ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

                                                                                      Υπόθεση αρ.Τ637/25

 

19 Ιουνίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Β. Ο. Ο.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κα Α. Κιρακόζοβα, Δικηγόρος για αιτητή

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή o αιτητής αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου η οποία του κοινοποιήθηκε στις 04/12/25, με επιστολή ίδιας ημερομηνίας, δια της οποίας απορρίφθηκε ως προδήλως αβάσιμη η αίτησή του για παροχή διεθνούς προστασίας, ως άκυρης, παράνομης και στερούμενης νομικού αποτελέσματος (Αιτητικό Α) και απόφαση του Δικαστηρίου «με την οποία να αναγνωρίζεται ο αιτητής ως δικαιούχος καθεστώτος ασύλου και/ή συμπληρωματικής προστασίας» (Αιτητικό Β).

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου (ΔΦ) που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, ο αιτητής κατάγεται από τη Νιγηρία, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων (όπου διέμενε και σπούδαζε περί τα 3 χρόνια), στις 20/10/25 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση στις 30/10/25 (ερ.16-18, 29).

Στις 18/11/25 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη με τον αιτητή προς εξέταση του αιτήματός για διεθνή προστασία, όπου του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.50-60). Μετά τη συνέντευξη ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση και στις 26/11/25 η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως προδήλως αβάσιμη (ερ.104-119).

Ακολούθως ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία του δόθηκε διά χειρός 04/12/25, στην μητρική του γλώσσα (ερ.18, 124).

Επί της επίδικης αιτήσεως ο αιτητής καταγράφει ότι έφυγε από τη χώρα καταγωγής για να σπουδάσει στα κατεχόμενα, τελείωσε τις σπουδές του εκεί, όμως τώρα, ως αναφέρει, δεν μπορεί να επιστρέψει στη Νιγηρία εξαιτίας του θείου του, ο οποίος είναι μέλος μιας μυστικής κοινότητας (secret society) και προσπάθησε να επηρεάσει τον νεότερο αδελφό του αιτητή, ο οποίος σκοτώθηκε και γι’ αυτό η μητέρα (του αιτητή) τον πληροφόρησε να μην επιστρέψει καθώς ο θείος του θα τον βλάψει και η ζωή του θα είναι σε κίνδυνο. Έτσι ο αιτητής ήρθε στις ελεύθερες περιοχές για να αρχίσει μια νέα ζωή εδώ.

Κατά  τη διάρκεια της συνέντευξης ο αιτητής ανέφερε ότι είναι υγιής, έχει γεννηθεί και έχει ζήσει όλη του τη ζωή στην πόλη Benin, μαζί με τους γονείς του, έχει πτυχίο πανεπιστημίου στη Μικροβιολογία, εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος μηχανικός από το 2019 μέχρι που έφυγε το 2022 από τη Νιγηρία, είναι άγαμος και άτεκνος, έχει δύο αδελφές, εκ των οποίων η μια είναι παντρεμένη η δε άλλη διαμένει με τους γονείς τους στο Benin και ο ίδιος επικοινωνεί μαζί τους τακτικά και είναι καλά.

Ερωτώμενος σχετικά ανέφερε ότι σπούδασε στα κατεχόμενα και αφότου ολοκλήρωσε τις σπουδές του ήθελε να επιστρέψει στη Νιγηρία όμως η μητέρα του, του τηλεφώνησε και του είπε να μην επιστρέψει γιατί δεν θα είναι ασφαλής, καθώς ο θείος του, που είναι μέλος σε μυστική αδελφότητα, πίεσε τον αδελφό του αιτητή να μετέχει κι’ αυτό και τη νύχτα πριν τον θάνατο του ο αδελφός του ήταν με τον θείο αυτό και η οικογένεια του πιστεύει ότι ήταν ο θείος που τον σκότωσε και θα κάνει το ίδιο και σ’ αυτόν. Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής ανέφερε ότι αν επιστρέψει θα σκοτωθεί, όπως ο αδελφός του, σημειώνοντας ότι ουδέν συνέβη στον ίδιο από όταν αυτός έφυγε από τη Νιγηρία. Ερωτώμενος δε ανέφερε ότι δεν γνωρίζει το όνομα της οργάνωσης στην οποία ανήκει ο θείος και, σε επόμενη ερώτηση, είπε ότι ο θείος είχε συλληφθεί μετά τον θάνατο του αδελφού του, όμως ελευθερώθηκε γιατί δεν υπήρχαν στοιχεία εναντίον του. Ο αδελφός του πέθανε στις 04/06/25, όταν, ως ο αιτητής ανέφερε, χτυπήθηκε μέχρι θανάτου και στραγγαλίστηκε. Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής ανέφερε ότι η οικογένεια του θεωρεί τον θείο του υπεύθυνο για τον θάνατο του αδελφού του γιατί αυτός του μίλησε τελευταίος. Ερωτώμενος γιατί, δεδομένου ότι, ως ο αιτητής είχε αναφέρει, ο θείος του είχε εγκληματικό παρελθόν, η οικογένεια του τον άφηνε να ζει στο σπίτι τους (πριν τον θάνατο του αδελφού του) ανέφερε ότι δεν γνωρίζει. Τέλος, ερωτώμενος αν μπορεί να επιστρέψει και να διαμείνει σε άλλο μέρος ο αιτητής απάντησε αρνητικά, χωρίς εντούτοις να αιτιολογεί την απάντηση του.

Οι καθ’ ων η αίτηση, πραγματευόμενοι τους ισχυρισμούς του αιτητή τόσο στην αίτηση όσο και τη συνέντευξη, τους κατέταξαν στους ακόλουθους ουσιώδεις ισχυρισμούς, τους οποίους και εξέτασαν.

1.    Ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ αιτητή

2.    Για λόγους σπουδών

3.    Ισχυριζόμενος φόβος ότι ο θείος του θα τον σκοτώσει

Οι καθ’ ων η αίτηση αποδέχθηκαν τον 1^ο και 2^ο εκ των ως άνω ισχυρισμών, απέρριψαν δε τον 3^ο ουσιώδη ισχυρισμό του αιτητή.

Συγκεκριμένα, αναφορικά με τον 3^ο ουσιώδη ισχυρισμό του αιτητή, κρίθηκε ότι στερείται εσωτερικής συνοχής ενόψει της αοριστίας, ασάφειας, έλλειψης συνέπειας και γενικότητας των δηλώσεων του. Αξιολογήθηκε σχετικά ότι ο αιτητής, παρότι ρωτήθηκε σχετικά, δεν ήταν σε θέση να παραθέσει πληροφορίες για την οργάνωση στην οποία κατ’ ισχυρισμό μετείχε ο θείος του και ούτε να εξηγήσει που βασίζει την εικασία της οικογένειας του ότι ο θείος του είναι υπεύθυνος για τον θάνατο του αδελφού του. Συνεπεία τούτων ο εν λόγω ισχυρισμός απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος, ελλείψει εσωτερικής συνοχής.

Συνεπεία των ανωτέρω, κατόπιν ανασκόπησης της γενικής κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή, ήτοι την πολιτεία Edo (Benin City), σε συνάρτηση με το προφίλ του, περιλαμβανομένης του οικογενειακού δικτύου, της πανεπιστημιακής μόρφωσης, της ηλικίας του, της ικανότητας του προς εργασία και της απουσίας στοιχείων ευαλωτότητας, η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε και εκδόθηκε απόφαση επιστροφής του αιτητή στη χώρα καταγωγής.

Στα πλαίσια της παρούσης η συνήγορος του αιτητή καταχώρισε γραπτή αγόρευση και, ενόψει των ισχυρισμών που άπτονταν του κατά πόσο η εδώ επίδικη απόφαση εκδόθηκε αναρμοδίως, θεωρήθηκε δέον όπως κληθούν να μετέχουν οι καθ’ ων η αίτηση, όπερ και εγένετο, οι οποίοι, αντίστοιχα, καταχώρισαν κι’ αυτοί  γραπτή αγόρευση.

Στη γραπτή της αγόρευσης η ευπαίδευτη συνήγορος του αιτητή εισηγείται ότι δεν έγινε εν προκειμένω δέουσα έρευνα και εξατομικευμένη εξέταση των ισχυρισμών του, οι οποίοι, ως αναφέρει, ήταν πλήρεις και αξιόπιστοι, και εκ των οποίων θα πρέπει να γίνει δεκτό ότι δεικνύεται βάσιμος φόβος δίωξης ή και σοβαρής βλάβης για τον αιτητή και, ως περαιτέρω εξηγεί, δεν αιτιολογείται η προσβαλλόμενη απόφαση. Σημειώνεται ότι γίνεται αναφορά και στην αρχή της μη χειροτέρευσης της θέσης του αιτητή (reformatio in peius), για την οποία δεν είναι σαφές το που εισηγείται η συνήγορος του ότι μπορεί να τύχει εφαρμογής. Πρέπει δε εδώ να σημειωθεί ότι η καταγραφή στο ερ.112 του 3^ου ισχυρισμού ως αποδεκτού, έγινε προφανώς εκ παραδρομής, αφού πιο πάνω, στο ίδιο ερυθρό, αυτός απορρίπτεται ρητώς και – σε κάθε περίπτωση - αυτός δεν εξετάζεται στα πλαίσια αξιολόγησης κινδύνου.

Οι καθ' ων η αίτηση αντιτάσσουν ότι η επίδικη απόφαση είναι προϊόν δέουσας έρευνας και εξέτασης και επαρκώς αιτιολογημένη, υπεραμύνονται του εύλογου και ορθότητας των ευρημάτων τους και σημειώνουν ότι ουδεμία πλημμέλεια εντοπίζεται.

Κατά τις διευκρινήσεις η συνήγορος του αιτητή απέσυρε ρητώς τους ισχυρισμούς σχετικά με την αρμοδιότητα του λαμβάνοντος την επίδικη απόφαση λειτουργού, υιοθετώντας κατά τ’ άλλα τους υπόλοιπους εγειρόμενους δια της αγόρευσης της ισχυρισμούς, ως ανωτέρω καταγράφονται.

Δεδομένου ότι οι λοιποί προωθούμενοι από τον αιτητή ισχυρισμοί συμπλέκονται άρρηκτα με την επί της ουσίας ορθότητα της επίδικης απόφασης, προχωρώ λοιπών με επί της ουσίας εξέταση της, εξ υπαρχής, η οποία τελείται σε κάθε περίπτωση (βλ. και Ε.Δ.Δ.Δ.Π. Αρ.107/2023, Q. B. T. v. Δημοκρατίας, ημ.11/02/25).

Προχωρώ λοιπόν με αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων και ισχυρισμών.

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, αναφέρεται, στη σελ.98, ότι «[...] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.». Στη σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] οι δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾. […] η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.»

Ενόψει των ως άνω θα συμφωνήσω με την κατάληξη τους επί της αξιοπιστίας του 3^ου  ουσιώδους ισχυρισμού του αιτητή, καθώς τα όσα ανέφερε επί τούτου περιορίστηκαν, ως και οι καθ’ ων η αίτηση καταγράφουν λεπτομερώς στα ερ.112-113, σε γενικές δηλώσεις που βρίθουν κενών και ασαφειών και εκ των οποίων ελλείπουν συγκεκριμένες – ευλόγως αναμενόμενες - λεπτομέρειες, χρονική αλλά και λογική συνέχεια. Από μια ανάγνωση του πρακτικού της επίδικης συνέντευξης καθίσταται σαφές ότι ο αιτητής απέτυχε να αναφέρει την παραμικρή βιωματική λεπτομέρεια σε σχέση με οιονδήποτε από τους ισχυρισμούς του που αφορούν την κατ’ ισχυρισμό συμμετοχή του θείου του σε μυστική αδελφότητα, το πως και με ποιο τρόπο επιχείρησε αυτός να εντάξει στην ίδια ομάδα τον αδελφό του αιτητή, πως αυτός – σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του – σκοτώθηκε, γιατί η οικογένεια του αιτητή θεωρεί, δεδομένου ότι ουδέν περί τούτου αναφέρει, τον θείο του υπεύθυνο για τον θάνατο του αδελφού του και γιατί θα μπορούσε να έχει και ο ίδιος τέτοια τύχη.

Το σύνολο του αφηγήματος του αιτητή περιέχει, επί πάσης πτυχής του, ουσιώδη κενά, ελλείψεις σε λεπτομέρειες και αντιφάσεις, ως και ανωτέρω καταγράφονται στην παρούσα, στα πλαίσια παράθεσης της επίδικης έκθεσης των καθ’ ων η αίτηση, οι οποίες πλήττουν μοιραία και αναπόφευκτα την συνολική συνοχή και αξιοπιστία των δηλώσεων του. Δεν έχω λοιπόν τίποτε να προσθέσω στα όσα και πιο πάνω καταγράφω, κατά την παράθεση των ευρημάτων της επίδικης έκθεσης επί του 3^ου ισχυρισμού του αιτητή, τα οποία υιοθετώ και δεν θεωρώ σκόπιμο να επαναλάβω.

Δεδομένης της πιο πάνω κατάληξης μου, και λαμβανομένου υπόψη ότι ουδέν περαιτέρω στοιχείο ή και ισχυρισμός προσκομίσθηκε από τον αιτητή στα πλαίσια της παρούσης, οι ελλείψεις, ασάφειες και αντιφάσεις, ως υποδείχθηκαν και από τους καθ’ ων η αίτηση, τις οποίες θεωρώ ορθές, παραμένουν, με αποτέλεσμα τυχόν αποδοχή των ισχυρισμών του αιτητή να βαίνει ενάντια σε κάθε εύλογη κριτική θεώρηση του αφηγήματος του, το οποίο απέχει κατά πολύ από του να θεωρηθεί μια συνεκτική και πλήρη παράθεση βιώματος του αιτητή. Θα πρέπει δε στα ως άνω να προστεθεί και το ότι ουδόλως εξηγείται γιατί, ενώ ο αιτητής έφυγε από τη Νιγηρία ήδη από το 2022, όταν αυτός μετέβη, σπούδαζε και διέμενε στα κατεχόμενα περί τα 3 και πλέον έτη, τα όσα αναφέρει ανέκυψαν κατά την ημέρα που αυτός εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές (20/10/25), χωρίς εντούτοις, ως και ανωτέρω εξηγώ, να είναι σε θέση να δώσει το παραμικρό στοιχείο σχετικά με τα όσα αυτός εξιστορεί.

Σημειώνω ότι δεν θεωρώ ότι εν προκειμένω ήταν απαραίτητο, δεδομένης της καταφανούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής, η αναζήτηση πληροφοριών (ΠΧΚ) στα πλαίσια εξέτασης της εξωτερικής συνοχής των λεγομένων του αιτητή και συνεπώς ορθώς δεν έγινε τέτοια έρευνα. Σχετικώς, στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», σελ.132, αναφέρεται ότι η αναζήτηση ΠΧΚ «ενδέχεται να μην είναι απαραίτητ[η] σε περίπτωση αρνητικής διαπίστωσης περί της αξιοπιστίας βάσει καταφανούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής […].».

Ενόψει των ως άνω απομένει εν προκειμένω μια αποτίμηση της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του (Benin City / Edo State), όπου και αναμένεται να εγκατασταθεί ο αιτητής σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής.

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED, κατά το τελευταίο έτος (τελευταία ενημέρωση 12/06/26), στην πολιτεία Edo της Νιγηρίας (όπου βρίσκεται η πόλη Benin) σημειώθηκαν 96 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence" περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις, απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις, διαμαρτυρίες), τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα 58 θανάτους, εκ των οποίων τα 11 έλαβαν χώρα στην πόλη Benin, με αποτέλεσμα 10 θανάτους. ^[1] Σημειώνεται ότι ο πληθυσμός της πολιτείας Edo ανέρχεται περί τα 4.8 εκατομμύρια κατοίκων ^[2] και της πόλης Benin περί τα 1.7 εκατομμύρια ^[3]. 

Είναι κατάληξη μου, αποτιμώντας τις ως άνω πληροφορίες, ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στην περιοχή όπου διέμενε, και στην οποία εύλογα αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του στην περιοχή. Δεν μπορώ δε να εντοπίσω ιδιαίτερες περιστάσεις που επιτείνουν τον κίνδυνο ειδικώς για τον αιτητή σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό της περιοχής, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας»[4] (βλ. απόφαση ΔΕΕ, ημ.10/06/21, C-901/19, CF and DN και C-465/07, Elgafaji, ημ.17/02/09).

Έπεται λοιπόν ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα αρ.3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου. Δεν έχω δε εντοπίσει στοιχεία εκ των οποίων να δεικνύεται, δεδομένων των όσων πιο πάνω αναφέρω, ότι επιστροφή του αιτητή στη χώρα καταγωγής είναι αντίθετη με την εκ του αρ.3 της ΕΣΔΑ αρχή της μη επαναπροώθησης.

Σημειώνεται καταληκτικά ότι η Νιγηρία καθορίζεται στην Κ.Δ.Π. 242/2026, που εκδόθηκε δυνάμει του αρ.12Βτρις του Νόμου, ως ασφαλής χώρα ιθαγενείας και στην παρούσα ουδέν στοιχείο προσκομίστηκε στη βάση του οποίου θα μπορούσε να «θεωρηθεί ότι η χώρα αυτή δεν είναι ασφαλής […] στη συγκεκριμένη περίπτωσή», στη βάση του αρ.12Βτρις (6).

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €800 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.