ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθ. Αρ.: 1639/2024

27 Ιουλίου, 2026

[Μ. ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΔΔΔΔΠ.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ

D.M.  

Αιτητής

-και-

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ’ ων η Αίτηση

Χ. Παλαικυθρίτη (κα), Δικηγόρος για Αιτητή

Ε. Ιωάννου (κα), Δικηγόρος για τους Καθ’ ων η Αίτηση

[Ο Αιτητής είναι παρών]

[Παρούσα η κα Ζωή Αγαπίου, για πιστή μετάφραση από Ελληνικά σε Γαλλικά και αντίστροφα]

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

Μ. ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π:  Με την παρούσα προσφυγή ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση των Καθ’ ων η Αίτηση, ημερομηνίας 31/03/2024, και με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για διεθνή προστασία ως άκυρη, αντισυνταγματική, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος.  Επίσης αιτείται απόφαση του Δικαστηρίου ότι η απόφαση επιστροφής του Αιτητή στο Πακιστάν είναι άκυρη και/ή παράνομη και/ή στερημένη οποιουδήποτε αποτελέσματος και ότι ο καθορισμός του Πακιστάν ως ασφαλούς χώρας δυνάμει της Κ.Δ.Π. 166/23 είναι παράνομος.  Τέλος αιτείται απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία να αναγνωρίζεται ο Αιτητής ως πρόσφυγας ή εναλλακτικά ως δικαιούχος συμπληρωματικής προστασίας.

 

Τα ουσιώδη γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, ως έχουν τεθεί στην Ένσταση των Καθ’ ων η Αίτηση και υποστηρίζονται από τον διοικητικό φάκελο (στο εξής αναφερόμενος ως «δ.φ.») ο οποίος κατατέθηκε ως Τεκμήριο Α κατά τις διευκρινίσεις, έχουν ως ακολούθως:

 

Ο Αιτητής είναι υπήκοος Πακιστάν και εισήλθε παράτυπα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Στις 10/06/2023 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 24/11/2023 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου προς εξέταση του αιτήματός του για διεθνή προστασία.

Μετά τη συνέντευξη, ο λειτουργός ετοίμασε Έκθεση-Εισήγηση ημερομηνίας προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου. Στις 31/03/2024 εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών λειτουργός να ασκεί καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου,  ενέκρινε την ανωτέρω εισήγηση και απέρριψε την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία.

 

Στις 10/05/2024 καταχωρήθηκε η υπό κρίση προσφυγή στο Δικαστήριο.

 

Ο Αιτητής, με την καταχώριση της προσφυγής του, επισύναψε ως παραρτήματα: (α) ένορκη δήλωση ημερομηνίας 08/05/2024, στην οποία αναφέρει στοιχεία που αφορούν την βάπτισή του στην Κύπρο και προσκομίζει Τεκμήρια προς τούτο, αναφέροντας ότι, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης του ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, επέδειξε στον λειτουργό πιστοποιητικό βάφτισης στην αγγλική γλώσσα, το οποίο ο λειτουργός φωτογράφισε, καθώς και φωτογραφία με τον ιερέα Μάριο, πλην όμως ο λειτουργός του ανέφερε ότι αυτή δεν ήταν σχετική, (β) πιστοποιητικό βάφτισης στην αγγλική γλώσσα ημερομηνίας 28/07/2023 (ως Τεκμήριο 1) (γ) πιστοποιητικό βάφτισης στην ελληνική γλώσσα ημερομηνίας 28/07/2023, στο οποίο αναφέρεται ότι ο Αιτητής, μετανομασθείς σε Δανιήλ, παρακολούθησε μαθήματα κατήχησης ενηλίκων της Σχολής Κατηχουμένων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου και, μέσω βάφτισης, κατέστη μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας (ως Τεκμήριο 2) και (δ) φωτογραφία που απεικονίζει τον Αιτητή μαζί με ιερέα, να κρατά το πιστοποιητικό βάφτισής του (ως Τεκμήριο 3).

 

Ο Αιτητής, δια της γραπτής αγόρευσης της ευπαίδευτης συνηγόρου του, προέβαλε τους πλείονες λόγους ακύρωσης: (α) Η προσβαλλόμενη πράξη εκδόθηκε κατά παράβαση ουσιώδους τύπου, καθότι η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε από μη ικανό διερμηνέα, ενώ το πρακτικό της συνέντευξης παρουσιάζει παρατυπίες, (β) η απόφαση επιστροφής εκδόθηκε ελλείψει επαρκούς αιτιολογίας και κατόπιν εμφιλοχώρησης νομικής πλάνης, δεδομένου ότι απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά στη νομική βάση της εν λόγω απόφασης, η οποία εδράζεται στον περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμο και, (γ) η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε κατόπιν έλλειψης δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, καθώς και κατά παράβαση του περί Προσφύγων Νόμου, καθότι, λόγω πλημμελειών, δεν διερευνήθηκε επαρκώς ο ισχυρισμός του Αιτητή περί μεταστροφής του στο Χριστιανισμό. Ως προς τον τελευταίο λόγο ακύρωσης, η συνήγορος υποστηρίζει ότι τα σχετικά έγγραφα τα οποία επέδειξε ο Αιτητής στον αρμόδιο λειτουργό κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, αφενός δεν καταγράφονται στο πρακτικό και αφετέρου δεν εντοπίζονται στον διοικητικό φάκελο. Επιπλέον, προωθεί η συνήγορος ότι οι Καθ’ ων παρέλειψαν να διερευνήσουν τις διώξεις τις οποίες αντιμετωπίζουν οι μεταστραφέντες στον Χριστιανισμό στο Πακιστάν και εξ αυτού της δυνατότητας υπαγωγής του στο καθεστώς του πρόσφυγα, ενώ συγχρόνως υποστηρίζει ότι θα πρέπει να χορηγηθεί στον Αιτητή καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 19(2)(β), λόγω της προαναφερθείσας μεταστροφής.

 

Εξ αυτών, η συνήγορος του Αιτητή απέσυρε, διά της απαντητικής της αγόρευσης, τον ισχυρισμό περί έκδοσης της απόφασης επιστροφής ελλείψει επαρκούς αιτιολογίας και κατόπιν νομικής πλάνης, ενώ, κατά το στάδιο των διευκρινίσεων, απέσυρε τον ισχυρισμό περί διεξαγωγής της συνέντευξης από μη ικανό διερμηνέα. Το δε αιτητικό (Γ) στην αίτηση ακυρώσεως που αφορούσε τον καθορισμό του Πακιστάν ως ασφαλή χώρα δυνάμει της Κ.Δ.Π. 166/23, ουδέποτε αναπτύχθηκε ή υποστηρίχθηκε ειδικώς με την αγόρευση του Αιτητή και ως εκ τούτου παραμένει γενικό, αόριστο και μετέωρο και απορρίπτεται.

 

 

Η ευπαίδευτη συνήγορος των Καθ’ ων η Αίτηση, αντικρούοντας τους προβληθέντες ισχυρισμούς, προέβαλε, διά της γραπτής της αγόρευσης, ότι οι λόγοι ακύρωσης που προβάλλονται από τον Αιτητή δεν εγείρονται σύμφωνα με τον Κανονισμό 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Δικαστηρίου του 1962. Ως προς τον μοναδικό προωθηθέντα ισχυρισμό περί έλλειψης δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, που προωθήθηκε, οι Καθ’ ων αντιτείνουν ότι διενεργήθηκε πλήρης και δέουσα έρευνα και ότι η απόφαση είναι επαρκώς αιτιολογημένη. Περαιτέρω, υποστηρίζουν ότι, ακόμη και εάν υπήρχαν διαφοροποιήσεις ως προς τον σχηματισμό των ουσιωδών ισχυρισμών, όπως υποστηρίζει η συνήγορος του Αιτητή, η κατάληξη θα παρέμενε η ίδια. Αναφορικά με τα προσκομισθέντα έγγραφα, οι Καθ’ ων αντιτείνουν ότι δόθηκε η δυνατότητα αποστολής εγγράφων μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Εν κατακλείδι, ως προς τον ισχυρισμό περί υπαγωγής του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα ή του δικαιούχου επικουρικής προστασίας, οι Καθ’ ων υποστηρίζουν ότι ο Αιτητής δεν κατόρθωσε να αποδείξει δικαιολογημένο φόβο δίωξης ή κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

 

Ο Αιτητής, διά της συνηγόρου του, κατέθεσε απαντητική γραπτή αγόρευση, αναλύοντας περαιτέρω τον νομικό ισχυρισμό περί έλλειψης δέουσας έρευνας τον οποίο προωθεί.

 

Κατά το στάδιο των διευκρινίσεων στις 30/01/2026 ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, οι Καθ’ ων υιοθέτησαν το περιεχόμενο της γραπτής τους αγόρευσης και της ένστασης τους ως προς τους λόγους που αφορούν την ουσία του αιτήματος του Αιτητή και παρέπεμψαν στην απόφαση 5569/22 ημερομηνίας 30/05/2024, αναφορικά με τον κίνδυνο που αντιμετωπίζουν οι μεταστραφέντες στη χώρα καταγωγής τους. Ακολούθως, η συνήγορος του Αιτητή έκανε αναφορά στην ύπαρξη αποφάσεων του ΕΔΔΑ αναφορικά με τους μεταστραφέντες στον Χριστιανισμό στο Πακιστάν.

 

Δεδομένου του περιορισμού της υπό εξέταση προσφυγής στην έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας και λαμβάνοντας υπόψιν ότι σύμφωνα με τον περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμο του 2018 (Ν. 73(Ι)/2018), το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας έχει την εξουσία να εξετάσει την παρούσα υπόθεση και επί της ουσίας και όχι μόνο ως ακυρωτικό Δικαστήριο, προχωρώ στην εξέταση της επίδικης απόφασης σε συνάρτηση με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, όπως προκύπτουν από τον διοικητικό φάκελο της υπόθεσης.

 

Περί τούτου, κρίνω σκόπιμη την παράθεση αρχικά των ισχυρισμών του Αιτητή, ως αυτοί προβλήθηκαν καθ’ όλη τη διαδικασία εξέτασης του αιτήματός του και των πραγματικών γεγονότων ως αυτά προκύπτουν από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου.

 

Στην αίτηση του για διεθνή προστασία, ο Αιτητής δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του για θρησκευτικούς λόγους, καθόσον εξέφρασε δημόσια, καθώς και μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τις απόψεις του περί θρησκείας, χωρίς να αντιτίθεται στη μουσουλμανική κουλτούρα, αλλά αναφερόμενος σε χριστιανικές και εβραϊκές αντιλήψεις. Περαιτέρω, ανέφερε ότι προέβη σε δημοσίευση σχετική με την εβραϊκή κουλτούρα, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να δεχθεί επίθεση από πλήθος ατόμων, από την οποία κατόρθωσε να διαφύγει και να μεταβεί στην Τουρκία. Τέλος, δήλωσε ότι, κατά τη διαμονή του στην Τουρκία, είδε μέλη της οργάνωσης DLP και φοβήθηκε ότι η ζωή του διέτρεχε κίνδυνο.

 

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του για διεθνή προστασία, ο Αιτητής δήλωσε ως τόπο καταγωγής την πόλη Lahore του Πακιστάν, όπου μεγάλωσε και διέμεινε έως την αναχώρησή του από τη χώρα το 2019, οπότε και μετέβη στην Τουρκία, όπου παρέμεινε για χρονικό διάστημα τριών ετών (βλ. ερυθρό 46 1x 45 42 1x του δ.φ.). Δήλωσε ότι κατά το χρονικό διάστημα 2020-2021 μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό ως προς το θρήσκευμα του, ενώ ως προς την εθνοτική του καταγωγή ανήκει στην ομάδα των Yusufzai (βλ. ερυθρό 48 6x 44 1x του δ.φ.). Ως προς την οικογενειακή του κατάσταση, δήλωσε ότι είναι άγαμος (βλ. ερυθρό 48 2x του δ.φ.). Σε σχετικές ερωτήσεις αναφορικά με την ύπαρξη μελών της οικογένειας του, δήλωσε ότι η μητέρα του διαμένει στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 2010 -2012, η αδελφή του στο Dubai από το 2019, ενώ ο πατέρας του απεβίωσε το 1999 (βλ. ερυθρό 31 1x 2x του δ.φ.). Αναφορικά με το μορφωτικό του υπόβαθρο, δήλωσε ότι ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 2014 (βλ. ερυθρό 43 2x του δ.φ.). Ως προς την εργασιακή του εμπειρία, ανέφερε ότι δεν έχει εργαστεί στο Πακιστάν καθώς ήταν μαθητής και εργάστηκε στη Τουρκία για χρονικό διάστημα τριών ετών σε τηλεφωνικό κέντρο (βλ. ερυθρό 43 4x 41 του δ.φ.). 

 

Ερωτηθείς σχετικά με τους λόγους για τους οποίους αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα του, ο Αιτητής, κατά τη διάρκεια της ελεύθερης αφήγησής του, ανέφερε ότι ανάρτησε στο Twitter κάποιες εικόνες με κινούμενα σχέδια, στις οποίες απεικονιζόταν ο προφήτης Μωάμεθ, και κατηγορήθηκε για βλασφημία. Πρόσθεσε ότι πλήθος ατόμων, μέλη των οργανώσεων Haqqani και TLP, συγκεντρώθηκε έξω από το σπίτι του, πέταξε πέτρες και επιχείρησε να εισέλθει, ενώ ο ίδιος κατάφερε να διαφύγει πηδώντας από σκεπή σε σκεπή (βλ. ερυθρό 41 1x του δ.φ.).

 

Κατά το στάδιο της διερεύνησης των ισχυρισμών του Αιτητή, του τέθηκαν ερωτήματα σχετικά με το συγκεκριμένο περιστατικό που τον οδήγησε στην απόφαση να εγκαταλείψει τη χώρα του. Ερωτηθείς σχετικά με τις εικόνες που ανέβασε, ο Αιτητής ανέφερε ότι απεικόνιζαν τον προφήτη Μωάμεθ με μία βόμβα στο τουρμπάνι του, γελώντας (βλ. ερυθρό 40 2x του δ.φ.). Όσον αφορά τους λόγους για τους οποίους ανέβασε τις εν λόγω εικόνες, απάντησε ότι δεν έχει πρόβλημα με τον προφήτη καθ’ αυτόν, αλλά με τους Μουσουλμάνους, καθώς θεωρεί ότι δεν είναι ειρηνικοί και σκοτώνουν ανθρώπους (βλ. ερυθρό 40 του δ.φ.). Eρωτηθείς σχετικά με το μήνυμα που ήθελε να μεταφέρει με τις συγκεκριμένες εικόνες, ο Αιτητής ανέφερε ότι το νόημα τους ήταν οι βόμβες να παραμένουν μακριά από τους μη μουσουλμάνους (βλ. ερυθρό 40 3x του δ.φ.).

 

Όταν του ζητήθηκε να παράσχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το εν λόγω περιστατικό, ανέφερε ότι ήταν  περίπου 20-30 άτομα, στις έξι το πρωί, τα οποία άρχισαν να γράφουν και να φωνάζουν συνθήματα υπέρ του Μωάμεθ, προσπαθώντας να τον αναγκάσουν να βγει από το σπίτι (βλ. ερυθρό 39 1x του δ.φ.). Ερωτηθείς σχετικά με τις δηλώσεις του ότι κατηγορήθηκε για βλασφημία, ο Αιτητής απάντησε ότι η κατηγορία προήλθε από τους ανθρώπους, ενώ όταν του ζητήθηκε να είναι πιο συγκεκριμένος, ανέφερε ότι επρόκειτο για μέλη της οργάνωσης TLP (βλ. ερυθρό 40 του δ.φ.). Ερωτηθείς σχετικά με τη γνώση του όσον αφορά την ταυτότητα των εν λόγω ατόμων, ο Αιτητής απάντησε ότι το συμπέρανε από τα συνθήματα που φώναζαν έξω από το σπίτι του (βλ. ερυθρό 40 του δ.φ.). Ερωτηθείς για τον λόγο που δεν προσέγγισε τα άτομα αυτά, ο Αιτητής ανέφερε ότι θα ήθελαν να τον κάψουν, ενώ όταν ρωτήθηκε πώς το γνωρίζει, απάντησε ότι τέτοια περιστατικά συμβαίνουν στο Πακιστάν (βλ. ερυθρό 38 8x του δ.φ.). Ερωτηθείς σχετικά με την απόδραση του από το εν λόγω περιστατικό, ο Αιτητής ανέφερε ότι διέφυγε πηδώντας από τις οροφές των σπιτιών και παρέμεινε σε άλλο σημείο της πόλης για δύο μήνες (βλ. ερυθρό 38 12x του δ.φ.).

 

Ακολούθως, ο Αιτητής ανέφερε ότι το εν λόγω περιστατικό συνέβη τον Απρίλιο ή Μάιο του 2019, ενώ προηγουμένως, κατά τη διαδικασία εκτίμησης της ευαλωτότητας του, είχε δηλώσει ότι συνέβη το 2015 (βλ. ερυθρό 39 3x του δ.φ.). Όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει την εν λόγω αντίφαση, απάντησε ότι ένα παρόμοιο περιστατικό είχε όντως συμβεί το 2015, όταν είχε ανεβάσει αντίστοιχο υλικό, αλλά τότε δεν είχε συγκεντρωθεί πλήθος ατόμων (βλ. ερυθρό 39 3x του δ.φ.). Ανέφερε δε ότι μεταξύ 2015 και 2019 δεν σημειώθηκε κανένα άλλο περιστατικό (βλ. ερυθρό 33 4x του δ.φ.). Ερωτήθηκε επίσης σχετικά με την αντίφαση στα λεγόμενα του αναφορικά με τα δημοσιεύματα που ανέβασε, καθώς κατά τη διαδικασία εκτίμησης της ευαλωτότητας του είχε αναφερθεί σε δημοσιεύματα σχετικά με το Ισραήλ. Όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει την εν λόγω αντίφαση, απάντησε ότι του είχαν πει πως θα μπορέσει να είναι πιο συγκεκριμένος κατά τη διάρκεια της προσωπικής συνέντευξης (βλ. ερυθρό 39 2x του δ.φ.).

 

Ερωτηθείς σχετικά με την αντίφαση που παρατηρήθηκε σε σχέση με τη φόρμα καταγραφής, όπου είχε αναφερθεί σε δημοσιεύματα σχετικά με την εβραϊκή κουλτούρα, ο Αιτητής απάντησε ότι θυμάται μόνο ότι ανέφερε τη βλασφημία, αλλά δεν θυμάται κάτι άλλο (βλ. ερυθρό 37 3x του δ.φ.).

 

Αναφορικά με τη μεταστροφή του στον Χριστιανισμό το 2020-2021, ο Αιτητής δήλωσε ότι αποφάσισε να αλλάξει τη θρησκεία του, αφού επισκέφθηκε μια καθολική εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη και ένιωσε ότι ο Θεός του έδειξε τον δρόμο (βλ. ερυθρό 44 43 6x 7x του δ.φ.). Ερωτηθείς σχετικά με τους λόγους που αποφάσισε να αλλάξει τη θρησκεία του, ο Αιτητής ανέφερε ότι είχε πρόβλημα με τον προφήτη Μωάμεθ λόγω της αραβικής του καταγωγής (βλ. ερυθρό 37 4x του δ.φ.). Ως προς τους λόγους που τον ώθησαν στην αλλαγή θρησκείας, ο Αιτητής ανέφερε ότι ένιωθε ανασφαλής στην Τουρκία, καθώς φοβόταν ότι τα άτομα που είχαν έρθει στο σπίτι του στο Πακιστάν για να τον σκοτώσουν θα τον ακολουθούσαν και εκεί (βλ. ερυθρό 36 1x του δ.φ.). Πρόσθεσε ότι είδε τα εν λόγω άτομα, αλλά δεν γνώριζε αν είχαν έρθει για να τον σκοτώσουν ή για δουλειά (βλ. ερυθρό 36 3x 6x του δ.φ.). Όταν ερωτήθηκε για τον λόγο που επέλεξε την Ορθοδοξία, ο Αιτητής απάντησε ότι ο Θεός τον επέλεξε (βλ. ερυθρό 34 1x του δ.φ.).

 

 Όταν του τέθηκαν ερωτήματα σχετικά με τη γνώση του για τη νέα του θρησκεία, ο Αιτητής ανέφερε ότι δεν γνωρίζει τις εορτές ή τις προσευχές της Ορθοδοξίας (βλ. ερυθρό 36 8x του δ.φ.). Ερωτηθείς σχετικά με τα βασικά στοιχεία της Ορθοδοξίας, ο Αιτητής ανέφερε ότι οι Ορθόδοξοι πιστεύουν στην αλήθεια, δεν αποκεφαλίζουν ζώα και επιδιώκουν να ζουν χωρίς προβλήματα (βλ. ερυθρό 36 10x του δ.φ.). Όσον αφορά τα αγαπημένα του αποσπάσματα από τη Βίβλο, ανέφερε το «μη σκοτώνεις το καλό με τον διάβολο και τον διάβολο με το καλό» (βλ. ερυθρό 36 13x του δ.φ.). Ως προς τις συνήθεις πρακτικές της Ορθοδοξίας, ο Αιτητής ανέφερε ότι ο ιερέας τοποθετεί τον αγιασμό στο στόμα των συμμετεχόντων (βλ. ερυθρό 36 14x του δ.φ.). Ερωτηθείς σχετικά με το τι συμβολίζει ο αγιασμός, ο Αιτητής ανέφερε ότι καθαρίζει το σώμα των πιστών (βλ. ερυθρό 35 12x του δ.φ.). Αναφορικά με τα πρόσωπα της βίβλου, ανέφερε τον Άγιο Ιωάννη και την Μαρία (βλ. ερυθρό 34 2x του δ.φ.). Ερωτηθείς σχετικά με τον τρόπο που ασκεί τη νέα του θρησκεία, ο Αιτητής ανέφερε ότι πηγαίνει τις Κυριακές στην εκκλησία στον Στρόβολο, αλλά δεν θυμάται το όνομα της εκκλησίας (βλ. ερυθρό 36 9x 35 5x 6x του δ.φ.).

 

Όταν του ζητήθηκε να περιγράψει τους ιερείς στην εκκλησία, ο Αιτητής ανέφερε ότι φορούν μαύρα ρούχα και ότι κατά τη διάρκεια της λειτουργίας μιλάνε για την ειρήνη (βλ. ερυθρό 35 7x 8x του δ.φ.). Όταν του ζητήθηκε να περιγράψει την εκκλησία, ανέφερε ότι υπάρχουν πολλοί άγιοι στην εκκλησία (βλ. ερυθρό 35 9x του δ.φ.). Ερωτηθείς σχετικά με τη λειτουργία, ο Αιτητής ανέφερε ότι πηγαίνουν τις Κυριακές και ότι κάποιες φορές πραγματοποιούν και διαδικτυακές συναντήσεις (βλ. ερυθρό 35 11x του δ.φ.). Ως προς την προετοιμασία που έκανε προκειμένου να βαφτιστεί, ο Αιτητής ανέφερε ότι αγόρασε ελαιόλαδο, λευκά ρούχα και άλλα αντικείμενα (βλ. ερυθρό 35 14x του δ.φ.). Ερωτηθείς τι συνέβη κατά τη διάρκεια της βάφτισης, απάντησε τίποτα (βλ. ερυθρό 17x του δ.φ.).

 

Ερωτηθείς σχετικά με το τι θα του συμβεί σε περίπτωση επιστροφής στο Πακιστάν, ο Αιτητής ανέφερε ότι θα τον σκοτώσουν επειδή εγκατέλειψε το Ισλάμ (βλ. ερυθρό 34 του δ.φ.).

 

Οι εν λόγω ισχυρισμοί του Αιτητή αξιολογήθηκαν από τον λειτουργό, ο οποίος εντόπισε στην Έκθεση-Εισήγησή του δύο (2) ουσιώδεις ισχυρισμούς, οι οποίοι προέκυψαν από τις δηλώσεις του Αιτητή. Συγκεκριμένα:

1. Ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ του Αιτητή.

2.  Ισχυριζόμενος φόβος του Αιτητή από άγνωστα πρόσωπα λόγω ανάρτησης στο διαδίκτυο cartoon pictures του προφήτη Μωάμεθ.

 

Ως προς τον πρώτο ισχυρισμό του Αιτητή, ο αρμόδιος λειτουργός τον αξιολόγησε ως εσωτερικά και εξωτερικά αξιόπιστο και τον έκανε δεκτό, λαμβάνοντας υπόψη την κατάθεση του πρωτότυπου διαβατηρίου και τις πηγές πληροφόρησης που επιβεβαιώνουν τα όσα ανέφερε ο Αιτητής σχετικά με τον τόπο καταγωγής του.

 

Αναφορικά με τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, που αφορούσε τον υποτιθέμενο φόβο από άγνωστα πρόσωπα λόγω ανάρτησης στο διαδίκτυο cartoon pictures με τον προφήτη Μωάμεθ, ο αρμόδιος λειτουργός τον απέρριψε, κρίνοντας ότι οι δηλώσεις του Αιτητή δεν περιείχαν επαρκείς πληροφορίες, δεν ήταν εύλογες και παρουσίαζαν ασυνέπειες και αντιφάσεις.

 

Αξιολογώντας την εσωτερική αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι όσον αφορά το περιστατικό με τα άγνωστα άτομα που βρέθηκαν έξω από το σπίτι του Αιτητή παρατηρήθηκαν ασυνέπειες ως τις δηλώσεις του αναφορικά με το χρονικό διάστημα παραμονής τους, καθώς αφενός ανέφερε ότι δεν το γνώριζε, αφετέρου ότι παρέμειναν τρεις με τέσσερις ώρες, ενώ σε άλλο σημείο δήλωσε ότι ήταν μόνο για μισή ώρα. Ακολούθως, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι υπήρξε έλλειψη ευλογοφάνειας και παρατηρήθηκαν αντιφάσεις ως προς τον χρόνο του εν λόγω περιστατικού, καθώς ο Αιτητής δήλωσε κατά τη διάρκεια της προσωπικής συνέντευξης ότι συνέβη το 2019, ενώ σε άλλη διαδικασία είχε αναφέρει ότι συνέβη το 2015. Ως προς το εν λόγω περιστατικό, ο λειτουργός παρατήρησε έλλειψη επαρκών πληροφοριών και ευλογοφάνειας στις δηλώσεις του Αιτητή.

 

Αναφορικά με την ανάρτηση στην οποία προέβη ο Αιτητής, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι οι δηλώσεις του στερούνταν ευλογοφάνειας και επαρκών πληροφοριών, καθώς και ότι παρουσίαζαν αντιφάσεις σχετικά με το περιεχόμενο της εν λόγω ανάρτησης.

 

Αναφορικά με τη μεταστροφή του Αιτητή στον Χριστιανισμό, ο αρμόδιος λειτουργός παρατήρησε αντίφαση ως προς το χρονικό διάστημα κατά το οποίο έλαβε την απόφαση αλλαγής θρησκεύματος, καθώς αφενός ανέφερε ότι μεταστράφηκε το 2020-2021, ενώ αφετέρου δήλωσε ότι αυτό συνέβη τον Ιανουάριο του 2022. Επιπροσθέτως, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι παρατηρήθηκε έλλειψη ευλογοφάνειας όσον αφορά την απόφαση του Αιτητή να αλλάξει το θρήσκευμα του, καθώς και έλλειψη επαρκών πληροφοριών σχετικά με τις γνώσεις του περί της Ορθόδοξης πίστης. Ως προς το γεγονός της βάφτισης, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι ο Αιτητής δεν παρείχε ικανοποιητικές και επαρκείς πληροφορίες και ότι αναμενόταν από τον ίδιο να γνωρίζει βασικά στοιχεία της θρησκείας που επέλεξε να ακολουθήσει, δεδομένων των δηλώσεων του ότι είχε παρακολουθήσει δεκατριών εβδομάδων κατήχηση.

 

Προχωρώντας στην αξιολόγηση της εξωτερικής αξιοπιστίας του εν λόγω ισχυρισμού, ο αρμόδιος λειτουργός σημείωσε ότι οι δηλώσεις του Αιτητή αποτελούν το μοναδικό τεκμήριο για την υποστήριξη του αιτήματός του και ότι δεν δικαιολογείται περαιτέρω ανάλυση με βάση άλλες πηγές πληροφόρησης, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο ισχυρισμός απορρίπτεται.

 

Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή και βάσει του αποδεκτού ουσιώδους ισχυρισμού σχετικά με την ταυτότητα, τη χώρα καταγωγής και τα προσωπικά του στοιχεία/προφίλ, καθώς και των διαθέσιμων πληροφοριών για την κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι πρόκειται για άμαχο πολίτη καταγωγής από το Sialkota, που διέμενε στην πόλη Deska, της επαρχίας Punjab, είναι ενήλικος και υγιής, εργαζόταν στη χώρα του, χωρίς να παρουσιάζει στοιχεία ευαλωτότητας και έχει κοινωνικό και οικογενειακό υποστηρικτικό δίκτυο. Ως εκ τούτου, ο λειτουργός έκρινε δεν υπάρχουν εύλογοι λόγοι να θεωρηθεί ότι σε περίπτωση επιστροφής θα υποστεί πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης λόγω της κατάστασης ασφαλείας.

 

Ακολούθως, ο αρμόδιος λειτουργός σημείωσε ότι η χώρα καταγωγής του εν λόγω Αιτητή περιλαμβάνεται στον κατάλογο ασφαλών χωρών ιθαγένειας, όπως ορίζεται με το Κ.Δ.Π. 166/2023, και ότι ο Αιτητής δεν προέβαλε λόγους για να θεωρηθεί η χώρα μη ασφαλής στην προκειμένη περίπτωση. Κατόπιν τούτου, ο αρμόδιος λειτουργός προέβη σε αξιολόγηση του νομοθετικού πλαισίου για το προσφυγικό καθεστώς, καθώς επίσης και αυτό της συμπληρωματικής προστασίας, σε συνάρτηση με τους ισχυρισμούς του Αιτητή, προκειμένου να εξακριβωθεί εάν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή του σε οιοδήποτε καθεστώς διεθνούς προστασίας. Ως αναφέρεται στην Έκθεση-Εισήγηση, βάσει των ισχυρισμών του Αιτητή, δεν τεκμηριώθηκε βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, για έναν από τους λόγους που προβλέπονται στο άρθρο 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης, και του άρθρου 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου, και ως εκ τούτου κρίθηκε ότι ο Αιτητής δεν πληροί τις προϋποθέσεις υπαγωγής του στο καθεστώς του πρόσφυγα.

 

Επιπροσθέτως, κρίθηκε ότι ο Αιτητής κατά την επιστροφή του στο Πακιστάν δεν θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης σύμφωνα με το άρθρο 15(α) της Οδηγίας και 19(2)(α) του περί Προσφύγων Νόμου, ούτε μπορεί να θεωρηθεί ότι θα υποστεί πραγματικό κίνδυνο βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας δυνάμει του άρθρου 15(β) της Οδηγίας, αντίστοιχο άρθρο 19(2)(β) του περί Προσφύγων Νόμου. Αναφορικά με το άρθρο 15(γ) της Οδηγίας, το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, ο λειτουργός, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Αιτητής σε περίπτωση επιστροφής του στη πόλη Lahore, στο Πακιστάν, δεν θα αντιμετωπίσει κίνδυνο ή σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας ως άμαχος λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας καθώς δεν παρατηρούνται ένοπλες συγκρούσεις στη περιοχή. Ως εκ τούτου, ο αρμόδιος λειτουργός κατέληξε ότι ο Αιτητής δεν πληροί τις προϋποθέσεις υπαγωγής του στο καθεστώς της συμπληρωματικής προστασίας.

 

Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης, κρίνω ότι λανθασμένα αξιολογήθηκε από τον λειτουργό ο κίνδυνος σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στη χώρα του αφού δεν πρόκειται για πρόσωπο που έχει καταγωγή το χωριό Sialkota και διέμενε στην πόλη Deska, της επαρχίας Punjab, ούτε για πρόσωπο το οποίο εργαζόταν στη χώρα του. Η περιοχή καταγωγής του Αιτητή σύμφωνα με τα όσα ανέφερε στη συνέντευξή του είναι το Lahore, ενώ σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του στη χώρα καταγωγής του δεν εργάστηκε.  Τα στοιχεία αυτά έγιναν αποδεκτά σύμφωνα με τον ουσιώδη ισχυρισμό που σχηματίστηκε από τον αρμόδιο λειτουργό και η μετέπειτα αξιολόγηση κινδύνου στηρίχθηκε σε παντελώς λανθασμένα στοιχεία.

 

Σε σχέση δε με τον ουσιώδη ισχυρισμό 2, θεωρώ ότι οι Καθ’ων η Αίτηση όφειλαν να σχηματίσουν και να εξετάσουν ξεχωριστό ισχυρισμό για τη μεταστροφή του Αιτητή στον χριστιανισμό αφού ο ίδιος εξέφρασε φόβο για δίωξη του σε περίπτωση επιστροφής του στη βάση της μεταστροφής του και όχι μόνο λόγω της ισχυριζόμενης παρελθοντικής δίωξης του λόγω ανάρτησης στο διαδίκτυο κωμικών εικόνων του προφήτη Μωάμεθ. Η μόνη αναφορά που εντοπίζεται στην Έκθεση-Εισήγηση για τον εν λόγω ισχυρισμό είναι στο στάδιο εκτίμησης της εσωτερικής αξιοπιστίας ενώ καμία έρευνα δεν έχει γίνει σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σε σχέση με τον εν λόγω ισχυρισμό, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, έχει προβληθεί ως ο ουσιαστικός λόγος υποστήριξης του αιτήματός του για διεθνή προστασία κατά την δικαστική διαδικασία.  Θεωρώ ότι η παράλειψη διαχωρισμού του εν λόγω ισχυρισμού ως ξεχωριστό ουσιώδες γεγονός, απόρροια της οποίας δεν είχε αξιολογηθεί από τον αρμόδιο λειτουργό των Καθ΄ ων η Αίτηση ως αυτοτελές ουσιώδες γεγονός, είναι λανθασμένη.

 

Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο διακρίνει τους ακόλουθους, προς αξιολόγηση, ισχυρισμούς:

(1)             Ταυτότητα και χώρα καταγωγής του Αιτητή,

(2)              Ισχυριζόμενος φόβος του Αιτητή από άγνωστα πρόσωπα λόγω ανάρτησης στο διαδίκτυο cartoon pictures του προφήτη Μωάμεθ, και

(3)              Μεταστροφή του Αιτητή στον Χριστιανισμό.

 

Αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό, ορθά και εμπεριστατωμένα οι Καθ’ ων η Αίτηση αξιολόγησαν το προφίλ του Αιτητή και το αποδέχτηκαν.  Ενόψει της λανθασμένης αξιολόγησης κινδύνου, ως αναλύθηκε ανωτέρω, το Δικαστήριο θα προβεί σε αξιολόγηση κινδύνου με βάση το ορθό προφίλ του Αιτητή σε μεταγενέστερο σημείο της απόφασης.

 

Όσον αφορά τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, κρίνω ότι ορθά οι Καθ’ων η Αίτηση κατέληξαν στο εύρημα περί αναξιοπιστίας του Αιτητή καθότι πράγματι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να δώσει ικανοποιητικές και επαρκείς πληροφορίες σε θέματα που άπτονται στον πυρήνα του ισχυρισμού και υπέπεσε σε αντιφάσεις, έλλειψη επαρκών πληροφοριών και έλλειψη ευλογοφάνειας. Τονίζω δε ότι το βάρος απόδειξης του αιτήματος βαραίνει αρχικά τον ίδιο τον Αιτητή (Άρθρο 18(5) του περί Προσφύγων Νόμου).  Ούτε στο Δικαστήριο προσκόμισε οποιαδήποτε μαρτυρία για να ανατρέψει το εύρημα αναξιοπιστίας των Καθ’ων η Αίτηση αλλά τουναντίον εστίασε στο γεγονός μεταστροφής του στο Χριστιανισμό και στον ισχυρισμό του περί κινδύνου και/ή δίωξης που ενδέχεται να αντιμετωπίσει στη χώρα του ενόψει αυτής. Για τους ανωτέρω λόγους, το Δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ορθώς ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός του Αιτητή που αφορά τον πυρήνα του αιτήματός του, απορρίφθηκε από τους Καθ’ ων η Αίτηση ως μη αξιόπιστος.

 

Αναφορικά με τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, ενόψει και της νέας μαρτυρίας και εγγράφων που προσκομίστηκαν από τον Αιτητή, αρχικά θα αξιολογήσω την εσωτερική του αξιοπιστία.  Ο Αιτητής ανέφερε ότι έχει βαπτιστεί και έχει προσκομίσει το πιστοποιητικό βάπτισής του, στο οποίο καταγράφεται ότι συμπλήρωσε επιτυχία την παρακολούθηση μαθημάτων κατήχησης ενηλίκων της Σχολής Κατηχουμένων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου.   Το δε πιστοποιητικό εκδόθηκε την 28/07/23, ήτοι πριν τη συνέντευξή του.  Όπως ορθώς επεσήμανε η συνήγορος του Αιτητή, κατά τη συνέντευξή του ο Αιτητής δήλωσε ότι κατείχε έγγραφα προς υποστήριξη του ισχυρισμού του περί θρησκευτικής μεταστροφής (βλ. ερ. 33 του δ.φ.). Σε απάντηση, ο αρμόδιος λειτουργός τον ενημέρωσε ότι μπορούσε να τα αποστείλει ηλεκτρονικά εντός της ίδιας εβδομάδας, προκειμένου να ληφθούν υπόψη κατά την αξιολόγηση της αίτησής του. Ωστόσο, από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου δεν προκύπτει ότι ο Αιτητής προέβη στην αποστολή των εν λόγω εγγράφων εντός της ταχθείσας προθεσμίας ή σε οποιοδήποτε μεταγενέστερο στάδιο της διοικητικής διαδικασίας.

 

Περαιτέρω, ούτε ενώπιον του Δικαστηρίου ο Αιτητής προσκόμισε οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο από το οποίο να προκύπτει ότι είχε πράγματι αποστείλει τα έγγραφα αυτά στην αρμόδια αρχή, όπως, ενδεικτικά, ηλεκτρονική αλληλογραφία ή άλλο αποδεικτικό αποστολής. Πρόκειται για στοιχεία τα οποία θα μπορούσε ευχερώς να προσκομίσει προς επιβεβαίωση του σχετικού ισχυρισμού του. Ελλείψει τέτοιων αποδεικτικών στοιχείων, δεν μπορεί να γίνει δεκτός ο ισχυρισμός ότι τα συγκεκριμένα έγγραφα είχαν υποβληθεί στη διοικητική αρχή. Ως εκ τούτου, τα έγγραφα αυτά δεν τέθηκαν ενώπιον της αρμόδιας αρχής προς αξιολόγηση, όπως όφειλε να πράξει ο ίδιος ο Αιτητής.

 

Επιπροσθέτως, διαπιστώνεται ότι οι απαντήσεις του Αιτητή αναφορικά με την απόφασή του να μεταστραφεί στην Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη ήταν γενικές, αόριστες και στερούνταν ουσιαστικού περιεχομένου. Ειδικότερα, σε σχετική ερώτηση ανέφερε ότι η απόφαση αυτή δεν ήταν προσωπική του επιλογή, αλλά ότι «ο Θεός αποφάσισε» για εκείνον. Σε άλλο σημείο της συνέντευξής του, ωστόσο, δήλωσε ότι ο λόγος που τον ώθησε να αλλάξει θρήσκευμα ήταν ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα με τον Προφήτη Μωάμεθ επειδή είναι Άραβας (βλ. ερ. 34, 36 και 43 του δ.φ.).

 

Οι πιο πάνω δηλώσεις δεν συνάδουν μεταξύ τους και καταδεικνύουν ασυνέπεια ως προς τα πραγματικά κίνητρα της επικαλούμενης μεταστροφής του. Περαιτέρω, διαπιστώνεται έλλειψη επαρκών πληροφοριών ως προς τις βασικές αρχές και δοξασίες της Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστης, καθώς ο Αιτητής αδυνατούσε να παράσχει ικανοποιητικές απαντήσεις σε σχετικές ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν κατά τη συνέντευξή του (βλ. ερ. 35 και 36 του δ.φ.). Η αδυναμία αυτή, σε συνδυασμό με τις αντιφατικές εξηγήσεις που παρείχε ως προς τα κίνητρα της μεταστροφής του, υπονομεύει την αξιοπιστία του σχετικού ισχυρισμού.

 

Σε σχέση με την εξωτερική αξιοπιστία του εν λόγω ουσιώδους ισχυρισμού,  το Δικαστήριο προχώρησε σε έρευνα σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, κατά την οποία ανευρέθηκαν τα ακόλουθα:

 

Το Πακιστάν είναι το δεύτερο πολυπληθέστερο μουσουλμανικό κράτος στον κόσμο και, σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2023 που διενεργήθηκε από το Γραφείο Στατιστικής του Πακιστάν (PBS), το 96,3% του πληθυσμού δήλωσε ότι ανήκει στο σουνιτικό ή το σιιτικό δόγμα του Ισλάμ.^[1] Η απογραφή του 2023 κατέγραψε 3.300.788 χριστιανούς σε εθνικό επίπεδο, αριθμός που αντιστοιχεί στο 1,37% του πληθυσμού των σχεδόν 241 εκατομμυρίων κατοίκων.^[2] Η πλειονότητα των χριστιανών διαβιοί στο Punjab και το Islamabad, ενώ μικρότερες συγκεντρώσεις εντοπίζονται στο Sindh και μικρότερα ποσοστά στο Balochistan και την επαρχία Khyber Pakhtunkhwa (KP).^[3]

 

Το Σύνταγμα ορίζει το Ισλάμ ως την επίσημη θρησκεία του Πακιστάν στο άρθρο 2 του Συντάγματος του Πακιστάν.^[4]  Το άρθρο 20 του Συντάγματος ορίζει ότι «υπό την επιφύλαξη του νόμου, της δημόσιας τάξης και των χρηστών ηθών: (α) κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να πρεσβεύει, να ασκεί και να διαδίδει τη θρησκεία του· και (β) κάθε θρησκευτικό δόγμα και κάθε αίρεση αυτού έχει το δικαίωμα να ιδρύει, να συντηρεί και να διαχειρίζεται τα θρησκευτικά του ιδρύματα».^[5] Στο άρθρο 260, παράγραφος 3, το Σύνταγμα του Πακιστάν ορίζει τον μη Μουσουλμάνο ως εξής: «ως μη Μουσουλμάνος νοείται το πρόσωπο που δεν είναι Μουσουλμάνος και περιλαμβάνεται σε αυτόν τον ορισμό το πρόσωπο που ανήκει στη χριστιανική, ινδουιστική, σιχιστική, βουδιστική ή παρσική κοινότητα, το πρόσωπο που ανήκει στην ομάδα Qadiani ή στην ομάδα Lahori (οι οποίες αυτοαποκαλούνται «Αχμαντί» ή με οποιαδήποτε άλλη ονομασία) ή στην πίστη Μπαχάι, καθώς και το πρόσωπο που ανήκει σε οποιαδήποτε από τις «καταγεγραμμένες κάστες» (scheduled castes)».^[6]

 

Νόμοι περί βλασφημίας

Τα άρθρα 295 και 298 του Ποινικού Κώδικα του Πακιστάν (PPC) περιέχουν διατάξεις σχετικά με την βλασφημία, όπως η χρήση υποτιμητικών σχολίων σχετικά με τον Ιερό Προφήτη, η οποία τιμωρείται με θανατική ποινή, η βεβήλωση αντιτύπου του Ιερού Κορανίου, η οποία τιμωρείται με ισόβια κάθειρξη, καθώς και η χρήση υποτιμητικών σχολίων για ιερές προσωπικότητες (του Ισλάμ) για την οποία προβλέπεται ποινή φυλάκισης έως τριών ετών ή/και χρηματική ποινή.^[7]

 

Μέχρι στιγμής, η θανατική ποινή δεν έχει επιβληθεί σε υποθέσεις βλασφημίας.^[8] Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία που δημοσιεύθηκαν τον Απρίλιο του 2025 από το Κέντρο Κοινωνικής Δικαιοσύνης (CSJ), συνολικά 344 άτομα κατηγορήθηκαν για βλασφημία στο Πακιστάν κατά το έτος 2024, συμπεριλαμβανομένων 20 Χριστιανών, οι οποίοι αντιστοιχούν σε ποσοστό 6% των κατηγορουμένων.^[9]

 

Σε έρευνα που διεξήγαγε η Εθνική Επιτροπή του Πακιστάν για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, αναφέρεται ότι τον Νοέμβριο του 2023, 331 άτομα ηλικίας 17 έως 33 ετών τελούσαν υπό κράτηση βάσει του νόμου περί βλασφημίας, εκ των οποίων οι περισσότεροι ήταν μουσουλμάνοι και 6 χριστιανοί.^[10]

 

Στις αρχές του 2026, φέρεται να βρισκόταν υπό συζήτηση η κατάργηση της θανατικής ποινής για τη βλασφημία.^[11]

 

Μεταχείριση

Σύμφωνα με έκθεση της οργάνωσης «Réveil communautaire d'assistance aux victimes», μιας ΜΚΟ με ειδικό συμβουλευτικό καθεστώς στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ,  οι χριστιανοί στο Πακιστάν αντιμετωπίζουν εκφοβισμό, βία και κοινωνικοοικονομική περιθωριοποίηση, συμπεριλαμβανομένων συνεχιζόμενων απειλών από δράστες που έχουν αφεθεί ελεύθεροι με εγγύηση, αναγκαστικών προσηλυτισμών και αναγκαστικών γάμων, καθώς και σεξουαλικής βίας, ενώ οι κρατικές αρχές έχουν επανειλημμένα αποτύχει να παρέχουν προστασία ή να καταστήσουν τους δράστες υπόλογους.^[12] Η οργάνωση «Minority Rights Group» ανέφερε ότι συχνά εμποδίζεται η τέλεση των τελετών κηδείας των Χριστιανών.^[13]

 

Όπως καταγράφεται από το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οι κατηγορίες για βλασφημία σε βάρος χριστιανών στο Πακιστάν πυροδοτούν τη βία του όχλου (mob violence) και αναγκάζουν ολόκληρες κοινότητες να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, γεγονός που συχνά οδηγεί στην κατάσχεση της περιουσίας τους, ενώ οι περιορισμένες σε αποτελεσματικότητα δικαστικές διαδικασίες, η έλλειψη κατάλληλων αρχείων κτηματολογίου και το περιορισμένο κράτος δικαίου εκθέτουν περαιτέρω τις θρησκευτικές μειονότητες σε εκφοβισμό, αναγκαστικές εξώσεις και σφετερισμό γης.^[14] Σύμφωνα με την έκθεση του Κέντρου Κοινωνικής Δικαιοσύνης (Centre for Social Justice) του Απριλίου 2025, κατά το έτος 2024, 20 Χριστιανοί (15 άνδρες και 5 γυναίκες) κατηγορήθηκαν, φυλακίστηκαν ή θανατώθηκαν με την κατηγορία της βλασφημίας, ενώ 30 Χριστιανές (κορίτσια και γυναίκες) απήχθησαν και εξαναγκάστηκαν να ασπαστούν το Ισλάμ.^[15]

 

Στις 3 Μαρτίου 2026, ένας Χριστιανός εργάτης φέρεται να βασανίστηκε μέχρι θανάτου στην επαρχία Punjab από τον Μουσουλμάνο εργοδότη του, ο οποίος φέρεται να παρουσίασε το περιστατικό ως αυτοκτονία.^[16] Παράλληλα, σε 25.000 χριστιανούς κατοίκους του υποβαθμισμένου οικισμού H-9 Rimsha Colony, στο Islamabad, έγινε έξωση από τα σπίτια και τα καταστήματά τους από την Αρχή Ανάπτυξης της Πρωτεύουσας (CDA), η οποία διέταξε την απομάκρυνσή τους.^[17] Ενώ ορισμένα κτίσματα κατεδαφίστηκαν στον οικισμό Allama Iqbal Colony στην περιοχή G-7,^[18] η χριστιανική κοινότητα συνέχισε να διαμαρτύρεται κατά της CDA για τις ενέργειες που αυτή δρομολόγησε.

 

Αναγκαστικοί γάμοι μεταστροφής ανηλίκων – Ψήφιση νομοσχεδίου

Σύμφωνα με άρθρο της οργάνωσης Christian Solidarity Worldwide (CSW), ημερομηνίας 30 Απριλίου 2026, στις 27 Απριλίου 2026 η Επαρχιακή Συνέλευση του Punjab ψήφισε το νομοσχέδιο περί περιορισμού των γάμων ανηλίκων του 2026 (Child Marriage Restraint Bill 2026).^[19] Το νομοσχέδιο αύξησε το ελάχιστο νόμιμο όριο ηλικίας γάμου για τα κορίτσια από τα 16 στα 18 έτη, όπως ήδη ίσχυε για τα αγόρια, και κατέστησε τον γάμο ανηλίκου αδίκημα για το οποίο δεν προβλέπεται αποφυλάκιση με εγγύηση. Η CSW χαρακτήρισε την εξέλιξη σημαντικό βήμα για την πρόληψη των απαγωγών, των εξαναγκαστικών θρησκευτικών μεταστροφών και των αναγκαστικών γάμων κοριτσιών από χριστιανικές και ινδουιστικές κοινότητες, φαινόμενα τα οποία, σύμφωνα με την οργάνωση, έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια στην επαρχία.^[20]

 

Η ψήφιση του νομοσχεδίου ακολούθησε δήλωση εμπειρογνωμόνων των Ηνωμένων Εθνών, οι οποίοι εξέφρασαν ανησυχία για τα συνεχιζόμενα και εκτεταμένα περιστατικά απαγωγής και εξαναγκαστικής θρησκευτικής μεταστροφής μέσω γάμου σε βάρος γυναικών και κοριτσιών που ανήκουν σε μειονοτικές κοινότητες του Πακιστάν.^[21] Οι εμπειρογνώμονες επισήμαναν επίσης την ύπαρξη κλίματος ατιμωρησίας, αναφέροντας ότι οι αρχές επιβολής του νόμου συχνά απορρίπτουν τις καταγγελίες των οικογενειών των θυμάτων, δεν διερευνούν ή δεν διώκουν εγκαίρως τις περιπτώσεις εξαναγκαστικής μεταστροφής ή δεν εξακριβώνουν επαρκώς την ηλικία των θυμάτων.^[22]

 

Σύμφωνα με στοιχεία που κατέγραψαν συνεργαζόμενες οργανώσεις της CSW στο Πακιστάν κατά το 2025, καταγράφηκαν 94 περιπτώσεις απαγωγής, εξαναγκαστικής μεταστροφής και αναγκαστικού γάμου γυναικών και ανήλικων κοριτσιών από θρησκευτικές μειονότητες, έναντι 83 περιπτώσεων το 2024.^[23] Από τα θύματα, το 76% ήταν ινδουίστριες και το 24% χριστιανές, ενώ μόλις το 18% ήταν ενήλικες. Η πλειονότητα των περιστατικών καταγράφηκε στην επαρχία Sindh, σε ποσοστό 79%, και ακολούθησε το Punjab, με ποσοστό 20%. Η CSW εκτιμά ότι ο πραγματικός αριθμός των περιστατικών είναι σημαντικά υψηλότερος, καθώς πολλές υποθέσεις δεν καταγγέλλονται λόγω του εκφοβισμού των θυμάτων και των οικογενειών τους από τους απαγωγείς, συγγενείς τους ή εξτρεμιστικές ομάδες. Η CSW ζήτησε επίσης τη θέσπιση νομοθεσίας που να ποινικοποιεί ρητά την εξαναγκαστική θρησκευτική μεταστροφή και τη δημιουργία νομικών εγγυήσεων κατά της καταχρηστικής επίκλησης ισχυρισμών περί θρησκευτικής μεταστροφής σε υποθέσεις κοριτσιών από μειονοτικές κοινότητες.^[24]

 

Στη βάση των ανωτέρω πληροφοριών περί της χώρας καταγωγής, προκύπτει ότι, μολονότι καταγράφονται περιστατικά βίας και διακρίσεων εις βάρος προσώπων που ανήκουν στη χριστιανική θρησκευτική μειονότητα ή έχουν μεταστραφεί στον Χριστιανισμό, τα περιστατικά αυτά δεν εμφανίζονται να λαμβάνουν χώρα σε τέτοια έκταση ή με τέτοια συχνότητα ώστε να στοιχειοθετείται γενικευμένο ή συστηματικό πρότυπο δίωξης όλων των προσώπων που εμπίπτουν στις εν λόγω κατηγορίες.

 

Περαιτέρω, από τις ίδιες πληροφορίες προκύπτει ότι στο Πακιστάν υφίσταται νομοθετικό πλαίσιο που κατοχυρώνει την προστασία όλων των πολιτών ανεξαρτήτως θρησκεύματος. Επιπλέον, οι αρμόδιες κρατικές αρχές, κατά γενικό κανόνα, ανταποκρίνονται σε περιστατικά βίας ή διακρίσεων εις βάρος θρησκευτικών μειονοτήτων, προβαίνουν στη διερεύνηση σχετικών καταγγελιών και λαμβάνουν μέτρα προστασίας, μεταξύ άλλων με την παροχή αστυνομικής φύλαξης σε χώρους λατρείας θρησκευτικών μειονοτήτων, με σκοπό τη διασφάλιση της ασφάλειας και της ελεύθερης άσκησης της θρησκευτικής τους λατρείας. Έχουν επίσης δρομολογηθεί νομοθετικά μέτρα για την απαγόρευση των εξαναγκαστικών θρησκευτικών μεταστροφών, με αποτέλεσμα να αναμένεται περαιτέρω μείωση της συχνότητας εμφάνισής τους.

 

Ως εκ τούτου, οι διαθέσιμες πληροφορίες δεν καταδεικνύουν ότι κάθε πρόσωπο που είναι Χριστιανός ή έχει μεταστραφεί στον Χριστιανισμό αντιμετωπίζει, εκ μόνου του λόγου αυτού, πραγματικό κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης κατά την επιστροφή του στο Πακιστάν, χωρίς να απαιτείται η συνδρομή εξατομικευμένων περιστάσεων που να θεμελιώνουν τέτοιο κίνδυνο.   Ελλείψει άλλωστε στοιχειοθέτησης της εσωτερικής αξιοπιστίας των δηλώσεων του Αιτητή ότι λόγω της μεταστροφής του στο Χριστιανισμό θα υποστεί δίωξη στη χώρα καταγωγής του,  ο τρίτος ουσιώδης ισχυρισμός του απορρίπτεται στο σύνολό του ως μη αξιόπιστος.

 

Κατά συνέπεια, στην προκειμένη περίπτωση, κρίνω ότι δεν συντρέχουν στο πρόσωπο του Αιτητή εκείνα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία που δικαιολογούν την θεμελίωση δικαιολογημένου φόβου δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 3(1) του Περί Προσφύγων Νόμου.  Επίσης, με βάση το προσωπικό του προφίλ υπό το φως των ισχυρισμών που ο ίδιος προώθησε και σε σχέση με το άρθρο 19(1) και 19(2) (α) και (β) του περί Προσφύγων Νόμου, δεν θεωρώ ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη, υπό την μορφή θανατικής ποινής ή εκτέλεσης, ή βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας.

 

Αναφορικά με την υπαγωγή του Αιτητή σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου  19(1) και 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, το οποίο προϋποθέτει ουσιώδεις λόγους να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, λόγω αδιακρίτως ασκούμενης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, υπάρχει ευρεία νομολογία τόσο του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερομηνίας 22/9/2015, ECLI:CY:AD:2015:D619, ECLI:CY:AD:2015:D619) όσο και του ΔΕΕ (βλ. C-285/12, A. Diakité v. Commissaire general aux réfugiés et aux apatrides, 30/01/2014, C-465/07, Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretaris van Justitie, 17/02/2009), καθώς επίσης και του ΕΔΔΑ (βλ. K.A.B. v. Sweden, 886/11, 05/09/2013 (final 17/02/2014), Sufi and Elmi v. the United Kingdom, 8319/07 and 11449/07, 28/11/2011) στις οποίες ερμηνεύεται η έννοια της «αδιακρίτως ασκούμενης βίας» και της «ένοπλης σύρραξης» και τίθενται κριτήρια ως προς τη σοβαρότητα του κινδύνου που προϋποτίθεται για την αξιολόγηση των περιπτώσεων στις οποίες εξετάζεται η πιθανότητα παραχώρησης συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 15(γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου. 

 

Για την εξέταση του άρθρου 19(2)(γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, δέον να εξεταστεί εκ νέου η κατάσταση ασφαλείας  στην περιοχή καταγωγής και συνήθους διαμονής του Αιτητή, ήτοι στη πόλη Lahore, στο Πακιστάν.

 

Αναφορικά με την εν γένει κατάσταση στη χώρα καταγωγής του Αιτητή, επικαιροποιημένες πηγές πληροφόρησης αναφέρουν ότι, το 2025, οι πακιστανικές αρχές κατέστειλαν τις διαφωνούσες φωνές στο πλαίσιο μιας εκστρατείας περιορισμού της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης, της πολιτικής αντιπολίτευσης και της κοινωνίας των πολιτών, χρησιμοποιώντας συχνά ασαφείς και υπερβολικά ευρείς νόμους για να φιμώσουν την κριτική. Οι επιθέσεις που σχετίζονται με κατηγορίες βλασφημίας κατά θρησκευτικών μειονοτήτων αυξήθηκαν, τροφοδοτούμενες από διακριτική νομοθεσία και την αδράνεια της κυβέρνησης. Ένοπλες εξτρεμιστικές ομάδες πραγματοποίησαν βίαιες επιθέσεις εναντίον δυνάμεων ασφαλείας και αμάχων, σκοτώνοντας εκατοντάδες. Η κυβέρνηση χρησιμοποίησε αυτές τις επιθέσεις για να δικαιολογήσει τη συνέχιση της απέλασης Αφγανών προσφύγων, οι οποίοι δεν είχαν καμία σχέση με τις επιθέσεις.^[25]

 

Άλλες διαθέσιμες πηγές πληροφόρησης αναφέρουν ότι, δεν υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στην κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Πακιστάν κατά τη διάρκεια του έτους [2024]. Σημαντικά ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων περιλάμβαναν αξιόπιστες αναφορές για: παράνομες ή αυθαίρετες δολοφονίες· εξαφανίσεις· βασανιστήρια ή σκληρή, απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία· διακρατική καταστολή κατά ατόμων σε άλλη χώρα· σοβαρές παραβιάσεις σε συνθήκες σύγκρουσης· σοβαρούς περιορισμούς στην ελευθερία της έκφρασης και την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένης της βίας κατά δημοσιογράφων, αδικαιολόγητων συλλήψεων και εξαφανίσεων δημοσιογράφων και λογοκρισίας· περιορισμούς της θρησκευτικής ελευθερίας· απειλές βίας με κίνητρο τον αντισημιτισμό· καθώς και σημαντικούς ή συστηματικούς περιορισμούς στην ελευθερία του συνδικαλισμού των εργαζομένων. […] Η βία, η κακοποίηση και η κοινωνική και θρησκευτική μισαλλοδοξία από ένοπλες οργανώσεις και άλλους μη κρατικούς δρώντες, τόσο εγχώριους όσο και ξένους, συνέβαλαν σε μια κουλτούρα ανομίας. Η τρομοκρατική βία και οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μη κρατικούς δρώντες συνέβαλαν στα προβλήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με την τρομοκρατική βία να αυξάνεται κατά τη διάρκεια του έτους, ιδιαίτερα στις επαρχίες Khyber Pakhtunkhwa και Balochistan.^[26]

 

Αναφορικά με τη κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του Αιτητή, επικαιροποιημένες πηγές πληροφόρησης αναφέρουν ότι, η κατάσταση ασφάλειας στο Πακιστάν επιδεινώθηκε περαιτέρω το 2025, καθώς η βία από ένοπλες οργανώσεις, η οποία επικεντρώνεται στις παραμεθόριες επαρχίες του Balochistan και του Khyber Pakhtunkhwa, έχει ξεπεράσει τα επίπεδα που καταγράφηκαν το 2024, το οποίο ήταν ένα από τα πιο βίαια έτη της τελευταίας δεκαετίας. [...] Οι Baloch αυτονομιστές πραγματοποίησαν ολοένα και πιο σύνθετες επιθέσεις, όπως η κατάληψη του τρένου Jaffar Express τον Μάρτιο. […] Οι αυτονομιστές ενίσχυσαν επίσης την πίεση στις δυνάμεις ασφαλείας μέσω παραδοσιακών τακτικών: οι επιθέσεις με αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς (IED) και χειροβομβίδες, που στόχευαν κυρίως συνοδείες και αστυνομικά τμήματα, αυξήθηκαν κατά περισσότερο από 65% στους πρώτους 11 μήνες του έτους σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Παράλληλα, η Tehreek-i-Taliban Pakistan (TTP) αποτέλεσε μια ισχυρή πρόκληση για την εσωτερική ασφάλεια, καθώς εμπλέκεται σε περίπου 700 επιθέσεις ή συγκρούσεις με τις δυνάμεις ασφαλείας στους πρώτους 11 μήνες του 2025. Ο άλλος βασικός ένοπλος δρών στην επαρχία Khyber Pakhtunkhwa, η ομάδα Hafiz Gul Bahadur, ένωσε τις δυνάμεις της με δύο μικρότερες οργανώσεις για να σχηματίσει την Ittehad-ul-Mujahideen Pakistan, εδραιώνοντας τη θέση των ενόπλων απέναντι στις δυνάμεις ασφαλείας.^[27]

 

Αναφορικά με την δραστηριοποίηση ενόπλων ομάδων στην επαρχία Punjab, πηγές πληροφόρησης αναφέρουν ότι, έχουν σημειωθεί αρκετές σεχταριστικές επιθέσεις με στόχο Χριστιανούς που κατηγορούνταν για «βλασφημία», την κοινότητα των Ahmadiyya, καθώς και Σιίτες. Η επαρχία κατέγραψε επίσης δράση ενόπλων Baloch, όπως φάνηκε από την βομβιστική επίθεση σε πολυσύχναστη αγορά στη Lahore τον Ιανουάριο του 2022, η οποία άφησε τρεις νεκρούς και την οποία ανέλαβε η Baloch National Army (BNA). Η TTP και οι συμμαχικές της ομάδες επέκτειναν την παρουσία τους στο Punjab τα τελευταία χρόνια και, στα μέσα του 2023, ανακοίνωσαν τη δημιουργία δύο wilayahs («επαρχιών») στο Punjab: το North Punjab και το South Punjab. […] Σύμφωνα με εν ενεργεία και πρώην αξιωματούχους της αστυνομίας, οι οποίοι παρακολουθούσαν τη σεχταριστική ένοπλη δράση και τους οποίους πήρε συνέντευξη η International Crisis Group τον Απρίλιο του 2022, το ISKP είχε παρουσία σε αρκετές περιοχές του δυτικού και βόρειου Punjab, συμπεριλαμβανομένων των Rawalpindi, Dera Ghazi Khan, Gujranwala και Faisalabad. Η δραστηριότητα της ομάδας στην επαρχία συνεχίστηκε και κατά την περίοδο αναφοράς της παρούσας έκθεσης, με αναφορές για (εξαρθρωμένες) κρυψώνες του ISIL στις πόλεις Faisalabad, Jehlum και Chakwal. Άλλες ένοπλες ομάδες με βάση το Punjab περιλάμβαναν τις Lashkar-e Taiba (LeT) και Jaish-e Mohammed.^[28]

 

Σύμφωνα με έρευνα του ACLED για το πρώτο μισό του 2025, στην επαρχία Punjab σημειώθηκαν 685 περιστατικά ασφαλείας, τα οποία οδήγησαν σε 80 θανάτους.^[29] Επιπροσθέτως, σύμφωνα με προσαρμοσμένη έρευνα στην βάση δεδομένων του ACLED και για τη πληρότητα της έρευνας, κατά το προηγούμενο έτος (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 11/02/2026) σημειώθηκαν 1,763 περιστατικά στην επαρχία Punjab, οδηγώντας σε 123 ανθρώπινες απώλειες.^[30]  Να σημειωθεί εν προκειμένω ότι o πληθυσμός της επαρχίας Punjab σύμφωνα με εκτίμηση του 2023 ανερχόταν σε 127,688,922.^[31]

 

Τα παραπάνω υποδηλώνουν ότι - παρά τα φαινόμενα ένοπλης δράσης στη χώρα καταγωγής του Αιτητή - δεν επικρατούν, στην περιοχή καταγωγής και συνήθους διαμονής του Αιτητή όπου αναμένεται να επιστρέψει, τέτοιες συνθήκες που να ανάγονται σε γενικευμένη βία (βία ασκούμενη αδιακρίτως κατά αμάχων) υπό την έννοια του άρθρου 15 (γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η αξιολόγηση της συχνότητας, έντασης, έκτασης και διάρκειας πιθανών περιστατικών βίας ή τρομοκρατικών ενεργειών, καθώς και οι διαπιστούμενες απώλειες αμάχων λόγω των πράξεων αυτών (αδιάκριτων πράξεων βίας, όπως επιθέσεων ή εκρήξεων), στη συγκεκριμένη περιοχή, δεν οδηγούν το Δικαστήριο στον χαρακτηρισμό της κατάστασης ως κατάστασης γενικευμένης βίας, ούτε δημιουργούν σοβαρή και προσωπική απειλή στην περίπτωση του Αιτητή (λαμβάνοντας υπόψη το ιστορικό και τις ατομικές του περιστάσεις), κατά την έννοια της παραπάνω διάταξης. Στο σημείο αυτό, επισημαίνεται ότι, με βάση το προσωπικό προφίλ του Αιτητή, πρόκειται για ενήλικο άτομο, υγιή, με ικανότητα να εργαστεί και χωρίς άλλα στοιχεία ευαλωτότητας.

 

Επομένως, στη βάση των όσων αναλύθηκαν ανωτέρω κρίνω πως ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει ότι στο πρόσωπό του πληρούνται οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή του στο καθεστώς του πρόσφυγα ή για να του παραχωρηθεί συμπληρωματική προστασία, σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Προσφύγων Νόμου (Ν. 6(Ι)/2000) και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951.

 

Με βάση το σύνολο των στοιχείων που τέθηκε ενώπιον μου, όπως τα έχω αναλύσει και πιο πάνω, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Ενόψει των διαπιστώσεων του Δικαστηρίου περί ελλιπούς έρευνας των ισχυρισμών του Αιτητή από τους Καθ’ων η Αίτηση, καμία διαταγή για έξοδα. Υπό το φως της ανάλυσης της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, ως έχει παρατεθεί ανωτέρω, αυτή επικυρώνεται ως προς την κατάληξή της.  

 

 

                                                      Μ. ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.