφαση επιστροφής του αιτητή στη χώρα καταγωγής του.

Κατά τις διευκρινήσεις η συνήγορος του αιτητή απέσυρε ρητά τον ισχυρισμό που άπτεται του κατά πόσο η επίδικη απόφαση λήφθηκε αρμοδίως, υιοθετώντας δε τους λοιπούς στην αγόρευση προωθούμενους ισχυρισμούς της.

Στην αγόρευση η συνήγορος του, κατόπιν παράθεσης του οικείου νομικού πλαισίου και σχετικής νομολογίας, αλλά και αναφορών στους ισχυρισμούς του αιτητή στη συνέντευξη, εισηγείται ότι η επίδικη απόφαση λήφθηκε άνευ δέουσας έρευνας και εξατομικευμένης εξέτασης των λεγομένων του αιτητή, τα οποία – ως αναφέρει – συνάδουν με πληροφορίες για την κατάσταση στη χώρα (ΠΧΚ), η οποία δεν θεωρείται ασφαλής χώρα, συνεπεία δε των ως άνω ελλείψεων η επίδικη απόφαση είναι προϊόν πλάνης και δεν αιτιολογείται.

Οι καθ' ων η αίτηση αντέταξαν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη, λήφθηκαν υπόψη και αξιολογήθηκαν άπαντες οι ισχυρισμοί του αιτητή, είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και ορθή επί της ουσίας αυτής, όλα δε τα ευρήματα τους επί της (μη) αξιοπιστίας των ισχυρισμών του αλλά και της (μη) συνδρομής των προϋποθέσεων για παροχή διεθνούς προστασίας είναι απολύτως εύλογα και ορθά.

Δεδομένου ότι οι ως άνω μόνοι προωθούμενοι από τον αιτητή ισχυρισμοί συμπλέκονται άρρηκτα με την επί της ουσίας ορθότητα της επίδικης απόφασης, προχωρώ λοιπών με επί της ουσίας εξέταση της, εξ υπαρχής και επί όλων των ενώπιον μου στοιχείων, η οποία τελείται σε κάθε περίπτωση (βλ. και Ε.Δ.Δ.Δ.Π. Αρ.107/2023, Q. B. T. v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημ.11/02/25).

Προχωρώ λοιπόν με αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων και ισχυρισμών.

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, αναφέρεται στην σελ.98, ότι «[...] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.». Στην σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] οι δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […] Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.»

Ενόψει των ως άνω θα συμφωνήσω με την κατάληξη τους επί της αξιοπιστίας του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού του αιτητή, καθώς όσα ανέφερε στην επίδικη συνέντευξη, ως οι καθ’ ων η αίτηση καταγράφουν λεπτομερώς στην επίδικη έκθεση (ερ.53-56), στερούνταν, επί πάσης πτυχής τους, κάθε ψήγματος αναμενόμενης λεπτομέρειας ή και βιωματικού στοιχείου και έβριθαν κενών, ασαφειών και προφανών αντιφάσεων. Σημειώνω ενδεικτικά ότι ουδέν στοιχείο, λεπτομέρεια ή και σαφές χρονικό πλαίσιο ήταν σε θέση να αναφέρει τόσο σχετικά με την κατ’ ισχυρισμό αναζήτηση του από τον στρατό ή και την κυβέρνηση, τους λόγους που οδήγησαν στην κατ’ ισχυρισμό δίωξη του, γιατί – δεδομένου ότι το νέο καθεστώς έλαβε την εξουσία το 2018 - τα όσα αναφέρει έλαβαν χώρα του 2022, πως αυτά σχετίζονται με τη διαδήλωση στις 10/08/22, ποιοι και πότε του τηλεφώνησαν και τον πληροφόρησαν για την ισχυριζόμενη δίωξη του, πως κατάφερε να φύγει από τη χώρα ενώ καταζητείτο, σύμφωνα με τα λεγόμενα του, και - επιπροσθέτως των ως άνω - ουδέν βιωματικό στοιχείο ή επαρκείς λεπτομέρειες παρέθεσε αναφορικά με όλα όσα εξιστόρησε.

Ενόψει των ως άνω δεν έχω τίποτε να προσθέσω αναφορικά με την εσωτερική συνοχή των λεγομένων του αιτητή που άπτονται του 2^ου ισχυρισμού, πέραν των όσων επί τούτου ενδελεχώς καταγράφονται στην επίδικη έκθεση, τα οποία και παρατίθενται πιο πάνω, στα πλαίσια της παρούσης, τα οποία υιοθετώ και δεν θεωρώ σκόπιμο να τα επαναλάβω.

Επί των εγγράφων που προσκόμισε ο αιτητής σημειώνω απλά ότι, ως ήταν και το εύρημα των καθ’ ων η αίτηση, παρότι διατυπώνεται ομολογουμένως αδόκιμα στο ερ.53 («πράγμα που δεν αμφισβητήθηκε»), αποδέχομαι ότι ο αιτητής όντως εργαζόταν στην κυβερνητική υπηρεσία που ανέφερε. Δεδομένης δε της αποδοχής της πτυχής των ισχυρισμών του σε σχέση με την εργασία του ως δημόσιος υπάλληλος, παρέλκει η περαιτέρω ενασχόληση με τη γνησιότητα ή και αξιοπιστία των εγγράφων που αυτός προσκόμισε στα πλαίσια της επίδικης αίτησης (ερ.37-42). Σημειώνεται βεβαίως ότι, δεδομένων εδώ των πολλών και καίριων ελλείψεων που εντοπίζονται στην εσωτερική συνοχή των λεγομένων του αιτητή περί κατ’ ισχυρισμό διώξεως του από τις Αρχές, ουδόλως θα μπορούσε το ότι γίνεται δεκτό το ότι ήταν δημόσιος υπάλληλος να υπερκεράσει τα κενά αυτά, άνευ ετέρου.

Σημειώνω ότι, δεδομένης της παντελούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής των λεγομένων του αιτητή περί δίωξης του από τις Αρχές δεν θεωρώ ότι ήταν απαραίτητη η αναζήτηση πληροφορίων αναφορικά με την εξωτερική αξιοπιστία των ισχυρισμών του. Σχετικώς, στο εγχειρίδιο του EASO για την «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», σελ.132, αναφέρεται, η αναζήτηση ΠΧΚ «ενδέχεται να μην είναι απαραίτητ[η] σε περίπτωση αρνητικής διαπίστωσης περί της αξιοπιστίας βάσει καταφανούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής ή μη ικανοποιητικής επεξήγησης αποκλίσεων ή παραλλαγών σε ό,τι αφορά τα ουσιώδη στοιχεία μιας αίτησης ή, ακόμη περισσότερο, σε περίπτωση απόρριψης προσφυγής ως απαράδεκτης.». Παρά τούτο για σκοπούς πληρότητας, παραθέτω και τις εξής πληροφορίες (ΠΧΚ) που σχετίζονται με τα όσα ο αιτητής ισχυρίζεται.

Το 2018, το πολιτικό κόμμα  SLPP, με αρχηγό τον Julius Maada Bio, κέρδισε τις εκλογές έναντι του κόμματος All People’s Congress (APC), με αρχηγό τον Samura Kamara.[1] Οι εκλογές θεωρήθηκαν από πολλούς ως δίκαιες και ελεύθερες.[2] Τον Ιούνιο του 2023, ο Julius Maada Bio νίκησε τον Samura Kamara μέσω εκλογών ενώ ο Samura Kamara κατηγόρησε το κυβερνών κόμμα για χειραγώγηση της ψήφου.[3] Σύμφωνα με άρθρο του Απρίλιο του 2019, «[η] αλλαγή κυβέρνησης στη Σιέρρα Λεόνε οδήγησε στην απομάκρυνση ή μετακίνηση αρκετών αξιωματούχων του APC – από χαμηλόβαθμους έως υψηλόβαθμους γραφειοκράτες σε διάφορα υπουργεία, τμήματα και υπηρεσίες. Παράλληλα, οι επικεφαλής ακόμη και πολύ τοπικών οργανώσεων και συνδικάτων – όπως εκείνων που εκπροσωπούν οδηγούς, μικροπωλητές και ανταλλακτές χρημάτων – έχουν επίσης αντικατασταθεί ή δεχθεί πιέσεις, γεγονός που αποδεικνύει την ισχυρή τοπική οργάνωση και αποφασιστικότητα του SLPP.».[4] Άρθρο του 2020 αναφέρει ότι πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι παραπονιούνται για παρενόχληση, άδικες απολύσεις και διώξεις λόγω της θεωρούμενης υποστήριξής τους στην αντιπολίτευση, ενώ όσοι θεωρούνται αντίθετοι στην κυβέρνηση απολύονται παράνομα με ψευδείς κατηγορίες για να προσληφθούν πιστοί στο κόμμα.[5] Ως αναφέρεται σε έκθεση του USDOS του 2019, οι εθνοτικές σχέσεις επηρέασαν έντονα την κομματική συμμετοχή, ενώ το APC κατηγορούσε το SLPP για διακρίσεις στην πλήρωση κυβερνητικών θέσεων.[6]

Εκ των ως άνω ΠΧΚ δεν θα πρέπει να αμφισβητείται ότι απολύσεις, παρενοχλήσεις και διώξεις ατόμων που είχαν προσληφθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση είναι φαινόμενα που απαντώνται στη Σιέρρα Λεόνε. Όμως, το γεγονός και μόνον ότι συμβάντα ως αυτά που εξιστορεί ο εδώ αιτητής απαντώνται στη χώρα καταγωγής δεν αρκεί – άνευ ετέρου - για να υπερκεράσει ή και να ανατρέψει εν προκειμένω την παντελή έλλειψη εσωτερικής συνοχής, ενόψει και της συνολικής θεώρησης των δεικτών αξιοπιστίας και λαμβανομένου υπόψη του ότι, ως και στο εγχειρίδιο EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», στη σελ.97, αναφέρεται, «[…] είναι αναγκαία η επαγρύπνηση για καταστάσεις στις οποίες ορισμένοι αιτούντες μπορεί να προσαρμόσουν τους ισχυρισμούς τους ώστε να είναι συνεπείς με συναφείς ΠΧΚ, οι οποίες κατά την άποψή τους θα στηρίξουν την αίτησή.». Στη δε σελ.131 τονίζεται παρεμφερώς ότι «[η] γενικευμένη προσβασιμότητα πολλών πηγών ΠΧΚ […] συνεπάγεται την ανάγκη οι δικαστικοί λειτουργοί να έχουν υπόψη τους την πιθανότητα ορισμένες αιτήσεις διεθνούς προστασίας να έχουν καταρτιστεί κατά τρόπο ώστε να είναι συνεπείς με τις συναφείς ΠΧΚ.» Το ότι λοιπόν διώξεις ατόμων που προσλήφθηκαν στην κυβέρνηση από το προηγούμενο καθεστώς καταγράφονται σε ΠΧΚ δεν αρκεί από μόνο του για να γίνουν αποδεκτοί ισχυρισμοί που – ως εν προκειμένω - στερούνται συνοχής, λεπτομερειών και βιωματικών στοιχείων.

Απομένει εν προκειμένω μια αποτίμηση της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Freetown).

Σύμφωνα με την βάση δεδομένων ACLED, κατά το τελευταίο έτος (τελευταία ενημέρωση 02/05/26) στη Δυτική Περιφέρεια της Σιέρρα Λεόνε (όπου βρίσκεται και η πόλη Freetown) σημειώθηκαν 4 περιστατικά πολιτικής βίας (ο ορισμός "Political violence" περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις, απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), με αποτέλεσμα 1 θάνατο ^[7], εκ των οποίων 3 έλαβαν χώρα στη Freetown, χωρίς θάνατο. Ο πληθυσμός της Δυτικής Περιφέρειας ανέρχεται περί το 1.27 εκατομμύρια κατοίκων και της Freetown περί τις 600.000. ^[8], [9]

Είναι κατάληξη μου, αποτιμώντας τις ως άνω πληροφορίες, ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στην περιοχή όπου διέμενε, και στην οποία εύλογα αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του στην περιοχή. Δεν μπορώ δε να εντοπίσω ιδιαίτερες περιστάσεις που επιτείνουν τον κίνδυνο ειδικώς για τον αιτητή σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό της περιοχής, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας» και λαμβανομένης υπόψη της φύσεως των περιστατικών που καταγράφηκαν, ως εκτίθενται πιο πάνω [10] (βλ. και απόφαση ΔΕΕ, ημ.10/06/21, C-901/19, CF and DN).

Συνυπολογίζω εδώ ότι ο αιτητής είναι υγιής, ενήλικας, περί των 42 ετών σήμερα, έζησε όλη του τη ζωή στη Freetown, με πανεπιστημιακή μόρφωση, διαθέτει εργασιακή εμπειρία και διατηρεί εκτενές οικογενειακό δίκτυο εκεί (μητέρα/αδέλφια), τα οποία και επιτρέπουν να θεωρηθεί ότι θα έχει τα κατάλληλα μέσα να βιοποριστεί και να μπορέσει να εξασφαλίσει - έστω προσωρινά - στέγαση, καθώς και τα προς το ζην, παρά τις όποιες αντιξοότητες ήθελε αντιμετωπίσει.

Έπεται λοιπόν ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα αρ.3 και 19 του Νόμου. Δεν έχω εντοπίσει στοιχεία εκ των οποίων να καταδεικνύεται, δεδομένων των όσων πιο πάνω αναφέρω, ότι επιστροφή του αιτητή στη χώρα καταγωγής θα είναι αντίθετη με την εκ του αρ.3 της ΕΣΔΑ κατοχυρωμένη αρχή της μη επαναπροώθησης.

Για τους πιο πάνω λόγους η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.