ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.447/24

 

18 Ιουνίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Ρ. Μ. Ρ.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κα Α. Λαζάρου, Δικηγόροι για Αιτητή

Κος Α. Φιλίππου, Δικηγόρος για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή ο αιτητής αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημ.12/01/24, η οποία κοινοποιήθηκε αυθημερόν, δια της οποίας απορρίφθηκε η επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας ως άκυρης, αντισυνταγματικής, παράνομης, στερούμενης  νομικού αποτελέσματος.

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, ο αιτητής κατάγεται από τη Λ. Δ. του Κονγκό (στο εξής ΛΔΚ), εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 18/02/23 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας στις 03/03/23 (ερ.1-3, 37).  

Στις 05/01/24 διεξήχθη συνέντευξη με τον αιτητή από την Υπηρεσία όπου του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.29-37). Μετά το πέρας της συνέντευξης ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση (ερ.54-63) και στις 09/01/24 απέρριψε την επίδικη αίτηση. Ακολούθως ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την επίδικη απόφαση, η οποία δόθηκε δια χειρός στις 12/01/24 και μεταφράστηκε στην μητρική του γλώσσα (ερ.64, 2).

Επί της αιτήσεως ασύλου ο αιτητής καταγράφει ότι έφυγε από τη χώρα καταγωγής λόγω του ότι ο πατέρας του ήταν στρατιώτης που εργαζόταν κατά τη διάρκεια των εκλογών του 2018, άλλοι στρατιώτες επιτέθηκαν στον πατέρα, την μητέρα και την αδελφή του αιτητή, οι γονείς του σκοτώθηκαν, η αδελφή του «έφυγε για να βρει προστασία από άλλη χώρα», ο ίδιος έμεινε (στη ΛΔΚ) «για λίγο ακόμα», όμως συνέχισε να δέχεται πιέσεις από τους στρατιώτες (σ.σ. που σκότωσαν τους γονείς του) και μετά αποφάσισε να φύγει από τη χώρα και να ζητήσει διεθνή προστασία.  

Στη συνέντευξη ο αιτητής ανέφερε ότι είναι υγιής, γεννήθηκε στην Kahemba και διέμενε για ένα χρόνο (προτού φύγει από τη ΛΔΚ) στην Κινσάσα, μαζί με φίλους, ο πατέρας του σκοτώθηκε το 2018 και η μητέρα του σκοτώθηκε το 2020, αμφότεροι από στον στρατό, η αδελφή του μένει στη Ρουάντα, έχει άλλους συγγενείς, με τους οποίους όμως δεν διατηρεί επικοινωνία, τελείωσε το πανεπιστήμιο του 2021 (σπούδασε αγρονομία) και εργαζόταν το 2019-2021 στο Καμερούν.

Ερωτώμενος σχετικά ανέφερε ότι έφυγε από τη ΛΔΚ για «λόγους ασφαλείας», αφού οι γονείς του απεβίωσαν και γι’ αυτό δεν είχε κανένα να τον στηρίξει και, δεύτερον, ως είπε, η ζωή του απειλούνταν. Έχει δεχθεί επίθεση δύο φορές, η οικογένεια του αποφάσισε να τον φυγαδεύσει από τη ΛΔΚ αλλά δεν μπορούσαν να τον στείλουν πίσω στο Καμερούν ή στην Γκαμπόν ή στην Κεντρική Αφρική, γιατί, ως ανέφερε, δεχόταν τηλεφωνικές απειλές και (αυτοί που τον απειλούσαν) ήξεραν ότι είχε πάει προηγουμένως στις χώρες αυτές.

Ερωτώμενος σχετικά ανέφερε ότι δέχθηκε επίθεση την 1^η φορά όταν κρατήθηκε για μια βδομάδα το 2020, όταν - στην κηδεία της μητέρας του - ο στρατός επιτέθηκε σ’ αυτόν και τη θετή του οικογένεια και σώθηκε λόγω «έλλειψης αποδείξεων» (lack of proof) και λόγω του ότι, επειδή διέμενε στο Καμερούν για πολλά χρόνια, δεν μιλούσε καλά lingala. Σε άλλη ερώτηση σχετικά με το γιατί επέστρεψε στη ΛΔΚ στα 22 του χρόνια, μετά από πολύ καιρό στο Καμερούν, ανέφερε ότι ήθελε να μετέχει σε κρατικές εξετάσεις και ήθελε να επιστρέψει στις ρίζες του. Το 2022, προσπαθώντας να αγοράσει πράγματα σε σουπερμάρκετ με την πιστωτική κάρτα του αποθανόντος πατέρα του, συνελήφθη, ανακρίθηκε και βασανίστηκε, ως ανέφερε. Ερωτώμενος επιβεβαίωσε ότι, μετά το συμβάν αυτό (Σεπτέμβριος 2022) και μέχρι να φύγει από τη ΛΔΚ (Φεβρουάριος 2023), ουδέν του συνέβη.

Οι καθ’ ων η αίτηση, εξετάζοντας τα όσα ανέφερε ο αιτητής εντόπισαν και αξιολόγησαν τους ακόλουθους ουσιώδεις ισχυρισμούς.

1.    Ταυτότητα, προφίλ, χώρα καταγωγής και τόπο διαμονής του αιτητή

2. Λόγω ανασφάλειας εξαιτίας της εργασίας του πατέρα του

Οι καθ’ ων η αίτηση αποδέχθηκαν τον 1^ο εκ των ως άνω ισχυρισμών, απέρριψαν όμως τον 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό ως αναξιόπιστο.

Αναφορικά με τον 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό, κρίθηκε ότι τα λεγόμενα του αιτητή στερούνται εσωτερικής συνοχής, ενόψει αοριστίας, ασάφειας, έλλειψης συνέπειας, ευλογοφάνειας αλλά και της γενικότητας και κατά τόπους αντιφατικότητας των δηλώσεων του.

Συγκεκριμένα, αναφορικά με τον ως άνω ισχυρισμό, αξιολογήθηκε ότι ο αιτητής, κατά την ελεύθερη αφήγηση και στις ερωτήσεις που υποβλήθηκαν σχετικώς υπήρξε γενικόλογος και μη λεπτομερής τόσο αναφορικά με την κατ’ ισχυρισμό κράτηση του για μια εβδομάδα το 2022 όσο και την κατ’ ισχυρισμό επίθεση που δέχθηκε αυτός και η θετή του οικογένεια του 2020, επ’ αμφότερων των οποίων δεν ήταν σε θέση να παραθέσει την παραμικρή εύλογα αναμενόμενη λεπτομέρεια ή βιωματικό στοιχείο. Σε κάθε περίπτωση, ως κρίθηκε, ο αιτητής ουδέν υπέστη κατά το διάστημα από τον Σεπτέμβριο 2022 (2^η κατ’ ισχυρισμό επίθεση) μέχρι που έφυγε (Φεβρουάριος 2023). Επί των ως άνω είχαν υποβληθεί στον αιτητή πλήθος ερωτήσεων, στα πλαίσια των οποίων δεν μπόρεσε να δώσει λεπτομέρειες, περιοριζόμενος σε γενικές αναφορές, οι οποίες και στερούνταν εύλογα αναμενόμενων λεπτομερειών και βιωματικών στοιχείων. Ενόψει των ως άνω ευρημάτων αναφορικά με την εσωτερική συνοχή των λεγομένων του αιτητή και της προσωπικής φύσης των όσων αυτός ανέφερε δεν κρίθηκε σκόπιμη η έρευνα σε διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ) και ο εν λόγω ισχυρισμός απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος.

Συνεπεία των ως άνω, κατόπιν εξέτασης της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του (Κινσάσα), σε συνάρτηση με το προφίλ του, ως αυτό έγινε αποδεκτό, κρίθηκε ότι δεν υφίσταται εύλογη πιθανότητα δίωξης ή και σοβαρής βλάβης και γι’ αυτό η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε απόφαση επιστροφής στη ΛΔΚ, κατά του αιτητή.

Στις διευκρινήσεις η συνήγορος του αιτητή απέσυρε ρητά όλους τους προωθούμενους, προωθώντας εν τέλει μόνο τον ισχυρισμό που άπτεται της δέουσας έρευνας στα πλαίσια της επίδικης αίτησης.

Δεδομένου ότι ο μόνος προωθούμενος ισχυρισμός συμπλέκεται με την ουσία της επίδικης απόφασης προχωρώ «σε έλεγχο της νομιμότητας και ορθότητας αυτής, εξετάζοντας πλήρως και από τούδε και στο εξής […] τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα που τη διέπουν» και «την ανάγκη χορήγησης διεθνούς προστασίας» [αρ.146 (4) (α) του Συντάγματος, αρ.11 (3) (α) του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας, Ε.Δ.Δ.Δ.Π. αρ.107/2023, Q. B. T. ν. Δημοκρατίας, ημ.11/02/25].

Προχωρώ λοιπόν σε αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων και ισχυρισμών.

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, αναφέρεται στην σελ.98, ότι «[...] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.». Στην σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] οι δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […] Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.»

Στη βάση και των ως άνω κατευθυντήριων γραμμών θα συμφωνήσω με την κατάληξη τους επί της αξιοπιστίας του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού του αιτητή, καθώς τα όσα ανέφερε σχετικώς περιείχαν, ως και οι καθ’ ων η αίτηση καταγράφουν επί τούτου λεπτομερώς στα ερ.58-59, πλήθος κενών, αντιφάσεων και ασαφειών, στερούνται λεπτομέρειας, χρονικής και λογικής συνέπειας, και δεν περιέχουν το παραμικρό ψήγμα βιωματικών στοιχείων επί του συνόλου του αφηγήματος του που αφορά τις κατ’ ισχυρισμό επιθέσεις που δέχθηκε, τα οποία και διαβρώνουν μοιραία και αναπόφευκτα την εσωτερική συνοχή των δηλώσεων του. Σε γενικότερο πλαίσιο σημειώνω ότι – διερχόμενος του πρακτικού της εδώ επίδικης συνέντευξης - δεν διατηρώ καμία αμφιβολία ότι το σύνολο του αφηγήματος του αιτητή αποτελεί επινόημα του ιδίου και ομοιάζει περισσότερο με ένα συνονθύλευμα παντελώς ασυνάρτητων και ασύνδετων μεταξύ τους ισχυρισμών, με μοναδικό σκοπό να στηρίξει την επίδικη αίτηση. Σε κανένα δε σημείο των λεγομένων του δεν μπορώ να εντοπίσω, ως και ως άνω αναφέρω, το παραμικρό ψήγμα ή δείγμα ενός συνεκτικού ισχυρισμού.

Ενόψει των ως άνω διαπιστώσεων μου δεν έχω εν προκειμένω τίποτε να προσθέσω στα όσα επί της εσωτερικής συνοχής του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού καταγράφονται στην επίδικη έκθεση, τα οποία παρατίθενται και πιο πάνω, στα πλαίσια της παρούσης, πέραν του να σημειώσω ότι η κατάληξη αλλά και τα επιμέρους ευρήματα ήταν απολύτως εύλογα – δεδομένων των δηλώσεων του αιτητή ως καταγράφηκαν κατά τη συνέντευξη – αλλά και πλήρως αιτιολογημένα, με λεπτομερείς και ενδελεχείς αναφορές των επιμέρους σημείων των λεγομένων του αιτητή επί των οποίων αυτά εδράζονται.

Δεδομένης της παντελούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής των λεγομένων του αιτητή αλλά και του ότι, ως και ανωτέρω εξηγώ, ουδέν τελικά συγκεκριμένο ανέφερε ο αιτητής επί του οποίου θα μπορούσε να γίνει τέτοια έρευνα, δεν θεωρώ ότι ήταν απαραίτητη η αναζήτηση πληροφορίων αναφορικά με την εξωτερική αξιοπιστία των ισχυρισμών του. Σχετικώς, στο εγχειρίδιο του EASO για την «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», σελ.132, αναφέρεται, η αναζήτηση ΠΧΚ «ενδέχεται να μην είναι απαραίτητ[η] σε περίπτωση αρνητικής διαπίστωσης περί της αξιοπιστίας βάσει καταφανούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής ή μη ικανοποιητικής επεξήγησης αποκλίσεων ή παραλλαγών σε ό,τι αφορά τα ουσιώδη στοιχεία μιας αίτησης ή, ακόμη περισσότερο, σε περίπτωση απόρριψης προσφυγής ως απαράδεκτης.».

Είναι λοιπόν εκ των ως άνω κατάληξη μου ότι ουδείς εκ των ισχυρισμών του αιτητή μπορεί να γίνει αποδεκτός. Στην απουσία δε περαιτέρω μαρτυρίας που θα συμπλήρωνε τα κενά και τις ελλείψεις, ως ανωτέρω καταγράφονται, είναι η κατάληξη μου ότι αυτά παραμένουν και πλήττουν αναπόφευκτα και τη συνολική συνοχή και αξιοπιστία του αιτητή.

Απομένει μια επικαιροποιημένη αποτίμηση της κατάστασης ασφαλείας στην Κινσάσα. 

Σύμφωνα με την βάση δεδομένων ACLED, κατά το τελευταίο έτος (τελευταία ενημέρωση 08/05/26) στην Κινσάσα καταγράφηκαν συνολικά 42 περιστατικά πολιτικής βίας (όπου περιλαμβάνονται περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις, απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), με αποτέλεσμα 48 θανάτους. ^[1] Ο πληθυσμός της Κινσάσα ανέρχεται περί τα 17 εκατομμύρια. ^[2] 

Είναι κατάληξη μου, αποτιμώντας τις ως άνω πληροφορίες, ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στον τόπο διαμονής του δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του εκεί. Δεν μπορώ επίσης να εντοπίσω ιδιαίτερες περιστάσεις που θα μπορούσαν να επιτείνουν τον κίνδυνο ειδικώς γι’ αυτόν, ενόψει της απόρριψης του αφηγήματος του, σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό της περιοχής, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας»[3] (βλ. και απόφαση ΔΕΕ, ημ.10/06/21, C-901/19, CF, DN).

Έπεται λοιπόν ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα αρ.3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου. Δεν έχω δε εντοπίσει στοιχεία εκ των οποίων να καταδεικνύεται, δεδομένων των όσων πιο πάνω αναφέρω, ότι επιστροφή του αιτητή στη χώρα καταγωγής του είναι αντίθετη με την στο αρ.3 της ΕΣΔΑ αρχή της μη επαναπροώθησης. Συνυπολογίζω εδώ ότι ο αιτητής είναι υγιής, περί των 31 ετών, με πανεπιστημιακή μόρφωση, προηγούμενη εργασιακή εμπειρία και έχει ζήσει περί το ένα έτος στην Κινσάσα, προτού φύγει από τη ΛΔΚ.

Ουδεμία πλημμέλεια ή παθογένεια εντοπίζω λοιπόν στην επίδικη απόφαση.

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.