Ε. Μ. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω της Υπηρεσίας Ασύλου, Υπόθεση αρ.1671/2023, 14/8/2026
print
Τίτλος:
Ε. Μ. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω της Υπηρεσίας Ασύλου, Υπόθεση αρ.1671/2023, 14/8/2026

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

Υπόθεση αρ.1671/2023

14 Αυγούστου 2026

[Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Ε. Μ.

Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

ΑΙΤΗΣΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 09/02/2026

Τζ. Μπετίτο (κος) για Πιερίδης & Πιερίδης, Δικηγόρος για τον Αιτητή

Κ. Σάββα (κα), Δικηγόρος για τους Καθ' ων η αίτηση

ΑΠΟΦΑΣΗ

Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Π: Η με τον ως άνω τίτλο και αριθμό προσφυγή ορίστηκε στις 20/01/2026 για Διευκρινίσεις. Κατ' εκείνη την δικάσιμό το Δικαστήριο επιλήφθηκε της παρούσας προσφυγής και διαπίστωσε ότι ούτε ο συνήγορος του αιτητή αλλά ούτε ο αιτητής ήταν παρόντες, με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να προχωρήσει στην απόρριψη της προσφυγής λόγω μη προώθησης της.

Στις 09/02/2026, ο δικηγόρος του αιτητή καταχώρισε την υπό κρίση αίτηση με την οποία επιζητείται η επαναφορά της υπό ως άνω αριθμό και τίτλο προσφυγής.

Η παρούσα αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Αιτητή, ημερ. 09/02/2026. Στην ένορκη δήλωση αναφέρεται ότι στις 20/01/2026, ο αιτητής ήταν παρών στο Δικαστήριο, περί τις 10.30 π.μ. συνάντησε τον δικηγόρο του, ο οποίος τον ενημέρωσε ότι έπρεπε να αποχωρήσει προκειμένου να εμφανιστεί σε υπόθεση ενώπιον του Ποινικού Δικαστηρίου και θα επέστρεφε και του είπε να αναμένει εκεί. Ο Αιτητής ανέφερε πως παρέμεινε στο Δικαστήριο μέχρι τις 11.00 π.μ. και αποχώρησε όταν μεταφραστής του είπε να φύγει καθότι ο δικηγόρος του θα τον ενημέρωνε για την επόμενη ημερομηνία δικασίμου. Ακολούθως, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι περί τις 11.30 π.μ. ο δικηγόρος του Αιτητή επικοινώνησε μαζί του για να μάθει που ήταν και τον λόγο που αποχώρησε διότι η υπόθεση του απορρίφθηκε.  Περαιτέρω, επισημαίνει πως η παρουσία του μπορεί να αποδειχθεί καθώς υπέγραψε κατά την είσοδο του στο ημερολόγιο του Δικαστηρίου. Ο αιτητής σημειώνει πως σε καμία περίπτωση ο τρόπος συμπεριφοράς του δεν καταδεικνύει ότι επιθυμούσε να μην προχωρήσει η υπόθεση του και η απουσία του οφείλεται σε οδηγίες που δόθηκαν από το προσωπικό του Δικαστηρίου. Τέλος, σημειώνει ότι είναι ορθό, δίκαιο και προς το συμφέρον της δίκαιης απονομής της δικαιοσύνης όπως η αίτηση του αποκατασταθεί.

Οι Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα αίτηση, δήλωσαν ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου πως δεν θα φέρουν ένσταση στην επαναφορά της προσφυγής και εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου.

Ακολούθως, η παρούσα αίτηση ορίστηκε για ακρόαση όπου ο συνήγορος του Αιτητή αγόρευσε προφορικά προς υποστήριξη των θέσεων του.

Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω, με μια σύντομη αναδρομή, τα γεγονότα που αφορούν την ως άνω αναφερόμενη προσφυγή ως προκύπτουν από το φάκελο της υπόθεσης. Στις 21/10/2025 είχε αναρτηθεί πινάκιο στην σελίδα του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου, όπου εμφαινόταν ξεκάθαρα ότι η υπόθεση είχε οριστεί για διευκρινήσεις στις 20/01/2026 και ώρα 10.30 π.μ. όπως και η υποχρέωση εμφάνισης των δικηγόρων του αιτητή κατά την συγκεκριμένη μέρα και ώρα, υπόθεση η οποία ως πρόκυπτε θα διεκπεραιώνονταν κανονικά στην αίθουσα του Δικαστηρίου. Στις 20/01/2026, όπου η προσφυγή ήταν ορισμένη για διευκρινίσεις, τόσο ο συνήγορος του αιτητή όσο και ο ίδιος ο αιτητής δεν εμφανίστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, και ενόψει της απουσίας τους, το Δικαστήριο προχώρησε κατά ή περί τις 11.30 π.μ.,  στην απόρριψη της προσφυγής λόγω μη προώθησης.

Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να παραπέμψω και στον Κανονισμό 12 (α) των περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 2019 (3/2019), ως ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, σύμφωνα με τον οποίο:

«Κατά τις διευκρινίσεις  ή την ακρόαση της υπόθεσης και κατά την απαγγελία της απόφασης, ο αιτητής υποχρεούται να παρίσταται στο Δικαστήριο, είτε αυτός εμφανίζεται αυτοπροσώπως είτε εκπροσωπείται από δικηγόρο, εξαιρουμένης της περίπτωσης ανωτέρας βίας, διαφορετικά η προσφυγή του υπόκειται σε απόρριψη.

[...].»

Επομένως, ενόψει των ως άνω έχουν αναφερθεί, ο λόγος για τον οποίο απορρίφθηκε η προσφυγή του Αιτητή οφειλόταν στην παράλειψη του δικηγόρου του Αιτητή όπως επίσης και του ίδιου του Αιτητή να παραστούν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τις διευκρινίσεις της υπόθεσης [βλ. σχετικά και Κανονισμό 12 (α) των Περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2019 (3/2019)].

Επισημαίνω ότι η υποχρέωση του δικηγόρου να εμφανιστεί κατά τη δικάσιμο συνιστά μια σοβαρή ευθύνη που σχετίζεται άμεσα με την απονομή της δικαιοσύνης (υπόθ. αρ. 979/02, Δημητρίου ν. Υπουργείου Οικονομικών, ημερομηνίας 29.11.2002).

Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι η συμμόρφωση προς τα χρονοδιαγράμματα του Δικαστηρίου εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης και συνακόλουθα το κύρος της (Μιχαηλίδης ν. Χρίστου (1996) 1(Β) Α.Α.Δ. 1190, Κληρίδης ν. Σταυρίδη (1997) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1348, Βαρδιάνος ν. Richards (1998) 1 Α.Α.Δ. 698).

Στην υπόθεση Βαρδιάνος ν. Richards (1998) 1 Α.Α.Δ. 698, επισημάνθηκε ότι δεν μπορεί να γίνεται επίκληση του λάθους ή της παράλειψη συνηγόρου  ώστε να υπερφαλαγγίζονται οι προθεσμίες ή να οδηγούν σε αναγέννηση της διαδικασίας. Παραθέτω απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση:

«…«Ο διάδικος δεν μπορεί, κατά κανόνα, να προβάλλει το λάθος, αμέλεια ή παράλειψη του δικηγόρου του για να πετυχαίνει την παράταση προθεσμιών ή την αναγέννηση δικαστικών διαδικασιών.  Θα αποτελούσε ένα εύσχημο τρόπο υπερφαλάγγισης των δικονομικών διατάξεων. Από τη συμμόρφωση προς τα χρονοδιαγράμματα αυτά εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης και συνακόλουθα το κύρος της. Μας ενισχύουν, σε αυτή τη θέση, τα λεχθέντα στην υπόθεση Grand Metropolitan Nominee (No 2) Co Ltd v. Evans, The Times Law Reports, May 15, 1992:

"The court should not be astute to find excuses for such failure since obedience to orders of the court is the foundation on which its authority is founded."

Βλέπε επίσης Μιχαηλίδης ν. Χρίστου (1996) 1(Β) Α.Α.Δ. 1190, Κληρίδης ν. Σταυρίδη (1997) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1348….»

Στην ίδια πιο πάνω αναφερθείσα απόφαση Βαρδιάνος, το Δικαστήριο με παραπομπή στην απόφαση Άλκης Χ. Χατζηκυριάκος (Μπισκότα Φρου-Φρου) Λτδ. ν. Τerzian Trading House Ltd. (1998) 1(Α) Α.Α.Δ. 102, επισήμανε ότι η απουσία πρόθεσης του διαδίκου να εγκαταλείψει την διαδικασία, δεν μπορεί να είναι αποφασιστική στο κατά πόσο το δικαστήριο θα ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια, παραθέτω απόσπασμα:

«….Διαφορετική αντιμετώπιση θα δημιουργούσε επικίνδυνα ρήγματα στην απονομή της δικαιοσύνης. Ως προς την πρόθεση του διαδίκου την απάντηση έδωσε η απόφαση στην Άλκης Χ. Χατζηκυριάκος (Μπισκότα Φρου-Φρου) Λτδ. ν. Τerzian Trading House Ltd. (1998) 1(Α) Α.Α.Δ. 102:

"Η απουσία πρόθεσης εκ μέρους του διαδίκου να εγκαταλείψει τη διαδικασία δεν είναι αφεαυτής αποφασιστική για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου."…»

Περαιτέρω στην AJET AVIATION LIMITED ν. Δημοκρατίας, (2008) 4 Α.Α.Δ. 53, ημερ.0.30/01/08, όπου αφορούσε απόρριψη προσφυγής λόγω καταγραφής από λάθος της επόμενης δικασίμου στο ημερολόγιο των δικηγόρων του αιτητή, με αποτέλεσμα να μην εμφανιστούν και να απορριφθεί η προσφυγή τους ως εγκαταλειφθείσα, το Δικαστήριο ανέφερε, με παραπομπή και σε σχετική νομολογία, ότι, σε περιπτώσεις απόρριψης προσφυγής λόγω μη προώθησης θα πρέπει για να επαναφερθεί να διαφανεί στο Δικαστήριο ότι δεν υπήρχε πρόθεση εγκατάλειψης της και παράλληλα η αίτηση να υποβάλλεται μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα. Παραθέτω κατωτέρω σχετικό απόσπασμα:

«Η νομολογία* καθιέρωσε αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα της επαναφοράς προσφυγής. Προσφυγή η οποία απορρίπτεται χωρίς να εξεταστεί επειδή λόγω έλλειψης προώθησης, θεωρείται ως εγκαταλειφθείσα μπορεί να επαναφερθεί εφόσον φανεί στο Δικαστήριο ότι δεν υπήρξε στην πραγματικότητα εγκατάλειψη της προσφυγής. Πρόκειται για προσέγγιση που επιβάλλει η φύση της αναθεωρητικής δικαιοδοσίας. Επομένως στα πλαίσια της αίτησης για επαναφορά, εξετάζεται το κατά πόσο πράγματι δεν υπήρχε αυτό που είχε θεωρηθεί από το Δικαστήριο ως πρόθεση εγκατάλειψης της προσφυγής. Στην υπόθεση Ελεύθερον Εργατικόν Σωματείον Μεταφορών και Γεωργίας ΣΕΚ κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1992) 3 Α.Α.Δ. 1, διευκρινίστηκε ότι η αίτηση για επαναφορά θα πρέπει, για να επιτύχει, «να γίνεται μέσα σε εύλογα σύντομο χρόνο». Στην προκείμενη περίπτωση, με βάση τα γεγονότα που εκτίθενται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, φαίνεται πως δεν ήταν η πρόθεση των αιτητών να εγκαταλείψουν την προσφυγή η δε αίτηση για επαναφορά της προσφυγής υποβλήθηκε μέσα σε πολύ σύντομο χρόνο από την απόρριψη της υπόθεσης. Κάτω από αυτές τις περιστάσεις, θεωρώ ότι δικαιολογείται η επαναφορά της προσφυγής.»

Στην Ελεύθερον Εργατικόν Σωματείον Μεταφορών και Γεωργίας ΣΕΚ κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1992) 3 Α.Α.Δ. 1, λέχθηκε ότι το πότε υφίσταται ‘εύλογα σύντομος χρόνος’ για την καταχώρηση αίτηση επαναφοράς κρίνεται από το Δικαστήριο ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, επισημαίνοντας ότι το Δικαστήριο βοηθά μόνο τον επιμελή διάδικο. Παραθέτω κατωτέρω σχετικό απόσπασμα:

«….Η προσέγγιση του Δικαστηρίου σε αίτημα για επαναφορά προσφυγής που απορρίφθηκε γιατί είχε εγκαταλειφθεί είναι σύμφωνη με τις αρχές που διέπουν την ακύρωση απόφασης που εκδίδεται σε αστικές υποθέσεις. Στην περίπτωση, όμως, των προσφυγών, η προθεσμία υποβολής αίτησης για επαναφορά, που προβλέπεται από τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, δεν εφαρμόζεται. Η αίτηση για επαναφορά πρέπει να γίνεται μέσα σε εύλογα σύντομο χρόνο. Ο εύλογα σύντομος χρόνος κρίνεται από το Δικαστήριο με βάση τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης.

Στην παρούσα υπόθεση, για πέντε ολόκληρα χρόνια, οι αιτητές δεν επέδειξαν κανένα ενδιαφέρον. Η αίτηση, που καταχωρήθηκε μετά την πάροδο πέντε χρόνων από την ημέρα που η προσφυγή έπαυσε να υπάρχει, δεν μπορεί να επιτύχει. Ο χρόνος που παρέλευσε μαρτυρεί πλήρη αδιαφορία των αιτητών.

Το Δικαστήριο βοηθά τον επιμελή διάδικο και όχι τον αμελή. Δε βρίσκουμε οποιαδήποτε ικανοποιητική δικαιολογία για την τόσο μακρά καθυστέρηση στην υποβολή αίτησης για επαναφορά της προσφυγής….»

Στην απόφαση ΚΑΤΣΗ κ.α. ν. Α.Μ.C HOTELS LTD κ.α., ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 315/2012, 23/1/2020, ECLI:CY:AD:2020:A29, λέχθηκαν τα κάτωθι ( η υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):

 « […]

Η αυστηρή προσέγγιση της νομολογίας δεν σημαίνει ότι παραλείψεις και σφάλματα δικηγόρου δεν μπορούν ποτέ να δικαιολογήσουν την επαναφορά απορριφθείσας έφεσης. Στην Μίαρης κ.ά. ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ (2009) 1 ΑΑΔ 435, στη βάση των ιδιαίτερων άκρως εξαιρετικών συνθηκών της υπόθεσης, όπως χαρακτηρίστηκαν, αποφασίστηκε ότι οι εφεσείοντες δεν θα μπορούσαν να ταυτιστούν με την όποια ευθύνη του δικηγόρου τους.  Έτσι, η παράλειψη του δικηγόρου τους να καταχωρίσει περίγραμμα κρίθηκε ότι ήταν υπεράνω των δικών τους δυνάμεων, με αποτέλεσμα να διαταχθεί η επαναφορά της έφεσης. Η αναφορά στη σελ. 441 ότι η αυστηρότητα του κανόνα δεν σημαίνει ότι παραλείψεις και σφάλματα του δικηγόρου δεν μπορούν ποτέ να δικαιολογήσουν επαναφορά, σημειώθηκε με παραπομπή στην Μανώλη ν. Ελευθερίου (2000) 1(Γ) Α.Α.Δ. 2034, όπου, όμως, η επαναφορά επιτράπηκε γιατί αντικειμενικοί παράγοντες, παρά το ότι δεν απέληγαν σε «πέραν των δυνάμεων» κατάσταση, εντούτοις, απέληγαν σε τέτοια αποδυνάμωση του δικηγόρου που να μην μπορούσε να ανταποκριθεί σε ό,τι απαιτείτο. Επρόκειτο για περίπτωση σοβαρής ασθένειας του δικηγόρου με σοβαρές παρενέργειες και στη ψυχική του υγεία. (Βλ. επίσης, Adboard Ltd κ.ά. ν Δήμου Στροβόλου (2013) 1 ΑΑΔ 1085).

Σε κάθε περίπτωση, στην παρούσα υπόθεση δεν έχει προβληθεί θέση ότι οι Εφεσείοντες θα μπορούσαν να αποστασιοποιηθούν από τις παραλείψεις των δικηγόρων τους.

Γνώμονας άσκησης της διακριτικής ευχέρειας είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης (Τράπεζα Κύπρου Λτδ ν. Στεφάνου κ.α. (2010) 1 ΑΑΔ 710), όμως «τα περιθώρια δεν παύουν να είναι, εκ του γράμματος του Κανονισμού, στενά και η ευχέρεια αυτή πρέπει να ασκείται με φειδώ» (E.A.S. Prestige Unite Securite Services Ltd v Δημοκρατία μέσω του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως, Έφεση κατά Απόφασης του Διοικητικού Δικαστηρίου αρ.69/2017, ημερ.6.5.2019).

[…]»

Επομένως, ενόψει των ως άνω έχουν αναφερθεί, ο λόγος για τον οποίο απορρίφθηκε η προσφυγή  οφειλόταν στη μη εμφάνισή του συνηγόρου του αιτητή καθώς και του ιδίου του αιτητή ενώπιον του Δικαστηρίου στις 20/01/2026.

Στην υπόθεση Ρουβανιάς Λτδ ν. Δημοκρατίας (2000) 3 ΑΑΔ 191 λέχθηκαν τα κάτωθι ( η υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):

« […]

Το κριτήριο της επαναφοράς περικλείεται στη φράση "πέραν των δυνάμεων του εφεσείοντα ή αντεφεσείοντα". Εκφράζει με σαφήνεια την πρόθεση των συντακτών του Κανονισμού να περιορίσουν στο ελάχιστο το πεδίο άσκησης της δικαιοδοσίας για επαναφορά. Προφανώς γιατί διαφορετική αντιμετώπιση θα μπορούσε να δημιουργήσει επικίνδυνα ρήγματα στην εφαρμογή της αρχής της τελεσιδικίας. Τελευταία, στην Ελεγκτική Υπηρεσία Συνεργατικών Εταιρειών ν. Αγαθοκλή Παπαγεωργίου κ.ά. (2000) 3 Α.Α.Δ. 151, κρίναμε ότι η λανθασμένη εκτίμηση των δικηγόρων που οδήγησε σε απόσυρση της έφεσης δεν αποτελούσε λόγο επαναφοράς.

Δεν μπορεί το λάθος που έγινε σε αυτή την περίπτωση, με οποιαδήποτε ερμηνευτική προσέγγιση, να θεωρηθεί σαν δικαιολογητικός λόγος για επαναφορά.  Μια τέτοια ερμηνεία θα κακοποιούσε το καθαρό νόημα του κανονισμού. Η φράση δεν μπορεί παρά να σημαίνει εξαιρετικό, έκτακτο ή σπάνιο συμβάν ή περίσταση, που είναι απρόβλεπτο και εκτός ελέγχου. Ό,τι συνέβη εδώ δεν εμπίπτει στο κριτήριο επαναφοράς που έθεσε ο κανονισμός. Ούτε καν στο κριτήριο της Grand Metropolitan, ανωτέρω, στην περίπτωση που ίσχυε.

[….]».

Στην παρούσα φαίνεται εκ πρώτης ότι δίδεται μια αιτιολογία για την μη εμφάνιση του δικηγόρου του αιτητή κατά την δικάσιμο 20/01/2026 καθότι ως διαφαίνεται από την αίτηση του αιτητή, την ένορκη δήλωση που συνοδεύει αυτήν και την προφορική αγόρευση του συνηγόρου του ενώπιον του Δικαστηρίου, η αποχώρηση του συνηγόρου από το παρόν Δικαστήριο, συνέβη προκειμένου να εμφανιστεί σε υπόθεση ενώπιον Ποινικού Δικαστηρίου, για την οποία ήταν ήδη ενήμερος. Πρόσθετα δίδεται και μια αιτιολογία για την μη εμφάνιση του ίδιου του αιτητή ήτοι ότι ένας μεταφραστής του είπε να  φύγει καθότι ο δικηγόρος του θα τον ενημέρωνε για την επόμενη ημερομηνία δικασίμου με αποτέλεσμα να μην εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου.

Εντούτοις, δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι ο συνήγορος του αιτητή, ως ισχυρίζεται, ήταν παρών στις 20/01/2026, αποχώρησε από το παρόν Δικαστήριο, μετέβη στο Ποινικό Δικαστήριο και επανήλθε, χωρίς ωστόσο να προχωρήσει σε οποιαδήποτε ενέργεια είτε ενημέρωσης του Δικαστηρίου για τη τυχόν καθυστέρηση στην εμφάνιση, είτε να ζητήσει ενδεχομένως από κάποιο συνάδελφο να εμφανιστεί εκ μέρους του. Η εμφάνιση του ενώπιον άλλου Δικαστηρίου δεν δικαιολογούν το αίτημα του, ουδόλως συνιστούν λόγο ανωτέρας βίας και αδιαμφισβήτητα δεν αποτελούν εξαιρετικό συμβάν που είναι απρόβλεπτο και εκτός ελέγχου (βλ. Ρουβανιάς Λτδ ν. Δημοκρατίας (2000) 3 ΑΑΔ 191). 

Όσον αφορά την μη εμφάνιση του αιτητή επίσης στο Δικαστήριο, καθότι ως δήλωσε ο μεταφραστής του είπε να φύγει, τα λεγόμενα του δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν με οποιοδήποτε τρόπο και εν πάση περιπτώσει δεν αναιρεί την υποχρέωση του δικηγόρου του αιτητή να βρίσκεται στο Δικαστήριο κατά την ακροαματική διαδικασία όπως επίσης και του ίδιο του αιτητή. Συνεπώς κανένα στοιχείο δεν προβάλλεται ενώπιον του Δικαστηρίου που να δικαιολογεί την επαναφορά της προσφυγής.

Ως έχει νομολογηθεί και έχει αναφερθεί ανωτέρω, τα λάθη, οι αμέλειες και οι παραλείψεις των δικηγόρων δεν αρκούν προκειμένου να πετύχουν την επαναφορά μιας προσφυγής. Από τη στιγμή που η μη εμφάνιση δεν οφείλεται σε σοβαρό λόγο, π.χ. συνιστάμενο σε ανωτέρα βία ή λόγο που υπερβαίνει τις δυνάμεις του δικηγόρου, δεν μπορώ παρά να απορρίψω την επίδικη αίτηση. Υπό άλλες συνθήκες, οι δικηγόροι θα μπορούσαν να προβαίνουν καταχρηστικά σε αιτήσεις επαναφοράς μετά από απόρριψη προσφυγής λόγω μη προώθησης, επικαλούμενοι απλά καλόπιστο λάθος, χωρίς να προβάλουν τον ουσιαστικό λόγο της μη εμφάνισης τους.

Ακόμη και εάν υποθέσουμε ότι ο αιτητής δεν είχε πρόθεση εγκατάλειψης της προσφυγής του, στη βάση των ως έχουν αναφερθεί, σημαντική παράμετρος στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου είναι και η ταχύτητα με την οποία ενέργησε ο αιτητής προκειμένου να ζητήσει την επαναφορά της απορριφθείσας προσφυγής, υπό το φως τον δεδομένων εκάστης υπόθεσης. Διαφαίνεται ξεκάθαρα ότι ο χρόνος που παρήλθε από την απόρριψη της προσφυγής στις 20/01/2026 μέχρι και την καταχώρηση της παρούσας στις 09/02/2026 – 21 ημέρες δεν μπορεί να θεωρηθεί εύλογος υπό τις περιστάσεις χρόνος στη βάση των ως έχουν αναφερθεί.  Είναι δεδομένο ότι ο δικηγόρος του αιτητή αλλά και ο ίδιος ο αιτητής, είχε γνώση από την ίδια μέρα για την απόρριψη της προσφυγής, ως προκύπτει από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση επαναφοράς.

Τέλος, το Εφετείο στη πρόσφατη απόφαση του HENRIA TCHABON TCHIOUNDJE v.ΚΥΠΡΙΑΚΗΣΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, MEΣΩ YΠΗΡΕΣΙΑΣ ΑΣΥΛΟΥ, Έφεση Κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 152/2023, 14.01.2025, τονίζει τα εξής:

«[…]

Όσον αφορά την εξέταση της αίτησης επαναφοράς, συνυπολογίζεται ο χρόνος καταχώρησής της και, εν προκειμένω, η επίδικη αίτηση επαναφοράς καταχωρίστηκε στις 10.10.2023, μόλις 4 ημέρες μετά από την απόρριψη της Προσφυγής στις 6.10.2023, δηλαδή με σπουδή όπως ρητά αναγνωρίζεται στην εφεσιβαλλόμενη απόφαση (παράγραφος 14).

Πλην όμως, συμφωνούμε με το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι το έγκαιρο της καταχώρησης της αίτησης επαναφοράς δεν είναι ο μόνος παράγοντας ο οποίος λαμβάνεται υπόψη κατά την επιδίκασή της, ώστε να δύναται να λεχθεί ότι έγκαιρη αίτηση επαναφοράς εγκρίνεται άνευ ετέρου.

 Σημαντικός, κατά τη γνώμη μας, παράγοντας (ως δεικνύει και η Matanes ν. Δημοκρατίας, ανωτέρω) είναι και η όλη στάση του προσφεύγοντα ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου, μέσω των συνηγόρων του οι οποίοι τον αντιπροσωπεύουν και εκφράζουν (με συνέπεια και να τον δεσμεύουν: Πολιτική Έφεση Αρ. 284/2014 Παπαντωνίου ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ (πρώην Cyprus Popular Bank Public Co Ltd και Marfin Popular Bank Public Co. Ltd, απόφαση ημερ. 16.1.2023· Πολιτική Έφεση Αρ. 353/2018 Τ & Μ Οικονόμου & Υιός Λτδ κ.ά. ν. Scy Sac Limited, απόφαση ημερ. 28.3.2024).

[…]»

Ενόψει των ως έχουν αναφερθεί κρίνω ότι ο συνήγορος του αιτητή δεν προχώρησε άμεσα στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης και θα έπρεπε - σε κάθε περίπτωση - να πράξει τάχιστα τα δέοντα προκειμένου να απευθυνθεί στο Δικαστήριο για την επαναφορά της και όχι να αφήσουν να παρέλθουν 21 ημέρες μέχρι να προβούν στο σχετικό διάβημα.

Για τους λόγους που πιο πάνω αναφέρονται, η αίτηση ημερ. 09/02/2026 απορρίπτεται και, δεδομένου ότι στην εν λόγω αίτηση δεν υπεβλήθη ένσταση από τους καθ΄ων η αίτηση, δεν επιδικάζονται έξοδα.

 

Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.

 


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο